https://virgool.ir/feed/@fatmhkrymy616«آشوب‌هایم، به جای فریاد، نوشته می‌شوند.»fa2026-11-10 14:59:38https://files.virgool.ir/upload/users/3840225/avatar/MbsweS.pnghttps://virgool.ir/@fatmhkrymy616https://virgool.ir/@fatmhkrymy616/سفید-arobg5odeuvjموسیقی بسیار بی‌ربط اما دوستش دارم🤍✨مادرم همیشه می گفت:«سفید، رنگ شروع دوباره است.»من اما از بچگی از سفید می ترسیدم.از دیوارهای سفید بیمارستان.از روپوش سفید دکتری که یک روز دستش را روی شانه پدرم گذاشت و دیگر چیزی نگفت.از ملافه های سفیدی که مادرم هر بار می شست، روی بند حیاط پهن می کرد و می گفت:«ببین چقدر تمیز شده.»من هیچ وقت به سفیدی شان نگاه نمی کردم.چشمم دنبال لکه ها بود.یک روز، وقتی پدرم پشت میز نشسته بود و عددهای قبض ها را روی تکه ای کاغذ می نوشت، پرسیدم:«مامان، چرا کاغذ سفیده؟»خندید.گفت:«کاغذ سفید نیست، مادرجان. هنوز چیزی روش نوشته نشده.»گفتم:«فرقش چیه؟»مداد را از دستم گرفت.کمی مکث کرد و گفت:«وقتی چیزی نوشته نشده، آدم فکر می کنه هر چیزی ممکنه روش نوشته بشه.»بعد آرام تر ادامه داد:«ولی بعضی سفیدی ها، جای چیزهایی ان که دیگه هیچ وقت نوشته نمی شن.»آن موقع نفهمیدم.فقط یادم ماند.سال ها گذشت.مادرم مرد.پدرم چند سال بعد.من ماندم و خانه ای که بعد از رفتنشان، عجیب بزرگ شده بود.هر اتاقش یک سکوت داشت.در اتاق مادر هنوز بوی صابون می آمد.گاهی فکر می کردم اگر در کمدش را باز کنم، صدایش را می شنوم:«دست نزن، مرتبش کردم.»اما هیچ وقت بازش نکردم.تا روزی که تصمیم گرفتم خانه را بفروشم.همان روز، میز پدرم را خالی کردم.کشوی پایینی گیر کرده بود.با زانو فشارش دادم و باز شد.چند قبض قدیمی، یک خودکار خشک شده و دسته ای کاغذ سفید داخلش بود.اولین کاغذ را برداشتم.بالای صفحه، با دستخطی که نمی شناختم، نوشته شده بود:«برای مادرم.»لبخند زدم.فکر کردم کار پدر است.کاغذ را برگرداندم.پشتش چیزی نبود.کاغذ دوم را برداشتم.سفید.سومی.سفید.چهارمی را که برداشتم، زیر همان جمله نوشته شده بود:«هنوز نگفتی.»خشکم زد.دستم را روی نوشته کشیدم.جوهر خشک بود، اما مطمئن بودم چند لحظه پیش آنجا نبود.آن شب کاغذ را روی میز گذاشتم و خوابیدم.صبح، فقط یک جمله دیگر اضافه شده بود:«آن روز را یادت هست؟»کاغذ را کنار گذاشتم.نمی خواستم یادم بیاید.اما بعضی چیزها هرچه بیشتر فراموششان کنی، دقیق تر برمی گردند.آن روز را یادم آمد.دوازده سالم بود.مادرم با من دعوا کرده بود.سر چیز کوچکی.من در اتاقم را محکم بستم و کلید را چرخاندم.چند دقیقه بعد، صدایش را از پشت در شنیدم:«بازش کن.»جواب ندادم.گفت:«فقط می خوام باهات حرف بزنم.»باز هم جواب ندادم.چند ثانیه سکوت شد.بعد صدای سه ضربه آمد.تق.تق.تق.بعد صدای قدم هایش دور شد.آن شب، پدرم دیر به خانه برگشت.صبح، خانه پر از آدم بود.و من تازه فهمیدم مادرم دیگر قرار نیست در بزند.سال ها به خودم گفته بودم کودک بودم.تقصیر من نبود.اما هر بار که یادم می آمد، انگار هنوز همان در بسته را می دیدم.کاغذ را برداشتم.