https://virgool.ir/feed/@forthechildبرای نوشتن از مسیری که طی می‌کنم برای فرزندی که مسیرش را طی می‌کندfa2026-11-12 12:12:38https://files.virgool.ir/upload/users/7229/avatar/PbHdSB.pnghttps://virgool.ir/@forthechildhttps://virgool.ir/@forthechild/پایان-برای-فرزند-yqabapd8ukwpاینجا رو برای این شروع کردم که از مسیرم بیشتر بهت بگم تا بهت کمک کنم مسیر زندگی رو راحت تر طی کنی، اشتباهاتی که من کردم رو ببینی و شاید تکرارشون نکنی. ولی گویا هنوز به این وابسته ام که چه مسیری در زندگی طی میکنی و باید تلاش کنم از این وابستگی رها بشم.پس نوشتن برای تو کافیه. نه لزوماً من، که هر کسی یا هر چیز دیگه‌ای میتونه راهنما باشه! امیدوارم مسیر قشنگ زندگیت رو پیدا کنی :)Photo by Dave Hoefler on Unsplash ۱۴ شهریور ۱۴۰۰ - کرجبرای فرزندبرای فرزندSun, 05 Sep 2021 16:17:21 +0430https://virgool.ir/@forthechild/یه-مسیر-خوب-wry2jf1mxuylمسیری که نه ضریب هوشی آدمها برای رسیدن به کمال مهمه، نه مدرک تحصیلی، نه ژن و نه تربیت. مسیر کمال در گرو اعتماد به نفس دائم، احساس لیاقت دائم، توجه دائم به زیبایی و گریز دائم از زشتیه.در این مسیر قرار گرفتم، بعد از ۱۵ سال از شروع این مسیر یکتاپرست شدم و چیزای خوشحال کننده‌ای فهمیدم.برای فرزندبرای فرزندSat, 23 Nov 2019 20:10:18 +0330https://virgool.ir/@forthechild/یه-تئوری-کوچولو-ulens2wsntioهر رویدادی ما رو در نقطه ای قرار میده که بین احساس اندوه یا احساس خوشحالی انتخاب کنیم. انتخاب هر کدوم از این موارد برای مدتی مارو توی همون فاز قرار میده و تصمیماتی که در اون فاز میگیریم، تصمیماتی هستند که با اون احساس اندوه یا خوشحالی درهم تنیده شدن و احتمال اینکه منجر به رخ دادن اتفاقات هم فاز بشن رو بیشتر میکنه. مثلاً من وقتی عصبانی هستم معمولاً نمیتونم تصمیمی بگیرم که شرایطم رو بهتر بکنه و یا از حداکثر توانم برای بهبود شرایط استفاده کنم چون احتمال اشتباه کردنم بیشتره. اول باید به فاز آرامش برگردم تا بتونم تصمیم بهتری بگیرم. یا برعکس، وقتی من خوشحالم، معمولاً کارهای خوشحال کننده‌ای انجام میدم که منجر به خوشحال شدن اطرافیانم میشه و خوشحالی اونها، من رو خوشحالتر و به تداوم این چرخه بیشتر کمک میکنه.پس اگه من در زندگی چیزی مثل آگاهی یا ثروت یا هردو رو میخوام برای رسیدن بهش باید تلاش کنم که حال خودم رو خوب نگهدارم تا بتونم در هر زمان از بیشترین توانم برای رسیدن به خواسته‌م استفاده کنم.تئوری ای رو مطرح کردیم که هر درخواستی چه آگاهانه و چه ناخودآگاه توسط بقیهٔ موجودات جهان برآورده میشه ولی اکثر وقت ها ما نتیجهٔ درخواستیمون رو نمی‌بینیم. چرا؟ برای رسیدن به خروجی برآورده شده باید «اعتماد به نفس»مون بزرگتر و یا مساوی با سطح اون درخواست باشه. مثلاً اعتماد به نفس من برای خرید یه تیشرت خیلی بیشتر از اعتماد به نفسم برای خرید یه خونه‌ست و به راحتی میتونم تیشرت بخرم ولی در مقابل خرید خونه به توانایی‌هام برای تولید پول کافی تردید دارم. اینجا داشتن پول برای خرید خونه خیلی کم اهمیت تر از داشتن اعتماد به نفس برای خرید خونه‌ست. چرا که داشتن اعتماد به نفس، اولین قدم برای رسیدن به تمام چیزهاییه که پولِ خرید خونه در مقابلشون زیاد به چشم نمیاد.