https://virgool.ir/feed/@frlzkv.mobinaنویسنده‌ی داستان کوتاه، نانفیکشن، فیلمنامه‌ی کوتاهfa2026-11-11 15:12:31https://files.virgool.ir/upload/users/1728534/avatar/avatar.pnghttps://virgool.ir/@frlzkv.mobinahttps://virgool.ir/@frlzkv.mobina/افسانه-قسمت-سوم-w5gy3kkzfqhhامروز حسی رو در من زنده کردید که از همه‌چیز دنیا برام ارزشمندتره. مژه‌های بلند خانم سرپرست تندتند به هم می‌خورند. نگاهی به آقای زمانی می‌اندازد و از او درخواست می‌کند که مبلغ پیشنهادی‌اش را بگوید.#قراردادی را امضاء می‌کنند. خانم سرپرست تشکر می‌کند و با قدم‌هایی کُند به‌سمت در می‌رود. قبل از رسیدن به در، توقف می‌کند و می‌گوید: - آقای زمانی... سوالی از شما دارم.- بفرمایید. در خدمتم.- شما چه‌طور #کتابی که قبلاً #چاپ و #تکثیر کردین رو دوباره می‌فروشید؟ دندان‌های ردیف و# سفید آقای زمانی نمایان می‌شود. - خیلی زودتر از این منتظر شنیدنش بودم.ادامه می‌دهد:- داستان‌های من، هیچ‌کدوم هنوز چاپ نشدن. تک‌تک کتاب‌هایی که می‌بینید، به صورت کاملاً شخصی، توسط یکی از دوستانم و از هرکدام یک نسخه چاپ شده. #خانم_سرپرست چند بار سرش را روبه پایین تکان می‌دهد. و از پشت دندانهای جرم گرفته‌اش می‌گوید :- عالیه. خطوط افقی روی پیشانی آقای زمانی واضح‌تر شده‌اند و چشمان سبزش غرق اشک. سیب #آدم‌ش را قورت می‌دهد. فضای بنگاه از دود #سیگار خانم سرپرست پُر است. آقای زمانی به سمت تراس می‌رود، در را باز می‌کند. دانه‌های بزرگ برف، همراه با بادی شدید روی سرامیک‌‌های سفید و برگ‌های سبز پخش می‌شوند. دستمالی برمی‌دارد و گوشه‌های چشمانش را یکی‌یکی پاک می‌کند. نگاهی به جای خالی کتابش می‌اندازد. آهی می‌کشد و با خودش چیزی می‌گوید که شنیده نمی‌شود. بعد با صدایی بلند و واضح می‌گوید: - " افسانه!" به‌سمت در می‌رود و از خانم سیف می‌خواهد که تا نیم ساعت آینده کسی را داخل نفرستد. کشوی میز کارش را باز می‌کند. یک قاب عکس بیرون می‌آورد. چندلحظه‌ای به‌آن خیره می‌شود. دستی روی آن می‌کشد و آن را به لب‌هایش نزدیک می‌کند. چهار بوسه‌ به چهار نقطه از عکس می‌زند. بعد آرام عکس را از لب‌هایش دور می‌کند، آن را سر جایش در کشوی میز می‌گذارد، به‌سمت کاناپه می‌رود و روی آن دراز می‌کشد.چُرت آقای زمانی با صدای تلفن جِر ‌می‌خورد. ساعت ۱۱ است. - خیله‌خب، پنج دقیقه‌ی دیگه بفرستینشون.لبه‌ی پایین پیراهن‌ پسته‌ای رنگ‌اش را زیر کمر شلوارش فرو می‌دهد. کمربند چرم‌اش را جابه‌جا می‌کند و با کمری صاف، پشت میز می‌نشیند. صدای بازشدن در شنیده می‌شود. کسی سلام‌ می‌کند. آقای زمانی به سمت‌ او می‌رود. در وسط سالنِ بنگاه، هردو به‌هم می‌رسند. #مردی با قد #متوسط، و #چاق وارد می‌شود. موهای جوگندمی‌اش را در قسمت بالای پیشانی‌ کنار زده. آقای زمانی او را به‌قسمت نشیمن سالن راهنمایی می‌کند. توضیحاتی در مورد کار بنگاه و نحوه‌ی واگذاری و فروش داستان‌ برایش می‌دهد و از او می‌خواهد که علت مراجعه‌اش را بگوید. مرد، مرتباً سرجایش جابه‌جا می‌شود، بعد از چند دقیقه شروع به حرف زدن می‌کند. چند کلمه‌ی بریده‌بریده می‌گوید که واضح نیست. چانه‌اش می‌لرزد. آقای زمانی به‌ او خیره شده. - خواهش می‌کنم راحت باشید. لطفاً چند نفس عمیق بکشید و اول خودتون رو معرفی کنید.