دستم می لرزید.پایین جمله نوشتم:«ببخشید.»صبح روز بعد، کاغذ دوباره سفید بود.فقط همان جمله اول مانده بود:«برای مادرم.»دیگر چیزی نوشته نشد.نه «پسرم».نه «ببخشید».نه حتی یک کلمه.چند روز بعد، خانه را فروختم.کشو را خالی کردم.کاغذ را برداشتم و با خودم بردم.سال ها گذشت.دیگر به آن خانه فکر نکردم.تا هفته پیش.یک پاکت سفید، بدون فرستنده و بدون تمبر، پشت در خانه ام افتاده بود.داخلش فقط یک کلید کوچک و زنگ زده بود.همان کلیدی که سال ها پیش، بعد از فروش خانه، دور انداخته بودم.آن شب خوابم نبرد.صبح دوباره به خانه قدیمی برگشتم.خانه هنوز همان جا بود.دیوارهای سفید.پنجره های بسته.میز پدرم.کشوی پایینی.نشستم.کاغذ را از جیبم بیرون آوردم.همان کاغذ.همان سفیدی.بالایش هنوز نوشته بود:«برای مادرم.»خودکار را برداشتم و نوشتم:«مامان، من آن روز در را باز نکردم.»مدتی به جمله نگاه کردم.بعد زیرش اضافه کردم:«اگر هنوز آنجایی، ببخش.»خودکار را زمین گذاشتم.اتاق ساکت بود.هیچ اتفاقی نیفتاد.برای اولین بار خوشحال شدم که چیزی روی کاغذ ظاهر نشد.بلند شدم.کلید را برداشتم.خواستم از اتاق بیرون بروم.دستم روی دستگیره بود که صدایی از پشت سرم آمد.آرام.خیلی آرام.«بالاخره اومدی.»خشکم زد.برنگشتم.سه ضربه به در خورد.تق.تق.تق.این بار، از آن طرف.دستم هنوز روی دستگیره بود.آرام چرخاندمش.در باز شد.اتاق خالی بود.نه کسی آنجا بود، نه چیزی تکان می خورد.فقط ملافه سفید قدیمی مادرم روی تخت افتاده بود.چند قدم جلو رفتم.کاغذم کنار تخت افتاده بود.برداشتمش.«برای مادرم.»همان جمله اول.همان دستخط ناشناس.اما این بار، زیرش چیزی نوشته شده بود.با دستخط خودم.با جوهر تازه.فقط سه کلمه:«در را باز کردم.»سرم را بلند کردم.در اتاق هنوز باز بود.چند لحظه همان جا ایستادم.بعد صدای مادرم را از پشت در شنیدم:«حالا می تونی بیای بیرون.»نفس در سینه ام ماند.به در نگاه کردم.بعد به کاغذ.دستم آرام پایین آمد.کاغذ از میان انگشت هایم سر خورد و روی زمین افتاد.برای چند ثانیه فقط به آن خیره ماندم.بالای صفحه هنوز نوشته بود:«برای مادرم.»و زیرش...دیگر هیچ چیز نبود.تمام کاغذ سفید شده بود.شقایق آبیشقایق آبیSat, 12 Sep 2026 10:22:45 +0330https://virgool.ir/@fatmhkrymy616/پناهِ-کسی-یا-هراسِ-کسی-uwcb0csqiz37در نقد، به ویدیو ملتهب و خشونت باری که این روزها، فضای خاکستری مجازی را سیاه تر کرد....نه، اندوهِ ما تنها از دیدنِ یک رفتارِ زشت نیست.اندوهِ ما از آن است که گاه کسانی می‌کوشند نامِ مردانگی را بر چیزی بنویسند که از مردانگی، جز سایه‌ای وارونه و بی‌ریشه در خود ندارد.مردانگی در این سرزمین با فریاد آغاز نشد؛ با فداکاری آغاز شد.در سرزمینی که آرش، جانِ خویش را در تیر نهاد تا مرزهای وطن پابرجا بماند؛ در سرزمینی که رستم، قدرت را سپرِ حمایت از مردم ساخت، نه ابزاری برای ترساندن آنان؛ در سرزمینی که گردآفرید با قامتِ استوار در تاریخ ایستاد تا نشان دهد شرافت، نه زن می‌شناسد و نه مرد، بلکه انسان می‌شناسد؛ چگونه می‌توان تحقیرِ یک زن را نشانهٔ قدرت پنداشت؟