https://virgool.ir/feed/@fmobarekeاینجا کدهای ذهنم، روزمرگی‌ها و روایت‌های بدون سانسورِ زندگی‌ام را می‌نویسم. تلاشی برای عبور از سایه‌ها و دیباگِ روان.fa2026-11-12 14:40:21https://files.virgool.ir/upload/users/286821/avatar/avatar.pnghttps://virgool.ir/@fmobarekehttps://virgool.ir/@fmobareke/غریبه-ی-فلزی-در-تنِ-من-و-دغدغه-های-راویِ-ازدواج-ylpnniokaavtهمه چیز از شنبه بعدازظهر شروع شد؛ وقتی خسته از کلاس حسابداری برگشتم. انگار این #غریبه_فلزی که سال‌هاست به جای مفصل چپ لگنم جا خوش کرده، تصمیم گرفت دوباره به من یادآوری کند که رئیس کیست. بازی درآوردنش شروع شد و حالا چند روزی است که رسماً مرا تخت‌نشین کرده است.مثل همیشه، اولین پناهگاهم #کیمیای_شفابخش ملوکسیکام ۱۵ بود. قرصی که می‌خوری تا شاید صدای جیغِ اعصابِ درگیر را خفه کند. اما این بار بی‌فایده بود. درد فقط کمی گنگ‌تر شده، اما مثل یک مته‌ی خاموش، هنوز سر جایش هست و مغز استخوانم را می‌تراشد. هیچ‌به‌هیچ.آدم وقتی درد می‌کشد، دنیا برایش به اندازه همان نقطه‌ی دردناک کوچک می‌شود. وقتی از کلافگی به خودت می‌پیچی، مرزهای خواسته‌هایت محدود می‌شود به یک لحظه آرامش، یا حتی در تاریک‌ترین لحظات، آرزوی مرگ برای تمام شدنِ این تقلا.اما بیرون از تختِ من، دنیای دیگری در جریان است؛ دنیای #باباخان و #مامان‌خانم.درست در همین لحظاتی که من با جسمِ خودم درگیر جنگی فرسایشی هستم، دغدغه‌ی آن‌ها چیز دیگری است. آن‌ها نگرانِ پولی هستند که به یک “راوی” پرداخته‌اند؛ کسی که شغلش معرفی دختر و پسر برای ازدواج است.تضاد تلخ و خنده‌داری است، نه؟ پسری که روی تخت افتاده، با بدنی که از همان ۶ ماهگی تا تعویض مفصل درگیر تعمیرات و نقص‌های سخت‌افزاری بوده و با روانی که درگیر هزار و یک گره‌ی بازنشده (از اضطرابِ اندام گرفته تا طرد شدن توسط درمانگر) است، حالا سوژه‌ی یک پروژه‌ی سنتیِ ازدواج شده است.آن‌ها نگرانِ پولِ راوی‌اند و به آینده‌ی پسرشان در کنار یک نفر دیگر فکر می‌کنند. و من؟ من اینجا، در سلولِ انفرادیِ دردِ خودم، فقط دلم می‌خواهد این غریبه‌ی فلزی دست از سرم بردارد.گاهی فکر می‌کنم چقدر فاصله‌ی بین دنیای درونِ من و دنیای بیرونِ آن‌ها زیاد است. انگار ما به دو زبان کاملاً متفاوت حرف می‌زنیم. آن‌ها دنبالِ وصله کردنِ زندگیِ من به یک آدمِ دیگرند، در حالی که من هنوز نتوانسته‌ام تکه‌های پاره‌پاره‌ی خودم را به هم وصله کنم.پی‌نوشت:روزها و شب‌های پردرد و لاگ‌های کوتاه‌ترم را در کانال تلگرام می‌نویسم. اگر دوست داشتید، آنجا هم هم‌قدمِ این روزمرگی‌های کلافه‌کننده باشید: @RezaLogروایت‌های رضا | روزمرگی‌های بدون سانسورروایت‌های رضا | روزمرگی‌های بدون سانسورTue, 24 Feb 2026 10:46:15 +0330https://virgool.ir/@fmobareke/اولین-نوشته-gphk7ppvkfpyپیش، در روزگاری که هنوز شبکه‌های اجتماعی این‌طور