https://virgool.ir/feed/@forough.fallahیک جغد شب، یک روح ناآرام، درجستجوی عدالت و میگن که یک توسعه‌دهنده وبم هستمfa2026-11-11 15:05:06https://files.virgool.ir/upload/users/5727/avatar/1CiHSZ.pnghttps://virgool.ir/@forough.fallahhttps://virgool.ir/@forough.fallah/چرا-ترکوندیش-mwyyxsteypfs۲۰ هزار آرزوحدود دو سال پیش توی یک جلسه تراپی گروهی یکی از تمرین هایی که انجام میدادیم به این صورت بود که به همه ما یک عدد بادکنک داده میشد- یک کیسه حاوی بادکنک ها رو دور میگردوندن و هر فرد به صورت تصادفی یک بادکنک میکشید بیرون البته تا قبل از دیدن بادکنک اولین نفر نمیدونستیم که کیسه حاوی بادکنک هستش- و بعد ازمون خواسته میشد تا اون بادکنک رو برای خودمون بادش کنیم و گره بزنیمش تا بادش در نره بعضا حتی در حین باد کردن بادکنک ها با خوشحالی به همدیگه هم کمک میکردیم و ذوق داشتیم تا بدونیم قراره این دفعه دیگه چه تمرینی بکنیم اون هم با بادکنک ها؛ در مرحله بعد راهنما بهمون توضیح میداد که قراره با بادکنک ها یه بازی ساده انجام بدیم اما ازمون خواست تا قبل از شروع توضیح قوانین بازی به یک نکته، خوب توجه کنیم و اون هم اینکه: هر بادکنکی که دست هر کسی هست، حاوی تمام آمال و آرزوها و امیدهای اون فرد هستش . در ادامه ازمون تایید گرفت که خوب متوجه نکته شدیم یا خیر و بعد از اون بازی رو توضیح میداد که ابتدا به ساکن هر کدوم از ما باید یک سوزن برمیداشتیم و بهمون توضیح داده میشد که به محض شروع آهنگ تا اتمامش باید تمام تلاشمون رو بکنیم تا از بادکنکمون محافظت کنیم و در نهایت کسی/کسانی برنده خواهند شد که بادکنکشون رو در این مدت سالم نگه داشتند.برای ذهن عجیب من به شخصه با این توضیحات ساده بود که اگر تا اتمام آهنگ هیچ کس از جاش تکون نخوره و از سوزنش استفاده نکنه خب همه برنده میشیم و مسئله‌ پیچیده‌ای نیست- الان که به عقب برمیگردم و بهش فکر میکنم خنده‌ام میگیره شاید انتظار داشتم که آخر سر چندتا پونی تک شاخ هم بیان توی محل بازی و برامون رنگین کمون بسازن و بهمون شکلات تعارف کننند! همین قدر غیر واقعی و ساده لوحانه-. زمانی که آهنگ شروع شد، همه چی خیلی ابزورد و عجیب شد، همونطور که میشه حدس زد من سرخوش ساده لوح اولین کسی بودم که بادکنکم ترکیده شد توسط همون کسی که بهش کمک کردم تا بادکنکش رو باد کنه و بوم! آرزوی های من همه دود شدن رفتن هوا! و داستان کمی به سمت چاقو خوردن سزار توسط بروتوس رفت و اینجوری شدم که بروتوس تو هم؟!!! بعد کنار کشیدم و ساکت موندم و بقیه رو تماشا کردم که به صورت وحشیانه‌ای بدنبال همدیگه کرده بودند و حتی لباس همدیگه رو میکشیدن تا طرف رو گیر بندازن و بادکنکش رو بتروکنند گاهی هم کسی پشتم پناه میبرد که اون یکی نتونه بادکنکش رو بگیره ولی من تلاش خاصی نمیکردم، به نظر من همه این ها مسخره و ابزورد بود و اینجوری بودم مگه ما بچه‌ایم که دنبال هم کنیم که بادکنک بترکونیم، اون هم وقتی که گفته شده اون بادکنک حاوی تمام آرزوهامونه و نه تنها بقیه بی رحم اند بلکه حقشونه که اینطوری دنبال هم کنند و همو تیکه پاره کنند. این افکار و تماشای آدم ها ادامه داشت تا اینکه آهنگ و در واقع وقت تموم شد و تنها دو نفر بادکنکشون رو تونسته بودن حفظ کنند و از این بابت بسیار خوشحال بودن چون برنده شده بودند.بعد از اعلام اتمام بازی، راهنما مجددا از همه ما خواست تا نکته ای که در ابتدای بازی گفته شده رو تکرار کنیم و با تکرارش انگار همه داشت یادمون میومد که قضیه چی بوده، بعد رو به برنده ها کرد که آیا فلانی تو بادکنک کسی رو ترکوندی که مسلما جواب مثبت بود و ازشون پرسید وقتی میدونستی که تمام آرزوی اون فرد هستش چرا این کار رو باهاش کردی و بعد بادکنک باخته ها شروع به داد و بیداد کردن که آره این بادکنک منو ترکوند اون یکی شانس اورد سوزن نترکوند بادکنکش رو و سریع جیم فنگ زد و بعد اینجوری بودن که اگه فلانی بادکنک منو نمیترکوند منم به اون فلانی کمک نمیکردم که بادکنکش رو بترکونه و.... تا به اینجا رسید که اصلا تقصیر فلانیه که اول که بازی شروع شد زد بادکنک فروغ رو ترکوندفلانی که بادکنک من رو ترکونده بود و فینالیست شده بود دیگه لبخند از لبش رفته بود و شروع کرد به توضیح دادن که من وقتی حرف برنده و بازنده رو شنیدم نکته رو یادم رفت و میخواستم برنده بشم و خب با خودم فکر کردم که این یه بازیه، بعد راهنما از من پرسید که تو چرا وقتی بادکنکت ترکید به کسی کمک نکردی؟ من اینجوری بودم که خب من هرچی داشتم رو از دست دادم و ناراحت بودم و کسی به من کمک نکرد حتی ناراحتی من هم برای کسی مهم نبود! چرا باید کمک کنم؟ راهنما اینجوری بود که درسته تو درد داشتی و برات خیلی بزرگ بود ولی آیا نمیتونستی به یه نفر دیگه کمک کنی تا اون ناراحتی و رنجی رو که تو کشیدی رو تحمل نکنه و اینجوری خوشحال نمیشدی از اینکه یه نفر دیگه خوشحاله؟ و اون وقت با کمک اون به چند نفر دیگه کمک میکردید و انقدر بازنده نداشتیم آیا نمیشد این کار رو بکنید؟ حالا من هم کمی حس بدی به خودم داشتم ولی همچنان خودم رو محق میدونستم و راهنما تاکید میکرد که من فقط دارم سوال میپرسم و تو مجبور نبودی ولی اگه این کار رو میکردی وضع بهتر نمیشد؟ بعد رو به همه ما کرد که آیا نمیشد همه به هم کمک میکردید و کسی نمیباخت؟