https://virgool.ir/feed/@forbiden.usیک نویسنده تازه‌کارfa2026-11-12 15:22:55https://virgool.ir/images/default-avatar.jpghttps://virgool.ir/@forbiden.ushttps://virgool.ir/@forbiden.us/رمان-ممنوعه-فصل-دوم-شیرین-قسمت-سوم-روی-دیگر-محسن-xtnddy8vm5wf حس ترس تو دلم بود ولی من دختری نبودم که از این چیزا بترسم.انقدر سر نترس داشتم که حتی به حدیث هم نگفتم و قردا تنهایی پاشدم با سازم رفتم خونه محسن.در زدم و در رو باز کرد و رفتم تو.چیزی که می‌دیدم برام قابل باور نبود.حدی می‌زدم خونه یه پسر تنها خیلی شلوغ و بهم ریخته باشه.خونه کاملا مرتب.همه چیز سرجاش با نظم چیده شده و کاملا تمیز.مشکل فقط سینک ظرفشویی بود که توی اندازه یه کوه ظرف بود.محسن که بعد از باز کردن در حتی به استقبال من ه نیومده بود روی مبل لم داده بود و داشت یه متنی رو توی لپتابش می‌خوند.به من نگاهی انداخت و گفت پس کو دختر خاله جون ؟لحنش عوض شده بود.محسن بیرون با محسن توی خونه خیلی فرق داشت.مهربون و شوخ طبع.تعجب کردم از رفتارش ولی به روی خودم نیاوردم.محسن توی خونه خیلی بهتر از محسن بیرون خونه بود.با سر اشاره کرد بشینم.نشستم روی مبل روبروش و سازم رو گذاشتم کنارم.همونطوری که سرش توی لپتاپ بود بدون اینکه سرش رو بلند کنه بهم گفت : برو از تو یخچال میوه بیار باهم بخوریم.جا خوردم ولی نمیدونم چرا به حرفش گوش کردم.یخچال هم کاملا تمیز و مرتب بود.میوه ها نیاز به شستن داشتن و باید شسته می‌شدن.وقتی نزدیک سینک شدم متوجه شدم که تمام ظرف هایی که اونجا بود توش به طرز ناشیانه ای تخم مرغ نیمرو شده بود.توی سطل آشغال بزرگ کنار سینک هم کلی ظرف غدای آماده بود.به هر زحمتی بود میوه ها رو شستم و بردم سر میز.با طعنه بهش گفتم :+ امر دیگه ای نیست ؟- نه مامان !مامان ؟ جا خوردم.مامان چیه دیگه.یه ذره ترسیده بودم.نکنه مشکل داشته باشه ؟ نکنه بلایی سرم بیاره.محسن سرش رو از توی لپتاپ بالا اورد و با صدای نازک و بچه گونه ای گفت :- مامان میوه با پوست نمی‌خورم.لطفا برام پوست بکن.لبخند نصفه نیمه ای زدم و میوه ها رو پوست کندم و تمام مدت داشتم به این فکر می کردم اینجا چه خبره؟ داشتم سیب پوس می‌کندم که محسن بهم گفت برم کنارش.فکر کردم می‌خواد چیزی نشونم بده.وقتی نشستم کنارش دستم رو گرفت و باز به کارش ادامه داد.خدایا این همون محسنه ؟ چرا یهو انقدر عوض شد ؟ نکنه برنامه ای داره.دستم عرق سردی کرده بود.به نظر میومد محسن کلا تو حال خودش باشه و با من کاری نداشته باشه.اصلا فکر نمی‌ کردم همچین اتفاقی بیوفته.اون به قول حدیث کوه متحرک حالا چه مهربون و دوست داشتنی شده.بعد از چند دقیقه به محسن گفتم :+ میوه می‌خوای یا نه ؟- آرهههه (بازم با همون صدای نازکه بچه گونه) + با یه دست نمی‌تونم میوه پوست بکنم.دستمو ول کرد و گفت :+ زود باش که دلش میوه می‌خواد.- صبر داشته باش پسرم !چی شد ؟ هاه ؟ این چه جمله ای بود ؟ من چم شده ؟ محسن با شنیدن جواب من کلی ذوق کرد و کارش رو ول کرد و سرش رو به طرف من برگردوند و مشغول تماشا کردن من در حال میوه‌ پوست کندن شد.کارم که تموم شد محسن گفت من سیب می‌خوام.بهش سیب دادم.من موز می‌خوام.اینم موز.دیگه چی ؟ چایی نمی‌ریز بخوریم؟ بدون معطلی پا شدم رفتم سمت کتری نت چایی بریزم.وقتی به خودم اومدم که دیدم کنار محسن نشستم و زل زدم به محسن.خونم براش به جوش اومده بود.دلم می‌خواست باز باهام بچه‌گونه حرف بزنه و منم خواسته هاشون برآورده کنم.فکر کنم عاشقش شده بودم.اون روز حتی من سازم رو از توی کیف در نیاوردم و بیشتر وقت درگیر حرف زدن با محسن بودم.تقریبا اطمینان پیدا کرده بودم که عاشقش شدم و دوست داشتم پیشش بمونم.همونجا بود که فکری به سرم زد.محسن گفته بود که بیشتر وقتش رو توی خونست و خیلی بیرون نمی‌ره.پس من میتونستم خیلی پیشش باشم.ولی نمیشه همیشه برم پیش محسن.باید یه فکری برای فرار از سوال و جواب های خونه می‌کردم.به فکرم رسید بگم که میخوام برم کلاس سه تار و هر روز پاشم بیام اینجا.به نظر فکر خوبی میومد.عصر که برگشتم خونه به مامان گفتم که یک کلاس خوب با استاد خوب پیدا کردم.استاد بهم پیشنهاد داده توی گروهشون که قراره 3 ماه دیگه اجرا داشته باشه، منم باشم.به خاطر همین هر روز باید برم تمرین.مامان هم از همه جا بی خبر کلی ذوق کرد که دخترش قراره نوازنده گروه موسیقی بشه و آینده دار بشه و در نهایت قبول کرد که من هر روز برم.هنوز به محسن نگفته بودم.نمیدونستم برخوردش چی باشه.خوشحال از این موفقیت رفتم توی اطاقم و بهش زنگ زدم که جواب نداد.احتمالا خواب بود.بهش پیام دادم که بهم فردا در اولین فرصت زنگ بزنه.از صبح منتظر تماسش بودم.تا ساعت 12 خبری نشد.طاقتم تموم شد و خودم بهش زنگ زدم:+ سلام پسرم.خوبی ؟ - سلام.ممنون.شما خوبید ؟+ (با تعجب فراوان) حالت خوبه؟ کجایی ؟- من سر کارم.امرتون ؟+ هیچی زنگ زده بودم یه چیزی بهت بگم.- بفرمایید در خدمتم.+ میخواستم بگم که... مهم نیست.ولش کن اصلا.- باشه ممنون خدا حافظ.چی شد یهو ؟ نه به دیروز نه به امروز.این پسر چشه ؟ تا عصر دیگه خبری ازش نگرفتم.مامان هی ازم پیگیری می‌کرد که کلاس مگه نداری؟ نباید تمرین کنید ؟ منم که دوست نداشتم امکان بیرون زدن رو برای خودم از بین ببرم هی جواب سربالا می دادم.ساعت 4:30 بود که زنگ زد :+ سلام.خوبی؟- ممنون تو خوبی ؟+ برنامه امروز کجا باشه ؟- هرجا.+ من خونه ام الان.میخوای بیا اینجا.- اوکی می بینمت.چه خبره.چرا محسن این طوری می‌کنه ؟ سریع وسایلم رو برداشتم و با یه آژانس خودمو رسوندم به خونه محسن.زیاد وقت نداشتم که بیرون بمونم.پاییز بود و شب زود می‌رسید.در زدم و محسن در رو باز کرد.بدون هیچ سلام و احوال پرسی ازش پرسیدم :+ صبح بهت زنگ زدم چرا اونطوری جواب دادی؟- سر کار بودم.+ می‌دونم.چرا اونطوری جوابمو دادی.- سرکار بودم.می فهمی ؟+ نه ! من نمی فهمم چرا باید وقتی سر کاری با من اونطوری حرف بزنی ؟- من جلو همکارم معمولا خیلی سگ اخلاقم.اگر اون طوری حرف نزنم پرو می‌شن.+اصلا ببینم مگه تو کار هم می‌کنی؟ تو که تور لیدری ؟- اره از 10 تا 2 معمولا توی دارالترجمه مشغولم.ترجمه می کنم.مسئول تایید ترجمه هام.فکر کردی از تور لیدری میشه توی تهران زندگی کرد؟ اونم هفته ای نهایتا 2 تا گروه؟مزنه دست نیست ؟+ من این چیزا حالیم نیست.از این به بعد اگز زنگ بزنم و جوابم رو این طوری بدی دیگه یک لحظه هم تحمل نمیکنم.- (با صدای نازک و بچه گونه گفت) نکن، هرجور راحتی مامانی.لعنتی دست گذاشته بود روی نقطه ضعفم.فهمیده بود دوست دارم این کارشو.تمام عصبانیتم فروکش کرد.انگار نه انگار که چند ساعت پیش داشتم خودمو به خاطر رفتارش نابود می‌کردم.توی صورت خودش کوچکترین ناراحتی یا احساس شرمساری دیده نمی‌شد.ولی باز من فراموش کردم وخندم گرفت.رفت روی همون مبل همیشگی نشست و داد زد، مامان میوه....هر روز بیشتر عاشقش می‌شدم و اون بیشتر منو حرص می‌داد.هروقت از دستش عصبانی می‌شدم با همون منطق عجیبش منو خام می‌کرد.طوری که نمیتونستم جوابشو بدم و من اونی بودم که مقصر می‌شد.از دست منتطقش راه فراری نبود.محسن اهل مطالعه بود و خیلی در مورد مباحث مربوط به منطق و روانشانسی و بعضا موسیقی مطالعه می‌کرد.یه بخش اعظمی از خونش کتاب بود.من زیاد اهل کتاب نبودم.محسن خیلی تشویقم می‌کرد که مطالعه کنم.حتی وقت هایی که پیشش بودم بهم کتاب می‌داد و میگفت بخون تا بفهمی.همیشه فکر می‌کردم که به خاطر خودم داره این کار رو می‌کنه و می‌خواد من آدم بهتری بشم.منم مثل تمام جوون های 19 یا 20 ساله دیگه از موسیقی های 6 و 9 ای که خواننده های زیر زمینی میخوندن خیلی خوشم میومد و توی گوشیم داشتم.بعضی وقت ها که پیش محسن بودم وقتی داشتم براش کاری می‌کردم مثلا، میوه پوس می‌کندم، همین آهنگ ها رو می‌ذاشتم و خودمم باهاش می‌خوندم.محسن همیشه عصبانی می‌شد و آهنگ رو قطع می کرد و می‌گفت باید آهنگ هایی گوش بدی تا گوش موسیقیاییت بد عادت نشه.برام کلاسیک، سنتی ، تک نوازی اساتیدی مثل کلهر و ... رو میگذاشت و مجبورم می‌کرد که گوش کنم.اونجا بود که عاشق کلهر و صدای سازش شدم.کم کم آهنگ های زیر زمینی جاشونو به آهنگ های فاخر دادن و من به وسیله محسن تبدیل شدم به یک آدم دیگه. رمانتیکرمانتیکWed, 12 Jun 2019 02:50:43 +0430https://virgool.ir/@forbiden.us/رمان-ممنوعه-فصل-دوم-شیرین-بخش-دوم-شناخت-محسن-mzk0pyjhx5v9 توی زندگی من قبل از اتفاقات اخیر آدم های دیگه ای هم بودن.من چون آدم شر و شیطونی بودم خیلی پایبند آدم ها نمی‌شدم.مثلا مدتی با رضا وقت می‌گذروندم.رضا آدم عاشق پیشه ای بود که بعضی اوقات شعر هم می‌گفت.اعتماد به نفس بالایی داشت ولی من از آدم هایی که خیلی تو مشت باشن خوشم نمیاد.یادم نمیاد کاری به رضا گفته باشم و اون نه اورده باشه توش.همیشه مطیع بود و بره.من دوست داشتم باهم بجنگه و حقش رو بگیره ولی اصلا خبری از این چیزا نبود و رضا همیشه بله قربان گو دنبال من بود.محسن هنوز برام ناشناخته بود ولی از رفتار و سکناتش توی همون برخورد های اول می‌شد فهمید که شاید مثل رضا شاعر نباشه ولی بدجوری عاشق پیشست.به همین خاطر خیلی روش حساب خاصی باز نکرده بودم ولی درخشش چشاش رو دوست داشتم.