تحلیل فیلم "پترسون"

بی تا ابراهیمی — Wed, 13 Oct 2021 23:01:59 +0330

با دیدن فیلم "پترسون"، ناگهان فیلم "ژان دیلمان" شانتال آکرمن در ذهنم آمد. شاید در نگاه اول ربطی بهم نداشته باشند ولی هر دو روزمرگی زندگی انسان را نشان می‌دهند. اولی روزمرگی مردی که راننده اتوبوس است و دومی روزمرگی زنی بیوه... پترسون از این زندگی روزمره خوشبخت و راضی است اما ژان افسرده و غمگین. می‌توان گفت که پترسون این نوع زندگی را خودش انتخاب کرده اما به ژان دیلمان این روزمرگی با فوت همسرش به او القا شده و انتخابی در آن نیست. صحنه ها و نشانه ها در فیلم پترسون به گونه ای نشان داده می‌شوند که این روزمرگی را پررنگ تر کند. شروع هر روز صبح با نمای تخت زن و شوهر( با بازی گلشیفته فراهانی و آدام درایور)، سلام و احوال پرسی هر روز همکارش با او و پرسیدن سوال های یکسان، رفتن شبانه او به یک کلاب ثابت در ساعتی مشخص، تکرار نمای کبریت آبی اوهایو، حتی وقتی شعر می‌سراید با تکرار مصرع های قبلی، نوشتنش را شروع می‌کند، یا وقتی همسرش خواب می‌بیند دوقلو دارند، چشمش دنبال پیدا کردن مکرر دوقلوهاست. این روزمرگی برایش جذاب و به آن عادت کرده است. گویی از اول نافش را با تکرار بریده بودند که اسمش با شهر محل زندگی‌اش و مقصد خط اتوبوسی که کار می‌کند و حتی کتاب شعری که به آن علاقه دارد، یکی است. حتی لورا، همسرش، این سبک زندگی را با آغوش باز پذیرفته و دکور خانه را نیز فقط با رنگ سیاه و سفید چیده و این ترکیب رنگ در تمام وسایل خانه و لباس هایش نمود پیدا می‌کند و تکرار می‌شود تا جایی که کاپ کیک ها و گیتارش هم همین رنگ را به خود می‌گیرند.جیم جارموش با مهارت خاصی زندگی روزمره و عادی یک زوج را شاعرانه، عاشقانه، پر از آرامش و جذاب به تصویر می‌کشد، اتفاقی که کمتر در دنیای این روزهای سینما پیش می‌آید. این فیلم در بخش مسابقه شصت و نهمین جشنواره فیلم کن حضور داشت. پیج اینستاگرام : @film.with.bita

فیلم دختر دانمارکی

بی تا ابراهیمی — Wed, 06 Oct 2021 21:55:11 +0330

شاید بتوان با دیدگاهی متفاوت این فیلم را دید. فیلمی که هدفش نشان دادن دغدغه های یک تراجنسی در دوره بین دو جنگ جهانی در اروپاست. اما همزمان متوجه نقش پررنگ ''گردا" هستیم. که فیلم نیز با این دیالوگ رو به گردا اغاز می شود : < آیا دوست داشتی مثل همسرت نقاشی می کشیدی؟ باید بهش افتخار کنی>...با شنیدن این حرف، بیننده در ابتدا متوجه برتری مرد نسبت به زن می شود. و در طول فیلم که گردا تلاش می کند نقاشی هایش را به افراد مختلف نشان دهد و با شکست رو به رو می شود و یکی از ان مردان به او می گوید: < با"اینار" موافقم می تونی نقاش درجه یکی بشی در صورتی که موضوع خوبی پیدا کنی>. و به مرور با تغییر جنسیت اینار به لیلی هست که گردا جایگاه اصلی خودش را پیدا می کند و شکوفا می شود. در صحنه دیگر وقتی گردا در حال کشیدن پرتره مردیست، به او می‌گوید: <برای یک مرد سخت هست که مورد نگاه زن قرار بگیرد ولی ما زنان عادت کرده ایم>. و این موضوع را در اولین حضور لیلی در جمع متوجه می شویم که او برای اولین بار به عنوان یک زن در مراسمی قرار گرفته و سنگینی نگاه مردان را بر خود حس می کند. چیزی که زنان به ان عادت کرده اند. و با تغییر جنسیت لیلی، انگار گردا در جایگاه مرد داستان قرار می گیرد، نقش حامی را برای لیلی ایفا می کند و در کارش نیز پیشرفت می کند و مستقل تر و آزادتر از قبل عمل می کند. این فیلم علاوه بر به تصویر کشیدن ظریف سختی های یک تراجنسی، میتواند فیلم خوبی برای نشان دادن دغدغه های زنانه آن دوران نیز باشد. در هشتاد و هشتمین مراسم اسکار، آلیسیا ایکاندر به خاطر بازی در این فیلم جایزه بهترین بازیگر زن نقش مکمل را گرفت.دوستان خوشحال می شوم اگر این فیلم را دیدید، نظر خودتون رو بگید :)

نوشته های بی تا ابراهیمی

تحلیل فیلم "پترسون"

فیلم دختر دانمارکی