https://virgool.ir/feed/@fedalfa2026-11-13 01:00:19https://virgool.ir/images/default-avatar.jpghttps://virgool.ir/@fedalhttps://virgool.ir/@fedal/تفاوت-طلبی-jn6x12xvce0cمن همیشه دوست داشتم متفاوت باشم و این تفاوت نه به خاطر جلب توجه دیگران یا اثبات چیزی درباره خودم به دیگران، بلکه به خاطر فرار از عادت‌های عجیب و غریب مردم در انتخاب‌هایشان بود. مثل اینکه لباس عروس‌ باید سفید باشد، بلوندها جذابند و ویلچر آدم‌های معلول سیاه. به خودم قول دادم اگه روزی پیر شدم و قرار شد چرخ‌های یک ویلچر به جای پاهایم مسیر زندگی‌ام را ادامه دهند، یک ویلچر قرمز برای خودم بخرم (البته به شرطی که بتوانم این را به دیگران بفهمانم!). این انتخاب نه به خاطر چشمگیر بودن یک ویلچر قرمز در ردیف صدها ویلچر مشکی است و نه به خاطر اینکه طرفدار دوآتشه پرسپولیس باشم (ظاهرا همه کتابخوان‌هایی که می‌نویسند از فوتبال بیزارند!). فقط به خاطر اینکه به خودم ثابت کنم حتی اگر روزی زندگی مرا مجبور به زندگی بدون دست‌ها و پاهایم کرد هنوز هم از حق انتخابم برای رنگ نشیمنگاه همیشگی‌ام کوتاه نخواهم آمد. از اینکه آدم‌ها ساعت‌های زندگی‌شان را به چهار قسمت تقسیم کردند و همه قرار گذاشتند که زندگی را در ربع و نیم و ۴۵ دقیقه زندگی کنند، بیزارم. اگر روزی عاشق شدم معشوقم را در ساعت ۷ و ۲۳ دقیقه به کافه‌ای دنج دعوت خواهم کرد و پایبندی او را به ساعت و دقیقه قرار، معیار دوست داشتنم خواهم دانست. می‌خواهم روز عروسی‌ام آهنگ غمگین پخش کنم و وصیت کنم در مراسم خاکسپاری‌ام اهنگ شاد مورد علاقه‌ام پخش شود.من از همه قانون‌های نانوشته و نوشته دنیا بیزارم(نانوشته‌ها بیشتر) به نظر من همه قانون های دنیا را باید پاک کرد و بعد هیچ قانون جدیدی ننوشت.فِدالفِدالMon, 31 Jan 2022 23:31:06 +0330https://virgool.ir/@fedal/ضربه-تولد-oxhxdcexsuxiروسری ساتن حریر طرح کالسکه ای به رنگ آبی قرمز و زرد، کفش های ورزشی خواهرم و چادر مشکی بحرینی، ماسک هم که زیور آن روزهای صورت همه‌مان بود. سرهم کردم. صبح‌هایی که شب قبلش گریه کرده باشم آیینه با چشم‌های پف کرده نگاهم می‌کند .مشوش، ناراحت و افسرده. چند روز قبل هم خواستگارم بدون دلیل و توجیه رد کردم. من در همه چیز ناتمامم. در همه چیز و این نقص و ناتمامی را نمی خواستم به کسی نشان بدهم بماند در گوشه تاریک دنیای خودم که عزیزتر باشم. مادر و مادربزرگ روی تخت فلزی در حیاط نشسته بودند. مادر دخترش را که شال و کلاه کرده می‌بیند ترش می‌کند. نمی دانم چرا.با غیض نگاهم کرد و با بغض عبور کردم. مسیر تقریبا طولانی بود؛ به خصوص که از کوره راه و خلوت راه باید میرفتم. خاکی بود ولی همیشه مسیرهای خاکی را بیشتر از آسفالت و سنگفرش دوست دارم، نمیدانم چرا. رسیدم صبح روز وسط هفته کسی آنجا نبود‌ مرتفع ترین جای شهر نبود ولی آنجا شهر کوچک‌تر می‌نمود و آدم‌ها هم. روبروی مزار‌ها میله‌های بلندی که پارچه‌های ساتن مشکی را روی سر خود نگه می‌داشتند ، سر پا ایستاده بودند. وزش نسبتاً تند باد صدای نه چندان خوشایندی را ایجاد می‌کرد. ولی برای من نا خوشایند نبود. گاهی نسیم می‌شد و به تن پرچم‌های همیشه عزا رخصت استراحت می‌داد. سه پله بالا رفتم. سلام دادم. قدمی جلوتر رفتم. فاتحه ای خواندم. از مزارها عبور کردم. متن زیارت‌نامه را خواندم. به چپ پیچیدم و در گوشه پایینی آرامگاه چهار زانو نشستم. اول بغض بعد گریه بعد درد و دل بعد گلایه بعد التماس آرام‌تر شدم. صبح قبل از آمدن گفته بودم: سالگرد ۲۱ سالگی،مقصد من رفتن است با نرسیدن خوش است. سه تصمیم مهم گرفتم و بعد کمی سکوت و تفکر و بعد برگشتم. سبک‌تر و آرام‌تر، در تمام مدت به یک چیز فکر می‌کردم: ضربه تولد. در باغی بودم، آرام. احتمالا در کنار درختانی که سکونتگاه پرندگانی هستند که می‌دانند کی و چگونه سکوت را با آواز خود بشکنند. در حال خواندن کتاب یا شنیدن موسیقی بی کلام شاید هم یک اپرا که از حلق گرامافون برنجی بیرون می‌آمد. حال دلم خوش بود. جایم شاید کوچک و تنگ بود ولی امن بود و دوستش می‌داشتم.ناگهان همه چیز به هم ریخت. گرامافون ساکت شد، کلاغی آمد و قار قار کرد، باد تندی وزید و صفحات کتاب پاره شد و به پرواز درآمد. درخت پیر شد و من با ابروهای گره کرده، دست و پایی که در هوا میچرخید، چشم های بسته و بندی که مرا به صندلی مطالعه بسته بود فریاد می‌زدم، هرچه بلندتر و بلندتر. ولی کسی به دادم نرسید.همان جا بود که فهمیدم من از دنیا رفتم و به دنیا آمدم. بند صندلی مطالعه را از من جدا کردند و بندی دیگر را دورتادور بدنم پیچیدند. من را به اسارت گرفتند. ۲۲ سال از آن اسارت می‌گذرد و من هنوز مقصر را نیافتم. ولی فردا سالگرد همان ضربه است و من دوباره باید بروم.فِدالفِدالTue, 12 Oct 2021 19:00:58 +0330