نمیخواستم بهش امید بدم و از همه مهم تر نمی‌خواستم خودم رو وابسته یکی دیگه مثل رضا بکنم ولی باز تو دلم بهش یه فرصت دادم.هرچی بود منتظر بود و خودم بهش چراق سبز اولیه رو نشون داده بودم.همون شب شمارش رو توی گوشی ذخیره کردم و رفتم شبکه های اجتماعیش رو چک کردم.از خودش عکس نداشت.آخرین عکسش که به نظر می‌رسید تازه گذاشته باشش متنی بود با این مضمون که انتظار سخته و این طور چیزا.فکر کنم دیالوگ یه فیلم بود.چیزی از زندگی و خودش دستگیرم نشد.چند روز صبر کردم و بهش زنگ نزدم که فکر نکنه هولم.تا اینکه از آژانس باهام تماس گرفتن.حدیث بود.یکی از بچه های آژانس و ب حفظ سمت دختر خاله من هم بود.فکر کردم طبق معمول میخواد برام برنامه تور بزاره که گفت :+ به به خانم باکلاس.کجایی ؟ چرا خبری ازت نیست ؟- من ؟ من که همیشه در دسترسم حدیث ؟ شده تماس بگیری و من جواب ندم ؟+ والا جواب من رو که نمی‌تونی ندی، منظروم جواب بقیست !- چی ؟ چی میگی حدیث ؟+ یعنی تو نمیدونی ؟ 3 روزه پیش تو نباید به یکی زنگ می‌زدی؟- من ؟ نه ؟ به کی ؟ حالت خوبه حدیث ؟ چرا با رمز صحبت می‌کنی؟ حرفتو بزن که اصلا از استرس خوشم نمی‌یاد.+ خوب بابا.محسن رو می‌گم.چرا بهش زنگ نمی‌زنی و قرار نمیزاری ؟-چی ؟ تو از کجا خبر داری ؟+ محسن اینجا هر روز میاد برای تور های روزانش.از من در مورد تو پرسید که کجایی و چرا نیستی.منم گفتم که دختر خاله توام.اونم تلفن منو سوراخ کرده از بس پی‌گیره توست.دختر بدجوری خاطرخواهت شده.- چرت و پرت نگو حدیث.حالا بهش زنگ میزنم.+ کی ؟- بعدا.الان حالشو ندارم.+ (محسن )شیرین خانم خدایی نکرده چیزی شده حال ندارید ؟ - شما ؟+ محسنم. حدیث خانم گوشی رو داد خودم باهاتون صحبت کنم.نمی‌تونستم دیگه منتظر بشینم.ببخشید اگر حدیث خانم رو وارد ماجرا کردم.- (عصبانی شدم و با صدای نسبتا بلندی گفتم) بله خیلی اشتباه کردید.رابطه های کاری و خصوصی نباید قاطی بشن – و گوشی رو قطع کردم.تلفنم رو بردم روی حالت پرواز و انداختمش یه گوشه.آخه یه آدم چه قدر می‌تونه بی کله و وقیح باشه ؟ خوب شد باهاش قرار نذاشتم.توی همین فکر ها بودم که خوابم برد و یک ساعت بعد با سردرد بیدار شدم.حدس می‌زدم گوشیم رو سوراخ کرده باشن انقدر که زنگ زده باشن.با یک حس اطمینان خاصی گوشی رو از حالت پرواز درآوردم.با کمال تعجب دیدم حتی یک پیامک هم ندارم.داشتم از حرص خودمو می‌خوردم که تصمیم گرفتم به حدیث زنگ بزنم :+سلام حدیث.چطوری؟- خوبم قربانت.تو خوبی؟ خاله خوبه ؟+ اره همه خوبن.چی شد این پسره محسن ؟- هیچی از من معضرت خواهی کرد که مزاحم شده و گفت به تو هر وقت زنگ زدی بگم که دیگه منتظر تماست نیست.خودتو اذیت نکن.+ پسریه پرو ! نه به اون عاشق شدنش، نه به این فارق شدنش.- محسن آدم عجیبیه.ولی اصلا بهش نمیخوره عاشقی کنه.بیشتر شبیه یه کوه سنگ متحرکه که بعضا لبخند می‌زنه.+ مهم نیست دیگه.یکم صحبت های حاشیه ای کردیم و ازش خدا حافظی کردم.توی ذهنم این بچه پرو هی می‌چرخید.از پرو بازیش و اخلاقش یه جورایی خوشم اومده بود.با فضولی رفتم شبکه های اجتماعیش رو چک کردم که دیدم اون عکس رو برداشته.اصلا انگار نه انگار.هم عطش شناختش توم بیشتر شده بود هم عصبانیت از کاراش.کلا اگر چیزی رو از من بگیری بهش گارد می‌گیرم.حتی اگر عاشق اون چیز باشم.دیگه داشتم دیوونه می‌شدم.به خودم جسارت دادم که براش پیام بفرستم.ولی چی ؟ بعد از کلی فکر و برنامه ریزی فکر کردم بابت رفتارم معضرت خواهی کنم.ولی اگر پرو می‌شد چی ؟ اگر طاقچه بالا می‌زاشت چی ؟ توی همین فکر ها بودم که دیدم حدیث آنلاین شده.یه فکر خوب به ذهنم رسید.از حدیث خواستم یه گروه درست کنه و اونجا همه بچه های تور رو اضافه کنه.یعنی هم من هم محسن و بقیه بچه ها.اونجا شاید منو ببینه خودش برگرده سمتم.بازم اشتباه کردم.اصلا به روی خودش نیاورد که نیاورد.با همه صحبت می‌کرد الا من.حسابی بهم ریخته بودم.با عصبانیت زیاد بهش پیام دادم :+ شما به اندازه کافی روی اعصاب من رفتید امروز.این دیگه چه کاریه ؟- اول سلام.دوما من معذرت خواهی که کردم.سوما کدوم کار ؟+ همین کارتون توی گروه.جواب همه رو دادید غیر از من !- خوش نمیاد جواب کسی رو بدم که روم تلفن قطع می‌کنه.( با این که خیلی خیط شده بودم ولی تو دلم عروسی بود.این یکی تو مشت نیست.این بچه پرو تر از منه)+ حق داشتم.کار اشتباهی کردی !- شاید ولی کار تو درست بود یعنی ؟+ خوب نه.- پس بی حساب شدیم.با حرف های خودم و منطق مسخره خودش طوری منو یه گوشه رینگ انداخت که مجبور به تسلیم شدن بودم.+ منم معذرت می‌خوام بابت کارم.- عیب نداره.فقط تکرار نشه !(خیلی پرو بود)دیگه جوابشو ندادم و از اون گروه هم اومدم بیرون.خیلی تو فکر رفتاری که باهم کرد بودم.بدجوری حالمو گرفته بود.ولی نمی‌دونم چرا از آشنایی باهاش خوشحال بودم.فردای اون روز ساعت 11 بهم پیام داد :+ سلام شیرین.چطوری؟- سلام.ممنون تو خوبی ؟+ آره ممنون.برنامه چی شد آخر؟- کدوم برنامه ؟+ برنامه بیرون رفتن دوتایی ما.- (نمیدونم چرا ولی سریع براش تایپ کردم) امروز ساعت 4 پارک هنرمندان.دیر نکنی که میرم.+ خوبه.شاید دیر برسم.خواستی برو !- می‌خوای اصلا نیام ! خیلی پرویی !+ انتخاب با تو.ولی بیای من خیلی خوشحال می‌شم.هم عصبانی بودم، هم خوشحال از اینکه یه مدل جدید آدم رو پیدا کردم.ساعت 2 بود که پا شدم تا آماده شم.انتخاب لباس همیشه برام سخت بود.من اصلا اهل این چیزا نبودم.حتی موهام هم خیلی بلند نمی‌کردم.بیشتر دوست داشتم به فکر آدما نزدیک بشم، باهاشون حال خوب داشته باشم تا دنبال مد و فشن باشم.تصمیم گرفتم لباس های همی‌شگیم رو بپوشم.یه روسری بنفش، یه مانتو لجنی تا روی زانو با بوت هایی که مامان همیشه می‌گفت مثل بوت سربازی باباست ! یه کیف مشکی هم برداشتم و گوشیم رو انداختم توش و رفتم سر قرار.فاصله ما تا پارک خیلی نبود.یه کورس ماشین می‌رسیدم.ولی تصمیم گرفتم با مترو برم که گرم تر باشه.15 مهر 93 بود و هوا سرد شده بود کمی نم بارونی زده بود من دوست نداشتم تو خیابون در به در تاکسی بشم.ایستگاه طالقانی که رسیدم پیاده شدم.سرم تو گوشیم بود و داشتم می‌رفتم سمت پله برقی.سرمو که اوردم بالا دیدم محسن چند پله بالا تر از من ایستاده و داره بالا می‌ره.تصمیم گرفتم نرم نزدیک و تا توی پارک بهش چیزی نگم.از مترو که خارج شدیم پشت سرش راه افتادم.چند قدم بیشتر نرفته بود که از جبیش کیف پولش رو درآورد و از لاش یه نخ سیگار دست ساز کشید بیرون و روشنش کرد.خوبه.پس سیگار می‌کشه.من خودمم دور از چشم خانواده سیگار می‌کشیدم.برام جالب بود که سیگارش دست سازه.یعنی یکی داره منم بکشم ؟ سیگارای دست سازی خیلی بیشتر از سیگارهای آماده کیف می‌دن.توی همین حال و هوا بودم که پیچید سمت پارک.با فاصله پشتش در حال حرکت بودم.چند قدم جلو تر از محسن دو تا دختر از اون مدل هایی که معلومه چه قدر پرو و بی حیا هستن به سمت محسن میومدن و بلند بلند باهم حرف می‌زدند و می‌خندیدن.برام جالب بود که محسن چه رفتاری داره.حدس می‌زدم که مثل تمام مرد هایی که اون اطراف بودن بهشون نگاه کنه.از اون مدل نگاه های شهوت انگیز.هیچی! حتی سرشو بالا هم نیورد.توی دنیای خودش بود و سیگار می‌کشید و از کنارشون رد شد.یه جورایی خوشم اومد از رفتارش.حس کردم آدم هرجایی نیست.برای خودش و شخصیتش ارزش قائله.رفت داخل پارک و روی یه صندلی خالی توی یه جال خلوت نشست و گوشیش رو درآودرد.به من پیام داد که رسیده و مختصات جغرافیایی جایی که بود رو فرستاد تا راحت پیداش کنم.منم پیام رو دیدم و چند دقیقه بعد رفتم سمتش :+ (دستمو دراز کردم که باهاش دست بدم و گفتم ) سلام.- با اکراه با من دست داد و گفت سلام.بشین.+ معذب شدی باهات دست دادم؟- نه دوست ندارم توی جا های عمومی با خانم ها دست بدم.+ آها فکر کردم از این آدم های حساسی.- نه برام مهم نیست.انتظار داشتم کنارم بشینه ولی دو دستش رو روی صندلی باز کرده بود و با فاصله زیاد از من تکیه داده بود.+چه خبرا ؟- هیچی، از صبح دو تا تور داشتم.انقدر حرف زدم خسته شدم.+ چه خوب.سکوت طولانی برقرار شده بود که دوباره کیف پولش رو در اورد و یه سیگار ازش کشید بیرون.منم که حسابی نسخ بودم مثل بچه ای که آب نبات دیده باشه به سیگارش زل زده بودم :- سیگار می کشی؟+ نیکی و پرسش ؟- ایول چه خوب.پایه سیگارم پیدا شد.فقط من یه نخ دارم.تو اینو بکش من برم یکی بخرم.+ نه مهم نیست.باهم میکشیم همینو.انگار جا خورده بود ولی چیزی نگفت.عطر سیگارش خیلی خوب بود و من دوست داشتم.بیشتر سیگار و رو خودش کشید و تقریبا آخراش رو داد به من.حس خوبی نداشتم.حداقل باید نصفش می‌کرد ولی بچه پرو بودنش رو دوست داشتم.آخرای سیگار بود که بارون شدیدی گرفت.بهش گفتم من برم که تا شهر شلوغ نشده برسم خونه.موافقت کرد و بعد از خدا حافظی و سرش رو انداخت پایین و رفت.از اون به بعد چند تا قراره دیگه هم گذاشتیم و بیشر با هم وقت میگذروندیم و سیگار های دست ساز محسن رو می‌کشیدیم.تا اینکه یه روز که تو کافه بودیم بهم گفت.+ من قبلا نامزد داشتم.- جدی ؟ الان چی؟+ خل شدی؟ اگر الان نامزد داشتم اینجا چی کار می‌کردم ؟- چی شد نامزدت ؟+ داستان داره.سر بچه بازی گرفتمش ولی قبل از ازدواج طلاقش دادم.- بیشتر بگو.