https://virgool.ir/feed/@ferdous1109fa2026-11-11 21:49:58https://files.virgool.ir/upload/users/184781/avatar/0AUKWV.jpeghttps://virgool.ir/@ferdous1109https://virgool.ir/@ferdous1109/زخم-mj6qmuqccezpبسم اللهداشتم می رفتم تجریش. با حال خراب. لبخند جادوییِ همیشگی نبود. لبخندِ پنهان کارانه ی «همه چیز خوب است و بهتر هم می شود»!نمی خواستم که باشد. قرار گذاشته بودم با خودم که بگذارم درد باشد و احساسش کنم. درد، ملازم دانایی است. و دروازه ورود به جهان آگاهی. ناچاری از انتخاب و اختیار آن. خلافِ همیشه نگاه نمی کردم به صورت آدم هایی که از آن راه پله برقی داشتند می رفتند پایین، یا به راه هایِ آبشارِ رنگیِ زشت و ممتدّ سقف. نگاهم مات و بی کنجکاوی، افتاد به دستی که پشت سرِ مردِ جلویی مشت شده بود. انگشتِ شست فقط کامل بود و سه انگشت دیگر، ناخن و بند اول را نداشتند. تسبیح مشکی دور انگشت ها پیچیده بود و مرد با پیراهن آبی و موهای سفید، دستش را با همان انگشت های موجود و نصفه، بی تکان نگه داشت. در تمام لحظاتی که تمامِ آن هزار تا پله آرام و فراوانِ متروی تجریش را رو به بالا طی می کردیم، دستش بی حرکت ماند. من هم ماندم. نگاهم هم ماند. خیالم اما رفت پی سرانگشت هایی که دیگر نبودند.کجای زندگیِ مرد جا مانده بودند؟ در کدام حادثه؟ پای دستگاه پرس یا برش؟ تو تصادف؟ دعوا؟ جنگ؟ کجا؟مرد چه؟ او برگشته بود به زندگی؟ یا پیش سرانگشت ها مانده بود؟ پیش زخم؟ پیشِ لحظه از دست دادن؟ لحظه غفلت؟ لحظه تقدیر؟ لحظه خشم و تاوانِ زندگی؟اینجا بود و روی پله برقی، بالا برده می شد. اما چه قدرش «آن جا»، کنار زخم مانده بود؟ می دانم که می شود تا آخر عمر، کنار یک زخم نشست و مویه کرد. می شود زخم را نادیده گرفت و ازش گذشت و خیال کرد «خودش خوب می شود». می شود از باعث و بانی اش، کینه به دل گرفت و تلخ و زهر شد. می شود هر روز بهش سر زد و تازه اش کرد و هیچ وقت سراغ مرهم نرفت. می شود هم زخم را پذیرفت. و ادامه داد. چه طور می شود؟ مرد چه کار کرده بود؟ آمده بود بیرون؟ یا در آن لحظه فریز شده بود؟ من چه؟ رسیدیم بالا. روشن بود..#زخم #روایت #نقطه بگذار بیا سر خط! #تمام آنچه که باید یاد بگیرم! #یادداشت های یک ماریای غیرنصرانیماریای غیرنصرانیماریای غیرنصرانیSat, 09 Jan 2021 15:50:50 +0330