https://virgool.ir/feed/@foad.vzhگاهی کلمات هم کم میارن...!fa2026-11-11 03:40:12https://files.virgool.ir/upload/users/506122/avatar/WQwhxE.jpeghttps://virgool.ir/@foad.vzhhttps://virgool.ir/@foad.vzh/سه-قلپ-خون-و-چای-dxbu7dk1kmgiپرونده‌ها رو ورق می‌زنم! کارای نیمه تموم؛ آدمای اشتباهی؛ راه‌های نرفته و حتی تصمیم های عجولانه...پرونده‌ی اول رو باز می‌کنم: دزدی! شیئ به سرقت رفته: گرانبها ترین دارایی یک پسرک جوان! شاکی: هیچ کس! هیچ چیزش شبیه یک پرونده‌ی عادی نیست. پسرک از اینکه گرانبها ترین داراییش دزدیده شده خوشحاله. به نظر می‌رسه دچار جنون شده چون روان‌پزشک توی پرونده دستور بستری داده. توی اظهارات پسرک نوشته:" دیوانه شماهایید که نمی‌فهمید دلتنگی چیه نه من! خوشا یاری که غارت می‌کند من را :) اصلا ببرید منو تیمارستان بابا این چه دنیای مسخره و مضحکیه شماها دارید؟ اصلا زندگی میدونید چیه؟ منو ببین دارم با کی حرف میزنم. یه مشت احمقِ عاقل نما... "میرم سراغ پرونده‌ی بعدی: قتل! مقتول: پسری کم سن و سال. شیوه‌ی قتل: نامشخص. وضعیت متوفی: زنده!!! قاتل: خود پسرک! بیشتر شبیه یک پرونده‌ی خودکشی بود تا قتل. اما شواهد ماجرا که با دستخط بازپرس پرونده نوشته بود احتمالات خود کشی رو نفی می‌کرد! پزشکی قانونی نتونسته بود علت مرگ رو تشریح کنه. نه اثر سم، نه درگیری، نه جای زخم و حتی اثری از خفگی! تناقضات پرونده بیشتر از این بود که بتونم بفهمم چه اتفاقی افتاده! پسر مقتولی که هنوز زنده است. قتل بدون قاتلی که خودکشی نبوده و بازپرسی که اسمش دقیقا مثل منه! جایی اما پسرک چیزهای عجیبی گفته بود:" جناب بازپرس؛ قاتل من شبه! شب منو می‌کشه و سپیده‌ی صبح که میزنه رو شاخه‌ی لاجون بنفشه‌ی گوشه‌ی اتاقم دوباره زنده میشم! آقای بازپرس کسی حرف منو باور نمیکنه. من شاکی این پرونده‌ام. خواهش میکنم برای تحقیقاتتون یک بار بیاید توی اتاق من بمونید. کمین کنید و منتظر بمونید تا شب برسه!من دیوانه نیستم نمیخوام برم تیمارستان..."پرونده‌ی سوم رو باز کردم: انقدر بوی خون میداد که نتونستم چیزی بخونم! صفحه به صفحه‌ی پرونده غرق خون تازه بود! به زور فقط چند کلمه مشخص بود: جوان نبود، نباید، حاکم، زهر و شراب، مسئولیت! و دیگه چیزی رو نمیشد خوند!بوی خونی که توی دماغم پیچیده بود سه قلپ آخر چاییمو ازم گرفت. ریختم تو گلدون کنار میزم و کتم رو تنم کردم. توی راه خونه دائم به پرونده ها فکر میکردم. اسم من همه جای پرونده ها بود. صفحه به صفحه‌شون زندگی من بود که با درد نوشته بودم. بازپرس، قاضی، روانپزشک، شاکی و حتی مضنون. همشون من بودم. چرا یک نقطه‌ی روشن توی پرونده ها نبود؟ چرا هیچ کس از روزای خوش و خنده‌های من سراغی نگرفته بود؟ چرا هیچ جای این کاغذای لعنتی اثری از موفقیتای من نبود؟ چرا برای خوشحالی هام پرونده ننوشته بودم؟ به خودم اومدم دیدم ساعت هاست که جلوی در خونه وایسادم و زنگ نمیزنم... برگشتم محل کارم. به اندازه سه قلپی که پرونده‌ی اخری بهم بدهکار بود چایی ریختم و دوباره نشستم به تماشای پرونده ها. برای دونه به دونه‌شون حکم بریدم: سوزانده شود.به آب دریا بسپارید تا گم شود سرخی خونش!