‌ مرد آرام می‌شود. دستش را توی جیب اُورکتش می‌برد و یک دستمال سفیدِ تاشده بیرون می‌کشد. عرق پیشانی‌اش را خشک می‌کند و می‌گوید:- م‌م من م مهرتاتااج هستم. کاکاکارررمند شررکک.... رگ‌های پیشانی‌اش متورم می‌شوند. از جایش بلند می‌شود و مشت محکمی به کف دست چپ‌‌خودش می‌کوبد. آقای زمانی سریع ازجا بلند می‌شود. دستش را روی شانه‌ی مرد می‌گذارد. اما مرد دست‌ زمانی را کنار می‌زند و به‌سمت در می‌رود. آقای زمانی با صدایی نرم می‌گوید:- آقای مهرتاج، از آشنایی با شما واقعاً خوش‌وقتم. لطفاً آرام باشید و مطمئن باشید من شنونده‌ی خوبی هستم. ضمناً اینو بدونید که من هم، زمانی مثل شما لکنت‌زبان داشتم ولی خوشبختانه تونستم از شرش خلاص بشم. این مسئله‌ی بغرنجی نیست. خیلیا رو می‌شناسم که این‌جوری هستن. مرد آرام‌ می‌گیرد. بر‌می‌گردد و سرجایش می‌نشیند. خانم سیف وارد می‌شود. سینی را روی میز می‌گذارد، به مهرتاج نگاه می‌کند. ابروهایش درهم می‌رود. آقای زمانی از خانم سیف تشکر می‌کند و از او می‌خواهد که تنهایشان بگذارد. آقای مهرتاج شروع به صحبت می‌کند. جملات جدید از دهانش کمی شمرده‌تر ادا می‌شوند. چهره‌اش آرام‌ است. آقای زمانی این‌بار به چشمان قهوه‌ای رنگ او خیره نیست.- وووقتی نوجوون بودم، ج‌ج‌جنگ شد. اون زمان اوج ش‌ش‌شیطنت و سرخوشی‌مون بود. به مُردن ف‌ف‌فکر هم نمی‌کردم، اما ه‌ه‌هییچ ووقت ‌پدرم حاضر نشد م‌م‌ما رو به شهر دیگه‌ای ببره. می‌گفت اااینجا دیار آباء و اج‌ج‌جدادیمونه. ‌باید تا آخرین نفس ازش دددفاع کنیم. اصرار مامامادرم ‌هم کارساز نبود. اشک در چشمانش حلقه می‌زند و با صدایی گرفته می‌گوید: - ب‌ب‌ب‌بالاخره یه روز که شهر رو ب‌ب‌ب‌بمبا‌بارون کردن، چ‌چ‌چیزی که نباید، اتفاق بیفته، افتاد. هق‌هق‌اش بلند می‌شود.ادامه داره -------->فریال زکوی( آفرینا)، سیده حوراءفریال زکوی( آفرینا)، سیده حوراءTue, 16 Aug 2022 17:54:01 +0430https://virgool.ir/@frlzkv.mobina/افسانه-قسمت-دوم-tmdjrhqecrtiخیلی این در و اون در زدم، ولی هیچ کجا استخدام نشدن، باورتون میشه آقا؟ هر دوشون مدرک ارشد دارن. آقای زمانی از جایش بلند می‌شود و به سمت در می‌رود. صدای باز شدن در شنیده می‌شود و خانم سِیف با یک سینی وارد می‌شود. سینی را روی میز می‌گذارد و بدون این‌که حرفی بزند، از دفتر خارج می‌شود. کمی بعد دندان‌های سفید و ردیف مصنوعی آقای زمانی پیدا می‌شوند. حالا رنگ سبز چشم‌هایش تیره‌تر شده.- لطفا ادامه بدید. می‌شنوم.ازجایش بلند می‌شود و به‌ #تراس نزدیک می‌شود. به بارش #برف خیره مانده. دستش را در جیب بغل کت‌ش فرو می‌برد و یک کیف چرم #سیاه کوچک بیرون می‌آورد. پیپ‌ را از آن بیرون می‌کشد. کاسه‌اش طرح چوب است و دسته‌اش سیاه. حد‌فاصل بین کاسه و دسته، دورتادور، یک نوار طلایی فلزی هست. #خانم سرپرست هم‌چنان از مشکلات زندگی‌ می‌گوید:- اگه می‌تونستم زمان رو به عقب برگردونم قطعاً جور دیگه‌ای زندگی می‌کردم.آقای زمانی یک بسته توتون کاپتان‌بلک قرمز را از جیب دیگرش بیرون می‌کشد، پیپ را به بینی‌اش نزدیک می‌کند و نفسش را عمیقاً فرو می‌دهد. دسته‌‌ی پیپ را جدا می‌کند، و همزمان می‌گوید:- مطمئنید نمی‌شه؟ فیلتری از جعبه بیرون می‌آورد و آن را توی‌ پیپ فرو می‌کند و دوباره پیچ دسته را محکم می‌بندد. خانم سرپرست ساکت مانده و به او خیره شده.- خیلی عذرمی‌خوام خانم. شما لطفاً ادامه بدید.- یعنی واقعاً شما می‌تونید کمکم کنید؟- امیدوارم بتونم.بسته‌ی توتون را با سرعتی کم، باز می‌کند. مقدار زیادی از آن را داخل کاسه‌ی پیپ می‌گذارد، آن را به دست راستش می‌سپارد. چند ثانیه انگشت شصت‌اش را روی تنباکو فشار می‌دهد و با دست دیگر فندکش را که هم‌رنگ پیپ است روشن می‌کند. قفسه‌ی سینه‌ی فراخ‌اش بازتر می‌شود و چند ثانیه بعد، درحالی‌که هنوز به ریزش برف خیره شده، دود غلیظ را از دهان و بینی‌اش خارج می‌کند. والانِ پرده، پشت دود، زیتونی‌رنگ می‌شود. چند سرفه‌ی بلند می‌کند. چشمان سبزش قرمز می‌شوند. صدایش را از اعماق حلق بیرون می‌دهد. خانم سرپرست هنوز ساکت است و به او و حرکاتش خیره مانده. صدای خفه‌ای می‌گوید:- بگذارید من هم کمی از خودم بگم؟