https://virgool.ir/feed/@fereshtehahmadifa2026-11-12 14:56:06https://files.virgool.ir/upload/users/462410/avatar/avatar.pnghttps://virgool.ir/@fereshtehahmadihttps://virgool.ir/@fereshtehahmadi/جهان-در-دستانِ-تو-یا-تو-در-دستانِ-جهان؟!-wyqqsvaubulv"ما کنشگرانِ روزهایِ سخت ِ جنگِ نوین در تاریخ نانوشته هستیم؛ تو اما برای جهانیان و در جهانی که در دستانت قرار دارد؛ #روایتگرباش ." من یه دانشجوام؛ دانشجویی که تا قبل از قرنطینه برای تهیه مقاله و تحقیقاتش کل شهر و کتابخونه هاشو زیر و رو می‌کرد تا اطلاعاتی به دست بیاره. [همه ما کم و بیش این سختی هارو تجربه کردیم و گاهی بخاطر طولانی و سخت شدن این پروسه جا زدیم.] حالا که دیگه کتابخونه ها بسته شدن جایِ همهٔ اون کتاب‌هایِ قطور و منابع قدیمی رو گوشیم گرفته. گوشی که در کسری از ثانیه  _در این ممنوع الخروج بودن هواپیماها_ منو از کشوری به کشور دیگه جابجا می‌کنه و با زبانی که زبان مادریم نیست، بروزترین اطلاعات رو در اختیارم قرار میده و این منم که خودم رو در ارتباط با جهانیان می بینم؛ تنها با صفحه ای به ابعاد 6.4 اینچ! ابعادی که یه تلویزیون 50 اینچ، یک پستچی، یک سازمان هواشناسی، یک دفتر نشر روزنامه و چاپ کتاب، حضور معلمی به نام یوتیوب _برای افزایش مهارت‌های داشته و نداشته_ و ماهواره های هوایی جهت مسیریابی رو در دل خودش جا داده! گوشی که جای دوربین عکاسی و فیلمبرداری _با قیمتِ نه چندان لطیف_ رو پرکرده و حتی عکس های آلبوم خانوادگی که گاهی اونقدر ازشون دور می‌شیم تا خاک میل می کنند و یادمون میره اصالت همین لبخند های از ته دل در کنار همدیگه است رو هر لحظه به ما یادآوری می‌کنه. به مولانایی که در گوشیم همچنان حیات رو مزه مزه می‌کنه سر می زنم تا از این دلبستگی به گوشی هامون بگه؛ زل می‌زنه به آنچه در دستهای کودک 4 ساله و سالمند 70 ساله هست و با نگاه عاقل اندر سفیه برام می خونه که :"من توام تو منی ای دوست مرو از بر خویشخویش را غیر مینگار و مران از در خویشسر و پا گم مکن از فتنه بی‌پایانتتا چو حیران بزنم پای جفا بر سر خویشآن که چون سایه ز شخص تو جدا نیست منممکش ای دوست تو بر سایه خود خنجر خویش"سکوت می کنم... اکنون که ما منعطف تر از عادت‌ها_یی که نبودنشون تا قبل از قرنطینه، امکان نداشت_ هستیم و دوستان، باشگاه، فروشگاه، رستوران، بیمارستان و کل جهان رو به خونه میاریم، کاش بندهٔ گوشی هامون نشیم تا زمان و خودمون رو ازمون به تاراج ببره و در آخر انقدر غرق بشیم که وقت نکنیم مقابل آینه از خودمون بپرسیم : "جهان در دستان تو یا تو در دستانِ جهان؟ !" فرشته احمدیفرشته احمدیFri, 01 Jan 2021 00:24:19 +0330