+ مهم نیست خواستم فقط بهت بگم که بدونی.- یعنی نرفتید سر یه خونه ؟+ نه بابا.من تازه 1 ساله خونه گرفتم خودم.- الان خونه داری ؟+ آره اجاره ایه.توی سیدخندانه.- توش تنها زندگی می‌کنی ؟ یعنی هم‌خونه ای چیزی نداری ؟+ قبلا سارا دوست دختر قبلیم باهم زندگی می‌کرد.باهم نساختیم اونم رفت.(بعد ها محسن برام گفت که با سارا حدود یک سالی هم خونه بودن ولی یهو سارا ول می‌کنه و می‌ره.)- جالبه.چرا اینا رو به من می‌گی؟+ من نگفتم.تو پرسیدی.این طوری بهتر هم هست.هیچ زاری بین ما نمیمونه.تو چی؟ تو کجا زندگی می‌کنی ؟- من با مامان و بابام و داداشم توی خونه خودمون.+ دوست داشتی می‌تونی بیای پیش من ؟- پیش تو.مگه الان پیش تو نیستم.+ ( با بی اعتنایی خاصی جواب داد) اره پیش من.من بیشتر وقتا خونه ام و دارم ساز می زنم.- ساز ؟ نگفته بودی.+ آره.همه چیز می‌زنم.ویالون، گیتار، ساکسفون، دف و...- جالبه منم تار می‌زنم.+ بد نیست.یه بار با سازت بیا ،یکم بزن ببینم بلدی یا فقط لب و دهنی.- تو خیابون ساز بزنم ؟+ دوست نداری بیا خونه من.کسی کاری به من نداره.امنه.- برای تو شاید، برای من چی ؟جواب سوالمو نداد و پک عمیقی به سیگارش زد و بعد از چند دقیقه گفت :+ امنیت تو دست من نیست.دست خودته.- پس داری منو دعوت می‌کنی خونت ؟ یعنی ناراحت نمیشه برای حفظ امنیت با حدیث بیام.+ بلافاصله جواب داد : نه.-باشه فردا میایم.آدرس دقیق رو برام بفرست.رمانتیکرمانتیکWed, 12 Jun 2019 01:56:18 +0430https://virgool.ir/@forbiden.us/رمان-ممنوعه-فصل-دوم-شیرین-قسمت-اول-محسن-e9ctq4kx8nyqهمیشه شیطون بودم.برادرم همیشه محبور بود مراقبم باشه تا پسرا نبپرم.با اینکه ازش کوچیک تر بودم ولی اصلا به حرفش گوش نمی‌دادم.شیطون بودم و از دیوار راست بالا می‌رفتم.غیر قابل پیش بینی! همیشه بابا بهم میگفت تو پسری تا دختر.کاشکی حداقل پسر می‌شدی کمتر خودت اذیت بشی.خیلی دوستش داشتم.بابای خوبی بود.از اون باباها که همه دخترا عاشقشن.یه کوه.یه مرد.یه پدر واقعی که قلبش برای خانوادش می‌تپه.توی دوران مجردی خیلی آرامش نداشتم.دوست داشتم تمام محدودیت ها رو رد کنم.چیزی نبود که جلوی منو بگیره.کارهایی کردم توی اون دوران که محدودیت های یه دختر 16 17 ساله رو خیلی بیشتر از اونی که باید باشه به جلو هل داد.من دختر بودم ولی نه یه دختر عادی.تونسته بودم توی 17 سالگی مدرک زبانم رو بگیرم، با چند تا از شرکت هایی که توریست های خارجی رو توی کشور میوردن صحبت کرده بودم و به عنوان مترجم همکاری کنم تا زبانم قوی تر شه.توی یکی از همین تور ها بود که توریست ها از لبنان اومده بودن و منم فقط انگلیسی بلد بودم.عربی در سطح دبیرستان بلد بودم نه بیشتر.توریست ها دو هفته تهران بودن و من خیلی به عربی علاقه مند کردن و از اونجا عربی رو هم شروع کردم.عرض 3 ماه به راحتی تونستم تور لیدر عرب زبان ها هم بشم.همین ماجرا برای چند توریست فرانسوی هم اتفاق افتاد.اونا انگلیسی بلد بودن ولی من خودم دوست داشتم تا فرانسه یاد بگیرم.ازشون کلی یاد گرفتم بعدا رفتم آموزشگاه و فرانسوی هم تکمیل کردم.توی یک از همین تور ها بودم که محسن رو دیدم.محسن یه تور لیدر از یه تور دیگه بود که کارشناسی ارشد تاریخ داشت.از من 6 7 سالی بزرگتر بود.اولین بار توی کاخ نیاوران دیدمش.داشت چند تا توریست هندی رو راهنمایی می کرد.از همون اول که دیدمش که داره انگلیسی رو با لهجه هندی صحبت می‌کنه ازش خوشم اومد.به نظر پسر خوبی میومد.قد بلند، خوش تیپ، لاغر. دست هاش همیشه تو جیبش بود.وقتی داشت برای توریست ها توضیح میداد زیر چشمی حواسم بهش بود.نگاهش به من قفل شده بود.از هم که دور شدیم هنوز داشت از دور سرک می‌کشید و منو نگاه می‌کرد.منم سعی می‌کردم بی توجهی کنم ولی در لحظه آخر نگاهم به نگاهش گره خورد و لبخند زدم.دیگه ندیدمش تا یک سال بعد.یکی از دوستانم توی آژانس مسافرتی زنگ زد گفت یک سری توریست هندی هستند.چون تعدادشون زیاده دوتا لیدر لازم دارن.یکی دارن.تو میری.منم قبول کردم.قرار رو تنظیم کرد.منم چون تا حالا توریست هندی راهنکایی نکرده بودم خیلی حال خوبی نداشتم.ساعتی که هماهنگ کرده بودم رفتم کاخ گلستان تا اونا بیان.10 دقیقه که منتظر شدم دو تا اتوبوس پر از مسافر رسید.در اولیش که باز شد محسن عقب عقب اومد پایین و بدون اینکه متوجه بشه تا یک قدمی من اومد.استایل محسن خوب یادم بود.فهمیدم اونه.دلم آشوب شد.دوست داشتم بیشتر بشناسمش.برگشت سمت من.منو که دید خشکش زد.زل زده بودیم به هم.مسافرا از اطرفمون در حال پیاده شدن بودن و من و محسن بهم زل زده بدیم.تقریبا مسافرا پیاده شده بودن که راننده محسن رو صدا زد گفت : کی بیایم دنبالتون ؟ محسن بدون اینکه برگرده و نگاهش رو ازم برداره جواب داد، 2 ساعت دیگه آقای بیگی.نمیدونم چی شد که بلند گفتم : من شهره ام.قراره کمکت کنم برای این توریست ها.محسن که لباش خشک شده بود یه چیز نامفهومی مثل این :"آها درسته" گفت.میدونستم دارم به همین راحتی وارد یه رابطه می‌شم ! توجهی به حالتش نکردم.من که نمیشناختمش، دست چپش رو نگاه کردم.خالی بود.خیالم راحت شد و برگشتم رفتم سمت توریست ها.محسن داشت هنوز نگاهم می‌کرد.البته مطمعا نیستم.وقتی رسیدم پیش توریست ها صدای دویندش رو شنیدم.حدس زدم همونجا خشک شده بوده.یه ذره معذب بودم از فشار نگاهش ولی دوست داشم بیشتر باهاش حرف بزنم.من یه بخش از توریست ها رو جدا کردم رفتم روی یه سکوی بلند مثل همیشه وایسادم تا بتونم براشون حرف بزنم.تعدادشون رو شمردم.21 نفر.حس کردم اشتباه شمردم دباره شمردم.22 نفر! برای محکم کاری دوبار شمردم.این دفعه به صورت هرکدوم دقت کردم تا بتونم اوضوع گروهم رو داشته باشم.لعنتی! محسن بین توریست ها وایساده بود ! با تعجب بهش گفتم آقا تا کی قراره زل بزنی به من.گروه شما اونوره.نمیخوای بهشون برسی ! انگار از خواب بیدارش کرده باشن.اطرافشو نگاه کرد و گفت : بله .چشم الان می‌رم. و سریع رفت.چند قدم نرفته بود که برگشت و گفت، اسمتون رو نپرسیدم.نمی دونم چرا گفتم من شهره هستم.زیر لب اسمم رو تکرار کرد و رفت سمت گروهش.توی کل کاخ حواسم بهش بود.داشت به توریست های بنده خدا مزخرف تحویل می‌داد.بی حصوله و بد خلق.انقدر بد بود که چندتا از توریست های گروهش اومدن تو گروه من.بهش بر خورده بود ولی هنوز همونطوری بود.به هر بدبختی بود تور رو تموم کردیم و رفتیم سمت ماشین ها.انقدر همه چیز بد بود که به جای 2 ساعت 1:30 بیشتر طول نکشید.بیرون توریست های بنده خدا روی سکو ها نشسته بودن تا ماشین ها برسن.منم یه گوشه ای رفتم و نشستم و شروع کردم با گوشیم ور رفتن.میدونستم محسن دیر یا زود میاد سراغم.خودمو آماده کرده بودم.حدسم درست بود و محسن 10 دقیقه بعد سر و کلش پیدا شد و با ساده لوحانه ترین روش ممکن سعی کرد سر صحبت رو باز کنه :+ اه! شما اینجا نشستید شهره خانم ؟ توی آفتاب ؟ خوب چرای توی کافه نمیرید؟- بله.دیگه گفتم اینجا بشینم تا اگر توریست ها سوال داشتن راهنمایی کنم.+ چه فکر خوبی.منم می‌تونم همین کار رو بکنم.میشه بشینم پیش شما ؟- آره حتمی! فقط اسم من شهره نیست.شیرینه.+ من فکر کردم شما گفتید شهره.- (تو دلم دوست داشتم راستشو بهش بگم ولی سعی کردم نگم.حس کردم شاید پرو بشه.) اشتباه فهمیدید.+(با ترس خاصی تو صداش پرسید) شما چند سالتونه ؟- ببخشید ؟+ ببخشید منظوری نداشتم، آخه به نظر خیلی کم سن و سال میاید ولی خیلی خوب و روون با صحبت می‌کردید.- من 19 سالمه.علاقه داشتم به این کار.به همین خاطر زود راه افتادم.+چه خوب.منم این کار رو دوست دارم.راستی من محسنم.محسن شریعتی.- خوشبختم آقای شریعتی.+ همون محسن خوبه.من 7 سال از شما بزرگترم.- خب ؟+ همین طوری گفتم.- اطلاعات خیلی خوبی بود.ممنونم.من همیشه یه گارد خاصی برای همچین حالاتی داشتم.محسن بیچاره هم بی نصیب نموند از این گارد من.دیگه حرفی نزدیم تا ماشین ها اومدن.توریست ها که اومدن محسن به من گفت شما نمیاید ؟ گفتم نه دیگه من قرادادم برای همین جا بود فقط.با عصبانیت گفت : من به آزانش گفته بودم که کل روز یه نفر لازمه.تلفنش رو برداشت و زنگ زدن به آژانس و هماهنگ کرد که من بازم همراهشون برم.تلفن رو قطع کرد رو به من کرد و گفت : بریم.هماهنگ شد.دوباره همون گارد من کار دستم داد.بهش گفتم فکر نمی کنی لازم بود از خودمم نظر بگیری ؟ دوباره یه ترسی تو چشاش موج می‌زد و گفت : واقعا معذرت میخوام.نیت بدی نداشتم.شما میتونید بیاید ؟با بد اخلاقی گفتم بله.گفت پس بفرمایید بالا.و باز هم دوباره گارد من، نه من میرم توی اون ماشین.در رو بستم و رفتم توی اون یکی ماشین و سوار شدم.انگار روی آهن داغ آب ریخته باشی، بیچاره حالش خیلی گرفته شد.تا آخر اون روز خیلی سعی کرد بازم سر صحبت رو باز کنه ولی من اجازه ندادم.آخر روز که شد اومد پیشم و طوری که معلوم بود خیلی خودشو براش آماده کرده، گفت :+ راه سخت نرم، من از شما خوشم اومده.میخوام بیشتر با شما آشنا بشم.نظر شما چیه ؟- بدون اینکه نگاهش کنم گفتم، می‌دونم.از دفعه اولی که توی کاخ نیاوران شما رو دیدم متوجه شدم.+ اه! پس منو یادت اومده بود؟- آره+ خب نظرت ؟- حاظرم بیشتر بشناسمت ولی هیچ تهدی بهت نخوام داشت.+ نفهمیدم منظورتو ولی هرچی هست خوبه.