- بله، بله... حتماً.- من سال‌هاست تنها زندگی می‌کنم.متاسفانه سال‌ها پیش زن و دو دخترم در یک #تصادف سخت فوت شدن. چشمان سرخ‌اش خیره به میز هستند. ادامه می‌دهد: - بعد از مدت زیادی که تحت درمان چند روان‌پزشک بودم، تصمیم گرفتم دوباره بنویسم. زن سراپا گوش است و آقای زمانی ادامه می‌دهد:- یکی از دوستان قدیمی پیشنهاد داد برای آرامش خودم و روح عزیزانم داستان‌هام رو به افرادی خاص، با شرایطی خاص واگذار کنم.دو فنجان خالی را از قهوه پر می‌کند. حالا داستان زندگی‌اش را تمام کرده است. رنگ سبز چشم‌هایش از پشت بخار داغ قهوه، شفاف‌‌‌تر به نظر می‌آید. ابر غلیظی آسمان را گرفته. صدای خانم سرپرست در فضا سوت می‌کشد. - متاسفم.- عذرخواهی می‌کنم. قصد ناراحت کردن شما رو نداشتم. خواستم علت تصمیمم رو برای شروع کار بنگاه بگم. نمی‌خوام شبهه‌ای بمونه.- حالا پیشنهادتون به من چیه؟- اجازه بدید.صدای جیرجیر کفش‌های چرم‌اش روی سرامیک سفید کف، شنیده می‌شود که با قدم‌هایی بلند، به سمت کتابخانه‌ می‌رود. روبه‌روی کتابخانه؛ جایی در وسط می‌ایستد، آرنج دست راست‌اش را با کف دست چپ‌ می‌گیرد و انگشتان دست راستش را دورچانه‌اش محکم گره می‌زند. با همین حالت، چندلحظه به کتاب‌ها خیره می‌شود و بعد یکی‌از آن‌ها را از قفسه‌ی اول بیرون می‌کشد و با همان قدم‌های بلند به‌سمت خانم سرپرست برمی‌گردد. کتاب را روی میز، جلوی او می‌گذارد. با خط زیبایی روی آن طلاکوب شده: " افسانه"سکوت بین آن‌ها خلائی وهمناک ایجاد کرده است.- چه جالب! شما قبلاً داستان من رو نوشتید؟- نه اینطور نیست. البته میتونم این کار رو بکنم ظرف شاید کمتر از یک ماه. اما پیشنهادم به شما این رمان هست.آقای زمانی دی‌اکسید ریه‌هایش را تا آخرین مولکول بیرون می‌دهد.- این داستان زندگی مادرم هست. چشمان زن درشت می‌شوند و می‌گوید: زن سرجایش جابه‌جا می‌شود. می‌خواهد چیزی بگوید اما آقای پیش‌دستی می‌کند:- این اولین رمانی هست که نوشتم. شش سال‌ طول کشید تا تمامش کردم. علاقه‌ی خاصی به این کتاب دارم. و سکوتی طولانی بر فضا حاکم می‌شود.صدای ورق زدن کتاب این سکوت را می‌شکند. "افسانه" روی بعضی از صفحات مکث می‌کند. - امیدوارم به‌خوبی ازش استفاده کنید. مادرم،... اون مثل شما زن قوی‌ای بود. تمام جزییاتی که توی این رمان نوشتم مربوط به زندگی مادرم، از کودکی تا زمان مرگ هست. بعد نگاه کوتاهی به زن سال‌خورده می‌کند و سرش را پایین می‌اندازد و می‌گوید:- عمر شما طولانی باشه. این داستان تنها داستانی هست که قصد واگذاریش رو به هیچ‌کسی نداشتم، اما...- اما چی؟ دلتون برای من سوخت؟- نه، هرگز! ادامه داره ------->نویسنده: فریال زکویفریال زکوی( آفرینا)، سیده حوراءفریال زکوی( آفرینا)، سیده حوراءMon, 15 Aug 2022 11:32:33 +0430https://virgool.ir/@frlzkv.mobina/داستان-کوتاه-قسمت-اول-wwv4067muijz"افسانه"نگاهش این‌طرف است؛ مردی که روبه‌رو نشسته. دایره‌ی مردمک‌‌ چشمان‌سبزش مرکزیتی ندارند. سرِ کم‌مویش، گوش‌های وال‌اش را نمایان‌تر کرده. با دکمه‌های لپ‌تاپ‌ وَر می‌رود. مرد حدوداً شصت‌ساله است. از میزکار جدا می‌شود و به‌سمت قهوه‌جوش می‌آید. فنجان را پر می‌کند و با قدم‌هایی بلند، به‌سمت میز پذیرایی می‌رود. در‌حال هم‌زدن قهوه، به‌سمت میز کارش برمی‌گردد. بخار سفید مثل ابر نوپایی از لیوان فرار می‌کند. یک قُلُپ نوشیدنی سر می‌کشد . دستش ثابت، روی دکمه‌ها مانده و نگاه‌اش به نقطه‌ای خیره است. بلند می‌شود و به‌سمت کتابخانه‌‌ که سمت راست میز کارش، روی دیوار مجاورش نصب شده می‌رود.