بعد ازمون خواسته شد تا یک به یک باهم مواجه بشیم و بهمدیگه بگیم وقتی که بادکنک طرف مقابل رو ترکوندیم یا اگه اون بادکنکمون رو ترکونده یا اگه فقط دیدیم که اون داره این کارو با یکی دیگه میکنه چه حسی داشتیم نسبت به عملش؟ و احساسات به اشتراک گذاشته شد و معذرت خواهی ها شد و بخشایش هایی صورت گرفت. اما این خراش با ما موند که اگه توی زندگی پاش برسه میزنیم میترکونیم یا نه؟‌ اگه ترکیدیم میکشیم کنار یا به بقیه کمک میکنیم که نترکن؟ و اصلا چندبار تا به حال ناخواسته این کارها رو کردیم؟حالا خواننده محترم من از شما میپرسم که اگه پاش برسه میزنی میترکونی یا نه؟ اگه ترکوندی جراتشو داری براش معذرت خواهی کنی؟ اگه ترکوندنت شهامت و بزرگیش رو داری که به بقیه کمک کنی تا مثل تو نترکن یا سکوت میکنی و فقط نگاه میکنی؟ فروغ فلاحفروغ فلاحWed, 27 Oct 2021 23:21:08 +0330https://virgool.ir/@forough.fallah/سلسه-یادداشتهایی-از-جنس-یکبار-برای-همیشهشماره-۱-e71ivgyitmj0ریز مقدمه:توی شماره قبلی یه توضیح دادم،‌الانم یه کوچولو دوباره بهش اشاره میکنم که من میخوام بخاطر خسته شدنم از سرگردونی بین بوک‌مارک‌ها و یادداشت‌های غیرمنسجم،‌مطالب جدید و قدیمی‌ای رو که بهشون بر میخورم توی این مجموعه بنویسم‌؛‌این مطلب میتونه از مسخره ترین چیزا مثل یه کانفیگ ساده/تعریف alias توی گیت یا گاهی یه‌ راه حل خفن (‌حداقل برای من) توی برنامه نویسی و بحث جدی و بلا بلا باشه . D:این داستان: «چرا استایل هایی که من نوشتم،‌تغییراتشون اعمال نمیشن؟»تذکر: مخاطب این داستان افراد تازه‌کار و یا کسانی هستند که دنبال چرایی هستند.:))حتما این حس گند رو تجربه کردید که یه پروژه با ابعاد بزرگ دارید که یا بهتون ارث رسیده یا خودتون در جریان گُنده کردنش و هنرنمایی‌هاتون(‌بالاخص در قسمت styling) بودید و می‌خواید یه استایل خاص رو روی یه المان اعمال کنید ولی جلل الخالق وقتی توی مرورگر تست می‌کنید،‌می‌بینید کار نمی‌کنه و از قسمت style از dev tools مرورگر‌ می‌بینید که استایلتون خط خورده و بعله تداخل استایل دارید(‌با استایل یاروی قبلی شاید، شاید بخاطر bootstrap یا اون استایلاییه که کِش رفتی) و حالا شما هی بگرد ببین این از کجا داره خط می‌گیره که استایلت اعمال نمیشه!یک رویکرد راحت،‌سریع در مواجه با همچین شلخته بازار CSS‌ای استفاده از دوست خوب ما «important!» هستنش.‌گاهی مجبوری، کسی قضاوتی نکرده یه‌چیزی مثل BootStrap مجبورت کرده که این حد از قلدری رو توی استایلت اعمال کنی! استفاده از important!‌روش غیر معمولی نیستش،‌شما با اضافه کردنش جلوی استایلت داری به مرورگر میگی که:‌«ببین بقیه استایل ها رو فراموش کن کلا،‌من فقط می‌خوام اینی که من می‌گم رو اعمال کنی»‌ و کارت راه میافته اما از اون طرف style‌کدهات کثیف و زیاد می‌شن(یکی اون استایل قبلی که پیداش نکردی و روی المان اعمال میشد و یکی اون important!‌ ای که نوشتی تا استایل قبلی رو override‌کنی) و بعدا که نیاز به اعمال کردن تغییرات درشون داشته باشی کلا گیج میشی که از کجا شروع کنی و جدا از اون مشکل هم به طور ریشه‌ای حل نشده(‌آخرش وقت نذاشتی که بفهمی کدوم استایل با مال تو تداخل داشت و مشکل رو از ریشه حل نکردی)برای اینکه بهتر بفهمیم چی میشه که اینجوری استایل ما نادیده گرفته میشه باید بفهمیم مرورگر وب چجوری با استفاده از روش آبشاری(‌cascade)می‌فهمه که کدوم استایل رو به کدوم المان از DOM اعمال کنه،‌پس:روش آبشاری(Cascade)‌چیست؟روش آبشاری(Cascade)‌چیست؟همونطور که مثال زدیم،‌از اونجایی که چندین استایل می‌تونن روی یک المان از DOM اعمال بشن،‌فهمیدن اینکه مرورگر وب چجوری با استفاده از روش cascade‌ میفهمه چطوری استایل‌ها باید روی یک المان از DOM‌اعمال بشن مهمه:توی روش cascade استایل‌ها خیلی ساده براساس دو معیار اعمال میشن:میزان مشخص بودن انتخابگر (Selector Specificity) - بابا ترجمه!!!!- و در مرحله بعدی هم:ترتیب قرار گرفتن استایل‌ها(Ruleset Order)اما از بین این ۲ تا معیار،‌منظور از میزان مشخص بودن انتخابگر یا همون Selector Specificity چیه و چجوری اندازه گرفته میشه؟میزان مشخص بودن انتخابگر (Selector Specificity) چیست؟منظور از مشخص بودن یا specificity‌ برای یک انتخابگر (selector) اینه که چقدر دقیق المان‌های DOM توسط اون selector‌ مشخص و متمایز شدن.خب این مقدار specificity برای یک selector چجوری اندازه گیری می‌شه؟برای اندازه‌گیری specificity یک selector‌ از یه ۴تایی مرتب مثل (a,b,c,d‌) استفاده میشه که توی اون هرکدوم از جایگاه حروف a,b,c‌وd‌به دسته خاصی از selector‌ها تعلق داره و در مجموع بعد از بررسی ها،‌هرمقداری که این ۴تایی مرتب تشکیل بده (مثل (1,0,0,1)) مقدار نهایی specificity‌میشه و اون selector‌ای که مقدار specificity‌اش بیشتر باشه برنده‌است و اعمال میشه :)))برای اینکه جغورپغور بالا رو کاملا واضح متوجه بشید،‌شکل زیر رو ببینید:شکل بالا نحوه محاسبه specificity‌ و اینکه هرجایگاه از حروف a,b,c,d‌به کدوم دسته از selector‌ها تعلق داره رو نشون میده جایگاه اول مربوط به ویژگی style‌هستش، یعنی اگه یه element با استفاده از style attribute‌استایل گرفته باشه توی محاسبه specificity‌مقدار a=1 می‌شه و اگه اینجوری استایل نگرفته باشه a=0‌میشه. مثال زیر واضح میکنه قضیه رو:توی مثال بالا مقدار specificity‌برابره (1,0,0,0)هستش چون style attribute‌داریم پس مقدار a=1‌ شده.