شمارش رو بهم داد و گفت: هروقت دوست داشتی هماهنگ کن بریم بیرون باهم.برنامه ریزی با تو.بدون اینکه جواب بدم شمارشو گرفتم و گذاشتم تو جیبم و ازش خداحافظی کردم و سوال ماشین شدم و رفتم.سنگینی نگاهش که داشت دنبالم می‌کرد رو دوست داشتم.انگار به همین راحتی منم بهش علاقه مند شده بودم.رمانتیکرمانتیکTue, 11 Jun 2019 15:54:13 +0430https://virgool.ir/@forbiden.us/رمان-ممنوعه-فصل-اول-عرفان-بخش-سوم-همکار-جدید-g2cpwywusyq8 در قسمت قبل دیدیم که عرفان چطوری با محیط جدیدش ارتباط بر قرار میکنه و وارد شرکت میشه.چند هفته ای از اومدنم به شرکت جدید میگذشت.شرکت اصلی،سال گذشته شرکت جدید ثبت کرده بود که مواد پلیمری خاصی رو برای مشتری های کشور های اطراف از پتروشیمی ها خرید و بعد از بسته بندی صادر می‌کرد.بعد از تغییرات قیمت دلار و نرخ تبدیل دلار به ریال این صادرات خیلی برای شرکت آورده مالی بالایی داشت و به همین دلیل من استخدام شده بودم که به پروسه فروش کمکم کنم.تیم فعلی تیم خوبی بود ولی توانایی جمع کردن سفارشاتی که به شرکت سرازیر شده بود رو نداشت.با اضافه شدن من هم باز تغییر خاصی رخ نداده بود، چون منم هنوز کامل با روال ها آشنا نبودم و حجم کار هر روز بیشتر می‌شد.بعضا بچه ها برای تموم کردن کاراشون تا دیروت کار می‌کردند.علی‌رضا هم به عنوان مدیر فروش شرکت مادر خیلی کار می‌کرد.حتی بیشتر از ما.اوایل تیر داشت می‌شد که علی‌رضا ازم خواست برم پیشش.بهم گفت که متاسفانه به خاطر اشتباه یکی از همکارای واحد ما شرکت مبلغ بالایی ضرر خورده و باید جبرانش کنیم.ازم خواست تا اگر توضیحی دارم بگم که بتونه به هیات مدیره اعلام کنه.بهش توضیح دادم که شرایط کاری خیلی سخته.مکاتبات هم که باید به هم عربی هم انگلیسی باشه و وقت زیادی از ما می‌گیره و واقعا کارمون رو سخت کرده.علی‌رضا نظر ش به این بود که توی تیم باید همه زبان عربی و انگلیسی رو به خوبی بلد باشن تا مشکل کم بشه.پیشنهاد داد که مدرس زبان بیاریم و کمک بگیریم ازش.به نظرم پیشنهاد خوبی نبود.من خودم شخصا اصلا به زبان های خارجی علاقه ای نداشتم و دوست نداشتم این کار رو بکنم.میدونستم احسان عربیش خوبه ولی اصلا به انگلیسی علاقه ای نداره.خیلی موضوع شخصی بود و اصلا نمی‌شد از تیم همچین چیزی خواست.به علی‌رضا پیشنهاد دادم که یه مترجم استخدام کنه برای ما.علی‌رضا نظرش نه مثب بود نه منفی ولی در نهایت قبول کرد که مترجم استخدام کنن.فردای اون روز توی روزنامه آگهی استخدام مترجم رو که هم عربی و هم انگلیسی بدونه رو چاپ کردن و سیل روزمه ها برای شرکت ارسال شد.علی‌رضا شم خیلی خوبی در پیدا کردن نیروی با تجربه داشت و می‌دونستم به زودی یک نفر جدید به تیم اضافه خواهد شد و مشکلات ما رو خیلی کم خواهد کرد.جمعه بود و قراربود عصر بریم مهمونی، مهمونی دوستای الناز بودن با شوهراشون که اصلا من ازشون خوشم نمیومد.حتی بضی وقت ها حس می‌کردم بعضی هاشون با نگاه بدی به الناز نگاه می‌کنن و از رفتارشون خوشم نمیومد.من و الناز همیشه زود میرسیدیم به مهمونی ها ولی اون شب من اصلا حال مهمونی نداشتم و از پای ps4 بلند نمی‌شدم.داشتم با یکی از دوستام توی کرج آنلاین فوتبال بازی می‌کردم و هرچی الناز داد و بیداد می‌کرد من توجهی نمی‌کردم.دوست داشتم دیرتر برسم تا کمتر پیش اونا باشم.الناز بلاخره از کوره در رفت و توی یه موقعیت حساس دستگاه رو از برق کشید.خیلی عصبانی شدم و دسته رو کوبیدم روی میز.وقتی عصبانی هستم اصلا داد و بیداد نمی‌کنم ولی توی اون لحظه به قدری عصبانی شدم که دسته کنسول رو کوبیدم روی میز.آیدین که کنارم بود خیلی ترسید و زد زیر گریه.الناز هم که جا خورده بودگفت :+ نمیخوای بریم بگو !- تا حالا 100 بار نگفتم من از این آدما خوشم نمیاد؟+ دیروز که بهت گفتم می‌گفتی قول نمی‌دادم.- هر بار باید بگم ؟ من از این آدما خوشم نمیاد ! اینا در بهترین حالت دارن درباره کثافت کاری های دوران مجردیشون حرف میزنن و به کاراشون افتخار می‌کنن.+ آها، مثلا تو خوبی ! ماجرای خانم صبوری رو یادت رفته ؟هیچی نگفتم.خسته شده بودم از تکرار این توضیحات. خانم صبوری یکی از همکارای قدیم من بود که یک بار اشتباها یک جوک بالای 18 سال رو ه میخواسته برای چند تا از دوستاش بفرسته برای منم فرستاده بود.گوشی من دست آیدین بوده و چون تازه خوندن یادگرفته بود پیامک رو باز می‌کنه و شروع می‌کنه بلند بلند خوندنش برای الناز.الناز هم سریع گوشی رو از آیدین میگیره و میبینه شماره ذخیره نشدست.انسانه و شک می‌کنه.با گوشی خودش شماره رو می‌گیره و می‌بینه یه خانم گوشی رو برمی‌داره.تا مرز جدایی پیش رفتیم تا بلاخره من به خانم صبوری گفتم که چی شده که اون بنده خدا شخصا پا شد اومد با الناز صحبت کرد و تقریبا قانعش کرد.البته هیچوقت از ذهن الناز بیرون نرفت و هرزگاهی تیکش رو به من مینداخت.هرجوری بود خودمونو به اون مهمونی رسوندیم و برگشتیم.خیلی از الناز ناراحت بودم.هم به خاطر اینکه به نیاز و درخواست های من توجهی نکرده بود، هم به این خاطر که باز ماجرای خانم صبوری رو کوبیده بود تو سرم.انقدر ناراحت بودم که تو دلم هیچ احساسی بهش نداشتم دیگه.البته می‌دونستم که از سر عصبانیه و به زودی خوب میشه.ولی چیزی نبود که بتونم ساده از کنارش رد بشم.شنبه حدود ساعت 8 بود که رسیدم شرکت.جلوی در آسانسور کلی آدم منتظر بودن که برن بالا.فهمیدم که همه برای استخدام اومدن.اکثرا خانم بودن و یکی دوتا آقا.علی‌رضا برای هرکدوم یک وقته یک ساعته کنار گذاشته بود تا بتونه بهترین نفر رو انتخاب کنه.منم نگران بودم چون روز آخر بود هنوز هیچکس انتخاب نشده بود.هر روز از علی‌رضا سوال می‌پرسیدم که کسی انتخاب شد؟ و اون جواب منفی می‌داد.سه شنبه عصر برای کاری میخواستم برم پیش علی‌رضا که صدای خانمی از پشت سرم شندیم و برگشتم سمت صدا :+ آقا،ببخشید.- با من هستید ؟ بفرمایید در خدمتم.+ من برای مصاحبه اومده بودم، با علی رضا جلسه داشتم.- درست.مترجم هستید ؟+ بله.- چه کمکی از دست من برمیاد ؟+ راستش میخواستم بپرسم این ظرکت چطور جاییه ؟ من شناختی از اینجا ندارم.به در و دیوار اینجا نمیخوره که شرکت درست و حسابی باشه !- آه، بله در مورد در و دیوار باید بگم که اینجا اجاره شده تا دفتر اصلی ساخته بشه.اینجا قبلا دبستان بوده.+ شما از اینجا راضی هستید ؟- راستش فشار کاری زیاده ولی علی‌رضا مدیر خوبیه.ارزشش رو داره که باهاش کار کنید.+ کار اصلی شرکت چیه؟- علی‌رضا توضیحی نداد بهتون ؟ شرکت کارش صادرات مواد پلیمری به کشور های اطرافه.در حقیقت من درخواست استخدام یک مترجم رو داشتم تا برای مکاتبات خارجی کمکمون کنه.+ آها.متوجه شدم.من عربی، انگلیسی و فرانسه رو می‌تونم بنویسم ، بخونم و حرف بزنم.- خیلی عالیه.انشالاه که استخدام بشید.+ اتفاقا استخدام شدم.علی رضا گفت برم منابع انسانی برای ادامه کارها.میدونید منابع انسانی کجاست؟- چه عالی، بله توی بلوار اصلی، خیابان هفدهم پلاک 29.از ساختمان های شمالیه.خداحافظی کرد و رفت.نمیدونی چی شد ولی این تنها باری که جزئیات رفتار و لباس و قیافه یک نفر، اونم یه خانم انقدر دقیق تو ذهنم مونده بود.نمی دونستم این اتفاق به خاطر اتفاق دیشب بوده یا فقط یه حس قوی از طرف یه آدم خاص.یا شایادم هردوتا ! ولی هرچی که دیشب اتفاق افتاده بود به من اجازه نمی‌داد که همچین کاری بکنم.ولی چرا آخه همچین چیزی توی ذهنم شکل گرفته بود؟بعدا فهمیدم که اسمش شیرینه.شیرین دختری هم قد خودم،خوش هیکل، کم سن و سال شاید 10 سال کوچک تر از من.تو پور، چشم های زیبای گربه ای به رنگ قهوه ای تیره، موهایی کوتاه مشکی که جلوش رو قرمز شرابی کرده بود و به زیبایی فر کرده بود و نصفه راست صورتش رو پوشنده بود و زیر یه روسری چروک سبز لجنی مخفی شده بود. یک لباس خردلی جلوباز که یک لباس مشکی هم زیرش ، ساق مشکی کفش هایی با طرح گل های بنفش تیره کیف شل و ولی که کج روی شونش انداخته بود.توی دست چپش توی انگشت دوم از سمت چپ هم یک رینگ طلای زرد بود که نشون می‌داد متاهله.عطرش هم بوی خاصی داشت.که چون خاص بود به راحتی فراموش نمی‌شد.همرا با لبخندی که به صورتش زیبایی خاصی می‌داد.من از این سبک دخترا همیشه خوشم میومد.ولی بعد از ازدواج هیچ وقت مثل اتفاقی که سر شیرین برام افتاد برام نیافتاده بود،از خودم خجالت کشیدم که انقدر دقیق تمام جزئیاتش رو بررسی کرده بودم.شیرین سنی نداشت و معلوم بود به شدت جاه طلبه و می‌خواد حسابی پیشرفت کنه.تو دلم جنگ بود.چرا من این جزئیات رو انقدر دقیق تو ذهنم نگه داشتم.نمی‌تونستم فراموش کنم چیزی رو که دیدم.احساس گناه به همراه احساس شعف توی دلم موج می‌زد.با خودم مرور کردم.مرد تو متاهلی.اونم متاهله داری به چی فکر می‌کنی؟ پس اخلاقیات چی شد ؟ از اولشم نباید میومدی اینجا ! تو جنبه نداری، دیدی ؟ آدم باش.قبلا شده بود که حواسم پرت کسی شده بود ولی نه این طوری که تمام فکرم بشه.راه حلم این بود که به الناز زنگ میزدم و اگر آیدین بود با آیدین حرف میزدم.بازم همین کار رو کردم.وقتی داشتم با الناز حرف می‌زدم شیرین داشت توی ذهنم برای خودش به گوشه کنار های خاطراتم سرک می‌کشید.تمرکزم رو بردم سمت آیدین و شیطونی هاش اوضاع بهتر شد.