تمام مدت تلخندی ‌روی لب دارد.تلفن را برمی‌دارد و شماره‌ای می‌گیرد. بعد از چندثانیه صدای بم و خفه‌اش از کانال حلق‌ تراوش می‌کند. - الو. سلام.میگم خواستی بیای، سر راه اون تابلوی نئون رو بگیر بیار. بدون اون کارمون نمیگیره که. بنگاه از طبقه‌ی هشتم چطوری دیده بشه؟۰سرش را می‌چرخاند و به عقربه‌های کوتاه و ضخیم ساعت دیواری که درست بالای سرش نصب شده نگاه می‌کند.دوباره گوشی را بر می‌دارد و می‌پرسد:- خانم سیف، مراجع داریم؟ساعت ۹؟ خیله‌خب، پس فرصت دارم. مرد به‌سمت تراس می‌رود که سرتاسر یکی از سطوح فضای چندضلعی بنگاه را تشکیل داده و در سمت چپ میزکارش است. دستی به ساقه‌های بلند بامبو و بعد هم برگ‌های بنجامین ابلق‌اش می‌کشد که جلوتر از پرده‌ی یشمی‌ای که روی حریر سفید نصب است، قرار دارند. مرد فنجان‌به‌دست، به‌سمت تراس می‌رود و حریر را کنار می‌زند و پنجره‌‌ را باز می‌کند. دانه‌های درشت برف، بی‌صدا به شیشه می‌خورند و تعدادی از آن‌ها روی برگ‌های سبز می‌پرند. پنجره را می‌بندد و به‌سمت میز کارش می‌رود.دوباره به کتابخانه‌ بزرگ‌ خیره شده که انواع کتاب در قفسه‌هایش، به ترتیبِ رنگ چیده شده‌اند‌. اولین و پایین‌ترین قفسه، پر از کتاب‌هایی با جلدِ سیاه است.مرد، هر چنددقیقه یک‌بار دستش را زیر چانه‌اش می‌گذارد، به کتاب‌‌های اولین قفسه خیره می‌ماند و ابروهایش به‌هم نزدیک می‌شوند. پشت برگ‌های سبز گلدان‌ها، روی شیشه‌ی تراس چیزی نوشته‌‌شده. کلمات نصفه‌نیمه‌ دیده می‌شوند. از چپ به راست: "زمان... زمانی،...رفته..." یا ، ..."نرفته". تلفن زنگ می‌خورد. مرد میان‌سال بعد از مکث کوتاهی گوشی را برمی‌دارد و آرام می‌گوید:" لطفاً راهنماییشون کنید." از جایش بلند می‌شود و هم‌زمان دکمه‌های کت‌ زیتونی رنگ‌اش را می‌بندد. صدای باز شدنِ در با آوای سلامی مردانه قاتی می‌شود. مرد میان‌سال چندقدم جلو می‌رود.زنی سال‌خورده با پالتویی سیاه و بلند وارد می‌شود. زن راحت قدم برمی‌دارد. دستش را به طرف آقای زمانی که در حال تعارف برای نشستن است دراز می‌کند و از او خواهش می‌کند که بنشیند. پالتویش را کنار دستش، روی مبل می‌خواباند. کیف سیاه براقش را باز می‌کند و یک‌بسته سیگار و یک فندک سفید بیرون می‌آورد. با کلماتی شمرده و واضح، از آقای زمانی برای روشن کردن سیگار اجازه می‌گیرد. آقای زمانی بی‌وقفه با حرکت هم‌زمان دست و سر به او اجازه می‌دهد. نیم‌رخ راست خانم مسن کاملاً دیده می‌شود. مژه‌های بلند و پرپشت‌اش آغشته به ریمل است. سیگار روشن را با لرزش دست، به لب‌های باریک‌اش نزدیک می‌کند. پُک سطحی و کوتاهی به‌آن می‌زند. صدای کلفت و مردانه‌اش در فضای پیرامون می‌پیچد: - بنده سرپرست هستم، افسانه سرپرست. کارمند بازنشسته‌ی دفتر ثبت اسناد. بسیار امیدوار هستم به من و خانواده‌‌م کمک کنید.- در خدمتم سرکار خانم، من هم امیدوارم. مرد از او می‌خواهد مختصری از آن‌چه او را رنج می‌دهد بازگو کند. زن، آه بلندی بیرون می‌ریزد و می‌گوید: - آقای زمانی، ول‌خرجی‌های من و رفیق‌بازی‌های همسرم باعث شد هیچ... پُکِ دیگری به سیگارش می‌زند... خاکستر را در جاسیگاری‌ای که ازکیف‌اش بیرون آورده می‌تکاند و ادامه می‌دهد:- ... باعث شد هیچ اندوخته‌ای برای دوران پیری نداشته باشیم. مردِ بی‌خیالیه. از اولش هم همین‌طوری بود. بچه‌ها که بزرگتر شدن، برای تامین خواسته‌هاشون، مجبور شدم پول نزول کنم. اونم بدون اطلاع همسرم. چند سرفه‌ی خشک می‌کند و ادامه می‌دهد:- برای تسویه‌ی اون پول مجبور شدم از افراد دیگه هم پول نزولی بگیرم... آقای زمانی که روبه‌روی زن روی مبل راحتی نشسته؛ کوتاه‌تر از قبل دیده می‌شود. نگاه‌اش روی میز به ظرف شکلات خیره مانده. چند دقیقه‌بعد، نیم‌خیز می‌شود و ظرف را جلوی خانم سرپرست می‌گیرد.