و آنچه دل را بیش از همه می‌آزارد، خودِ خشونت نیست؛ فراموشیِ حرمتِ زن است.زن، در فرهنگِ این سرزمین، هرگز حریفی نبوده است که مرد بخواهد بر او پیروز شود.زن، نخستین پناهگاهِ هر انسان است.نخستین صدایی که شنیده‌ایم.نخستین دستی که ما را از زمین بلند کرده است.مادرانِ این خاک، رستم‌ها را پرورش داده‌اند؛ نه برای آن‌که روزی دستی بر ضعیف‌تر از خود بلند کنند، بلکه برای آن‌که پناهِ دیگران باشند.گاهی با خود می‌اندیشم اگر پهلوانانِ این سرزمین از پسِ قرن‌ها خاموشی بازگردند، از چه چیز بیشتر اندوهگین خواهند شد؟از آن‌که مردی بر زنی خشم گرفته است؟یا از آن‌که کسانی این خشم را قدرت نامیده‌اند؟زیرا تفاوتِ قدرت و خشونت، تفاوتِ پهلوان و زورگوست.قدرت، توانِ حمایت کردن است.خشونت، اعترافِ آشکارِ ناتوانی.مردی که برای اثباتِ خویش به تحقیرِ یک زن نیازمند باشد، پیش از آن‌که زن را خوار کرده باشد، مردانگی را خوار کرده است.به یادِ مادرانی می‌افتم که در سال‌های آتش و خون، جوانانِ خویش را راهیِ جبهه‌ها کردند.به یادِ مردانی که در هشت سال جنگ، جانِ خویش را سپرِ این سرزمین ساختند.آنان رفتند تا کودکی در امنیت بخوابد.تا مادری بی‌هراس زندگی کند.تا حرمتِ انسان باقی بماند.هر بار که به آن نسل می‌اندیشم، غمی آرام در دلم می‌نشیند.نه از آن رو که رفتند؛ از آن رو که گاه فراموش می‌کنیم برای چه رفتند.آنان جان ندادند تا اشکِ زنی وسیلهٔ نمایش شود.آنان جان ندادند تا تحقیرِ انسان، سرگرمیِ تماشاگران گردد.آنان جان دادند تا انسان، حرمتِ انسان را نگاه دارد.مگر نه آن‌که نخستین آموزگارِ هر مرد، زنی است که او را در آغوش گرفته است؟مگر نه آن‌که هر پهلوانی، روزی کودکی بوده که از دستانِ مادر برخاستن را آموخته است؟پس چگونه می‌توان دستی را که روزی از مهرِ یک زن نیرو گرفته، برای آزردنِ زن بلند کرد؟تاریخِ ایران، دفترِ ستایشِ صاحبانِ قدرت نیست؛ دفترِ ستایشِ صاحبانِ شرافت است.نامِ بسیاری از زورمندان در غبارِ سال‌ها گم شده است، اما هنوز از آرش می‌گوییم و از رستم؛ زیرا مردم، قدرت را تحسین نمی‌کنند، شرافت را به خاطر می‌سپارند.هنوز از آنان که دل‌های بزرگ داشتند یاد می‌کنیم، نه از آنان که مشت‌های سنگین داشتند.و چه اندوهِ بزرگی است که برخی می‌پندارند ترس، احترام می‌آفریند.حال آن‌که احترام هرگز از ترس زاده نمی‌شود.احترام، فرزندِ اخلاق است.فرزندِ انسانیت است.فرزندِ آن فهمِ عمیقی است که به انسان می‌آموزد ارزشِ او به تعدادِ کسانی که از او می‌ترسند نیست؛ به تعدادِ دل‌هایی است که در کنارِ او احساسِ امنیت می‌کنند.روزی همهٔ هیاهوها خاموش خواهد شد.همهٔ شهرت‌ها.همهٔ فریادها.همهٔ نمایش‌ها.و آن‌گاه تنها یک پرسش باقی خواهد ماند:آیا در این جهان، پناهِ کسی بودیم یا هراسِ کسی؟پهلوانانِ این سرزمین پاسخِ آن پرسش را می‌دانستند.از همین روست که پس از قرن‌ها هنوز نامشان با احترام بر زبان‌ها جاری است.زیرا تاریخ، قدرت را به خاطر نمی‌سپارد؛ شرافت را به خاطر می‌سپارد.