با عذاب وجدان از الناز خدا حافظی کردم و به آدین قول دادم زود برم خونه تا ببرمش پارک.فردا صبح که رفتم شرکت علی‌رضا بهم گفت که یه نفر برای مترجمی استخدام کرده و از 20 روزه دیگه میاد.بهم گفت که اسمش شیرینه و باهوش و آینده داره.توی صدای چیز عجیبی حس کردم.انگار اونم مثل من از شیرین خوشش اومده بود.از اینکه 20 روز دیگه قرار بود شیرین بیاد خوشحال بودم.چون تا اون موقع حتمی همه چیز رو فراموش می کردم و نگرانی هام تموم می‌شد.فکرمم درست بود و چند روز بعد شیرین کلا از یادم رفته بود.اوضوع کاری هر روز سخت و سخت تر می‌شد تا جایی که مجبور شدم برای تنظیم یکی از قرارداد ها که خیلی سود آور بود برای شرک و ترجمه و تصحیح متنش یک شب رو شرکت بمونم.الناز تا ساعات 12 شب بیدار مونده بود که شاید من برسم ولی ساعات 12 که بهش گفتم کارم خیلی مونده دیگه خوابیده بود. روز قبل از اومدن شیرین من داشتم با احسان و بقیه بچه ها در مورد یکی از قرارداد ها و شرایط حقوقیش صحبت می‌کردیم که دوتا از بچه های خدمات میز به دست اومدن داخل.یکیشون پرسید میز رو کجا بزاریم ؟ احسان که آدم شوخی بود گفت : رو سر من.مگه جا داریم آخه.دیگه اینا گندشو در اوردن.بچه های خدمات بدون توجه به حرف احسان میز رو گذاشتن جلوی در و به دیوار پشتش تکیه دادن دقیقا پشت میز من و بعشم از بیرون یک صندلی براش اوردن.ساعت 4 بود که بچه های IT هم یک لپتاپ اوردن و روی اون میز گذاشتن و رفتن.رمانتیکرمانتیکTue, 11 Jun 2019 15:19:20 +0430https://virgool.ir/@forbiden.us/رمان-ممنوعه-فصل-اول-عرفان-بخش-دوم-ورود-به-شرکت-jyy5hw3mtliyدر قسمت قبل دیدیم که چطور عرفان مجبور میشه تصمیمات سختی بگیره.وحالا ادامه ماجرا :توی کل مسیر برگشت به شرکت داشتم فکر میکردم که آیا اشتباه کردم یا نه.اوضاع خوبی نداشتم.استرس اینکه چه اتفاقاتی میوفته از این به بعد واقعا آزارم می‌داد.وقتی رسیدم شرکت اولین کاری که کردم این بود که نامه استعفامو نوشتم و برای حمید که مدیر مجموعه بود فرستادم.حمید جوانی بود 39 ساله و بسیار خوش فکر که تونسته بود شرکت رو چندسال پیش تاسیس و سرپا نگه داره.زمینه کاری شرکت کاغذ و بعضا مواد پلیمری بود.ولی می‌دونستم که برای سرپانگه داشتن شرکت خودش چندین ماه هست که حقوق نگرفته. رابطه من و حمید بیشتر از مدیر و کارمند بود.وقتی شرکتش خیلی کوچیک بود من باهاش شروع به کار کردم و فروش شرکت رو تونستم توی 1 سال، 40 درصد افزایش بدم.من و حمید رابطه نزدیکی داشتیم، به همین خاطر بود که من می‌دونستم حقوق نمیگیره.برای خیلی سخت بود فرستادن اون ایمیل ولی چون خیلی وقت بود این تصمیم رو داشتم زیاد معطل نکرده بودم و ارسالش کرده بودم.چند دقیقه بیشتر از ارسال ایملیم نگذشته بود که حمید سراسیمه وارد اتاق من شد و در پشت سرش بست.نشست روی مبل کنار در و چند دقیقه ای ساکت موند.+ عرفان می‌دونی از چی همیشه می‌ترسیدم ؟ از این که یه روز تو بری.- حمید جان تو که می‌دونی من واقعا چاره ای نداشتم.من نمیخوام به شرکت فشار بیارم، ولی واقعا زندگی برام سخت شده.از طرفی دوست دارم پیشرفت کنم.بهتر بشم.+ ( حمید همینطور که به دیوار زل زده بود گفت ) عیب نداره.تو هم برو.خودم تنهایی یه کاریش می‌کنم!-حمید بچه بازی در نیار.مثل این دختربچه های لوس نشو که با قهر کردن می‌خوان اسباب بازیشونو پس بگیرن.+ مگه دروغ میگم.اومدی اینجا من بهت بال و پر دادم.من بودم که تو رو قوی کردم.منِ نادون !عصبانی شدم، کیفم رو برداشتم و از شرکت زدم بیرون.یک راست رفتم سمت خونه.شب حمید بهم زنگ زد :+ سلام.- ( با سردی جوابشو دادم) سلام. + امروز رفتارم درست نبود.ببخشید.خیلی عصبانی بودم.جدا شدن از کسی که روش حساب کردی کسی که دوستش داری سخته.- خب ؟+ ازت می‌خوام برگردی.- شرمنده حمید جان.من تصمیمو گرفتم.با دلخوری ازش خدا حافظی کردم و قطع کردم.دلم واقعا براش سوخت.ته دلم بهش حق میدادم که اونطوری برخورد کنه.ولی نه اونقدر شدید که حمید برخورد کرده بود.واقعا آدم چطوری میتونه کسی رو که باهاش چندین سال زندگی کرده و توی خوشی و ناخوشیشی بوده به همین راحتی رها کنه.من واقعا چه موجودی بودم.من چه موجودی شدم ؟تصمیم رو گرفته بودم، یعنی مجبور شده بودم و ازش خوشحال بودم.فردای اون روز، صبح زود رفتم شرکت.چون کلید داشتم صبح خیلی زود رفتم و وسایلم رو جمع کردم.قبل از اینکه حمید و بقیه بچه ها بیان از شرکت زدم بیرون و رفتم سمت خونه.قبل از خارج شدن از شرکت برای تک تک بچه ها و حتی حمید یه نامه کوچولو نوشتم و از خوبی کار کردن با هرکدومشون گفتم.موقع نوشتن اون نامه اشک خودم در اومده بود.داشتم صورت بچهارو وقتی نامه منو می‌خوندن تصور می‌کردم که صدای در رو شندیم.علی آقا بود.آبدارچی شرکت.وقتی منو دید تعجب کرد.آقای نیبی ؟ شما اینجا چی کار می‌کنید؟ اتفاقی افتاده ؟بدون اینکه جواب سوالشو بدم گفتم سلا و نامه ها رو دادم دستش و گفتم بزاره رو میز بچه ها و زدم بیرون.دوست نداشتم خداحافظی کنم.حس می‌کردم بهشون پشت کردم.با این که حمید خیلی حرف های ناجوری بهم زده بود ولی هر روز دیدن اون و بقیه بچه ها برام عادت شده بود.واقعا برام یه خانواده بودن.همشونو دوست داشتم و برای همشون ارزش قائل بودم. توی راه دلشوره دست از سرم بر نمیداشت و حسابی اوضاع روحیم خراب بود.به هر حال تصمیم خودم بود و باید ادمش میدادم.دوباره با فکر اون درآمد رویایی خودمو سرگرم کردم تا اینکه رسیدم خونه.انقدر قرق در افکارم بودم که وقتی رسیدیم به مقصد راننده بهم گفت، رسیدیم.پیاده نمی‌شید؟وقتی رفتم داخل خونه الناز تنها بود و داشت کتاب می‌خوند.با دیدن من به همراه مسایل های دستم جا خورد و تعجب کرد.الناز با نگرانی زیاد پرسید که چی شده ؟منم براش ماجرای خودم حمید رو توضیح دادم.الناز هم طبق معمول به جای اینکه از من حمایت کنه بهم خورده گرفت که کارت اشتباه بوده و روشت غلط بوده و ....منم اصلا حوصله نداشتم که بحث کنم، رفتم روی مبل تکی گوشه خونه که جلوی پنجره بزرگ پذیرایی قرارداشت نشستم و از پشت درخت جلوی خونه به خیابون خیره شدم.الناز داشت همچنان حرف می‌زد و من داشتم توی تفکرات خودم سیر می‌کردم.با تشر الناز دوباره به حال خودم برگشتم :+ خوب بگو حرف نزنم دیگه.اصلا نظر من برات مهم نیست ؟- چرا الناز جان ولی واقعا الان روی مود خوبی نیستم.میشه بعدا حرف بزنیم.ذهنم خیلی درگیره.+ حالا چی کار می‌خوای بکنی ؟- میخوام فکر کنم.+ نه کار رو میگم ؟ الان بیکار شدی.اصلا حواست هست دیگه مجرد نیستی و یه پسره 8 ساله داری؟- بله، هم حواسم هست هم خیلی نگرانم.گویا تو حواست نیست که من کار جدیدی با 150% افزایش حقوق پیدا کردم.+ آره ولی از کی باید بری سر کار.از فردا که نمیشه رفت !- می‌دونم.نگران نباش.من 1 سال هم نرم سر کار به اندازه کافی پس انداز داریم.+ من نگرانیم اینه که تو تو خونه باشی.تو خونه باشی همه چی خراب میشه.منو عصبانی میکنه.حرفش برام سنگین بود.ولی انقدر حالم خوب نبود که به این حرف فکر کنم.ولی یه گوشه ذهنم یه برگه چسبوندم که توش نوشته بود : تو خونه باشی همه چی خراب میشه.ساعت حدود 12 بود که زنگ زدم به علی‌‍رضا.احتمال میدادم اون ساعت جلسه ای نداشته باشه و درگیر نهار باشه.حدسم درست بود فقط درگیر نهار نبود.بهش توضیح دادم که چه اتفاقی افتاده.خندید و گفت : اگر میدونستم انقدر مشتاق اومدن اینجایی اون همه پیشنهاد بهت نمیدادم.به زور لبخندِ بی روحی تحویلش دادم.بهم گفت که با لیلا هماهنگ می‌کنه که کارهام رو زودتر انجام بدن تا توی همین هفته به مجموعه اضافه بشی.خوشحال شدم و ازش تشکر و بعد خداحافظی کردم.وقتی داشتم با علی‌رضا صحبت می‌کردم، چون آیدین مدرسه بود و الناز هم ناراحت بود ازم سکوت سنگینی برقراربود و الناز به راحتی صدای علی‌رضا رو می‌شنید.تا تلفن رو قطع کردم و به صورتش نگاه کردم متوجه نگاه عجیبش به خودم شدم.نمیدونستم الان عصبانیه یا صدای علی‌رضا رو شنیده که گفته لیلا ؟ توی این حالت ها به همه چیز آدم شکت میکنه.حتی به خودش.داشتم توی ذهنم مرور می‌کردم نکنه خودم از دهنم اسم لیلا پریده باشه.توی ذهنم پر از سوال و جواب هایی بود که خودم می‌پرسیدم و خودم به خودم جوابشو میدادم:لعنت به این ترس.چرا انقدر من خودمو محدود تفکر الناز کردم، این اشتباه هست.نه درسته عوضش الناز حالش خوبه.پس خودت چی؟ من متاهلم، باید به اون توجه کنم.با همین تفکرات بودم که صدای در اومد و آیدین که اومده بود خونه و جلو در کفش های منو دیده بود با خنده و انرژی زیاد اومد تو و بدون سلام ازم پرسید : بابا عرفان اومدی منو ببری شهر بازی ؟ همونی که قول داده بودی ؟می‌دونستم قبلا همچین قولی نداده بودم ولی راه خوبی بود که از شر این تفکرات و استرسم خلاص شم.بهش گفتم، آره.زود نهارتو بخور تا سه تایی بریم شهر بازی.آیدین هم خوشحال شد و مثل یک سرباز وظیفه شناس رفت و لباسشو عوض کنه تا بعد از نهار بره شهره بازی.فردا صبح به بهانه ورزش زدم بیرون و رفتم توی باشگاه روی تردمیل شروع کردم به دویدن، به دروغ هایی که گفتم و مخفی کاری هایی که کرده بودم فکر میکردم که گوشیم زنگ خورد.لیلا بود.باز با گوشیش زنگ زده بود.ازم چند تا مدرک خواست و گفت اگر مدارک رو امروز بیاری فردا اولین روز کاریت خواهد بود.