مکانیزم کارکرد این تئوری هنوز به صورت علمی برامون روشن نیست ولی تئوری‌هایی مثل تئوری زنده بودن تمام جهان و آزمایش هایی مثل پروژهٔ آگاهی جهانی (The Global Consciousness Project) که از سال ۱۹۹۸ تا حالا در حال اندازه‌گیری تاثیرات آگاهی مردم جهان بر روی داده های تصادفی بوده و برای کسانی که به دین باور دارند، آیه‌هایی مثل آیهٔ ۲۰ سورهٔ الاسراء هست که تائید کنندهٔ این تئوری باشه.پس اختیار انسان، لحظهٔ تصمیم ما برای وارد شدن در فضای منفی یا مثبت بعد از وقوع هر رویداده و اولین نفر خودمون از بودن توی این فضا منفعت می‌بریم و یا آسیب می‌بینیم. فکر کردن به اینکه فلانی رانت خواری کرده، من رو وارد فضای منفیِ نفرت میکنه پس از فکر کردن بهش اجتناب میکنم و باور دارم که اگه من رانت خواری کنم، قطعاً‌ خودم آسیب میبینم.قرار نیست کسی رو تغییر بدم چون رشد کردن خودم برام از همه چیز مهمتره و برای رسیدن به چیزی که میخوام باید صاف باشم. تلاش کنم هر نوع احساس بد رو از خودم دور کنم. بی اعمتادی، غم، خشم، کینه، احساس گناه و به طور کلی فکر، گفتار یا عملی که حتی ذره ای احساسم رو بد کنه.“Empty your mind. Be formless, shapeless like water. Now you put water into a cup, it becomes the cup. You put water into a bottle, it becomes the bottle. You put water in a teapot, it becomes the teapot. Now water can flow or it can crash. Be water my friend.” ~ Bruce Leeبه خودم و بقیهٔ آدمها اجازه میدم اشتباه کنیم و به محض فهمیدن اشتباه، به جای ناراحتی و افسوس، فقط مشاهده کنیم و تلاش کنیم که دفعات بعد این اشتباه رو تکرار نکنیم.از هر رویداد خوشحال کننده ترین نکته ها رو پیدا کنیم حتی اگه اندازهٔ نوک سوزن باشن و باهاش حالمونو خوب نگهداریم تا موج‌های حال‌های خوب جوری به طرفمون بیاد که روزی ۲ بار از تعجب فریاد بزنیم!برای فرزندبرای فرزندSun, 03 Nov 2019 18:25:52 +0330https://virgool.ir/@forthechild/کمک-میخوام-یا-f1-vusflbymziuvchuwy/Getty Imagesکم و بیش روزهایی رو تجربه کردیم که حتی حوصلهٔ حرف زدن با خانواده یا دوستامون رو هم نداریم و در همین حال که حوصلهٔ هیچکس رو نداریم از درون فریاد میزنیم «کمک»وقتی حوصلهٔ هیچکس رو نداریم پس از کی کمک میخوایم؟ یه غریبه؟ مطمئن نیستم ولی کسی که نه قضاوت کنه، نه نسخه بپیچه، نه ازش خجالت بکشی، نه تو رو بشناسه و نه تو اونو بشناسی شاید بتونه حالمونو یکم بهتر کنه.چند وقت پیش اسم اپلیکیشن BeMyEyes رو شنیدم. برنامه‌ای که به افراد بینا اجازه میده تا به افراد نابینا یا کم بینا سرویس بینایی ارائه بدن و با خوندن تعدادی از تجربه‌ها فهمیدم چه احساس خوبی رو برای هر دو طرف داره. (#BeMyEyes در توییتر)میشه با یه برنامه برای خوب کردن حال همدیگه هم اینکارو بکنیم؟ • صفحهٔ اصلی برنامه دوتا دکمه داره: «کمک میکنم» و «کمک میخوام» • دکمهٔ کمک میکنم: ◦ برنامه (تقریباً) بصورت رندم یه نفر که «کمک میخواد» رو معرفی میکنه و مکالمه شروع میشه. ◦ زمان پیشفرض برای کمک۵ دقیقه است. ◦ در صورت تمایل قبل از تمام شدن زمان میتونی زمان رو ۱، ۳ یا ۵ دقیقه تمدید کنی. ◦ بعد از تمام شدن زمان تعیین شده باید به برنامه اطلاع بدی که مخاطب واقعاً به کمک نیاز داشت یا اسپم بود. • دکمهٔ کمک میخوام: ◦ برنامه تقریباً بصورت رندم یک نفر که «کمک میکنه» رو معرفی میکنه و مکالمه شروع میشه. ◦ بعد از تمام شدن مکالمه به برنامه اطلاع میدی که حالت بهتر شده، بدتر شده یا فرقی نکرده؟ اگه حالت بهتر شده بود به کمک کننده اعتبار اختصاص داده میشه و اگه بدتر شده بود اعتبار از کمک کننده کم میشه. • تنظیمات: ◦ اولین مرتبه ورود به برنامه، زبانی نوشتاری رو انتخاب میکنی و کمک کننده و کمک گیرنده‌هایی با زبان مشترک به هم پیشنهاد داده میشن. ◦ شما در برنامه اسم ندارید، جنسیت ندارید و پروفایل شما فقط نمایانگر اینه که به چند نفر و چه مقدار زمان صرف کمک به دیگران کردید و چند نفر در بهتر شدن حال شما تأثیر داشتند.برنامه لیست کاملی از آدرس و شماره تماس مراکز مشاوره و روان‌شناسی هر شهر رو در اختیار کاربران قرار میده.با توجه به وضع فرهنگی موجود احتمالاً در ابتدای راه کمک‌ها خیلی علمی، هم‌دلانه یا کارگشا نباشه. به همین خاطر نیاز به کمک و همفکری زیادی از طرف جامعهٔ کاربران و روان‌شناسان حس میشه.شاید یک روز دانش کافی برای توسعهٔ این برنامه داشته باشم و در اون صورت قطعاً بصورت رایگان و اوپن سورس منتشر میکنم. اگه شما هم توانایی فنی کافی برای اجرای این برنامه رو داشتین، رایگان بودن برنامه ضروری و ذکر لینک این نوشته و یاد «مهدی سلیمانی» در برنامه کافیه.پ.ن. خبر فوت مهدی سلیمانی با اینکه زیاد نمی‌شناختمش، اونقدر ناراحتم کرد که تمام امروز دنبال دکمهٔ «کمک میخوام» گشتم.شنبه - ۱۱ خرداد ۱۳۹۸ - ۲:۱۳ صبحبرای فرزندبرای فرزندSat, 01 Jun 2019 03:31:11 +0430https://virgool.ir/@forthechild/mard-salari-jybrrv0mudya Malte Mueller / Getty Images به نظرم پدرم اینگونه فکر میکند:وقتی مرد از همسرش مشورت میگیرد یکی از این حالتها برقرار میشود: - یا نظر همسرش موافق با نظر اوست و تصمیم با آرامش اجرا میشود. - یا نظر همسرش مخالف نظر اوست و با برهم زدن آرامش تصمیم پدر اجرا میشود.در اصل مشورت گرفتن برای ظاهر سازی احترام به شریک زندگی است. زن تا وقتی با شوهرش مخالفت نکرده قابل احترام است ولی وقتی در زمینه ای نظر مخالفی داشته باشد بدین معناست که سرکش شده و باید کنترلش کرد تا خلاف جهت شوهر حرکت نکند. در کل زن باید تابع مرد باشد.اگر شوهر به حرف زنش عمل کند، مردم دیگر برای حرفهای مرد، تره هم خرد نخواهند کرد و این در قاموس مردانگی جایگاهی ندارد.یک سری از کارهاست که اصلاً به زن ربطی ندارد که دخالت کند. مثل اجاره خانه، دکور آشپزخانه، خرید ماشین و غیره. در عوض مرد در تمام تصمیمات زن مجاز به اعمال نظر است. مثل چی بپوش، چی بگو، با کی برو و غیره.اگر مرد زنش را کنترل نکند، زن افسار مرد را در درست خواهد گرفت و او را به هر سمتی که بخواهد، میبرد.مادرم زن خرده‌گیری‌ست و سالها با باور اینکه زن کمتر از مرد فهم و شعور دارد زندگی کرده. سالها پای تصمیمات درست و غلط پدرم ساکت بوده و سعی کرده به روش خودش تنها محیط خانه را آرام و خوش نگه‌دارد.این دو نفر بیشتر از ۴۵ سال با هم زندگی کردند. ۴ فرزند داشتند که یکی از آنها را در ۲۱ سالگیش از دست دادند. حالا با سه فرزند زندگی معمولی‌ای دارند. وضع مالیشان اینگونه است که خانه شخصی دارند ولی اگر بخواهند چیزی بخرند اول باید موجودی را چک کنند، ارزانترین محصول را پیدا کنند و در مورد اضطرار آنرا خریداری کنند.