✍🏻 شقایق آبی؛شقایق آبیشقایق آبیFri, 31 Jul 2026 09:49:39 +0330https://virgool.ir/@fatmhkrymy616/من-فحش-نمیدم-اقساطی-حرص-میخورم-ngskcwox6tnvالبته بنده در ظاهر نیز اینقدر آرام نبوده و نیستم🙂🤣من همیشه به این نتیجه رسیده‌ام که فحش دادن، اگر در حد کنترل‌شده باشد، یک جور خدمات رایگان به سلامت روان است.طرف عصبانی می‌شود، دو تا فحش می‌دهد، یک نفس عمیق می‌کشد، یک لیوان آب می‌خورد و دوباره به آغوش جامعه برمی‌گردد؛ انگار نه انگار که پنج دقیقه قبل آماده بود کره‌ی زمین را با دست از مدارش خارج کند!اما من؟من فحش نمی‌دهم...نه اینکه خیلی آدم باادبی باشم؛ نه!فقط هر بار می‌خواهم فحش بدهم، یک صدای نامرئی از ته وجدانم می‌گوید:«زشته...»بعد همان صدا سه ثانیه بعد می‌گوید:«حالا برو دو ساعت غر بزن!»و من هم اطاعت می‌کنم!اصلاً من فحش نمی‌دهم...من حرصم را قسطی پرداخت می‌کنم.فحش دادن، پرداخت نقدی است.غر زدن؟خرید اقساطی!امروز یک قسط،امشب قبل خواب دو قسط،فردا صبح که بیدار شدم سه قسط،سه روز بعد هم یک اعلان از مغزم می‌آید:«یادآوری: هنوز بابت حرصِ سه‌شنبه، چهار قسط باقی مانده است!»بعد تازه بدبختی اصلی شروع می‌شود...غر زدن من روی یک موضوع نمی‌ماند.از اینکه راننده بوق زد شروع می‌کنم...وسطش یادم می‌افتد یک فروشنده سه سال پیش پول خرد نداشت.بعد می‌رسم به معلم کلاس چهارم که گفت:«خطت خوب نیست.»بعد هم نمی‌دانم چرا نتیجه می‌گیرم که کلاً مردم اعصاب ندارند!ذهن من موقع عصبانیت اصلاً حافظه نیست...آرشیو ملی است.همه‌چیز را نگه می‌دارد.تاریخ،ساعت،محل وقوع،رنگ لباس طرف،لحن حرف زدنش،و اگر لازم باشد، رطوبت هوا را هم ثبت می‌کند!یک نفر عصبانی می‌شود، همان لحظه هرچه باید بگوید می‌گوید و تمام.من؟سه ساعت بعد، زیر دوش حمام، تازه جواب دعوا یادم می‌آید!بعد همان‌جا، با شامپو در دست، یک مناظره‌ی خیالی را با اختلاف زیاد می‌برم.طرف بیچاره تا آن موقع شامش را خورده، خوابیده، شاید اصلاً اسم مرا هم یادش رفته...من تازه می‌گویم:«اَه... باید همون موقع اینو بهش می‌گفتم!»بدتر از همه این است که هیچ‌کس از دست من در امان نیست.کافی است فقط اشتباه کند و بپرسد:«چی شده؟»تمام!بدبخت دیگر راه فراری ندارد.من از اول تعریف می‌کنم.با جزئیات.با بازسازی صحنه.با تحلیل روان‌شناختی شخصیت طرف مقابل.با ارجاع به اتفاقات سال‌های قبل.بعد هم هر دو دقیقه یک بار مکث می‌کنم که طرف وظیفه‌اش را انجام بدهد.باید سر تکان بدهد.باید بگوید:«حق داری...»«دقیقاً...»«من جای تو بودم بدتر برخورد می‌کردم...»اصلاً وظیفه‌ی شنونده تأیید کردن است!اگر خدایی نکرده بگوید:«خب شاید یه کمم تقصیر خودت بوده...»تبریک می‌گویم...ایشان رسماً موضوع غر زدن بعدی من شدند!گاهی به آدم‌هایی که راحت فحش می‌دهند حسودی‌ام می‌شود.نه به خودِ فحش...به آرامشی که بعدش دارند.من بعد از یک ساعت غر زدن هم آرام نمی‌شوم.فقط موضوع غر زدنم عوض می‌شود!خلاصه ما آدم‌های مؤدب، آرام‌تر از بقیه نیستیم.