تمام مدارک رو داشتم.بهش گفتم:+ همشو دارم.برات پیک کنم ؟- آره بفرست.لطف می‌کنی.و بعد خداحافظی و قطع کرد.چه بلایی سرم اومده ؟ من همون آدم سفت قبلی نبودم.با لیلا طوری راحت صحبتکردم که خودم از خودم تعجب کردم.تو ذهنم این فکر تاب می‌خورد که قراره این طوری اونجا کار کنی؟ الناز چی پس؟اگر بفهمه چی ؟ اگر خودت گاف بدی و نتونتی توی این جو خودتو کنترل کنی چی ؟ از خودم می‌ترسیدم.نه از اینکه کسی منو با اسم کوچیک صدا کنه.از این که انقدر روی خودم کنترل نداشتم.توی هیمن حال هوا بودم و داشتم با خودم کلنجار می‌رفتم که مربی باشگاه بهم گفت نمیای پایین ؟ 35 دقیقه داری با سرعت 7.5 می‌دویی و به یک جا خیره شدی.میخوای چی رو از بین ببری؟محمد مربی باشگاه بود.سن و سالی نداشت ولی موهاش کم و بیش سفید شده بود، لاغر بدن ورزیده، موهای لخت و خوش تیپ.توی این مدتی که اونجا بودم باهاش رفاقت کرده بودم و یه حس دوستی خوبی بین ما بود.محمد خیلی شناخت خوبی از من داشت.هروقت ذهنم درگیر بود می‌فهمید.من همیشه بهش می‌گفتم تو چطوری این کار رو می‌کنی؟ اونم می‌گفت جاسوس دارم تو ذهنت.محمد اومد سرعت تردمیل رو گذاشت روی 4 و گفت :+ باز چی شده عرفان- هیچی بابا.دارم کارمو عوض می‌کنم.+ بیخیال! مگه اونجا رو دوست نداشتی؟ همیشه که خیلی ازش تعریف می‌کردی؟ چی شد؟- پیش میاد دیگه.موقعیت بهتر گیر اوردم.+ فقط موقعیت یا بازم با حمید دعوات شده ؟ ( من و حمید دعوا هم زیاد می‌کردیم)- جفتش.چه فرقی می‌کنه؟+ فرقش اینه توی یه حالت دلتو اونجا جا میزاری توی یه حالت هم جونتو برمی‌داری و در می‌ری.نگاهمو دزدیدمو جوابشو ندادم.ولی می‌دونستم چه جواب درستی بهم داد.رفتم تا وسایلمو جمع کنم و برم که محمد اومد و بهم گفت : همیشه کاری رو بکن که برای خودت و خانوادت بهتره عرفان.حتی اگر مجبور شی دلتو جا بزاری. و رفت.حرفش مثل پتک خورد تو ملاجم.حرفش ناجوانمردانه ولی درست بود.دوست نداشتمش ولی درست بود.قلبم رو لرزوند ولی درست بود.رفتم خونه مدارک رو آماده کردم و با پیک فرستادم دفتر شرکت جدید.آخرای شب بود که علی رضا بهم پیام داد که میز و دفترم آمادست و می‌تونم فردا صبح اونجا باشم.منم جوابم رو با یه تشکر ساده و کوتاه براش فرستادم.شک توی دلم موج می‌زد ولی راه دیگه‌ای نداشتم.شب راحت نخوابیدم.چند باری تا صبح بیدار شدم.یه جورایی استرس داشتم.ساعت 5 صبح بود که بیدار شدم و رفتم آماده شم.زیر دوش آب داغ گیر ایستاده فکر می‌کردم.اومدم بیرون، چون موهام رو همیشه کوتاه نگه میداشتم خیلی استرس مرتب کردنشو نداشتم.رفتم سراق رگال لباس ها، یک کت شلوار مشکی، با پیرهن سفید اندامی با یه کراوات مشکی با عرض کم انتخاب کردم و سریع پوشیدیم و آماده رفتم شدم.ساعت نزدیک 6:15 بود که زدم بیرون.هوای خنک اواخر اریبهشت بود.با اینکه استرس داشتم تصمیم گرفتم تا ایستگاه تاکسی پیاده برم.20 دقیقه پیاده راه بود.آخرای مسیر فهمیدم چه اشتباهی کردم.مسافت زیاد عرقم رو در اورده بود و برای اولین روز کاری بوی عرق گرفته بودم و عطر همراهم نبود.به همین خاطر تصمیم گرفتم از سوپرمارکت از عطر های کوچیک و ارزونی که می‌فروشن یکی بخرم.توی اولین سوپرمارکت داخل شدم و یکی خریدم.از شانس من بوی ملایمی داشت.یه بویی مثل عطر یه میوه شیرین که تازه از یخچال دراومده و مشامتو نوازش می‌کنه.سوار تاکسی شدم و ساعت 7:15 سیدم ونک.از ونک تا شرکت هم باید پیاده می‌رفتم.اونجا هم 10 دقیقه ای طول کشید.قراربود برم پگیش لیلا تا کارهای منو انجام بده.هنوز نیومده بود و حراست سازمان منو راهنمایی کرد تا توی سالن انتظار منتظر بشم.ساعت 7:45 بود که کم کم کارمندا خودشونو می‌رسوندن.بعضا یکی یکی، بعضا چندتایی باهم میومدن داخل.کارتی که از گردنشون آویزون بود رو میزاشتن روی دستگاه و می‌رفتن داخل.یکی از کارمندا که کارت زد دستگاه کارت خون صدایی مثل آهنگ تولدت مبارک ازش در اومد، چند نفری که منتظر بودن که کارت بزنن یا اون اطراف بودن براش دست زدن و تولدشو تبریک گفتن.برام جالب بود.جو خوبی اونجا بود.احساس آرامش بیشتری نسبت به چند ساعت پیش داشتم.کارمندی که تولدش بود وقتی از جلوم رد شد با سر سلامی بهم کرد.منم همونطوری نشسته تولدشو تبریک گفتم و با یک لبخند بدرقش کردم.راس 8 بود که لیلا با یه پسر جون در حالی که انگار مسابقه دو گذاشته بودن وارد سالن ورودی شدن.لیلا سریع تر کارت زد و بلند گفت اول ! پسره معلوم بود که گذاشته لیلا اول بشه گفت : بازم تو بردی! معلوم بود داره از قصد این کارو می‌کنه.بدن ورزیده، کفش نایکی مخصوص دویدن، بدون شکم و حتی یکم چربی.میدونی بعضی مردا دوست دارن کسی که دوست دارن حالش خوب باشه.مثلا اجازه میدن توی چیزی که خودشون خوب هستن طرفشون عرضه اندام کنه و بعد از حال خوب طرفشون لذت ببرن.خودمم این طوری بودم.همیشه میزاشتم الناز توی کارهایی که من بهتر بودم ازش، از من بهتر جلوه کنه و مینشستم کنار از درخشش لذت می‌بردم.لیلا وقتی منو دید تعجب کرد و گفت :+ عرفان ؟ تو که گفتی راهت دوره و دیر میرسی و این چیزا ! - سلام.آره راستش روز اولی بود گفتم زودتر بیام راه رو چاه مسیر رو بشناسم.+ کار خوبی کردی.چه کراوات قشنگی زدی.بیا بریم بالا تا کارهاتو انجام بدم.اون پسره که با لیلا اومده بود داخل تمام مدت به من زل زده بود.از نگاهش حس خوبی نداشتم.فشار نگاهش اذیتم می‌کرد.بعدا فهمیدم اسمش نیماست و بدجوری خاطر خواه لیلاست، ولی لیلا از اون دخترایی نبود که به راحتی وا بده و کلی مدت توی آب نمک نگهش داشته بود.رفتیم بالا توی دفتر لیلا.زود نشست پشت سیستمش و عرض 10 دقیقه کارت منو آماده کرد.توی زمان کارش لبخند گوشه لباش بود و انگار داشت سعی می‌کرد مخفیش کنه.کارش که تموم شد کارت رو داد دستم و گفت بزن بریم.روی کارت عکس 3 * 4 بود که فرستاده بودم.نمیدونستم که قراره روی کارت بره عکسم به همین خاطر یه عکس معمولی با ریش و موهاش نامرتب فرستاده بودم.به لیلا گفتم نمیشه این عکس رو عوض کرد ؟ خیلی بدجوره!لیلا خندید و گفت تمام مدت داشتم به عکست می‌خندیدم.آخه این چه عکسیه فرستادی.گفتم نمیدونستم قراره این طوری بشه که.گفت بزار با گوشی خودم یه عکس ازت میگیرم و یه کارت دیگه چاپ کنم برات.چند تا عکس ازم گرفت.معذب بودم که باید جلوش ژست بگیرم تا ازم عکس بگیره.بلاخره یه عکس خوب در اومد و کار جدید رو صادر کرد.کارت جدید رو که گرفتم واقعا بهتر بود.لیلا گفت بریم حالا ؟ گفتم بریم.سوار آسانسور شدیم.انتظار داشتم بریم طبقات بالاتر ولی لیلا روی همکف زد.چیزی نگفتم.وقتی رسیدیم همکف گفت بریم که دیر نرسی.گفتم کجا ؟ گفت دفتر فروش دیگه.ساعت 9 جلسه داری ! مگه اینجا نیست دفتر فروش؟ نه یه ساختمون دیگست دوتا خیابون پایین تر.اگه سوالی نداری میتونیم بریم حالا ؟ با سر جواب مثب دادم و حرکت کردیم.دوتا خیابون پایین تر یک ساختمان قدیمی تر از ساختمون اصلی بود.لیلا گفت اینجا محل کار تو میشه.البته قراره ساختمون جدید که ساخته شد برید اونجا ولی فعا اینجایی.رفتیم بالا.طبقه چهارم.یک ساختمان فلت با دیوار هایی به رنگ بنفش و زرد و سبز! انگار مهد کودک بود.توی همین حال و هوا بودم که لیلا گفت : این ساختمون قبلا دبستان و پیش دبستانی بوده.چیزی نگفتم.منو راهنمایی کرد به یه اتاق 16 متری که توش 4 نفر آقا نشسته بودن ! یک میز خالی بود.منو به احسان معرفی کرد.احسان یه جوون لاغر با ته ریش مشکلی نسبتا کوتاهی بود که پشت لپتاپش جوری غوز کرده بود که من نگران بودم الان بشکنه.وقتی باهم سلام و علیک کردیم متوجه شدم که به شدت سیگاری هم هست.اینو از عطر نفسش می‌شد فهمید.من ولی تو شک بودم.توی شرکت قبلی منشی داشتم، اتاق اختصاصی داشتم.الان توی یه اطلا 16 متره به 4 نفره دیگه باید کار کنم ؟؟ باز با فکر انتخاب ماشین مورد علاقم خودمو سرگرم کردم و رفتم نشستم سر جام.اتقاق به قدری کوچیک بود که وقتی میخواستی بلند شی میخوردی به صندلی نفر پشتی.تصور خودم با کراوات و کت توی اون اتاق کوچیک حس خفت بهم میداد ولی باز سعی کردم فراموش کنم.سیستمم آماده شده بود از قبل.با نام کاریری و رمز عبوری که لیلا داد وارد سیستم شدم و بلافاصله ایمیل جلسه ساعت 9 و همچنین یادآوری شروع جلسه تا 5 دقیقه دیگه به دستم رسید.نشسته بلند شدم که برم به جلسه برسم.از احسان در مورد محل جلسه که نوشته شده بود اتاق علی رضا سوال پرسیدم.احسان راهنماییم کرد و گفت بهت پیشنهاد میکنم قهوه هم بردار برای جلسه با علی‌رضا لازمت میشه.با لبخند تشکر کردم ولی اعتنایی نکردم و طبق راهنمایی احسان رفتم توی اتاق علی‌رضا که توی طبقه پنجم بود.رمانتیکرمانتیکTue, 11 Jun 2019 11:22:50 +0430https://virgool.ir/@forbiden.us/ممنوعه-بخش-اول-پیشنهاد-وسوسه-کننده-lragydwtjwpm من و الناز توی یه شرکت باهم آشنا شدیم و عاشق شدیم.زندگی خوبی داشتیم و اولین سال زندگیمون بود که آیدین به دنیا اومد.زندگی ما قبل و بعد از الناز خیلی فرق کرد.نه اینکه بدتر بشه، فقط متفاوت تر شد.مخصوصا الان که آیدین 8 سالش بود و مدرسه می‌رفت و بابای یه بچه 8 ساله بودن روم خیلی مسئولیت اضافه کرده بود.قبلا بیشتر وقتم با لناز و بیرون شهر درحال تفریح با دوستانمون بودیم.