دفنش کنید و نشان و قبر برایش نگذارید.اتمام بازپرسی: پرونده مختومه است.حبس؛ ابد و یک روز....تکلیف هرچی پرونده بود رو معلوم کردم. دفترم خلوت شد. صبح چندتا کارتن پرونده‌ی نو خریدم. مخصوص شادی هام. اساسنامه‌ی زندگیم رو اصلاح کردم و با هر ثانیه قلمی سیاه تر می‌کردم صفحه به صفحه‌ی پرونده هامو :) فؤادفؤادMon, 20 Mar 2023 15:12:19 +0330https://virgool.ir/Radio-jenaab/جنونِ-دلتنگی-jeqc2cpzurqvاز ساختمون که اومد بیرون چند لحظه وایساد. امروز مثل هرروز نبود. دلشوره داشت. تازه سرمای پاییز داشت شهر رو از خواب تابستونی بیدار می‌کرد. زیپ کاپشنش رو تا زیر چونه کشید بالا و سرشو کرد تو یقه اش. یه جوری دستاشو توی جیبش قایم کرده بود که انگاری خجالت می‌کشید کسی خالی بودنشون رو ببینه! پسرک موهاش موج داشت. از شدت سوخته بودن، قهوه‌ی موهاش به مشکی میل می‌کرد. گردباد فکر های تو سرش موهاشو آشفته کرده بود. یه جوری قدم هاش تو هم گره خورده بود که انگاری چیزی دنبالشه و میخواد از اونجا فرار کنه. از جلوی در ساختمون محل کارش تا مترو فقط 186 قدم فاصله بود. بالای پله های مترو یکم مکث کرد. پله ها همیشه براش عذاب بود. حسرت و خاطره... پسرک بی حواس تر از اون بود که متوجه فحش های پیرزن بشه که داد میزد: پسر جون، سر راه وایسادی به چی زل زدی؟زانو هاش شل شد و پای راستش لغزید روی پله ها. مثه اینکه افتاده باشه تو سراشیبی وترمز بریده باشه، تا پایین سر خورد و نشست روی پله آخر. امروز مثل هر روز نبود. نفسش تنگ شده بود و به هوای خفه‌ی اون پایین التماس می‌کرد تا هواشو داشته باشه. پسر نه مسئول ایستگاه رو میدید که داشت سعی میکرد بفهمه چیشده نه حرفای اون زنی رو میشنید که داشت میگفت من دکترم و دنبال یه آقا می‌گشت تا به پسر بیچاره نفس مصنوعی بده!قبل اینکه یه آقای احتمالاََ سبیل کلفت پیدا بشه و نفس پسر رو پر کنه از دود سیگار تو ریه هاش پسر با چک پیرزنی که چند دقیقه پیش داشت سرش غر می‌زد سرپا شد. یه جرعه از آبی که دختر جوون پِیجر مترو براش آورده بود خورد و با پاهایی که مطمئن نبود قوت رسیدن تا خونه رو داشته باشن رفت ... پسر می‌لرزید. سردش بود. انگار مرده بود و دیگه خونی تو رگ هاش نداشت. ساعت 9:13 دقیقه شب بود. برای اومدن مترو زیاد معطل نشد. صندلیِ خالی، اون ساعت از شب زیاد بود. ولی پسر همیشه روی زمین مینشست. روبه روی در کنار صندلیِ دونفره‌ی مترو واگن شماره 4. پسر تو دنیای دیگه ای بود. انگاری که داشت چیزی گوش میکرد و هیچ نمیشنید! ولی چیزی توی گوشش نبود. آخه نیازی هم نبود! یعنی صدای توی ذهنش انقدر بلند بود که حتی اگه هندزفری هم میذاشت تو گوشش چیزی نمیشنید. اون فقط یک صدا رو می‌تونست بشنوه: صدای یک نفر که توی سرش غوغا کرده بود و دلش رو مچاله...پسر مجنون بود. ولی هیچکس نمیفهمید جنون پسر چجوریه. بدترین قسمت جنون اینه که معشوقه ات فکر کنه این جنون خطری براش داره و ازت بترسه! جنون پسر برای کسی خطر نداشت جز خودش! اصلا جنون یعنی چی؟ یعنی وسط خیابون هوار بزنی و حمله کنی به یکی؟ جنون یعنی حرفای عجیب بزنی؟ یا حتی شاید جنون یعنی لباس برعکس تنت کنن و بری تیمارستان؟ شاید اما کسی در دنیا جنون رو توی خودکشی خلاصه کنه.نمیدونم! ولی جنون پسر فرق داشت. پسر ساکت بود. دیگه اون هیجان قبل رو نداشت. می‌خندید ولی چشم هاش غم داشت. مدت ها بود که عشق حکم به سکوت داده بود و صبر! پسر منتظر بود. جنون پسر برخواسته از سکوت بود و دلتنگی. دوری دلش رو مچاله کرده بود! هر شب از فکر و خیال خواب به چشم نداشت و صبح به شوق دیدن محبوبش توی خواب دل نمی‌کَند از رختخواب. آخر هم به این بهونه که تو باید کار کنی تا بتونی بدستش بیاری از خونه بیرون میزد و تا شب دست و پا میزد و آخرسر هم با کوهی از فکر و خیال خودشو پرت می‌کرد روی تخت. و هر روز این لوپ تکراری رو از سر می‌گرفت.پسرک از نزدیک ترین ایستگاه مترو تا خونشون 34 دقیقه فاصله بود. هر روز این مسیر رو پیاده می‌رفت. قبلا پیاده می‌رفت چون کل این 34 دقیقه صدای محبوبش رو از پشت تلفن رصد می‌کرد و جلوی در خونه که می‌رسید جون می‌داد تا از صدا دل بکنه ولی حالا... دلتنگی بود که اونو پیاده تا خونه میکشوند! لب های پسر که حالا توی یقه اش جا خوش کرده بود زیر لب می‌ژکید! زمزمه. عادتش بود که همیشه زیر لب با خودش زمزمه کنه و از دلتنگی به خودش شکوه کنه که آهای؛ خودت کردی که لعنت بر خودت باد. هی شعر بخونه که:مثل عکس رخ مهتاب که افتاده در آب ***** در دلم هستی و بین منو تو فاصله هاستامان از فاصله. هرچی دورتر انگاری دردش هم بیشتر! ولی بعضی دوری ها درمون داره. وقتی دلتنگ کسی هستی که فقط یه جاده بینتون فاصله است؛ وقتی بهش برسی و دستاشو لمس کنی دلت آروم می‌گیره. ولی امان از فاصله‌ی دل ها :")دلت که براش غریبه باشه حتی اگه همسایه هم باشید و هر روز از پشت پنجره چشم چرونی محبوب رو بکنی بازم دلت تنگه! این دلتنگی عمیق تر از اینه که با لمس دست هاش آروم بگیری. این دلتنگی از اون درد هاست که حتی اگه بهش برسی هم ولت نمیکنه و تا آخر عمرت با خودت میگی: اگه دوباره ...ولش کن!پسر یه نخ سناتور شرابی از جیبش درآورد و گذاشت گوشه لبش. دندون هاش از شدت سرما یه جوری می‌لرزید که هرلحظه ممکن بود خورد بشن تو حلقش و دست به دست بغض بدن و خفه‌اش کنن. پسر سیگارو روشن نمی‌کرد. می‌دونست سیگار هم فایده ای نداره و آرومش نمی‌کنه. لباش با سیگار بازی می‌کرد فقط...زیر لب می‌ژکید: درد یعنی بزنی دست به انکار خودت عاشقش باشی و افسوس گرفتار خودت درد یعنی بروی، دردسرش کم بشود بشـوی عــابـر آواره‌ی افــکـار خــودتسیگار گوشه‌ی لبش مچاله شد. امروز اتفاقی افتاده بود که پسر خبر نداشت. حس می‌کرد چیزی شده که اون نمی‌دونه! دلبرش ناراحت بود؟ نمی‌دونست. بی خبری پیاله‌ی جنونش رو پر کرده بود. فکر و خیال؛ بغض؛ توهم؛ عشق؛ جنون ... و اشک!پسرک بین مردم بیخیال شروع کرد به رقصیدن. چرخ می‌زد و گریه امونش نمی‌داد. ساکت بود. اشک هاش بین مردم مبهوت که برای خرید اومده بودن جای زبونش حرف می‌زد. چرخ می‌زد و می‌رقصید. تَوَهُم؛ محبوبش با او به رقص آمده بود. پسر دیوانه وار وسط گریه هاش می‌خندید. پسر میدونست دیدن محبوبش فقط یه توهمه و واقعی نیست. ولی با خیال دیدن معشوقه‌اش هم خوش بود. مثل هر روز صبح که به شوق دیدن دلبرش توی خواب، از بیداری فرار می‌کرد. چرخ میزد . میون گریه ها میخندید.