فقط به جای اینکه عصبانیت را از دهانمان بیرون بریزیم، آن را به صورت پادکست، مستند، پرونده‌ی قضایی و پایان‌نامه در اختیار اطرافیان قرار می‌دهیم!پ.ن:اگر حس کردید این متن زیادی طولانی شد...حق دارید.حقیقتش این متن نه برای دفاع از فحش دادن نوشته شد...نه برای تبلیغ غر زدن...فقط امشب نه می‌توانستم فحش بدهم...نه کسی دم دستم بود غرهایم را تحمل کند...در نتیجه قربانی بعدی، شما بودید!با تشکر از اینکه در روند تخلیه‌ی روانی اینجانب همکاری کردید.(این متن در نهایت حرص در ساعت ۴ صبح روز دوشنبه ۲۹ تیرماه سال ۱۴۰۵، حینی که برای بار صدم تاریخ امتحانات رو عوض کرده اند، نوشته شده است.)شقایق آبیشقایق آبیMon, 20 Jul 2026 04:53:20 +0330https://virgool.ir/@fatmhkrymy616/بهشت-سهم-زخم-خورده-ها-jjafk6kinfwgآدمی با زخم به دنیا می‌آید و با زخم از دنیا می‌رود. هیچ‌کس را نمی‌شناسم که سهمی از اندوه نبرده باشد؛ یکی در کودکی، یکی در عشق، یکی در فقر، یکی در تنهایی، و دیگری در سکوتی که هیچ‌گاه کسی صدایش را نشنید.ما، فرزندان رنجیم؛ اما محکومِ رنج نیستیم.چه کسی می‌تواند ادعا کند عدالت را تمام‌قد دیده است؟ دنیا همیشه میان آدم‌ها یکسان تقسیم نشده؛ یکی نان نداشت، دیگری آغوش؛ یکی امنیت نداشت، دیگری امید. با این همه، هنوز انسان‌هایی هستند که با قلبی شکسته، برای دیگری دعا می‌کنند؛ با چشمانی اشک‌آلود، لبخند می‌بخشند؛ و با روحی خسته، دست افتاده‌ای را می‌گیرند.عارفان می‌گفتند خدا دل‌های شکسته را بیشتر دوست دارد؛ نه برای آنکه شکسته‌اند، بلکه چون غرور از میان ترک‌هایشان فرو ریخته و نور، راهی برای ورود یافته است. شاید زخم، همان دری باشد که اگر بسته می‌ماند، هرگز آفتاب به جان آدمی نمی‌رسید.بهشت، شاید مزدِ بی‌گناه بودن نباشد؛ مزدِ از نو برخاستن باشد. مزدِ آنکه با همهٔ تلخی‌هایی که چشید، خود به کام دیگری زهر نریخت. مزدِ آنکه دنیا نتوانست مهربانی را از قلبش تبعید کند.و اگر خدا، آن‌گونه که می‌گویند، از مادر به فرزند مهربان‌تر است، چگونه ممکن است اشک‌هایی را که خودش شاهدشان بوده، فراموش کند؟ چگونه ممکن است آه‌هایی را که در نیمه‌شب، بی‌هیچ شنونده‌ای برخاسته‌اند، نشنود؟شاید بهشت، وعده‌ای برای بی‌دردها نباشد؛ وعده‌ای برای رنج‌کشیدگان باشد. برای آنان که زیر بار بی‌عدالتی خم شدند، اما خمیدگی‌شان به شکستنِ انسانیتشان نینجامید.پس وقتی می‌گوییم «همهٔ ما لایق بهشتیم»، از روی غرور نیست؛ از سرِ امید است. امید به اینکه هیچ اشکی در این جهان بی‌پاسخ نمی‌ماند، هیچ زخمی بی‌مرهم نمی‌ماند، و هیچ قلبی که صادقانه رنج کشیده است، از رحمت بی‌کران خدا دور نخواهد ماند.؛شقایق آبیفاطمه کریمیشقایق آبیشقایق آبیMon, 06 Jul 2026 13:08:48 +0330https://virgool.ir/@fatmhkrymy616/سفید-کردن-کلاغ-jskdd4pjwmlmجوان‌تر که بودم، جهان برایم ساده بود؛ ساده‌تر از آن‌چه حقیقت تاب تحملش را دارد.آدم‌ها یا خوب بودند یا بد. عشق یا مقدس بود یا دروغ. حسادت، زشت‌ترین فعل انسانی بود؛ لکه‌ای سیاه بر روح، چیزی شبیه زهر که آرام‌آرام از درون می‌کُشد. آن روزها باور داشتم جهان را می‌شود با دو رنگ فهمید: سپیدی و سیاهی.