زن یک شکلات تلخ برمی‌دارد و ادامه می‌دهد:- اون‌قدر بدهی‌هام روی هم تلنبار شد که بالاخره دودش تو چشم بچه‌هامون رفت. سیگار را که نصفه شده برمی‌دارد و پک طولانی و عمیقی به آن می‌زند. - فقط یکی از پسرهام خداروشکر دستش تو جیب خودشه. دخترم و پسر دومم هنوز به ما وابسته‌ن. متاسفانه هردوشون بیکارن!ادامه داره --------->فریال زکوی( آفرینا)، سیده حوراءفریال زکوی( آفرینا)، سیده حوراءSun, 14 Aug 2022 02:35:15 +0430https://virgool.ir/@frlzkv.mobina/همشهری-کبوتر-mw0synfqingtدر مورد داستان همشهری کبوترنویستده: رومن گاری؛ نویسنده‌ی فرانسویزاویه دید: من قهرمانمکان: مسکو، امریکازمان: زمستان ۱۹۳۲ژانر: #طنز، #سیاسیسبک: #کلاسیکتم: صلح #شخصیت‌ها: راکوسن، راهنما، راوی، پاسبان، #کبوتر، #سورچیطرح: دو مرد #امریکایی که ضربه‌ی #اقتصادی بزرگی خورده‌اند به توصیه‌ی پزشکشان برای تنوع و تفریخ و بازیابی روحیه‌ی ازدست رفته‌شان به شوروی می‌روند. اما در آنجا با وقایعی روبه‌رو می‌شوند که برعکس احساسات و عرق ملی‌شان را جریحه‌دار میکند. من در ابتدای داستان حس می‌کردم قراره #راوی در پایان داستان یک‌مرتبه از خوابی سنگین بپرد. هرچند به شهرت نویسنده نمی‌خورد که چنین کار غیرحرفه‌ای انجام داده باشد. تا به این جمله رسیدم و مطمبن شدم هدف چیز دیگریست: به شیوه‌ی همه‌ی سورچی‌های روسی هست و بالش را تکان می‌داد تا گرم شود" در مقام یک پیشتاز سوسیالیسم مطلقا هیبت و هیمنه‌ای نداشت. حتی کمتر کبوتری دیده‌ام که به اندازه‌ی او نسبت به سرووضع خود بی‌اعتنا باشد...من در کل مدت خواندن این داستان حس می‌کردم دارم یک مقاله‌ی سیاسی اقتصادی می‌خوانم. اما مهارتهای نویسنده در جاهایی این فکر را از من دور کرد. مثل وصل کردن فضای رئال به سورئال، گرچه به پای داستانهایی مثل مسخ کافکا یا صدسال تنهایی گابریل گارسیا مارکز نمی‌رسد. البته این #ایده درجهت ایجاد فضای طنزآلود بکار گرفته شده و گمان نکنم نویسنده بهیچ‌وجه قصد نوشتن داستانی با سبک سورئال داشته. با آوردن کبوتر بجای سورچی به تعلیق داستان کمک زیادی کرده. در هر صورت #داستانی بیادماندنی است و بیشتر از هر چیز رد سوسیالیسم را در آن میبینیم و ایجاد نظم اجتماعی که گویا روسیه در این زمینه جلوتر بوده. #فریال_زکویفریال زکوی( آفرینا)، سیده حوراءفریال زکوی( آفرینا)، سیده حوراءSat, 13 Aug 2022 02:50:53 +0430https://virgool.ir/@frlzkv.mobina/مرد-پر-احساس-nwr6yyj2ff2i#هوشنگ_ابتهاجیک برگ سبز دیگر از باغ #دل، از درخت ادب و معرفت افتاد و به من آموخت که خوب بودن فقط به #انسانیت است و #عشق و #احساس؛ نه هیچ چیز دیگر روحت شاد #مرد پر احساس ?????????