جنون!پسر سرریز پیاله‌ی جنونش رو سر کشید. امروز یه اتفاقی افتاده بود که پسر بی خبر بود. ولی حس می‌کرد. این بی خبری امان پسر رو بریده بود. سکوت بغضش رو خفه کرده بود. پسر مرده بود اما نفس می‌کشید. چون امید داشت... چون ایمان داشت به دست های روح پرور محبوبش. پسر نفس میکشید چون یقین داشت به دم مسیحایی دلبرش.اون توی توهم خودش غرق شد. میون اشک هاش بیهوش شد و وقتی چشم باز کرد توی یه اتاق تنها بود. یه اتاق سبز یه دست و خالی. روی یه تخت وسط اتاق بسته بودنش. عشق رفاقتی دیرینه داره با جنون. پسر دیگه فرق بین خواب و بیداری رو نمی‌فهمید. پسر نگران بود. می‌دونست یه اتفاقی افتاده.حسش می‌کرد. اما بی خبری اَمونش رو بریده بود. و صبح ... دوباره همون تکرار در تکرار! روزمرگی ای که پسر توش دست و پا میزد تا آدم بهتری باشه برای معشوقه‌اش!تنها یه چیز زجر انتظار و درد دلتنگی رو برای پسر قابل تحمل می‌کرد: او که حواسش به همه چیز هست!سوره رعد آیه 28رادیو جناب را در تلگرام دنبال کنید. فؤادفؤادWed, 03 Nov 2021 10:41:44 +0330https://virgool.ir/@foad.vzh/اینجوری-تو-sms-marketing-وقت-و-پولتون-رو-هدر-بدید-vmvzv7d7yfkwبعد از انجام کلی کار خسته کننده تو بخش مارکتینگ قرار شد بحث SMS Marketing رو دست بگیرم و یه تکونی به پیامک هامون بدم!SMS Marketingاولش ( وقتی که تو نقطه حماقتِ اثر دانینگ کروگر بودم) فکر میکردم SMS Marketing یعنی چندتا پیامک با قلم تیز جذابم بنویسم و بعد از اینکه یه سری قربانی پیدا کردم؛ چندصدتا چندصدتا بفرستم براشون و اوناهم پیرهن دریده و زودی کلیک کنن و خود به مقتلگاه خود بشتابند! و بعد من پشت سیستم ببینیم کدوم یکی از متن هام کشته مرده بیشتری داشتن تا همونو به عنوان خنجر اصلی به کار بگیرم.اثر دانینگ کروگر!ولی همون روز اول با دیدن نتایج با سر به نقطه ناامیدی اثر دانینگ کروگر سقوط کردم و فهمیدم فقط حدود 30 درصد آدم ها پیامک به دستشون رسیده! و تنها حدود یک درصد قربانیِ متن من شدن و کلیک کردن.بعد از کمی تفحص و تحقیق به یک نکته طلایی رسیدم!کاری که من داشتم میکردم اصلا SMS Marketing نبود!من در واقع داشتم SMS Advertising انجام میدادم.اینجا بود که نادانی خود را پذیرفته و به سوی کسب علم پیش رفتم.و اما تفاوت SMS Advertising با SMS Marketingوقتی شما برای تبلیغ و معرفی کسب و کارتون با استفاده از یه پیامک پروایدر به صورت (یِلخی!) به یه جماعتی پیامک میدید در واقع دارید SMS Advertising انجام میدید.ولی وقتی به مشتریان خودتون در راستای فرآیند خرید یا Retention پیامک میدید میشه SMS Marketing.اخیراََ کسب و کار های زیادی به SMS Marketing رو آوردن و اوج این داستان رو میشه توی دیجیکلا و اسنپ دید.نمونه پیامک های اسنپنکته‌ای که کسب و کار ها باید در نظر داشته باشن اینه که توی SMS Advertising تنها حدود 30 درصد افرادی که بهشون پیامک ارسال کردید اون پیامک رو دریافت میکنن و حدود 70 درصد بقیه پیامک های تبلیغاتی رو بلاک کردن!