جایگاه دوم مربوط به id هستش یعنی اگر یک element‌با id‌مشخص شده باشه مقدار b‌اش برابر با تعداد id selector‌هایی هستش که مشخص‌‌اش می‌کنه:توی مثال بالا مقدار specificity‌برابره (0,1,0,0)هستش چون یک id داریم پس مقدار b=1‌ شده. جایگاه سوم برابر با تعداد class selector‌ها، attribute selector‌ها و pseudoclass‌های موجود هستش، مثال زیر رو در نظر بگیرید:توی مثال بالا مقدار specificity‌برابره (0,0,1,0)هستش چون یک class داریم پس مقدار c=1‌ شده.جایگاه چهارم هم برابر تعداد type selector‌ها و pseudoelement‌های موجود هستش :توی مثال بالا مقدار specificity‌برابره (0,0,0,1)هستش چون یک type selector داریم پس مقدار d=1‌ شده.حالا اگه درست همه‌چیز توضیح داده شده باشه باید بتونید مقدار specificity‌ رو در مثال زیر خودتون حساب کنید:مثالیجات:مثال ۱-۱جواب:با استفاده از الگویی که اون بالا گفتیم مقدار specificity‌ این selector برابر هستش با (0,1,1,3) و اگه این مقدار رو بدست آوردید،‌درست هستش اما چرا:باتوجه به چیزی که نوشته شده میفهمیم که این استایل از طریق style attribute اعمال نشده پس a=0 هستش.یدونه ID selector به نام (nav-global#) وجود داره پس مقدار b=1‌ هستش.یدونه class selector‌به اسم (nav-link.) وجود داره پس مقدار c=1‌ هستش.۳تا type selector‌وجود دارند(ul,li,a) پس مقدار d=3‌ هستش.مثال ۲-۱ به همراه جوابمثال ۳-۱ به همراه جوابسوال: خب حالا اگه دوتا specificity‌داشته باشیم چجوری مقدارشون مقایسه میشه و کدوم برنده است و استایل‌اش اعمال می‌شه؟جواب: برای مقایسه کردن از سمت چپ مقدار specificity‌ها (همون ۴ تایی مرتبی که گفتیم میسازیمش) شروع می‌کنیم. selector‌ای که رقم سمت چپش بزرگتر هستش، بیشترین مقدار specificity‌رو داره. حالا اگه دوتا مقدار چپ برابر باشند برای دوتا selector‌،‌رقم بعدی کنار سمت چپ‌ترین‌هاشون باهم مقایسه می‌شه و به همین منوال. مثلا:(1,0,0,0)مقدارش از (0,1,1,3)بیشتر هستش و (0,1,1,3) مقدارش از (0,1,2,0) کمتر هستش.گفتیم عامل دومی که توی روش cascade‌مرورگر بهش توجه داره Ruleset order یا ترتیب حضور reulset‌استایل هستش پس:منظور از Ruleset order چیست:توی کد css‌ وقتی دوتا بلوک کد مقدار selector specificity‌اشون باهم برابر شده و هر دو می‌خوان به یک المان استایل اعمال کنند الویت با اونی هستش که بعدا نوشته شده(duh!) یعنی اگه کدها دارند از بالا به پایین خونده میشن اون دومی که پایین‌تره، استایل های اون اعمال میشه و قبلیه نادیده گرفته میشه.مثال زیر رو در نظر بگیرید:مثال ۴-۱ : rulset orderتوی این مثال از بین دو مقدار رنگ 000000#‌ و FFFFFF#‌ رنگ 000000#‌ اعمال میشه چراکه دوتا selector‌با مقدار specificity ‌برابر داریم و دومی بخاطر دومی بودنش اولویتش بیشتره.(متوجهم هستیم که در دنیای واقعی دقیقا پشت سر هم نمیان )چند عدد نکته:درسته که گفته شد دو عاملِ selector specificity‌ و ruleset order‌ برتری دارند برای اعمال استایل‌ها اما:استایل‌هایی که به صورت inline ‌(یعنی مسقیما از طریق ویژگی style جلوی html element‌نوشته میشن) همیشه به سایر استایل‌های که به صورت external ‌اضافه شدند اولویت دارند؛ دلیلش رو هم الان میدونیم دیگه مقدار specificity‌رو زیاد میکنه توی اون ۴تایی مرتب در نظر بگیرید داره چپ ترین جایگاه رو ۱ میکنه. این نکته رو هم در نظر میگیریم که نوشتن استایل‌ها به صورت inline علیرغم اینکه مقدار specificity‌ رو زیاد میکنه یه bad practice هستش،‌چراکه مسائلی در زمینه maintenance و reuseability‌ رو پیش میاره، css ها همه باید یکجا نگه داشته بشن.ابتدا به ساکن هم اشاره کردیم که important!‌ اگه جلوی css rule‌ای گذاشته بشه به چه معنی هستش و به جز مواقع ضروری مثل وقتی که گرفتار bootstrap‌ امثالهم شدید توصیه به استفاده نمیشه چون دیباگ کردن css ‌رو سخت میکنه و ...،‌حالا اگه دوتا بلاک کد css‌ باهم تداخل داشتند و هر دو از important!‌ استفاده میکردند، حکم چیست؟ خب اونی که specificity‌اش بیشتره برنده است و استایلش اعمال میشه(‌پس خوبه این رو هم در نظر داشته باشیم)انتخابگر های همگانی! (universal selector‌s)‌مثل *‌ و combinator‌ها مثل (.etc , > , +) و شبه کلاس های منفی (negation pseudo-classes )‌مثل ()not: هیچ تاثیر روی محاسبه میزان specificity ندارند برای همین موقع ساختن اون ۴ تایی مرتب بهشون اشاره نشد.منابع:کتاب CSS Refactoring: Architect Your Stylesheets for Success نوشته Steve Lindstromمقاله CSS Specificity از Emma Bostian فروغ فلاحفروغ فلاحMon, 27 Apr 2020 20:05:37 +0430https://virgool.ir/@forough.fallah/once-for-all-acs4v3ze6gvoالقصه(TL;DR): من میخوام بخاطر خسته شدنم از سرگردونی بین بوک‌مارک‌ها و یادداشت‌های غیرمنسجم،‌مطالب جدید و قدیمی‌ای رو که بهشون بر میخورم توی این مجموعه بنویسم‌؛‌این مطلب میتونه از مسخره ترین چیزا مثل یه کانفیگ ساده/تعریف alias توی گیت یا گاهی یه‌ راه حل خفن (‌حداقل برای من) توی برنامه نویسی و بحث جدی و بلا بلا باشه . D:مقدمه (AKA blah blah): توی حفظیات متاسفانه هیچ‌وقت خوب نبودم و مغزم بیشتر اوقات بدون اینترنت یه لوح سفیده،‌چیزی که همیشه کمک به موندگاری میکرده تکرار شدن اون مفاهیم و نت برداری بوده؛‌چی بود توی اول اون دفترای کلمچی نوشته بود؟