<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss version="2.0"><channel><title>نوشته های فکرهای خصوصی..</title><link>https://virgool.ir/feed/@fekrhayekhososi</link><description>اینجا برای ثبت کردن نه! برای فراموش کردن مینویسم...</description><language>fa</language><pubDate>2026-11-11 20:44:04</pubDate><image><url>https://files.virgool.ir/upload/users/82938/avatar/6058PR.png</url><title>فکرهای خصوصی..</title><link>https://virgool.ir/@fekrhayekhososi</link></image><item><title>لطفا خبر بدین :(((</title><link>https://virgool.ir/@fekrhayekhososi/لطفا-خبر-بدین-kdrlb5mybplj</link><description>چند روزه نت قطعه. امروز دیگه واقعا کلافه و سرگردان شدم از این وضع. تو این چند روز مدام به خودم دلداری میدادم که ناراحت نباش درست میشه همه چیز.. میگذره..ولی خیلی سخت گذشت...:((((لطفا خبر بدین که اینترنتتون وصل شده یا نه؟ نت همراه ایرانسل م هنوز وصل نشده!کسی میدونه کی وصل میشه؟!</description><category>فکرهای خصوصی..</category><author>فکرهای خصوصی..</author><pubDate>Mon, 25 Nov 2019 21:41:16 +0330</pubDate></item><item><title>کاش زخم نزنن!</title><link>https://virgool.ir/@fekrhayekhososi/کاش-زخم-نزنن-rba4ufyj0egc</link><description>ما دوتا.. ما دوتا زخم خورده از خونواده هامون هستیم. دو تا زخم خورده که جز خودمون کسی رو نداریم. به ظاهر داریم. طوری که وقتی یکی ما رو از دور میبینه حسرت زندگیمون رو میخوره. باطنن و واقعی هیچ کسی رو جز خودمون و خدا نداریم. این روزها زندگیم عجیب شبیه سریال های تلوزیونی شده! هر روز یک ماجرا.. یه قصه.. اتفاق هایی که اونقدر زود می افتن و پشت سر همن که واقعا نمیتونم هضمشون کنم. دیشب باز یکی از اون اتفاق های بد افتاد. ساعت ۱۱ شب بود که بهم رنگ زد. لحنش گرفته بود. صداش غمگین بود. وقتی شروع کرد به حرف زدن.. وقتی با همون غم و ناچاری گفت&#34; همه چی باز بهم ریخت&#34; انگاری یه سطل اب یخ رو سرم خالی کردن.. پاهام شروع کردن به لرزیدن. تن یخ زده ام رو با تموم وجودم حس میکردم. داشت حرف میزد. اروم و شمرده. نفس نمیکشیدم. گفت گفت گفت. بغض کرد و انگار دنیا رو سرم اوار شد.  حالِ بدم از اون اتفاق بد نبود! از دیدن حال بدش بود. از غم صداش بود. از بغض هایی که لابه لای حرفهاش پنهون میکرد بود. از حس ناچاری که تو وجودش جمع شده بود. از چشمهای غمگینی که پشت تلفن داشتم تجسمش میکردم بود. باز مصبب تمام این غصه ها خونواده هامون بودن. خونواده هایی که هیچ وقت مرحم نبودن. همیشه درد بودن. همیشه زخم زدن. هنوز تو شوک حرفاش بودم. تلفن رو سریع قطع کردم. اول یه دل سیر گریه کردم. دیشب نخواستم جلوش گریه کنم. همیشه ولی باهم گریه میکنیم به وقت غم ها.دیشب ولی نخواستم روحیه اش از این بدتر شه. یه دل سیر که گریه کردم.. سبکتر که شدم.. زنگ زدم بهش...با لحن اروم و پر اطمینان شروع کردم به حرف زدن...به روحیه دادن...گفتم گفتم گفتم.. بالاخره ارامش کم کم به صداش داشت برمیگشت...گفت خونواده هامون که برامون کاری نمیکنن کاش حداقل زخم نزنن!