و این در حالیه که Open rate توی SMS Marketing حدود 98 درصد و CTR rate حدود 9 درصده! و اهل فن خوب میدونن که این درصد ها چقدر امیدوار کننده است!از نظر اکثر آدم ها SMS Advertising یک مزاحم بی پدر مادر است! اونها از پیامک های تبلیغاتی خوششون نمیاد و به همین دلیله که 70 درصدشون این پیام هارو بلاک کردن. ولی وقتی کسی حتی یک بار در سایت شما ثبت نام کرده یا به هر نوعی قبل تر اسم شمارو شنیده این قدر از دیدن پیامک های شما متنفر نیست.مثلا شما از دیدن پیامک تخفیف اسنپ فود زیاد اذیت نمیشید مگر اینکه اون روز ناهار خورده باشید و کد تخفیف 20 هزار تومنی اسنپ فود زیاد به کارتون نیاد! ولی با دیدن نوتیف یک پیام تبلیغاتی که اون رو اصلا نمیشناسید کاملا بی توجه فقط سین میزنید تا اون عدد کنار آیکون پیامک ها روی مختون نباشه.فؤادفؤادTue, 19 Oct 2021 13:03:20 +0330https://virgool.ir/Radio-jenaab/آنچه-خالق-رادیو-جِناب-به-شما-نمی-گوید-lkgm2k7tatsbخیلی اصرار کردم تا بگوید! لاکردار حرف نمیزد از این نکبت هایی که میسازد!میگفت روزی که ارزش ضبط صوتش را فهمیده بی امان تمام 45 گیگ فضای خالی گوشی اش را پر کرده از صدا...سخت بود که بتواند 45 گیگ را تنها از صدا ها پر کند! ولی پر کرده بود دیوانه. 45 گیگ صدا که نمیدانست دقیقا به چه کار می‌آیند. دیگر یادش نبود محتوای صداها را. فقط میدانست مربوط به اوست این 45 گیگ صدا. درست مثل همین چند خط که خسته شدید از خواندن پنج باره‌ی کلمه صدا او هم خسته شده بود از مرور چند ده ساعت صدای بیخود...فکر میکرد خیلی کار ارزشمندی کرده است که به اندازه یک ماه صدا ضبط کرده!کاری را نکنید که اطرافیانش کردند! حماقتش را به رویش نیاورید. خود فهمید که هر صدایی ارزش شنیدن ندارد! پی برد به دستبندی که از جنس زمان است در این زندان تن!دست برنداشت از ضبط صداها، اما دیگر میدانست چه صداهایی ارزشمند است. فهمید که صدای پنکه‌ی اتاق یک پسر 16 ساله که همه او را دیوانه میخوانند و گاه احمق، ارزشی ندارد برای هیچ کس جز خودش! ولی ارزشمند به نظر میرسید صداهای یک روانِ پریشان!آنچه در رادیو جناب میشنوید گاه صدای خورد شدن غرور پسری است زیر بار شرمندگی و گاه صدای شکستن قلبی است که از فرط عشق شهره عام شده است... و بعضاََ صدای ناله های دختری را خواهید شنید که میپیچد به خود از نادانی مردمی پر از هوس و سراپا لجن! این نه به آن معناست که خالق این پادکست ها غافل باشد از خنده های رندانه‌ی یک کودکِ از همه جا بی خبر یا قهقهه های دو عاشق که داستانشان زبانزد شده بین مردم شهرشان. حواسش هست به انگیزه ای که نفس را در گلویش تازه نگه داشته است. حسش میکند خدای را... میبیندش حتی گاهی...رادیو جناب گرچه نوشته‌ی یک ذهن است، اما حرف های یک نفر نیست به تنهایی ... رادیو جناب برخواسته از یک روانِ پریشان است که مردم آن را پریشان کرده اند! گاه ممکن است آنقدر بخندید که با قالی جهاز مادرتان یکی شوید و گاه ممکن است بالش را گاز بگیرید که ناگاه کسی نفهمد اشک های شبانه تان را...رادیو جناب تنها بیان احساس ها و ناله ها نیست. حرف دارد در پس عاشقانه های گاه و بیگاهش...فؤادفؤادMon, 19 Apr 2021 01:36:12 +0430