فریال زکوی( آفرینا)، سیده حوراءفریال زکوی( آفرینا)، سیده حوراءWed, 10 Aug 2022 13:59:49 +0430https://virgool.ir/@frlzkv.mobina/درباره-ی-فیلم-جنگی-آلمان-سال-صفر-gxvti2xxsrdqبه نام خدا درباره‌ی فیلم آلمان سال صفر محصول سال ۱۹۴۸( ۱۳۲۷)ژانر: جنگی، دراممحصول سه کشور: ایتالیا، فرانسه و آلمانفیلم دارای نکات ارزشمند و درعین‌حال تلخ و وحشتناک است. تلاش پسر نوبالغ برای نجات خانواده از فقر و گرسنگی، در حالی که می‌توانست به بازی‌های کودکی بپردازد. تک‌تک اعضای خانواده در تلاش هستند تا هر کدام به سهم خود قدمی در این جهت بردارند به جز پسر بزرگ خانواده که سربازفراری است و می‌توانست با معرفی خود به ارتش کارت جیره‌بندی بگیرد. او از جنگ فراری است اما دائم در نبردی سخت با خانواده و وجدان خود است. و برادر کوچکتر از همه فعال‌تر و مسئولیت‌پذیرتر است. او که دائما تحت فشار خانواده است ابتدا برای نجات جان پدرش به هر کاری رو می‌آورد و در نهایت مجبور می‌شود دست به کارهای خلاف بزند. گرچه خودش تمایلی به این کارها ندارد. وقتی در این مسیر هم موفقیتی برایش حاصل نمی‌شود به پیشنهاد معلمش تن می‌دهد. پدری که در جهت به دست آوردن رضایتش از هیچ تلاشی فروگذار نیست حالا با خوراندن مقدار زیادی دارو او را مسموم و در نهایت به‌قتل می‌رساند و تنهایی پسر از همین‌جا آغاز می‌شود. در سکانسی بسیار دیدنی مفهوم کل فیلم را درمی‌یابیم: آنجا که پسر سعی می‌کند وارد بازی بچه‌هایی شود که یک سر و گردن از آنها بلندتر است اما آنها هم دست رد به سینه‌اش می‌زنند. اینجا پسر می‌فهمد که نه در دنیای بزرگ‌ترها جایی دارد و نه در دنیای کودکی و حتی دختری روسپی هم که قبل‌تر به او و حمایتش پناه برده بود او را به‌حساب نمی‌‌‌آورد تا لحظاتی را در کنارش باشد. پسر نوجوان که سعی دارد زودتر بزرگ بشود در همه‌ی جوانب ( احساسات درونی و بلوغ و احساسات بیرونی و در تعامل با دیگران) سرخورده می‌شود و تنها می‌ماند. حتی معلم که آن پیشنهاد شوم را به او داد هم رهایش می‌کند و به طور وحشتناکی او را از خود می‌راند. این تنهایی و فشردگی در کل فیلم و از زاویه‌ای بازتر هم مشهود است. در سکانس‌های ابتدایی، شلوغی و تعامل خانواده به‌ ما نشان داده می‌شود و در صحنه‌های پایانی کم‌کم این دایره کوچک و کوچکتر می‌شود تا جایی که حتی جنازه‌ی پدر خانواده بدون هیچ مشایعه‌کننده‌ای راهی گورستان می‌شود! پسر که از همه‌جا وامانده و بخاطر شرمی که از گناه خود روی دوشش سنگینی می‌کند؛ فقط اندکی بعد از رفتن جنازه پدر خودش را از بلندی پرتاب می‌کند گویی می‌خواهد قبل از رسیدن جنازه‌ی پدر در کنار او به آرامش برسد. تنها آرامشی که در فیلم به مخاطب منتقل می‌شود صحنه‌ای از نواختن ارگ در کلیسای مخروبه است! خرابی‌های بعد از جنگ جهانی دوم در سرتاسر فیلم هم به‌صورت ظاهری و هم بصورت درونی به زیبایی تمام به نمایش گذاشته شده. همچنین اختلاف طبقاتی که حتی در آن شرایط هم وجود دارد. زنی که حاضر است برای یک صابون چهل فرانک بدهد، یا دو درجه‌دار نازی که حاضرند فقط برای چند دقیقه گوش سپردن به سخنرانی هیتلر ۲۰۰ فرانک بدهند؛ هیتلری که خودش بانی این جنگ بود. پدر بیمار ادموند، برای چشیدن طعم غذا‌های خیلی ساده و معمولی ترجیح می‌دهد در بیمارستان بماند( در حالی که نگران گرسنگی خانواده‌اش هم هست). در سکانسی وحشتزا می‌بینیم که بعد از مرگ پدر؛ همسایه‌ها برای تقسیم لباس‌های جنازه او، حریصانه؛ درست مثل لاشخورها بالای سرش ایستاده‌اند. با دیدن این فیلم به این واقعیت تلخ رسیدم که خرابی‌های جنگ بعد از سالیان سال هم ادامه دارند چرا که خانواده‌ای را سراغ دارم که مصداق واقعی این فیلم هستند. این فیلم برای سال بعد از جنگ جهانی دوم بوده ولی چرا ما بعد از ۴۰ سال که از جنگ گذشته هنوز با همین شرایط مواجه هستیم؟ جنگ و تبعاتش تا سالیان سال خواهند ماند؛ در سرتاسر و تمام ابعاد زندگی تک‌تک خانواده‌ها. و رسالتی به‌عهده‌ی خود حس می‌کنم بعنوان یک نویسنده که دراین ژانر قلم بزنم. حتی اگر روی یک نفر و حتی اگر در آینده تاثیر بگذارم.