قوی‌ترین حافظه‌ها در برابر کم‌رنگ‌ترین جوهرها یه چیزی هست!؟ (see I told ya!) ولی چند وقتیه که خیلی خیلی بیشتر میخونم و حجم کاریم بیشتر شده و وقتی برای نوشتن نت‌های خوشگل ندارم و خیلی چیزام تا سال بعد تکرار نمیشن و منم دارم پیر و فرتوت تر میشم? اگه خیلی هنر کنم یجایی مینویسمشون و بعدش هیچ ایده‌ای ندارم که توی کدوم دفترچه‌ام‌ یا کدوم یکی از اون دسته برگه کوچولوهاییه که بیشتر شبیه زباله‌اند ولی هی با خودم اینور و اونور میکشمشون؛آخرشم رجوع می‌کنم به همون سرچ هیستوریا و بوکمارک‌هام!گاهی میشه یجوری با این شرایط و تنبلی کنار اومد ولی یه وقتایی هم مثل زمان مصاحبه‌ها و ... نمیشه که یسری تب رو روی گوشی و لپ تاپ باز نگه داری و اگه یه موضوع جدید یادت اومد دو ساعت بگردی و آخرشم زمان مرور همه مطلبا که میرسه بین تب‌ها سرگردون باشی و توی جلسه مصاحبه خوب پیش بری تا اینکه یسوال از اون چیزی بپرسن که یادت رفته مرور کنی و این قیافه شیرین رو سر احمقانه‌ترین سوال ممکن تحویلشون بدی و تته پته کنی:قیافه شیرین حین مصاحبهخب پس واضحه که باید یجا همه‌اشون نوشته بشن که وقتی خواستی مرور کنی بدونی بهترین چیزی که واسه هر مطلبی پیدا کردی یجا هستش اونم از زبون خودت! (well cut the crap woman)این داستان: «چجوری میتونم همزمان چندتا ssh-key برای اکانت‌های گیت هاب/لب روی سیستم داشته باشم؟»چجوری میتونم همزمان چندتا ssh-key برای اکانت‌های گیت هاب/لب روی سیستم داشته باشم؟خب قضیه اینه که شما ممکنه بخاطر شرکتی که توش کار می‌کنید توی Github/GitLab یه اکانت سازمانی داشته باشید و از قبلم یک اکانت شخصی داشته باشید، مشکل از اونجا شروع میشه که شما میخوای توی سیستم خونه به اکانت سازمانیت هم دسترسی داشته باشی(‌کاره دیگه مونده!) اما ssh-key ای که موقع کانفیگ اولیه گیت روی سیستمت اضافه کردی مال حساب شخصیته، پس الان احتیاج داری که یک ssh-key‌دیگه با یه اسم دیگه اضافه کنی تا به اون رپوی شرکت دسترسی داشته باشی و بتونی روش کار کنی در عین حال ssh-key قبلی برای رپوی شخصیتو به خاج ندی!این یه سناریو بود، یه سناریوی دیگه که برای من بیشتر پیش اومده و معمولا بعد از تعویض سیستم عامل گریبانمو میگیره که باعث میشه دوباره دنبال جواب این سوال بگردم چون یه هاله‌هایی فقط یادم میاد، اینه که من بیشتر با gitlab کار میکنم ولی به ندرت(‌سالی یک ماه!) که میخوام روی پروژه های آزاد یک مشارکتی بکنم اکثرا رویgithub اند؛ برای همین من باید یک ssh-key‌برای اکانت github‌ام و یکی دیگه برای اکانت gitlab‌ام همزمان موقع کانفیگ اولیه اضافه کنم که تا آخر عمر مفید سیستم عاملم راحت باشم.چاره چیست؟(Windows alert!)اول یک ssh-key‌جدید برای ایمیلی که به اون یکی حسابمون وصله میسازیم و یک اسم بامسمی هم بهش میدیم:$ ssh-keygen -t rsa -b 4096 -C 'my_other_account's_email@whatever.com' ساختن یک کلید جدید با اسم github_rsa (که با قبلی قاطی نشن)بعدش باید قسمت public این کلید جدید رو که ساختیم قاعدتا به اون حساب دومیه که مثلا توی github‌ هستش توی این مثال،‌اضافه کنیم پس توی همون مسیری که کلید رو ساختیم اینو میزنیم تا محتواشو ببینیم و کپی کنیم و بعدش به گیت‌هابمون اضافه‌اش کنیم:$ cat github_rsa.pubمن معمولا معادل این دستور توی ویندوز رو یادم میره که میشه این:$ type github_rsa.pubاضافه کردن این قسمت پابلیک کلید هم به اکانت گیتهابم میشه مرحله بعدی قسمت مهم و آخرش هم میشه تغییر دادن فایل کانفیگ ssh که باید توی فولدر .ssh‌ باشه ولی من توی ویندوزم ندارمش پس می‌سازمش (توی فولدر .ssh‌یک فایل متنی با اسم config بدون هیچ پسوندی میسازم و توی notepad‌ این محتوا رو میزاریم:)# Previous Gitlab account Host gitlab.com HostName gitlab.com User blackSheep777 AddKeysToAgent yes IdentityFile ~/.ssh/id_rsa # new GitHub account Host github.com HostName github.com User black-sheep777 AddKeysToAgent yes IdentityFile ~/.ssh/github/github_rsa و تادا!منبع: https://medium.com/@xiaolishen/use-multiple-ssh-keys-for-different-github-accounts-on-the-same-computer-7d7103ca8693فروغ فلاحفروغ فلاحSun, 15 Mar 2020 05:02:05 +0330https://virgool.ir/@forough.fallah/26-and-over-nveewjk7uqoy⚠️هشدار: چیزی که در شُرُف مطالعه آن قرار دارید حاوی افکار مغشوش و سانسور نشده است (که بعضا در بعضی جاها در بدبینانه‌ترین و بی پرده ترین حالت ممکن بیان شده‌اند) ، مطالعه این مطلب قرار نیست چیزی به دانش شما اضافه کند یا الزاما تحولی در شما ایجاد کند بنابراین اکیدا توصیه می‌شود اگر دنبال خروجی خاصی هستید وقت خود را صرف خواندن این مطلب نکنید?۲۶ و تمام!خب در این چند روزِ تحمیلِ قطع ارتباط با دنیا، ویرگول یکی از اون معدود سرویس هایی بود که در دسترس بود و من فرصت کردم تمام نوشته هایی که بوکمارک کرده بودم و اون تعداد اندک مطالب جدیدی که منتشر میشدند رو بخونم؛‌این تعداد اکثرا معترضین به وضعیت پیش‌اومده بودند که برای نوشتن چند کلمه حرف‌دلشون خیلی بی‌پرده در حد چند خط و با هر ادبیاتی صحبت کرده بودند، این حرکت یجورایی ترس منو ریخت و با خودم گفتم حالا که هر کسی فارغ از نوشته های قبلیش اون‌چیزی که تو دلش هست رو هرجور شده میگه حتی اگه اون حرف درخواست یه وی پی ان باشه(بله اینجا یک پست مبنی بر درخواست vpn دیدم!