ارومتر از خودش گفتم&#34; میدونم که همه ی اتفاق هایی که می افته بی حکمت نیست. باور کن یه چیزی پشتشه. گفتم خدا با نشون دادن زخم زدن هاشون هی به ما دو تا یادواری میکنه که ما دوتا چقدر تنهایم. که جز خودمون کسی رو نداریم. که بیشتر قدر همو بدونم!&#34; دیشب خیلی به هر دومون سخت گذشت. خیلی..</description><category>فکرهای خصوصی..</category><author>فکرهای خصوصی..</author><pubDate>Sun, 10 Nov 2019 17:59:55 +0330</pubDate></item><item><title>دیگه نمیخوام له بشم..</title><link>https://virgool.ir/@fekrhayekhososi/دیگه-نمیخوام-له-بشم-kqde4f6sw5jh</link><description>امشب از دست خودم عصبانی ام. خیلی عصبانی. اونقدری که اخرش زدم زیر گریه! یه اتفاقی افتاد که باعث شد به ضعف خودم بیشتر پی ببرم. بیشتر برام نمایان شد. اون هم قدرت نه گفتن بود. یه اتفاقی افتاد که دو ساعته دارم خودم رو سرزنش میکنم. از اینکه چرا تو این جور مواقع قفل میکنم؟ چرا به جای اینکه قاطعانه جواب اون ادم رو بدم میریزم توی خودم؟! این روزها گاهی عجیب احساس ناتوانی میکنم. مدام در حال سرزنش کردن خودمم. تو هر مشکلی که برام پیش میاد خودم رو مقصر میدونم. چون واقعا مقصر خود منم. منی که برای اینکه کسی از دستم ناراحت نشه خودم رو پشت نقاب ها پنهان میکنم. از طرف بدم میاد.. از حرف زدنِ باهاش.. از رفت و امدش.. از همه و همه و چیزش ولی احساس واقعیم رو نمیگم مبادا اینکه یه وقت دلش نشکنه. ولی دلِ خودم مدام به خاطره بی حرمتی و بی احترامیشون، شکسته! از خودم دلگیرم از اینکه اینقدر خودم رو نادیده میگیرم!از اینکه زیر نقاب خنده های الکی له میشم ولی میخوام خنده رو صورت یه ادم به درد نخور تو زندگیم بشینه!از اینکه حرف دلم یه چیز دیگه ست ولی جرات نه گفتن رو ندارم!گریه ام گرفت اخر سر...اینها ضعفهای خیلی بزرگی هست که این روزها خیلی عذابم میده. دلم میخواد کاری کنم. این بار واقعی و جدی. دلم میخواد واسه خودم کاری کنم.. ولی نمیدونم از کجا!؟سردرگمم...</description><category>فکرهای خصوصی..</category><author>فکرهای خصوصی..</author><pubDate>Fri, 08 Nov 2019 02:19:00 +0330</pubDate></item><item><title>شروع...</title><link>https://virgool.ir/@fekrhayekhososi/شروع-bvjnvw4yucg4</link><description>ساعت ۱۲ ظهر به وقتِ ۴ ابان ۹۸ است...برای نوشتن دنبال جاهای زیادی گشتم و در نهایت ویرگول رو انتخاب کردم..و از همین لحظه ی ساخت صفحه شروع میکنم به نوشتن. شده حتی چند خطِ کوتاه..اینجا میخواهم بنویسم..از فکرهای خصوصی.. از فکرهای ازار دهنده ام که گاهی عجیب ازارم میدهند. فکرهایی که میخوام با نوشتن در اینجا ارامشان کنم.سرو سامانشان بدهم و در نهایت فراموششان.روزهای خیلی سخت و پر استرسی را میگذرانم. روزهایی که بیشتر از هر زمانی سعی دارم قویتر از همیشه باشم. و محکم تر!اینجا مینویسم...از خاطره های تلخ و شیرین...از فکر های خصوصی که حس میکنم نوشتنشان در اینجا،از هر جایی امن تر است...و این پست شروع صفحه اولِ این دفترچه ی خاطرات است..۰ نظر۰&lt;br/&gt;http://vrgl.ir/6IpH7?فکرهای خصوصی..اینجا برای ثبت کردن نه! برای فراموش کردن مینویسم...۰ نظر۰</description><category>فکرهای خصوصی..</category><author>فکرهای خصوصی..</author><pubDate>Sat, 26 Oct 2019 13:46:54 +0330</pubDate></item></channel></rss>