حالا باید آیدین قبل از 9 باید می‌خوابید تا بتونه فردا بره مدرسه و قبلشم باید حتمی به تکلیفاش رسیدگی می‌شد.از اونجایی که ما مستاجر هم بودیم باید نگران این می‌بودیم که مدرسه ای بره که اگر ما مجبور به تغییر خونه شدیم به درس و مدرسش ضربه نخوره.چندوقتی بود برای بهتر شدن اوضاع کاریم دنبال یه جای جدید بودم.به عنوان یه کارشناس ارشد فروش توی شرکتی که کار می‌کردم خیلی اوضاع خوبی داشتم ولی هم از نظر حقوق و هم از نظر پیشرفت شغلی جا های بهتری هم اون بیرون بود که می‌تونستم اونجا باشم.خیلی عجله ای برای تغییر شرکت نداشتم ولی دوست داشتم که حتمی انجام بشه.هفته ای یکی دو تا رزومه می‌فرستادم.اواخر خرداد بود که از یکی از اون شرکت های بهم زنگ زدن.شرکت در زمینه فورش محصولات نفتی توی منطقه ونک فعالیت داشت و برای من مورد جدیدی بود.مدیر منابع انسانی شخصا باهم تماس گرفت.دختری بود به اسم لیلا.من آدم رسمی بودم و وقتی خودش رو با اسم کوچیک معرفی کرد جا خوردم.از صداش معلوم بود که سن و سالش به من نزدیکه.یه سری سوال ازم پرسید و گفت مدیر فروش رزومه شما رو دیده و فکر می‌کنه می‌کنه میتونیم همکاری خوبی داشته باشیم.مدیر فروش رو هم علی رضا معرفی کرد.بازم جا خوردم که اونجا چطور جاییه که همه هم دیگر رو حتی وقتی با طرف خارج از سازمانی صحبت می کنند به اسم کوچیک خطاب می‌کنند.من توی اعماق خودم آدمی نبودم که برام مهم باشه کسی منو به اسم کوچیک صدا بزنه ولی الناز خیلی براش مهم بود که خانوم ها منو به اسم کوچیک صدا نزنن، من اینو دوست نداشتم و همیشه برام عجیب بود.الناز بهم می‌گفت عرفان ماله منه و من فقط می تونم این طوری صداش کنم.دوست نداشتم ولی برای خوشحالی الناز، منم نمیزاشتم کسی اینطوری صدام کنه.یه جورایی سخت می‌گرفتم به بقیه توی نزدیک شدن به خودم ولی همیشه توی تخیلاتم دنیای آزادی رو برای خودم تصور می‌کردم که انقدر دست و پام رو الناز نبسته بود.قبل از ازدواج و همچنین اوایل ازدواجمون توی شرکت هایی بودم که همه همدیگه رو به اسم کوچیک صدا می‌زدند و منم خیلی راحت بودم ولی همیشه حریم بین خودم و بقیه رو رعایت می‌کردم.هیچوقت هم هیچ اتفاقی نیوفتاد.روز مصاحبه رسید،شنبه اول صبح. از خونه باید می‌رفتم.برای منی که توی طرشت زندگی می‌کردم مسیر بدی نبود.رفتم آزادی و سوار یه تاکسی شدم و سر وقت رسیدم.اول فکر می‌کردم شرکت خیلی بزرگ نباشه، ولی وقتی رسیدم به آدرس متوجه شدم یه ساختمون 6 طبقه فقط یکی از دفاترشون بود و کلی کارمند داشتند.استرس گرفتم ولی خودمو کنترل کردم و دقیقا سر ساعت رفتم داخل.از نگهبانی آدرس منابع انسانی رو گرفتم و رفتم طبقه چهارم.در باز بود وارد که شدم دیدم چند نفری نشستن، از نزدیک ترین نفر با حالت خیلی معذبی – که به خاطر صدا زدن اسم کوچیک لیلا بود- پرسیدم :+ سلام، من با خانم لیلا قرار داشتم- سلام، خوش آمدید، لیالا الان توی جلسست، شما وقت مصاحبه داشتید ؟+ بله، ساعت 9:30.- اسمتون ؟+ نیبی هستم.- اسم کوچیک !+ آها بله، عرفان هستم.- درسته، پیداش کردم.وقت شناس هستی ها.+ لطف دارید.- بفرمایید بشینید، لیلا الان میاد.+ ممنون.خیلی تعجب کردم و بیشتر از قبل معذب شدم و رفتم نشستم.حدود 10 دقیقه بعد لیلا یه دختر جوون با قد بلند و نسبتا تو پر با یه لبخند به پهنای صورت، از اتاق اومد بیرون و با خانمی که همراش بود خداحافظی کرد و تا دم در بدرقش کرد، بلافاصله اومد طرف من و گفت :+ شما باید عرفان باشی ؟- بله، و احتمالا شما هم خانم لیلا ؟+ همون لیلا خالی هم خوبه.بفرمایید داخل.علی رضا داخل منتظر شماست.منو راهنمایی کرد داخل اتاق بزرگی که یه آقای میانسال با موهای جوگندمی نشسته بود و یک عالمه برگه که معلوم بود رزموه هستند جلوش بود.لیلا منو راهنمایی کرد تا روی صندلی روبروی علی رضا بشینم و بعد خودش رفت کنار علی رضا نشست.علی رضا انگار بعد از چند ثانیه متوجه شده بود که من اومدم و سرش رو از توی برگه هاش درآورد و بلند شد تا با من دست بده.لیلا همچنان همون لبخند به پهنای صورت روی صورت بود و دندونای لمینت شدش می‌درخشید که برام جلب توجه می‌کرد.علی رضا شروع کرد به صحبت :+ خوبی عرفان جان ؟ چه خبر و چه حال و احوال؟- ممنونم .شما خوبید ؟ خبر سلامتی.خبر خاصی ندارم.+می‌بینی مملکت چطور شده ؟ قیمت ها به روز بالا میرن.-چه عرض کنم.+باید رفت !- (بعد از چند ثانیه سکوت با تعجب پرسیدم) کجا؟+ خارج دیگه.نمیخوای بری ؟- نه والا.نه اینکه نخوام.نمیتونم.نه زنبانم خوبه نه جرعتش رو دارم.از طرفی هم خیلی وابسته به خانوادم هستم.من یک روز به مادر تنهام سر نزنم حالم بد میشه.+عجب! خوبه. ( با خنده)پس می‌تونی یه10 سالی پیش ما باشی ؟- اگر بتونید تحملم کنید، چراکه نه.علی رضا شروع کرد به پرسیدن سوالات تخصصی در باره فروش و کانال های فروش و رفتار شناسی مشتری و کلی چیزهایی که من همیشه بهش علاقه داشتم و توی همایش های فروش همیشه شنیده بودم و خوب می‌تونستم در موردشون حرف بزنم.تقریبا تمام سوالات رو جواب دادم.جلسه باید از 9:30 تا 10:30 طول می‌کشید ولی تا 11:30 پیش رفت.علی رضا آدم خوش صحبت و با دانشی بود و هر دوطرف سر شوق اومده بودیم و داشتیم دیگه تقریبا مباحثه می‌کردیم و از حالت مصاحبه خارج شده بود جلسه.معلوم بود که لیلا خوشحال نیست و حصولش سر رفته.می‌شد از محو شدن اون لبخند بزرگه روی صورتش و نقاشی کشیدن روی کاغذ کنار دستش این موضوع رو فهمید.منم که متوجه شده بودم و احساس می‌کردم پر حرفی کردم سعی کردم با جواب های کوتاه به سوالات علی‌رضا یه جورایی جلسه رو جمع کنم.خوشبختانه علی‌‍رضا هم سریع متوجه قضیه شد و از لیلا معذرت خواهی کرد و بهش گفت که دیگه سوالی نداره.لیلا گل از گلش شکفت.حالا نوبت اون بود.کلی سوالات عجیب ازم پرسید مثل اینکه بهترین فرزند مادرت کیه ! چرا دست به سینه نشستی و ... . با اینکه بعضی سوالات برام سخت بود سعی کردم بهشون جواب بدم.جلسه 15 دقیقه بعد با سردرد زیاد برای من تموم شد و لیلا و علی رضا با منو خدا حافظی کردم.این دفعه هر دو باهم برای بدرقه من اومدن.یه حسی بهم می‌گفت که انتخاب خواهم شد.نرسیده بودم به شرکت که موبایلم زنگ خورد، یه شماره موبایل غریبه بود، وقتی گوشی رو برداشتم دیدم که لیلا بود که بعد از احوال پرسی و معرفی خودش بهم گفت :+علی‌رضا از تو خوشش اومده و اصرار داره سریع تر به تیمش اضافه بشی.- چه عالی ولی منم خوشحال می‌شم ولی باید اجازه بدید من بقیه پیشنهاداتم رو هم بررسی کنم.+ باشه مشکلی نیست.این شماره منه، تصمیمت رو گرفتی بهم زنگ بزن تا بقیه روال رو ادامه بدیم.تعجب کردم که چرا از شرکت تماس نگرفت، بعد ها فهمیدم که شماره سازمانیش بوده و برای راحتی بیشتر از اون همیشه تماس می‌گیره.با سردرد رفتم سر کار و عصر هم راس ساعت زدم بیرون.به سختی خودمو به خونه رسوندم.الناز و آیدین بیرون بودند، منم رفتم خوابیدم.وقتی با صدای باز شدن در بیدار شدم هوا تاریک شده بود.ساعت حدود 8 بود.3 ساعت تمام خوابیده بودم.الناز که اومد تو صدام کرد و منم از توی اتاق خواب جوابش رو دادم.آیدین هم بدو اومد تو اتاق تا اسباب بازی جدیدش رو که الناز براش خریده بود نشنونم بده.خیلی بابایی نبود.بیشتر مامانی بود ولی وقتایی که قرار پدر و پسری رو داشتیم خیلی ذوق می‌کرد و من می‌شدم براش بهترین بابای دنیا.همونطوری که خوابیده بودم و داشتم با آیدین سر اسباب بازیش صحبت می‌کردم، الناز اومد بالا سرم و گفت :+ کی اومدی ؟- حدود 5.+ از اون موقع خوابیدی ؟- آره.سرم درد می‌کرد.+ چرا ؟-بابا صبح رفتم مصاحبه، 2 ساعت طول کشید، معلوم نبود نیرو میخواستند استخدام کنن یا مشاوره میخواستن ازم.+ ای بابا، بیمیرم، حتمی دوباره میگرنت گرفت و سر درد شدی؟ حالا چی شد نتیجه ؟- هیچی ، نرسیده بودم شرکت زنگ زدن که قبول شدی.+میخوای بری؟-راهش دوره.حقوقش هم خیلی بیشتر نیست.ولی جاش و آدماش خوبنجاش و آدماش خوبن! توی ذهنم جمله خودم رو مرور کردم.جاش که خوب بود، یه دفتر مدرن با معماری open office، بیزینس پر پول و عالی با جای پیشرفت زیاد، ولی آدماش! اونا اونطوری نبودن که الناز دوست داشته باشه.به الناز چیزی در مورد رفتارشون نگفتم و پیش خودم تصمیم گرفتم که نرم اونجا.فقط به خاطر این محدودیت.چند روز بعدکه مرخصی بودم و با الناز برای یه سری کارای اداری بیرون بودیم، دیدم یه شماره غریبه دوباره زنگ زد.لیلا بود.شمارش رو ذخیره نکرده بودم ولی از کد 80 بودن اول شمارش -به لطف حافظه قوی که داشتم – فهمیدم اونه، گوشی رو جواب ندادم چون نمی‌تونستم جلو الناز با لیلا صحبت کنم چون اصلا فامیلیش رو نمی‌دونستم و اگر به اسم کوچیک صداش می‌کردم حتی شر می‌شد.مجددا 10 دقیقا بعد تماس گرفت.الناز داشت توی باجه بانک مدارکی رو امضا می‌کرد.به خودم گفتم دیگه هم زشته هم الناز یه وقتی شک می‌کنه، گوشی رو جواب دادم :+ سلام لیلا خانم.- سلام عرفان جان.خوبی؟ قرار بود با ما تماس بگیری.فقط نگو که نیروی ما رو یه شرکت دیگه بر زد.+ ممنونم.شما خوبید.(با خنده)نیروی شما بودم و خبر نداشتم؟ - ما که خیلی مشتاقیم.+ راستشو بخواید من پیشنهاد بالاتری گرفتم که برای زندگیم بهتره و نمیتونم پیشنهاد شما رو قبول کنم.- (با خنده) مارو به چه قدر بیشتر فروختی ؟