<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss version="2.0"><channel><title>نوشته های Foaad Rouhani</title><link>https://virgool.ir/feed/@foaadr</link><description></description><language>fa</language><pubDate>2026-11-12 06:21:32</pubDate><image><url>https://files.virgool.ir/upload/users/483010/avatar/avatar.png</url><title>Foaad Rouhani</title><link>https://virgool.ir/@foaadr</link></image><item><title>سَروَر بانُو و فَضای مَجازی - #روایتگرباش</title><link>https://virgool.ir/@foaadr/سَروَر-بانُو-و-فَضای-مَجازی-روایتگرباش-qn0gndhrhf7h</link><description>سَروَر بانُو و فَضای مَجازی - #روایتگرباشآورده اند: در روزگاران قدیم در سرزمینی دور بین دو کوه بلند در دشتی زیبا و خرم خواجه ای با سه فرزند ذکور (مهتر- اوسط- کمتر) و همسری که سرور بانوش نام بود، ایام می گذراندند.اولاد ذکور با سپری شدن ایام طفولیت و بالندگی در جستجوی رزق به ولایات غریبی برفتندی. مهتر به بانکداری، اوسط به پیشه ی پرورش و تناسب اندام و کهتر نیز مطبخی بنا نهادی که بدان فست فود گفتندی و غذای فوری و فوتی به مردمان خسته از کار دادندی.در یلدایی جهت رفع دلتنگی به ولایت به دیدار پدر و مادر خود آمدندی. پدر گفت: فرزندان برایمان چه تحفه آوردید!؟گفتندی: کالایی ست پربها که با آن می توانید به گونه ی تصویری یا صوتی با وضوح بالا با ما سخن برانید که بدان موبایل یا تلفن همراه گویند.پدر و مادر چندان رغبتی نمایان ننمودند چرا که دیدند فرزندان از زمان رسیدن به خانه به جای خدمت و نگاه پرمهر به آنها سر در همان کالای پربها دارند و زمان زیادی را صرف آن کردندی.لذا موبایل را در کنج گنجه نهادندو هیچ از آن یاد ننمودند. فرزندان هم به دیار غربت خود از پی معیشت برفتند.زمان سپری شد. آوازه‌ی بیماری و ناخوشی‌ای به نام کووید ۱۹ که همان کرونای منحوس باشد فراگیر شد، به گونه‌ای که به کسی اجازت عبور و مرور به ولایات ندادندی.سرور بانو و خواجه سخت دلتنگ اولاد شدندی به گونه‌ای که تاب و تحمل از کف بدادندی.روزی از ایام بانو طفل همسایه را در بام خانه خودشان دیدی که گویا تلفن همراهی در دست مشغول کتابت و تمرین است.گفتندی: مگر مکتب نداری؟ بر بام خانه چه می‌کنی؟طفل پاسخ دادی: از بابت بیماری مهلک، مکتب‌مان آنلاین است و اکنون در فضای مجازی به سر می‌برم این در حالیست که اینجا بهتر آنتن دادی.بانو یاد ارمغان کنج گنجه افتادی و همراه طفل وارد خانه شدندی. خواجه را در کنار خویش فراخواندی.طفل با دیدن تحفه‌ی لاکچری دهانش چون غاز بازماند. زن که دید عنقریب چشم های طفل از فرط تعجب از پس کله‌اش بیرون می‌زند، غلت را جویا گردید.طفل پاسخ داد: این گوشی بسیار خفن است، سامسونگ، اندروید آخرین نسخه و دوربین با وضوح بالا....بانو گفت: به این‌ها کاری نداریم، قصه‌مان تنها این است که با فرزندانمان سخن برانیم. طفل واتساپ را روشن نمود و بالاخره دلتنگی‌ها و ملال به سرخوشی مبدل گشت، فرزندان که سخت به درد فراق مبتلا شده بودند قوب بدادند زین پس با دیدار مجدد سر از گوشی‌ها برخواهند گرفت و به پدر و مادر عزیزتر از جان خدمت خواهند نمود.القصه از آن به بعد سرور بانو فناوری موبایل را از طفل همسایه که گویا در عالم مجازی عالمی گشته بود فرا گرفت و هم بانو با امکانات و آموزش اینترنت پرسرعت اطعمه‌ای خوشمزه فراگرفتی و بر خوان گسترده بنهادی و با شادی در کنار خواجه تناول کردی و خدای را سپاس به جای آوردی و به خواجه گفتی: استفاده‌ی درست و به جا از این کالا نه تنها آدمیان را از هم دور نمی‌کند بلکه می‌تواند موجب خرسندی و انبساط خاطر گردد.#روایتگرباش</description><category>Foaad Rouhani</category><author>Foaad Rouhani</author><pubDate>Wed, 23 Dec 2020 22:44:55 +0330</pubDate></item></channel></rss>