کلاغ برایم همیشه نشانه‌ی شومی بود و کبوتر، نشانی از رهایی. سمت راست، قلمرو پاکی بود و سمت چپ، سرزمین سقوط. حتی خدا را هم گمان می‌کردم جهان را با نظمی دقیق میان خیر و شر تقسیم کرده است.نمی‌دانستم حقیقت، جایی میان همین مرزهای خیالی نفس می‌کشد.تا روزی که راهی کوه شدم.سال‌ها بود نامش را در سینه حمل می‌کردم؛ مراد.مراد برای من یک خواسته‌ی ساده نبود.مراد، خلاصه‌ی تمام سال‌هایی بود که جنگیده بودم. نام تمام شب‌هایی بود که بی‌صدا گریسته بودم. شکل تمام زخم‌هایی بود که زندگی بر تنم نشانده بود و من با این امید تحملشان کرده بودم که روزی، درست روزی که به او برسم، همه‌چیز معنا پیدا خواهد کرد.برای رسیدن به او، عمر گذاشته بودم.از مسیرهایی عبور کرده بودم که دیگران حتی جرأت نگاه کردن به آن را نداشتند.گاهی در میانه‌ی راه، از خستگی روی سنگ‌ها افتاده بودم و با خود گفته بودم:«فقط کمی دیگر… تمام این دردها ارزشش را دارد.»روزهایی بود که پاهایم دیگر توان ادامه نداشت، اما خیال رسیدن، مثل آتشی مقدس، از درون هلم می‌داد.من زندگی نکرده بودم.من فقط در حال رسیدن بودم.و آن روز…بالاخره قله را دیدم.برای لحظه‌ای ایستادم.باد سردی از فراز کوه می‌وزید و صورتم را لمس می‌کرد. آسمان آن بالا رنگ دیگری داشت، انگار جهان هرچه پایین‌تر بود آلوده‌تر می‌شد و پاکی فقط در ارتفاع زندگی می‌کرد.نفسم سنگین شده بود.قلبم چنان می‌کوبید که گمان کردم سینه‌ام تاب تحملش را ندارد.نگاهم افتاد به مراد.همان‌جا بود.در فاصله‌ای آن‌قدر کوتاه که می‌توانستم تصور کنم چند ثانیه‌ی دیگر انگشتانم روی آن خواهد نشست.سال‌ها انتظار…تمام آن رنج‌ها…تمام آن اشک‌ها…تمام آن صبوری‌ها…همه داشت به پایان می‌رسید.لبخند زدم.احساس کردم جهان برای نخستین بار دارد به من چیزی پس می‌دهد.دستم را بالا آوردم.تنها یک قدم دیگر.فقط یک قدم.و درست در همان لحظه…دستی دیگر از کنارم عبور کرد.نه.نخیر.از کنارم نه.از تمام سال‌های عمرم عبور کرد.از تمام رنج‌هایی که کشیده بودم گذشت.از تمام زخم‌هایی که تحمل کرده بودم رد شد.و پیش از من…مراد را در آغوش گرفت.خشکم زد.نفسم برید.برای چند ثانیه جهان بی‌صدا شد.حتی باد ایستاد.سر برگرداندم.او بود.دوستی قدیمی.آشنایی که سال‌ها پیش کنار هم آینده را ساخته بودیم. همان کسی که روزی خیال می‌کردم رنج‌هایش شبیه رنج‌های من است.اما حالا روبه‌رویم ایستاده بود.آرام.بی‌خدشه.با کفش‌هایی صورتی، تمیز… آن‌قدر تمیز که انگار هیچ‌وقت سنگی زیر پایش نبوده است.انگار اصلاً راهی طی نکرده بود.انگار کوه برای او خم شده بود.مراد را میان دستانش گرفت.با شوق خندید.چشم‌هایش از برقِ پیروزی می‌درخشید.بعد آن را بوسید.همان مرادی که من سال‌ها برایش خودم را فرسوده بودم.همان مقصدی که من تمام جوانی‌ام را قربانی‌اش کرده بودم.همان چیزی که خیال می‌کردم پاداش تمام زخم‌های من خواهد بود.پاهایم لرزید.