☻) چرا من یک‌بار اونچه که توی مغزم هست رو به تفصیل اینجا خالی نکنم و به این فکر نکنم که ممکن کی بخونه یا اینکه ممکنه به اونreputationکاریم صدمه بزنه(ولی واقعا کی اهمیت میده، احساس میکنم زیادی توی ذهنم خودم رو مهم شمردمb*tch please!?)،القصه این شجاعت آنی به یک draft دیگر با موضعی دیگر و این نوشته منجر شده(امیدوارم این همونی باشه که منتشر میشه، تو روخدا یبار یکار رو تموم کن زن!)، توی این نوشته میخوام از ۲۶ ساله شدنم بگم،واقعا وقتی خودمم بلند میگمش ترسی بر اندامم میافته،‌۲۶ سال!۲۶ سالگی لعنتی!واقعا؟ مگه این همون سنی نبود که قرار بود همه چیز figure out شده باشه و زندگیم یه ثبات شغلی و ثبات عاطفی گرفته باشه، چطور شد که اینطوری شد؟حتی فکر میکنم نسبت به دوسال پیش نه تنها هیچ پیشرفتی نداشتم بلکه یک پس‌رفت ۱۰۰٪ ای داشتم(باریکلا!?). در این لحظات ملکوتی آخر چی توی سرم میگذره؟تلاش من در این قسمت اینه که بتونم اون افکار و عقاید مغشوشی رو که توی این لحظات از سر می‌گذرونم در قالب حس ها و یا شاید قانون هایی که برای خودم وضع کردم به صورت دسته بندی شده بگم (پس مهمون من باشید!):ترس از آینده موهومی با علم به اینکه بعد از این همه سال هر وقت برای چیزی برنامه ریزی کردم اونی که خواستم نشده (هرچه دلم خواست نه آن میشود، هر چه خدا خواست همان میشود?‍♀️) و علم به اینکه بدتر از اینایی که برام اتفاق افتاده تو ذهنم قابل تصور نیست یعنی یجورایی بدترینام رو تجربه‌اشون کردم دیگه بدتر از اینا چی میخواد اتفاق بیافته، واقعا از چی میترسم؟ اگه اَبسولوت مینیمایی وجود داشته باشه من الان اونجام، دقیقا در قعر! خب میخوام بگم ترس شاید از آینده و ناشناخته بودنش نیست شاید از تکرار گذشته است بیشتر از اینه‌که دوباره برگردم به این قعرِ بدبختی و شاید به اندازه دفعه اول ترسناک نباشه ولی خب اینجا ترسناک‌ترین جاست،دوست ندارم برگردم بهش!ترس از دست دادن زندگی: میگن «زندگی اون چیزیه که وقتی تو مشغول برنامه ریزی برای چیزای دیگه هستی داره برات اتفاق میافته»( لنون جان توروخدا از این ترجمه میمونی من نرنج?‍♀️)، و خب این ترس همیشه هست اگه زندگی رو از دست داده باشم چی؟ اگه فرصت اون لحظه بوده باشه در حالیکه من اون لحظه رو درک نکردم چی! گاهی هم سوءتفسیر از این جمله داشتم شاید تن دادن به رابطه بخاطر ترس از دست دادن فرصت زندگی، شایدم بخاطر ترس از تنها موندن در حالیکه واقعا اون فرصت نبوده، خود خود مرگ من و زندگی من و همه برنامه ریزی هام بوده!عصبانی بودن از خودم:شاید بپرسید مگه آدم می‌تونه از دست خودشم عصبانی باشه؟ در پاسخ باید بگم که بله چرا که نه! آدم گاهی دلش میخواد برگرد به عقب و یه مشت بزنه توی صورت خودش بخاطر اون تصمیم احمقانه‌ای که اون لحظه و تحت تاثیر خدا میدونه که چه فکری! گرفته.دقیقا هرچی بلا هست که سرمون میاد(بغیر از بلایای طبیعی که از حوزه استحفاظی اختیار ما خارجه) زیر سر خودمونه وقتی که یجا باید یه حریم رو مشخص میکردیم و نکردیم، باید به چیزی جواب نه میگفتیم و نگفتیم و خب حالا خوبت شد؟ اینم میشه نتیجه اشعدم شناسایی خودم: در یک جمله: دیگه خودم رو نمیشناسم! وقتی یکسری احساس‌ها رو که تا قبل از این توی خودت تجربه‌اشون نکردی رو تجربه میکنی مثل حس خشم و نفرت،شروع به پس زدن این منِ جدید میکنی!دقیقا مثل وضعیتی که برای یک ارگان جدید و پیوندی و بدن پیش میاد؛ گاهی داشتن اون حس هایی که بهمون گفتن خیلی بدِ واقعا بد نیست و نیاز به سرکوبش نیست و واقعا فکر میکنم این حق طبیعیه یک آدم باشه که از کسی/کسایی که آسیبی بهش زدن متنفر باشه، قرار نیست با این تنفر به جایی برسه ولی داشتنش اصلا بد نیست بلکه طبیعیه البته نه تا وقتی که همه ذهن و فکر طرف بشه که خوب این وضعیت خیلی بد هستش. خب حالا چرا خودمو نمیشناسم؟چون تا حالا این احساس ها رو نداشتم ولی آیا واقعا من یه ادم جدید شدم صرفا بخاطر داشتن این حس‌ها؟منع خودم از انجام یکسری امورات:هر آدمی یه موقعی یسری تصمیم ها میگیره که خودش رو از یسری کارها منع کنه، من میخوام خودمو از کارایی که دوسشون ندارم ولی نمیدونم چرا انجامشون میدم منع کنم، مثل اینکه فوق العاده آدم آنتی سوشالی هستم در عین حال این اواخر خودم رو توی چیزایی غرق کردم و با اون جریاناتی پیش رفتم که هیچوقت اصلا موافقش نبودم و نیستم (being unprotected on a social media! Dude, that's so not my thing) چونکه برخلاف تصورم مبنی بر اینکه من میتونم خود خودم بمونم با علم به اینکه قاعدتا همه این خود من رو دوست نخواهند داشت ولی نمیتونم در برابر اثر این سوشال میدیاها تا ابد خنثی بمونم و یا اینکه بقیه رو مثل خودم بکنم(این فکر واقعا احمقانه است!) قدرت این سوشال میدیاها در اونجاست که توی یک زمان کم تو رو به یک برده معتاد دروغگو تبدیل میکنه که میخواد اونی باشه که همه دوسش دارند! نبرد من با این قاعده بی فایده بوده، درسته که من هنوز یکی از این تبدیل شوندگان نبودم ولی حضورم در جایی که این همه زامبی هست پرخطره و شاید حتی توی مرحله انکارم! پس من خودم رو منع میکنم از این و صدتا چیز دیگهبی اعتمادی:و آه از بی اعتمادی! بعد از یکسری شکست و اعتماد به ادم های اشتباه به عنوان دوست و... یه سرمایه عظیم از دست میره و اون چیزی نیست جز اعتماد، آدم بی اعتماد زندگی خیلی سختی داره نسبت به همه چی مشکوکه، بشدت تنها و آسیب پذیر میشه و خب در یک جهنم بی اعتمادی باید زندگی کنه، نکته جالبی که وجود داره اینه که برای بدست آوردن اعتماد مجدد باید یاد بگیری دوباره به دیگران اعتماد کنی یعنی اون بدبینی رو دور بریزی و یکم از عقل مبارک کار بگیری و حساب شده اعتماد کنی( نمیخوام بی اعتماد بمونم، راهکار مورد نظرم اینه که مثل گربه ها تو چشمای ادما زل بزنم و به بطن وجودشون نفوذ کنم و بو بکشم و به حسم بعد این مشاهدات اعتماد کنم، حس ششم ادم هیچ وقت دروغ نمیگه!