آدم‌ها را در ویترین‌های دروغین و براقِ خوشبختی حبس نکرده بودند، وبلاگی داشتم،آن روزها، نوشتن برای من یک انتخاب نبود، تنها راه نفس کشیدن بود. پسرکی بودم که از همان ماه‌های اول تولد با تیغ جراحی روی جمجمه‌اش و بعدها با لگنِ دررفته و زانوهای خراب، یاد گرفته بود که کالبد فیزیکی‌اش قرار نیست شبیه بقیه باشد. برای فرار از نگاه‌ها، از القاب زشتی که در کودکی مثل خنجر به سمتم پرت می‌شدند، و برای فرار از حس عمیقِ «کافی نبودن»، به آن وبلاگ و به دنیای کلمات پناه برده بودم.فکر می‌کردم زمان که بگذرد، وقتی بزرگ شوم، وقتی مهندسی نرم‌افزار بخوانم و برای خودم کسی بشوم، آن «تنهاترین پسر» هم بالاخره دست از سرم برمی‌دارد و در لابه‌لای کدهای کامپیوتری گم می‌شود. فکر می‌کردم اگر به دنیاهای خیالی پناه ببرم، اگر برای خودم داستان و آدم‌های امن بسازم، می‌توانم این حفره‌ی تاریکِ تنهایی و اضطراب را پر کنم.اما نشد.امروز ۳۶ ساله هستم. گوشه‌ای از اصفهان نشسته‌ام، بدون شغل، با ته‌مانده‌ی پولی که همین چند وقت پیش دودستی تقدیم یک کلاهبردار شد، و با روانی که انگار روی یک بندِ پوسیده راه می‌رود.اخیراً تصمیم گرفتم برای فرار از این تاریکی دست و پا بزنم. رفتم سراغ درمان. خواستم برای اولین بار با یک آدم واقعی (یک روان‌درمانگر) بدون سانسور حرف بزنم. تمام دردهایم، نقص‌هایی که از جسمم احساس می‌کنم، پناه بردن‌هایم به تاریک‌ترین گوشه‌های اینترنت و افکارِ ممنوعه‌ام را ریختم روی دایره. می‌دانید چه شد؟ بعد از ۱۲ جلسه، سیستمِ آن آدمِ سالم هم خطا داد. نتوانست تحمل کند، ارتباط را برید و به ساده‌ترین شکل ممکن مرا طرد کرد.آنجا بود که فهمیدم بعضی از ما، انگار محکومیم که تا آخرِ خط، بارِ این تنهاییِ زمخت را به تنهایی به دوش بکشیم.پس دوباره برگشتم به نقطه صفر. به نوشتن.اینجا قرار نیست مثل آدم‌های موفق از امید و توسعه فردی بنویسم. من اینجا دلیلی برای پنهان کردن زخم‌هایم ندارم. این صفحه، ادامه‌ی همان وبلاگِ قدیمی است؛ با این تفاوت که آن پسرکِ تنها حالا به مردی ۳۶ ساله تبدیل شده که خسته‌تر از همیشه است، اما هنوز هم تنها پناهگاهش کلماتند.اینجا می‌نویسم تا دیوانه نشوم. می‌نویسم تا این روزمرگی‌های بدون سانسور، این حس‌های طردشدگی و این اضطراب‌های بی‌امان، جایی برای رسوب کردن داشته باشند.اگر گذر کسی به این کلمات افتاد، بداند که اینجا خبری از نور نیست؛ اینجا فقط روایتِ آدمی است که یاد گرفته در تاریکی خودش قدم بزند.پی‌نوشت:من یادداشت‌های کوتاه‌ترم را، حال‌وهوای لحظه‌ای و روزمرگی‌هایم را در کانال تلگرامم می‌نویسم. اگر دوست داشتید در این مسیرِ تاریک هم‌قدمِ کلماتم باشید، خوشحال می‌شوم آنجا ببینمتان:[آدرس کانال تلگرام شما - مثلاً: t.me/RezaLog]روایت‌های رضا | روزمرگی‌های بدون سانسورروایت‌های رضا | روزمرگی‌های بدون سانسورSun, 22 Feb 2026 20:59:37 +0330