نگاهم افتاد به رد خون‌هایی که پشت سرم روی سنگ‌ها خشک شده بودند.تمام مسیر را می‌دیدم.تمام آن رنج بیهوده را.و ناگهان فهمیدم جهان هیچ عهدی با رنج آدم‌ها نبسته است.هیچ قانونی وجود ندارد که بگوید آن‌که بیشتر درد کشیده، بیشتر سزاوار رسیدن است.این فقط دروغی بود که سال‌ها برای ادامه دادن به خودم گفته بودم.او مرا دید.لبخند زد.آن لبخند…خدا می‌داند چرا هنوز بعد از سال‌ها صدایش را می‌شنوم.گفت:«تو هم رسیدی…»و بعد بازویش را دور شانه‌ام انداخت.گرمای دستش را حس کردم.و همان لحظه، چیزی درونم مُرد.من هم لبخند زدم.تبریک گفتم.با او خندیدم.حتی شادی‌اش را شریک شدم.اما در اعماق وجودم، در تاریک‌ترین بخش روحی که تا آن روز از وجودش بی‌خبر بودم…چیزی آرام بیدار شد.چیزی سیاه.چیزی زهرآگین.چیزی که سال‌ها از آن متنفر بودم.حسادت.آن روز فهمیدم درون هر انسانی کلاغی زندگی می‌کند.و کلاغ من،بالاخره بیدار شده بود.مدتی طول کشید تا بفهمم این بیداری فقط یک لحظه نیست؛ یک تغییر دائمی‌ست. چیزی در من دیگر مثل قبل کار نمی‌کرد. جهان هنوز همان جهان بود، اما نگاه من دیگر همان نگاه نبود.مراد را از آن روز به بعد، هر بار که به یاد می‌آوردم، دیگر یک «مقصد» نبود؛ یک زخم بود که شکل عوض کرده بود. و آن دوست قدیمی… دیگر فقط یک انسان نبود، بلکه آینه‌ای بود که مرا در خودم شکست.شب‌ها، وقتی سکوت همه‌چیز را می‌پوشاند، همان صحنه دوباره تکرار می‌شد. دست‌هایی که پیش از من رسیده بودند، لبخندی که دیر رسیده بودم، و مرادی که دیگر مال من نبود. و هر بار، چیزی در درونم آرام‌تر از قبل فرو می‌ریخت.اولش فکر کردم باید فراموش کنم. بعد فهمیدم فراموشی وجود ندارد؛ فقط شکل عوض می‌کند.پس کاری کردم که از همه خطرناک‌تر بود.شروع کردم به توجیه کردن.به خودم گفتم: شاید اصلاً آن مراد، مرادِ من نبود. شاید من مسیر را اشتباه آمده بودم. شاید رنج، نشانه‌ی انتخاب نبود؛ فقط نشانه‌ی تأخیر بود.اما حقیقت، با این حرف‌ها خاموش نمی‌شد.هر بار که نامش را در ذهنم تکرار می‌کردم، کلاغ درونم بال می‌زد.نه با جیغ.با سکوت.سکوتی که از هر فریادی سنگین‌تر بود.روزها گذشت.کم‌کم یاد گرفتم لبخند بزنم بدون اینکه چیزی درونم آرام شود. یاد گرفتم حرف بزنم بدون اینکه خودم را باور کنم. یاد گرفتم در جمع، انسانِ آرامی باشم که دیگران دوستش دارند، اما در تنهایی، کسی باشم که خودش را نمی‌شناسد.و این همان لحظه‌ای بود که فهمیدم سفید کردن کلاغ شروع شده است.نه با درمان.نه با رهایی.بلکه با فریب.من به جای کشتن سیاهی، اسمش را عوض می‌کردم.اگر حسادت بود، می‌گفتم تجربه.اگر درد بود، می‌گفتم رشد.اگر شکست بود، می‌گفتم تقدیر.و اگر چیزی در من می‌خواست فریاد بزند، می‌گفتم: «سکوت کن… این هم بخشی از سلوک است.»مردم تغییرم را دوست داشتند.می‌گفتند پخته شده‌ام.می‌گفتند آرام شده‌ام.می‌گفتند نور گرفته‌ام.و من هر بار لبخند می‌زدم، چون هیچ‌کس نمی‌فهمید نور، گاهی فقط انعکاس خاکستر است.سال‌ها گذشت.اما کلاغ…از بین نرفت.فقط یاد گرفت آرام‌تر درونم زندگی کند.