در چند سال اخیر ما فرزندان یاد گرفتیم که زن و مرد حقوق یکسانی دارند، ارزش زندگی یکسانی دارند، فقط خودشان میتوانند برای زندگی خود تصمیم بگیرند و به مرور این افکار را با والدین مطرح کردیم.مادر که احساس میکرد در تمام این سالها به او ظلم شده و واقعاً حق آزادانه زندگی کردن داشته، مشتاقانه حرف های ما را دنبال میکرد و حسرت میخورد.پدر ولی از حرفهای ما خوشش نمی‌آمد. یعنی چی که این نظام سلطه اشتباه باشد؟ ما سالها با همین روش زندگی کردیم و شما ثمرهٔ همین روش زندگی هستید و هر روش دیگری بجز این عاقبت خوشی نخواهد داشت.سالها گذشت و هر روز مادر درخواست ذره ای آزادی بیشتری میکرد و پدر مثل همیشه سرکوب میکرد. مادر تمنای همفکری داشت و پدر سودای خودرأیی.امروز در خانهٔ پدری من و پدرم تنها شدیم. شدیدترین و جدی‌ترین بحث عمرم را با پدرم داشتم. پدری که چشمش به این بود که تنها پسرش او را در آغوش بگیرد، امروز آغوش فرزندش را رد کرد. گفتم همسرت بردهٔ‌ تو نیست. همسرت به اندازهٔ تو برای این زندگی حق تصمیم گیری دارد. گفت من همچین آدمی نیستم، اینجا حرف، حرف من است. با هر حرفی که میزدم احساس میکردم قطره آبی هستم که از ارتفاعی کوتاه بر روی سنگی می‌افتم.مادرم نه مهارتی در دفاع از خود دارد و نه شجاعتی برای ایستادگی در برابر مردسالاری و من در آستانهٔ‌ جدا شدن از خانهٔ پدری و شروع زندگی مشترک.میدانم پدرم شبانه روز کار کرده تا زندگی خوبی برای این خانواده بسازد. میدادم مادرم هم پا به پای او تلاش کرده تا آرامش در خانواده حکم‌فرما باشد و میدانم اکنون مقطع حساسی است. پشت امروز چیست؟ آیا کمکی از ما بر می‌آید؟سه شنبه - ۲۲ خرداد ۱۳۹۷برای فرزندبرای فرزندTue, 12 Jun 2018 21:32:27 +0430https://virgool.ir/@forthechild/getting-started-hows0tzipzowسلام!امروز که اینارو مینویسم تو نیستی. وقتی اینو میخونی، خیلی سخته به این فکر کنی که یعنی چی "نیستم"!خیلی از سوالات این شکلی برات به وجود میاد که کلی وقت داری دنبال جوابشون بگردی و کلی چیزا بخاطرش یاد بگیری!تقریباً از 20 سالگی میخواستم برات بنویسم. اون وقت هایی که خیلی عصبانی میشدم، خیلی حرص میخوردم، خیلی فکر میکردم همه چیزو میدونم، خیلی دنبال جلب توجه بودم و موفق نمیشدم یا حتی وقتایی که خیلی خوشحال بودم و نمیدونستم چطوری این خوشحالی رو حفظ کنم. ولی خب تنبلی کردم و دنبالشو نگرفتم و زندگی کردم تا رسیدم به اینجا. به 30 سالگی. اشکالی هم نداره! دوست داشتم یه سرویسی بود که میشد بعضی از این نوشته ها رو فقط توی سن خاصی بخونی تا راحت تر باهاشون ارتباط برقرار کنی. مثلا اگه الان که اینارو میخونی 12 سالت باشه و من راجب عشق باهات حرف بزنم، درک عشق، توی 12 سال با 30 سال خیلی فرق میکنه و شاید حتی قبول این تفاوت هم در اون سن برات راحت نباشه.فعلاً سعی میکنم با اضافه کردن تگ که توی این دوران یک راه منطقی برای اضافه کردن ویژگی به چیزهاست مطالب رو برات طبقه بندی کنم. سعی میکنم از دوران خودم هم برات بنویسم. اینکه الان چجوریه، چیا داریم، چیا نیاز داریم و قبلاً چیا داشتیم. #شروع #12پنج شنبه - ۱۹ اسفند ۱۳۹۵پ.ن. تاریخ نوشته ها با تاریخ انتشار تفاوت داره. بخاطر اینکه نوشته ها برای انتشار توی اینجا نوشته نشده بودن :)برای فرزندبرای فرزندThu, 24 May 2018 19:28:47 +0430