+ والا پیشنهادی که به شما دادم 50% بالاتر پیشنهاد گرفتم.- ای بابا، انشالاه که خیره.قبل از اینکه الناز بیاد خدا حافظی کردم.توی دلم خوشحال بودم و به خودم افتخار می‌کردم که برای همسرم حاظر شدم همچین پیشنهادی رو رد کنم، ولی از طرفی ناراحت هم بودم که بهش تمام حقیقت رو نگفتم.خودمو محق می‌دونستم یه جورایی ولی حقیقت رو نگی یعنی دروغ گفتی.عذاب وجدانم رو با این فکر که من که مشکلی ندارم، همش تقصیر خود النازه آروم کردم.فردای اون روی طرفای عصر موبایلم زنگ خورد.شماره رندی بود که معلوم بود برای یه سازمانه.جواب دادم، علی‌رضا بود.بعد از معرفی و احوال پرسی گفت :+ آقا مشکلت پول بود؟ اونم 50% بیشتر ؟ به خودم میگفتی.- چی بگو والا، خودتون که گفتید، گرونیه و 50% حقوق بیشتر یعنی 50% زندگی راحت تر.+ آره حق با توست.نظرت در مورد 100% چیه ؟- 100% چی ؟+ تو که باهوش بودی! یعنی هر رقمی که به اینجا گفتی، دو برابرش رو من قبول می‌کنم تا بیای پیشم!دنیا دور سرم پیچید، پیشنهاد من به شرکتشون 50 درصد بیشتر از حقوق فعلیم بو و حالا شده بود 150% بیشتر.واقعا وسوسه کننده بود.همونطوری که علی‌رضا پشت خط بود، توی ذهنم داشتم دنبال یک برند مناسب ماشین میگشتم که بخرم – چیزی که الناز همیشه بهم میگفت لازم داریم و ما هیچوقت پولشو نداشتیم- همه اینا توی کسری از ثانیه از ذهنم گذشت تا اینکه با صدای علی‌رضا به خودم اومدم :+ عرفان جان بی‌هوش شدی؟- نه درخدمتتونم.اجازه بدید من یکم فکر کنم و بهتون خبر بدم.+مشکلی نیست فقط من این پیشنهادم برای امروزه.تا آخر وقت منتظر تماست هستم.اگر موافق بودی با لیلا تماس بگیر.-حتمی.با علی‌رضا خداحافظی کردم و توی صندلیم قرق افکارم شدم.باید به انتخاب اخلاقی سخت می‌گرفتم.به منشی واحد گفتم که تا یک ساعت آینده کسی توی اتاقم نیاد و تلفنی هم وصل نکنه.یه کاغذ سفید برداشت و یه جدول کشیدم.همیشه سر تصمیم های سخت همین کار رو می‌کردم.یه جدول به شکل T که سمت راستش مزایای تصمیم با خودکار سبز و سمت چپش مضرات تصمیم با خودکار قرمز نوشته می‌شد.بعد به هرکدوم وزن داده می‌شد و در نهای با جمع اوزان تصمیم نهایی گرفته می‌شد.اسمش رو گذاشته بودم جدول تصمیم وزنی !شروع کردم به نوشتم.مزایا :· درآمد بیشتر.خیلی بیشتر - 5 واحد· پیشرفت شغلی – 5 واحد· آینده بهتر – 3 واحد· شرکت بزرگ – 2 واحد· علاقه زیاد مدیر واحد به من – 1 واحد· ساعت کاری کمتر – 3 واحدمضرات:· راه دور – 2 واحد· الناز - 10 واحدسخت بود.دلم میگفت نرو، عقلم می‌گفت برو.حتی روی کاغذ هم تصمیم به رفتن بود.ولی اگر الناز متوجه می‌شد من توی همچین شرکتی هستم و کار می‌کنم حتمی ناراحت می‌شد.بعد از نیم ساعت تصمیم گرفتم مشکلم رو به علی‌رضا بگم.ته دلم دوست داشتم برم اونجا.شماره علی رضا رو نداشتم، به لیلا زنگ زدم و از خواستم تا منو به علی‌رضا متصل کنه.اونم موبایل علیرضا رو بهم داد.به علی‌رضا زنگ زدم ولی جواب نداد.جند باری توی 2 3 ساعت بعد سعی کردم باهاش تماس بگیرم که موفق نشدم.به خودم گفتم حتما قسمت نبوده و بیخیال کل ماجرا شدم.ساعت 5 بود که رسیدم خونه.بعد از یک استراحت 5 دقیقه ای رفتم دوش بگیرم.زیر دوش که بودم دیدم در می‌زنه.در باز کردم و گفت : گوشیت داره زنگ می‌خوره.3 بار زنگ زده.احتمالا کار واجب داره.دوش رو بستم و دیدم علی‌رضاست.تا گوشی رو برداشتم منو شناخت و گفت ببخشید عرفان جان، من سر کلاس بودم توی دانشگاه و گوشیم تو کیفم بود، اونم توی اتاق اساتید بود، بعدشم چند تا جلسه داشتم.الان وقت کردم به تماس های از دست رفتم جواب بدم.فقط بهم بگو که کی میای ؟الناز با تعجب جلوم وایساده بود و منم کلمو از در حموم اورده بودم بیرون و حرف می‌زدم،نمی‌تونستم جلوی الناز به علی‌رضا داستان رو بگم.توی بد مخمصه ای گیر کرده بودم.نگاه همراه با نگرانی و تعجب الناز از یک سمت، و علی‌رضایی که منتظر جواب من بود از سمت دیگه خیلی منو توی موقعیت سختی قرار داد.اگر بهش می‌گفتم بعدا تماس می‌گرم بازهم نمی‌شد کاریش کرد چون تو خونه بودم و باز الناز خونه بود.اگرم میگفتم فردا که مهلتم تموم می‌شد برای قبول کردن.یه فکر عالی به سرم زد. به علی‌رضا گفتم من کار رو قبول می‌‍کنم ولی چند شرط کوچک هم دارم.اگر موافق باشید توی یک جلسه حظوری باهم درموردش صحبت کنیم.علی‌رضا خوشحال شد و با خنده گفت : اگر باز افزایش حقوق نباشه. منم با خنده جوابش رو دادم که نه این طوری نیست.علی رضا گفت که به لیلا میگه تا برامون یه جلسه جدید تنظیم کنه.منم تشکر کردم و تلفن رو بعد از خدا حافظی قطع کردم.الناز با نگاه نگرانش بهم گفت :+ تصمیمت قطی شده ؟- آره تقریبا ولی داستان داره.باید صحبت کنیم.از حموم بیام بیرون بهت میگم.رفتم زیر دوش.دوش که چه عرض کنم فقط داشتم آب حروم می‌کردم و فکر می‌کردم.ذهنم درگیر بود.یه طرف قیافه لیلا وقتی داشت منو عرفان صدا می‌زد و طرف دیگه قیافه الناز وقتی داشت برای می‌گفت که عرفان حق منه و هیچکس دیگه ای نباید تورو با این نام صدا بزنه.وقتی از حموم اومدم بیرون هنوز توی چهره الناز استرس و نگرانی دیده می‌شد.همونطوری که داشت مدادرنگی های آیدین رو جمع می‌کرد بهم گفت :+ خوب تعریف کن- والا چی بگم، بهم 150% بیشتر از حقوق فعلی پیشنهاد دادن.+ چی؟ 150% این معرکست عرفان.- خب آره، یه جورایی.+ مشکلی هست ؟ انگار مطمعا نیستی ؟- نه چیز خاصی نیست.(در یک آن تصمیم گرفتم دروغ بگم!) راهش دوره به نظرم.+ ای بابا، با این افزایش حقوق میتونیم ماشین بخیرم.تازه خیلی هم مسافتش برات فرق نداره.الان میری پونک، حالا باید بری ونک.یه پ کم داره فقط! الناز همیشه با شوخ طبیعی هاش منو سر ذوق می‌ورد.ولی تقریبا 6 7 سالی می‌شد که توی این 9 سال زندگمون، یعنی دقیقا بعد از تولد آیدین، خیلی نزدیک نشده بودیم.حتی بعضی وقت ها فکر می‌کردم که اصلا علاقه اوایل ازدواج بینمون نیست.درسته قربون صدقه هم می‌رفتیم ولی خیلی وقت بود خونمون براهم هم نمی‌جوشید.شاید هم یه حسی بود که فقط من داشتم.ولی هرچی که بود از اون شوخی کلی کیف کردم.عذاب وجدان به مشکلاتم اضافه شد.تصمیم سخت تر شد چون الناز هم موفق بود برای جابجایی.روز بعد لیلا باهم تماس گرفت و قراره یک جلسه رو توی همون روز گذاشت.سر ساعت آژانس گرفتم و رفتم.علی‌رضا و لیلا منتظرم بودند.وقتی رفتم داخل جا خوردم.انتظار داشتم فقط علی‌رضا باشه.مطلبی که میخواستم بگم رو نمیتونستم جلوی لیلا بگم.کاری نمی‌شد کرد.روم هم نمی‌شد که بگم لیلا بره بیرون.چیزی هم نداشتم برای گفتن.توی یک لحظه فقط یک چیز به ذهنم رسید :+ راستش مسیر من برای انجا یکم دوره و خیلی راحت نیست رفت و آمدم و احتمالا همیشه با تاخیر برسم.به همین خاطر خواستم بگم که این مورد رو نمی‌تونم کاری بکنم.علی رضا و لیلا یه نگاهی به هم انداختن و بعد لیلا گفت : عرفان جان ما اینجا 3 ساعت شناوری داریم که تا 30 دقیقه اول هم می‌تونی بدون کسر کار و یا جبران بیای.یعنی تا 8:30 برسی عیب نداره.وسط حرفش بود که علی‌رضا گفت تو تا 10 برسی عیب نداره.عصرش هم نمیخواد اضافه بمونی ! لیلا تعجب کرد و گفت : مثل اینکه علی‌رضا رو بدجوری طلسم کردی.پیشنهادش خیلی سخاوتمندانه است.توی تله افتاده بودم.فقط لبخند زدم و خودمو به دست سرنوشت سپردم.رمانتیکرمانتیکMon, 10 Jun 2019 15:51:07 +0430https://virgool.ir/@forbiden.us/رمان-ممنوعه-پیش-گفتار-نویسنده-m6ablq63rtrkمن یک نویسنده واقعی نیستم.همیشه دوست داشتم که باشم ولی توان و قدرت قلم یک نویسنده رو نداشتم.گاهی اوقات، لطف دوستان شامل حالم می‌شد و به من انرژی خوبی برای ادامه نوشتن میدادن.همیشه کوتاه می نوشتم و خلاصه ولی این دفعه تصمیم به نوشتن یک داستان بلند گرفتم.نام این داستان، ممنوعه است.داستان درمورد شرح حال عشقی ممنوعه در شرایطی سخت بین شیرین و عرفان که هردو متاهل هستند اتفاق میوفته.داستانِ عشقی پرشور که در انتها با شرایط سختی روبرو می‌شود و باعث تغییرات اساسی در زندگی و تفکر اونها میشه.داستان سرشار از صحنه هایی از امید، عشق، فراق، وصال و جدایی است.داستان ممنوعه درسی است برای افرادی است که خود را بیگانه با هرگونه خیانت و دروغ می‌دانند.در این داستان خواننده با لحظاتی روبرو می‌شود که بین خوبی و بدی گیر کرده و در دوراهی تصمیم انتخاب های سختی را به همراه عرفان و شیرین خواهد گرفت.این داستان مربوط به تاریخ معاصر می‌باشد.شیرین و عرفان هردو از خانواده ای مدرن و رو بروشد بوده و چندین سال از زندگی آنها میگذرد که در پی اتفاقاتی با یکدیگر آشنا شده و داستان آنها شروع می‌شود.داستان در بخش هایی از زبان عرفان، بعضی از زبان شیرین بیان می شود.حق تمامی داستان و ایده اصلی برای نویسنده محفوظ بوده و تکثیر و چاپ آن علاوه بر اشکال شرعی غیر قانونی نیز می‌باشد.سرفصل های داستان :بخش های جدید بعد از تعلیف در لیست زیر اضافه می‌گردد.پیشگفتارفصل 1 – عرفان - بخش اول – پیشنهاد وسوسه کنندهفصل 1 - عرفان - بخش دوم - ورود به شرکتفصل 1 - عرفان - بخش سوم - همکار جدیدفصل 2 - شیرین - بخش اول - محسنفصل 2 - شیرین – بخش دوم - شناخت محسنفصل 2 -شیرین - بخش سوم - روی دیگر محسنرمانتیکرمانتیکMon, 10 Jun 2019 15:46:35 +0430