https://virgool.ir/feed/@fretfulprincefa2026-11-11 13:36:39https://files.virgool.ir/upload/users/155254/avatar/IpAPMz.pnghttps://virgool.ir/@fretfulprincehttps://virgool.ir/@fretfulprince/سَ-مکث-سَلام-uhsjfsqijtpp به کاری که می‌کرد می‌اندیشید؛ باید می‌شناخت هم دوره‌هاش را چه چیز سرگرم می‌کند، روزمره زیست جامعه‌اش چیست و سر مغزها در کدام آخور فرو می‌رود به وقت خوراک؟ سرش را کنارشان در آخورشان فرو می‌برد، می‌بلعید از لجن روزمره جامعه. به گذشته می‌نگرید، تاریخ نفس کشیدن آدم در زمین، می‌دانست مصرف یعنی مردار مغز دیگری را خوراندن به خویش و کور کردن استعداد طفلی که برای شکوفایی نیاز به اقل زاویه در زانو داشت. صدایش را صاف کرد، به جمع انگشت‌های گذرا نگریست و آمد و شدشان، قالبا از پایین به بالا با لحظه‌های مکث و لمس دومرتبه‌ای، نفسش را در سینه حبس کرد و تلاشش را کرد و غریو ذهنش نجوای آرام زبان شد و گفت سَ... و باقیش را حتی کسی نشنید. انگشت‌ها مکث کردند، بی‌لمس، و سریع عبور کردند. تردید گلاویز شده بود با صدا که این چه عبثیست که خود را درگیر آن کنی؟ تردید گلاویز شده بود که "تو از کجا و هیاهوی هر شبان ز کجا؟" و شاید یادآور می‌شد هر بی‌اعتنایی ذهنی به هر چه بود در تالار تصاویر درهم گذشته خاطرش که منصرف کند از این خودابرازگری و بهانه کمال می‌آورد برایش یا خامی کلام و خردی خرد. چاره چه بود جز پیراستن خود از ستایش کمال دروغین؟ چاره چه بود جز ذیل خط عقل حرفی از تمنای قلب زدن؟ چاره چه بود جز یاری خویش در قبال خودی خود، آن هنگام که بزرگترین مشوق و ترید آینه است؟ چاره چه بود جز رهش از رخوت مصرف ؟ چاره چه بود جز شروع؟ چاره تنها پذیرش است! پذیرش کیستی خود. این بار به رسایی کلام در خلوت خیال، سَلام! سلام به مجالی برای دغدغه‌های روزمه این ناتمامِ خام کلامِ خُرد خِرَد! سَلام به چشم‌هایی که اولینِ نگریستنشان است! سَلام بر تو که همراهی می‌کنی :‌‌ )Fabrizio Paterlini: Leave.امیرعباسامیرعباسTue, 31 Mar 2020 03:30:46 +0430