فریال زکویفریال زکوی( آفرینا)، سیده حوراءفریال زکوی( آفرینا)، سیده حوراءWed, 10 Aug 2022 12:38:42 +0430https://virgool.ir/@frlzkv.mobina/قیافه-ی-ناجور-من-avwgwdxq63o1درباره‌ی داستان چهره‌ی غمگین من از هانریش بُلباز هم یک داستان غمناک از بشر امروزی در دنیای مدرن و اینهمه پارادوکس. اینهمه ظلم و ستم از طرف دنیای پیرامون به یک انسان. مسائل پیش‌پا‌ افتاده بُلد و مهم می‌شوند و مسائل مهم کنار گذاشته می‌شوند! تنهایی و انزوای بشر امروزی ماندن در آن که ارجح است بر هرگونه زندگی انگلی با دیگر هم‌نوعان! داستان زیباییست. که سرشار است از توصیفاتی از تصاویر زشت و زیبا از زبان من راوی. من قهرمان. پاسبان فقط یک جمله‌ی مهربانانه دارد: ما همه رفیق هستیم. و بعد از آن همه‌اش تحقیر و توهین و ضًرب وشتم. انگار هانریش بل میخواسته درد بشر را با این داستان به خود بشر بفهماند. فاجعه‌ی #مدرنیته و تنهایی بشر. و ظلمی که در حق خود می‌کند. درواقع هر #انسان مثل آینه‌ای می‌شود برای دیگری؛ منتهی یک آینه‌ی کدر و زنگار گرفته. و مثل همیشه؛ زن خانه‌دار که از همه بدبخت‌تر است. یعنی بدبختی او در این جامعه نشان داده شده. که حتی درزمان جنگ نقش تععیین‌کننده اما ناپیدایی دارد. باز هم وسیله‌ایست برای مرد. بطوریکه زنهای فاحشه فقط برای خوشگذرانی مردان آزادی رفتاری دارند و زنهای خانه دار برای انرژی بخشیدن به مردان کارگر باید بالاجبار #خندان و بشاش باشند و از آزادی رفتار محروم! این یک مشت نمونه‌ی خروار است و در داستان این ظلم و اجبار را برای راوی هم میبینیم در صورتی که تنها گناهش غمگین بودن چهره‌اش است. و یا شاد بودن در زمانی که مسرور بودن ممنوع است.‌ و #صابون که بارها تکرار شده.( اگر کسی میدونه چرا لطفا بگه من پیدا نکردم). اما توی فیلم آلمان سال صفر هم دیدم. این یک داستان #ضد_جنگ محسوب میشه. بقیه‌ی موارد رو به دوستان دیگر می‌سپارم.#فریال_زکویفریال زکوی( آفرینا)، سیده حوراءفریال زکوی( آفرینا)، سیده حوراءTue, 09 Aug 2022 00:23:03 +0430https://virgool.ir/@frlzkv.mobina/فقط-اومده-بودم-یه-تلفن-بزنمااااا-dsrcw6geqyuoدرمورد داستان"فقط آمده بودم یک #تلفن بزنم"از #گابریل_گارسیا_مارکزکسی جز مارکز می‌توانست چنین داستان زیبا و بی‌نقصی را خلق کند؟ #شخصیتها، چه درونی و چه بیرونی و چه حتی لایه‌های درونی‌تر ذهنشان طوری خلق شده‌اند که گویی یک خدا آنان را خلق کرده است. برجسته‌ترین نقطه قوت داستان‌های مارکز همین شخصیت‌پردازی و خلق ستینگ کامل است.‌ #فضا_سازی آن‌قدر کامل و زیبا خلق می‌شود که مخاطب حس حضور در صحنه پیدا می‌کند و این خودِ خودِ نویسندگی‌ست.‌ هوش #نویسنده را معمولا از ماجراسازی بی‌نقص او درک می‌کنیم. که او در این دتستان هم هوش خود را به زیبایی نشان داده.‌ هم‌دردی عمیقی که مارکز با زن‌ها دارد بسیار ستودنی‌ست. زنی که چه در جامعه‌ی سنتی و چه در جامعه‌ی صنعتی و چه جامعه‌ی مدرن، همواره مظلوم بوده؛ حتی اگر ظاهری غلط‌انداز داشته باشد. و حتی اگر برای برابری‌اش با مردان کوشیده باشد. برای بار چهارم از خواندنش لذت بردم ?#فریال_زکویفریال زکوی( آفرینا)، سیده حوراءفریال زکوی( آفرینا)، سیده حوراءMon, 08 Aug 2022 23:48:13 +0430https://virgool.ir/@frlzkv.mobina/دلنوشته-no1nwc6bknnn???#نامه ‌ای به کودک درونراستش را بخواهی فکر می‌کردم من تو را بزرگت کرده‌ام. حالا اما فهمیده‌ام که انگار تو مرا بزرگ کرده‌ای. درست جایی که من حالا ایستاده‌ام، تو ایستاده بودی _ روزی از گذشته‌ای نه‌چندان‌دور که در قاب واقعیت خیلی دور نیست. آن روز،... همان روز را می‌گویم که حسابی هیجان داشتی و دست مرا می‌گرفتی و با خودت به تمام شیطنت‌های فانتزی‌ می‌کشاندی.