میگه؟)تهوع:بله تهوع!چند سالی میشه که حس تهوع دارم، شاید این هم یکی از خصوصیت های بزرگ شدن باشه وقتی که از این همه دورویی و دروغ و تناقض و ظاهرسازی آدم ها مطلعی و شاهد تلاش مذبوحانه‌اشون برای جلب توجه هستی وقتی میفهمی که پستی هیچ حدی نداره، وقتی این همه لجن و کثافت رو میبینی ولی هیچ کاری از دستت ساخته نیست جز تهوع! باید بالا بیاری وگرنه ممکنه این مواد سمی جذب بدنت بشه و یه روزی چشم باز کنی و ببینی شبیه همون هایی شدی که روزی ازشون متنفر بودی!پذیرش پیش‌آمدهای ناخواسته:یسری چیزها رو باید پذیرفت چون از کنترل خارج هستند مثل وقتی که بهت میگن یه بیماری خیلی بد داری تو نمیتونی اون بیماری رو انکار کنی چون در اصل قضیه هیچ تفاوتی ایجاد نمیکنه اون اتفاق دیگه برات افتاده بهتره فقط بپذیریش چون سر جنگ داشتن صورت مسئله رو پاک نمیکنه فقط وضعیت رو بحرانی‌تر میکنه، پس یسری اتفاق ها رو هم نمیشه انکار کرد چون افتادند دیگه (what's done is done)؛ مثال میزنم ممکنه یه زمانی یه عده ای دوست تو بودند و توی یک جبهه با تو می‌جنگیدید ولی الان روبروی تو هستند و علیه تو می‌جنگند این یکی از اون چیزهاییه که باید پذیرفت هرچقدر هم دلشکننده باشه مهم نیست باید پذیرفت آدم ها تغییر می‌کنند و هیچ چیز و عملا هیچ چیز موندگار نیست.سرگیجه:افکار منفی متاسفانه همیشه جذاب‌تر هستند! میل به سقوط و وسوسه پرش و تسلیم شدن از اون چیزهاست که گاهی ازش گریزی نیست نه اینکه گریزی نباشه وسوسه‌‌اش حس خیلی خوبی به آدم میده(اون لحظه که همه چی تموم میشه عجب آرامشی داره)، آیا باید پرید؟ تسلیم شد؟ یا به عقب نگاه کرد؟‌تعادل رو حفظ کرد و به زندگی برگشت یا بهتره بگم به اون نبرد بی پایان یا اون دروغ بزرگ برگشت؟ستایش و تقدس تنهایی:توی یجایی از زندگی آدمای اطرافمون کم‌رنگ میشن،‌دوستای قدیمی یا ازدواج میکنند و سخت درگیر زندگی خودشون میشن و وقتی هم هستند کوه حرف و مشکلات اند و بعضا نصحیت های پوچ دارن یا اینکه درگیر مهاجرت میشن و با رفتنشون یه سوراخ توی قلبت بجا میزارن یا حتی ممکنه بمیرن که اینم یه مهاجرته خب و خانواده هم درگیر چیزهای دیگه میشن و تو توی اون سن نیستی که دیگه بری بغل مامان بابات و از مشکلاتی بگی که اونا توی زندگیشون حتی تجربه اش هم نکردند و ازش هیچ اطلاعی ندارند و دوست های جدید؟ اونا کسایی هستند که دعوت نشده اند چون واقعا از یجایی، بعد از شناخت این همه آدم رنگ و وارنگ هیچ حس نیازی برای اعتماد کردن و ورود انسان های جدید به زندگی وجود نداره چرا یه مسئله رو با اضافه کردن یه متغیر جدید پیچیده تر از اینی که هست بکنیم؟ و خوب انگار اینجا جاییه که به نظر میرسه تنهایی تحمیل شده ولی تنهایی واقعا قشنگه، تحمیل تنهایی معنایی نداره چون توی این سفر ما از اول تنها بودیم، این بخاطر نوع گونه بشره که همیشه خواهان زندگی گروهی و تایید گرفتن از دیگرانیم؛ نمیشه یه جایی از زندگی بجای نالیدن از تنهایی با تمام وجود در آغوشش بگیریم؟یکم درون نگری بکنیم؟ سعی کنیم خودمون رو بشناسیم؟ حتما باید همیشه دنبال تایید و تشویق و حضور دیگران باشیم حتی وقتی که میدونیم همه اینا پوچ و بی اهمیته. ستایش سکوت: سکوتم رو حماقت من فرض نکنید!«ارزش هر دلی به حرفایی هستش که واسه گفتن داره» با حراج کردن خودمون برای جلب توجه دیگران فوق العاده بی ارزش میشیم با مثل دیگران با مدام از هر دری حرف زدن بی ارزش میشیم. سکوت من گاها برای بی ارزش نکردن خودم و پایین نیاوردن خودم در سطح طرف مقابل منه و نشونی از نفهم بودن من نیست به این معنی نیست که اگه ساکتم، طرف مقابلم اجازه زدن هر حرفی رو به خودش و اجازه انجام هرکاری رو به خودش بده.تا به اینجا نمیدونم حقیقتا کدوم یکی از این موارد بالا مختص این سن من هستش و اصلا ربطی داره یا نه ؟بیشترشون رو تو دوز کمتری از دوران نوجوانی تجربه کردم و یکسری ground rule‌ براشون وضع کردم که همونجور که معلومه حتی اون قوانین هم نتونستند ثابت بمونند و جواب ندادن و نیاز به بروز رسانی داشتند. فارغ از اون چیزهای که توی سر من میگذره و عدم سازگاریم با محیط اطراف و اینکه خواسته من چی هستش باید اینو بدونم «تا وقتی که هستم باید زندگی کنم» و منم یه تیکه از این پازل هستم و باید فقط جای مناسب خودم رو پیدا کنم؛ به قول الن تورینگ :«حتی یک ساعت خراب هم توی روز دوبار ساعت درست رو نشون میده»، خونه پرِ این قضیه اینه که نقش من و هستی من همین ساعت خرابه دیگه، ها ؟ فروغ فلاحفروغ فلاحSat, 23 Nov 2019 14:06:06 +0330https://virgool.ir/@forough.fallah/درس-های-عبرت-از-اشتباهات-یک-همیشه-تازه-کاربخش-اول-sozjsq48avrlبالاخره تصمیم کبرایی ام رو گرفتم و قید پیش نویس هایی رو که یک ساله دارند اینجا خاک می‌خورند، زدم.