و من، هر روز بیشتر مطمئن می‌شدم که بزرگ‌ترین دروغی که انسان می‌تواند به خودش بگوید، این نیست که سقوط نکرده…بلکه این است که سقوطش را فهمیده است.شب‌ها، هنوز هم، وقتی باد از پنجره می‌گذرد، آن صحنه برمی‌گردد.و من در تاریکی، به نقطه‌ای خیره می‌شوم که دیگر وجود ندارد.مراد…دیگر مقصد نیست.فقط نامی‌ست برای چیزی که هیچ‌وقت کامل به دست نیامدو کلاغ…همچنان سیاه است.و من…هنوز در حال سفید کردن آنم.؛شقایق آبی«لطفا نقد ها و نظراتتون رو برام بنویسیدشقایق آبیشقایق آبیSat, 20 Jun 2026 22:59:42 +0330https://virgool.ir/@fatmhkrymy616/بغض-کهنه-من-حسد-نیست-zqkldv5pxuwyتصویر رو هوش مصنوعی ادیت زد...گاهی شب، آن‌گاه که هیاهوی جهان در خوابِ خود فرو می‌رود،کنارِ ویرانه‌های دل می‌نشینمو از خویش می‌پرسم:این چه آتشی‌ست که در سینهٔ من زبانه می‌کشد؟حسد است؟یا داغِ راهی که ناتمام مانده است؟و هر بار، از ژرفای جانم ندایی برمی‌خیزد:نه...حسد، آرزوی خاموشیِ چراغِ دیگری‌ست؛و من هنوز،هر جا نوری می‌بینم،به حرمتِ روشنایی‌اشسر تعظیم فرود می‌آورم.قصهٔ من،قصهٔ مردی نیست که از شکوفه‌های باغِ دیگران آزرده باشد؛قصهٔ درختی‌ست‌که سال‌ها با طوفان جنگیده،اما میوه‌هایش را پیش از رسیدن چیده‌اند.من از ستاره‌های آسمان شکایتی ندارم؛من از ابرهایی می‌گریمکه درست بر فرازِ رؤیاهای من باریدند.اگر در صدایم خشمی هست،از حسرتِ نعمتِ دیگری نیست؛از زخمِ اعتمادی‌ستکه روزی دستِ کسی را گرفتو در تاریکی رها شد.من از آنچه دیگران یافته‌اند رنج نمی‌برم؛من از آنچه از من ربوده شد، سوگوارم.سوگوارِ جاده‌هایی که به من وعدهٔ رسیدن دادندو ناگهان به پرتگاه ختم شدند.سوگوارِ روزهاییکه صادقانه جنگیدم،اما داوریِ زمانهپیش از شنیدنِ دفاعِ من،حکمِ شکست را نوشته بود.شاید تنها گناهِ من این باشدکه زبانِ اندوهم را نمی‌شناسم.درد،وقتی راهی برای سخن گفتن نیابد،گاه به هیبتِ خشم درمی‌آید،گاه به چهرهٔ سکوت،و گاه چنان می‌نمایدکه نامش حسادت است.اما خدا می‌داند...در این دلِ خسته،هیچ آرزویی برای خاموش شدنِ هیچ چراغی نیست.من تنها رهگذری‌امکه در ازدحامِ کاروان،کوله‌باری از رؤیا بر دوش داشتو بازگشت،در حالی که دست‌هایش خالی بود.و این بغضِ کهنه،نه از دیدنِ رسیدنِ دیگران،که از نرسیدنِ خویش است...از نرسیدنِ خویش...هفده خرداد ۱۴۰۵؛شقایق آبیشقایق آبیشقایق آبیTue, 09 Jun 2026 13:07:49 +0330https://virgool.ir/@fatmhkrymy616/تَنگِ-بلور-kryyfjw3gidj-kryyfjw3gidjمحرک من برای نوشتن بعد از چند ماه...ماهی، در حصارِ تنگِ بلور،گرد خویش می‌چرخد و خیالِ دریا در دل می‌پرورد؛از پسِ شیشه، جهانی را می‌نگردکه در وهمِ او، رهایی‌ست و زیباییِ بی‌انتها…دل می‌کند از دایره‌ی امنِ خویش،به شوقِ آن نادیده‌ی فریبنده،خود را به بیرون می‌سپارد…اما چه زود درمی‌یابدآنجا که گمانِ وسعت بود،هوایی برای نفس کشیدن نیست؛و آزادی، بی‌جانِ او،تنها رؤیایی بود در آینه‌ی آب...✍🏻 شقایق آبیشقایق آبیشقایق آبیSun, 31 May 2026 11:00:26 +0330