‌ تو اصلا‌ً متوجه نبودی من را به چه کارهایی وامی‌داری. کارهایی که حتی در کودکی‌ام هم نکرده بودم. من انجام می‌دادم و تو تشویقم می‌کردی. من می‌دویدم تو دست می‌زدی، می‌نشستم سوتکی برمی‌داشتی و در آن می‌دمیدی. حتی در خواب‌های شبانه‌ام سرک می‌کشیدی. آخر انتقام چه را از من می‌گرفتی؟ انتقام این که فقط برای زمان کوتاهی به اندازه‌ی یک عمر دور انداختمت؟ فقط برای چند سال ناقابل؟ چند سال انسان‌ی؟ اصلاً سال یعنی چه؟ زمان مگر معنایی دارد برای تو؟ می‌دانی، اعداد فقط قوانینی هستند که ما ساخته‌ایم اما گویا تو زیادی زمان را جدی گرفته‌ای. در تقویمِ دل، این کلمه معنایی ندارد. ما زمان را خودمان کوک کرده‌ایم...اما خوب آمدی. خوش آمدی به دنیای بزرگانِ کوچک‌نما یا بهتر بگویم؛ کوچکان بزرگ‌نما. می‌دانی تو همیشه شاهزاده بوده‌ای. نه نه؛ یک پرنسس. پرنسسی که نه تنها در یک قصر، که در چندین قلعه زندانی شده بود. تو گاهی سیندرلا می‌شدی و گاهی زیبایی که خفت. گاهی فیونا بودی و گاهی سفیدبرفی‌. آن روزها السا را نمی‌شناختی؛ نه. مغرور بودی و زیبا. اما حالا درست شبیه شاهزاده السا شده‌ای. زیرک و دانا. هرگز به انتطار شاهزاده‌ای با اسب سفید نخواهی نشست. تو خودت یکه‌سوار سرزمین رویاهایت هستی. سرزمینی که دیگر در رویاهایت نمی‌گنجد. آن‌جا فقط در باورت است. باوری حقیقی که ویران شد. تو در قلعه‌هایی با حصارهای بلند و زیبا که همه چیز به خود دیده‌اند زندانی بوده‌ای. بگو ببینم در آنجا چه‌ها دیدی؟ خوشی ؟ ناخوشی ؟ تغییر ؟ سازندگی روح؟... شاید خرابی، جنگ، خونریزی، سکوت و مرگ! که بی‌تفاوت از کنار احساساتت گذشتی. بزرگ شده‌ای؟ شاید گاهی هم، ای، همچین، بگویی نگویی جشن و سرور و خوش‌گذرانی کم‌عمقی به چشم دیده‌ باشی. گاهی هم بلکه شاهد صف‌های طولانی از مردمانی بوده باشی که برای تکه‌ای نان همدیگر را لت‌‌وپار می‌کرده‌اند، وحشیانی که خون می‌خورده‌اند. نه، تصور نکن خون را توی شیشه می‌خورده‌اند یا دراکولاصفت و زامبی‌وار به یکدیگر حمله می‌کرده‌اند. یا به گردن هم می‌چسبیده‌اند و خون می‌مکیده‌اند. آن‌ها با پنبه سرها‌ی هم را می‌زدوده‌اند و بعد آرام‌آرام نوش‌دارو به سرهای بریده‌ی هم می‌خورانده‌اند. ببری دیدم که پشه می‌خورد. و گرگی که بره را جان به‌سر می‌کرد اما او را نخورد. حالا به من بگو، تو من را نمو داده‌ای یا من تو را؟ راستی اصلاً مگر فرقی هم می‌کند؟ مهم این است که هردویمان بزرگ شده‌ایم و به تماشای گذشته‌ای نشسته‌ایم که روزی خواهد آمد!#فریال_زکوی✍#حوراءفریال زکوی( آفرینا)، سیده حوراءفریال زکوی( آفرینا)، سیده حوراءWed, 27 Jul 2022 03:15:05 +0430https://virgool.ir/@frlzkv.mobina/حرف-اول-oeqvisr43c6cسلام خدمت دوستان ویرگولی. مدتها بود یه صفحه باز کرده بودم اما هیچی نمی‌نوشتم توش. تا این که امشب بخاطر یه دوست وارد شدم و یه صفحه دیگه واسه خودم ساختم. دوستی که باعث شد اولین نوشته‌مو بنویسم کسی بود که تقاضا کرده بود مطلبی رو که مدتها زحمت کشیده بود براش تا بنویسه، متاسفانه مورد سرقت قرار گرفته بود. از من و همه‌ی گروهمون خواست وارد صفحه‌ی فرد خاطی بشیم و گزارش خطا بفرستیم. امیدوارم برای هیچکس چنین اتفاقی نیفته. به هر حال اون دوست ( نوآشنا) باعث شد اولین متنم رو بنویسم.‌امیدوارم موفق باشه. و امیدوارم بتونم مطالب مفیدی به اشتراک بگذارم. مخصوصا داستان کوتاهامو! ?فریال زکوی( آفرینا)، سیده حوراءفریال زکوی( آفرینا)، سیده حوراءWed, 27 Jul 2022 02:49:42 +0430