‌‌ توی اولین نوشته ام نمیخوام برم سراغ بحث‌های فنی، بلکه میخوام راجع به این بگم که چطوری راهمون رو توی فیلد کامپیوتر پیدا کنیم، کدوم فیلد رو انتخاب کنیم، اصا توی این راه به کیا به عنوان mentor اعتماد کنیم؟ چطوری شبکه بسازیم؟ کجاها باید بریم کجاها هیچوقت نباید پامون رو هم بزاریم و وقتمون رو صرفشون کنیم؟ کیا پیشکسوت اند؟ کیا دلقک اند؟ کیا خطرناک اند؟ همه این ها رو تصمیم گرفتم توی قالب بازگو کردن داستان خودم بگم و فکر کنم این نوشته چندتا پست بشه و این اولیشه که بیشتر به معرفی مختصر من و داستانم می پردازه و سوالای اصلی رو مطرح می‌کنه .توی این نوشته تصمیم اینه که روی گذشته خودم نور بندازم با توجه به علاقه شدید و استعداد عجیب من واسه پیداکردن الگوها(patterns) و ارتباط ها(connections) و اینکه واسه همه چی خوب بلدم یه الگوریتمی بسازم، فکر میکنم چیزایی که اینجا جمع می‌کنم و می‌گم- هرچند پراکنده و یه کوچولو در هاله ای از ابهام! - خیلی خوب به درد یه عده ای بخوره که اول راهند که اگه الگوهایی رو که اینجا می‌گم جایی شناسایی اشون کردند دیگه مرتکب این اشتباه ها نشن و مجبور به تحمل عواقبش نباشن؛ هرچی که باشه این عمر که داره می گذره و وقت ما مهم ترین چیزیه که داریم، چرا برای آدمای اشتباه و جاهای اشتباه هدرش بدیم؟ این مهمه که بدونیم نیرو و توان جسمی و ذهنی ای که من توی ۲۰ سالگیم دارم دیگه توی ۳۰ سالگی/۴۰ سالگیم ندارم پس اگه قراره این نیرو و طراوت جوونیم رو صرف چیزی بکنم بزار اون چیز، چیزی باشه که عمیقا دوستش دارم و از اون طرف هم اجازه ندم یه محیط بد، یه آدم بد، یه تجربه بد، گند بزنه به کل علاقه ام و دل مرده ام کنه و پولم، عمرم، توانم، همه چی رو! هدر بره. البته که اشتباه جزء جدایی ناپذیر ما آدماست ولی حرف سر اینه که شما اشتباه های منو نکنید برید اشتباه های جدید خودتونو بکنید?پیشاپیش باید بگم که هرگونه تشابه اسمی با هر شخص زنده/مرده و موسسه، مکان یا رویدادهای واقعی و ... کاملا تصادفی است!?به رسم ادب فکر میکنم قبل از اینکه بیشتر از این جلو بریم، باید اول خودم رو یه معرفی کوچولو بکنم، پس:من کی ام؟جواب کوتاهش میشه هیچکس، جواب بلندشم میشه یکی مثل شمایی که داری اینو میخونی که احتمالا رشته اش مهندسی کامپیوتر یا علوم کامپیوتر بوده/هست یا یه نفر که علوم پایه خونده ولی با دنیای کامپیوتر و برنامه نویسی و این اکو سیستم بیگانه نیست؛ منم مثل شمام با همون دغدغه ها، با همون ترس ها، با همون سردرگمی ها و با همون بی پناهی‌ها. پیشینه ام چیه؟ حقیقت امرش اینه که بخاطر گستردگی حوزه علوم کامپیوتر و جذاب بودن همه اشون، انتخاب تنها یک فیلد همیشه سخت بوده؛ در هر صورت ۵ سال پیش به عنوان یک دانشجو، دست روی فیلد شبکه های کامپیوتری و امنیت اشون گذاشتم، نتیجه این پیروی از علاقه شد: ۱.‌بال بال زدن های یک دانشجوی دختر شهرستانی به تنهایی -که تو ارتباط برقرار کردن یومیه اش! با دیگران هم مشکل داشت و داره- واسه فهمیدن هرچی که لازم بود،حالا از طریق آموزش‌های موجود روی وب و کتاب ها و آزمایش کردن یسری چیزا توی سایت های دانشگاه-که عملا به عنوان مسؤولش زیر دست خودم بودند-. ۲.‌بیرون کشیدن چیزای محدودی که اساتیدم اون موقع می دونستند تا بتونم یه big picture به قولی واسه پروژه فاینالم پیدا کنم و رو آوردن و انداختن به هرکسی که می شد واسه کارآموزی،‌اینم باید در نظر گرفت که محیطی که داشتم محدود به شهر خودم بودم و به خاطر دختر بودن از ورود به این محیط پس زده میشدم و هشدار بهم میدادن که حتی واردشم نشم حتی به عنوان کارآموز چون پسیو شبکه کار یک زن نیست و بحث دیگه این بود که توی شهرستانمون شرکتی نداشتیم که خدمات امنیتی بخواد ارائه بده پس اون گزینه هم حذف بود؛ نکته دیگه اش حساسیت خانواده هاست(که اینو بعدا بهش اشاره میکنم بیشتر توی پست بعدی که با حساسیت خانواده ها چه کنیم؟ کی بزرگ و مستقل می‌شیم؟ ترسایی که به جونمون میندازن درسته؟) خب،پیشنهاد همه چی بود؟ بیخیال بشم و برم سراغ طراحی وب یا کارای گرافیکی یا کارای اداری! و خب من سر کارآموزیم اون زمان وا ندادم و کارآموز مخابرات شدم(بعدا برای کارآموزی و سرسری گرفتنش یه توضیحی میدم) ۳. بعد از اون نیاز به ساختن یه شبکه از آدم‌هایی بود که دغدغه مشابه دارند- به امید استفاده از تجربه اونا و خب استفاده از کمکشون برای پیدا کردن کار واقعی-، پس با دانش خودساخته ای که از شبکه ها بدست آوردم رفتم سراغ کسایی که توی فیلد امنیت بولد بودند و بعد یه بچه تحقیق، توی یک دوره فشرده شرکت کردم (که خب درمورد اینکه آیا ورکشاپ ها برای ورود به بازار کار و شبکه ساختن خوبند یا نه و اینکه شرکت کردن توی همایش ها چطور؟ باید خیلی خیلی مفصل توضیح بدم، اینجا دقیقا جاییه که باید توضیح بدم چطور ظواهر ما رو فریب میدن و در مورد اینکه چطوری اعتبار یه همایش یا دوره یا ورکشاپ رو بسنجیم یه توضیحی بدم) ۴.گام آخر برداشتن یه پروژه بود، به عنوان پایان نامه که پروژه پایانی سنگینی هم شد، کاری که هیچکس واسه دوره کارشناسیش انجام نمیده(راهنمایی: هیچوقت این کار رو نکنید، من زیر فشارش مردم؛ برید همون ترجمه یک مقاله رو انجام بدید و یه نمره بگیرید و خوشحال برید دنبال کار یا ادامه تحصیل) ۵. و اما آخرین حرکتم انصراف از ادامه تحصیل توی مقطع ارشد بود و انتخاب رفتن سرکار اون هم در اکوسیستم زیبا و شایسته سالار و شریف ایران، اون هم توی شهر خودم،با این تصور که اینا فقط یه زنگ تفریحه و همه چی موقته اما ما از زندگی چی میدونیم و اینکه چه برنامه‌هایی برامون داره؟( بعدا باید یه توضیحاتی بدم در مورد این سرکار رفتن و اینکه من بی تجربه از کجا بدونم یه جا خوبه و اینکه تبدیل به یک کارگر که مفت کار میکنه براشون نشم یا اگه گرفتار یه جای بد شدم چطوری احساسی تصمیم نگیرم و کار درست رو بدون توجه به بهایی که باید بپردازم، انجامش بدم )خب،‌الآن توی چه فیلدی مشغول به کارم؟ تنها پیشنهاد شغلی های موجود مربوط به حوزه وب بود پس با یه خداحافطی غمگین یه سوییچ بین فیلدها داشتم و وب رو شروع کردم و اینگونه شد که شدم توسعه دهنده وب و بعدتر توسعه دهنده وب سمت کلاینت که بهش میگیم front-end developer.(در مورد این هم باید یه توضیحی در مورد انتخاب فیلدها بدم که چیو باید معیار کنیم برای تصمیم گیری؟علاقه؟پول؟اصا اینکه تک بعدی باشیم و فقط به یه فیلد بچسبیم درسته یا نه؟)بعدش چی شد؟ توی این زمانی که سوییچنگ رخ داد هم، من از علاقه ام به امنیت دست نکشیدم(البته کار خاصی نمیکردم بیشتر نقش یک wallflower رو توی گروه ها و کانال های امنیتی داشتم و مثل موش خرما اطلاعات جمع میکردم)، این کارا (یعنی وقت هیچ کار خاصی نمیکردم و ساکت بودم!) منجر به یه پیشنهاد اونم به صورت خیلی اتفاقی‌ شد(واقعا اتفاقی بود؟) قرار شد خیلی به صورت ندیده و نشناخته یه کار تولید محتوا رو درواقع به صورت دورکاری با یه مجموعه،‌همزمان با اولین کارم انجام بدم و من قبول کردم!‌ مجموعه‌ای که قرار بود در مقابل جایی که قبلا رفتم دوره فشرده قرار بگیره و اصا اون گروه رو قبول نداشت‌؛ خب توی این نقطه من فکر می‌کردم هم وب کار میکنم، هم امنیت وب رو یاد میگیرم هم بیشتر توی حوزه ای که علاقه دارم با استفاده از یسری راهنمایی ها و گرفتن جواب سوالام،‌عمیق میشم و خب اینجا انگار یه معجزه اتفاق افتاده، بعد از این همه به این در و اون در زدن و شکسته شدن دلم، بالاخره یه فرصتی پیش اومده و مدیر! یه مجموعه در ازای انجام یسری کارها،‌اجازه دسترسی به آدمایی داده که خب هیچوقت فکر نمی‌کردم بتونم باهاشون حرف بزنم و تازه مشکل نتونستن ارتباط برقرار کردنم رو هم (اصطلاح مسخره رووم نمیشه) با واسطه شدن بینمون حل می‌کنه، تا اینجا همه چی معقول و عادلانه است نه؟ ( در مورد این دو مورد بالا هم باید بعدا خیلی بیشتر توضیح بدم که یکیشون یه اشتباه و دیگری یه اشتباه محرز و در واقع زهی خیال باطل بود ولی مهم تر از اون باید از درساشون بگم، باید بگم هر چیزی یه بهایی داره، باید همیشه از خودمون بپرسیم در ازای چیزی که می‌گیریم واقعا بهاش همین کارییه که بی چشم داشت انجام می‌دیم یا داریم حتی بیشتر از این ها بها می‌دیم اونم بی خبر، که آیا هر سلامی واقعا بی طمع؟ که نسل آدمای خوب و اخلاق مدار هنوز وجود داره؟ آیا واقعا کسایی که ادعای حمایت از خانوما رو دارند حرفشون راسته یا بیشتر یه اداست؟‌‌پس احتمالا در مورد اخلاقیات هم یسری حرفا میزنم و اینکه چطور شد که اخلاقیات مرد توی همه ما، چی شد هرکی فکر استفاده اش از دیگری شد بجای این فکر که کمک ما به همدیگه درواقع یه سرمایه گزاریه ، بعدتر باید یکم در مورد این بگم که تمام آدم هایی که بهشون برخورد میکنیم مثل ما نیستند، مثل ما نبودن مشکل نیست طبیعیه خب ولی مشکل اونجاست که بعضی از آدمایی که میبینیم آدم‌های سالمی نیستند، از بیماری های روانی رنج میبرند، بعضی هاشون آدم‌های عقده ایی هستند و راهی هم وجود نداره که شناسایی اشون کنیم، خودشونم شاید حتی نمیفهمند که چی هستند و چرا اینجوری هستند.)خب تا به اینجای ماجرا، تقریبا داستان من رو فهمیدیم که چیز خیلی خاصی هم نبود و در حین تعریفش، موضوعات و سوالاتی که قراره توضیح بدم رو مشخص کردم.اصلا چرا تصمیم گرفتم این موضوع‌ها رو مطرح کنم؟ به نظر من این لطف نیست که تجربیاتمون رو به اشتراک بزاریم بلکه این وظیفه همه امون هستش، گاهی متوجه نمی‌شیم که با سکوتمون اجازه دادیم یه نفر دیگه همون زجری رو بکشه که ما کشیدیم درحالیکه میشد جلوشو گرفت، همین باعث میشه به نظرم یکم از تیرگی دنیا کم بشه، که دلمون گرم بشه از دونستن اینکه هنوز هستند کسایی که اهمیت میدن. در آخر هم باید بگم دو تا نکته وجود داره:۱. مشکلایی که میگم خب واقعا وجود دارند شاید برای شماهم پیش اومده اما جوابا و رویکردایی که برای مقابله باهاشون داشتم و مطرح می‌کنم شاید درست نباشه، من فقط می‌تونم از دید خودم، با دانش محدود خودم جواب و الگویی رو که میدونم درسته و خودم ساختمش مطرح کنم، پس اگه وقت گذاشتید و خوندینشون و جایی فکر کردید حرفی واسه گفتن دارید، فیدبک بدید.۲. تمام این مشکلایی که گفته میشه علت بیرونی و محیطی ندارند، توی این واگویه ها من اشتباهاتمو پذیرفتم و بهشون اشاره هم میکنم، پس این داستان من و بهونه هام نیست که بگم هوا بد بود و راه دور بود یا داستان «اوه ببینید! چقدر همه بد اند ولی من آدم خوبیم!»؛ این داستان منه که چیزی رو که میخواستم پاش وایسادم رفتم دنبال پیدا کردن راه رسیدن براش، براش جنگیدم، شکست خوردم، داغون شدم ولی خب متاسفانه من اهل جا زدن نیستم؛ این داستان منی هستش که جا نمیزنه و توی هر شکستش با همون دید صفر و یکی اش دنبال یه الگو و دلیله برای تکرار نکردنشون و امیدوارم حداقل برای یه نفر مفید باشهممنون از وقتی که گذاشتید و خوندیدش((:فروغ فلاحفروغ فلاحSun, 08 Sep 2019 23:43:36 +0430