https://virgool.ir/feed/@fatinerراوی ویرانه های قلبم.... کلماتم خاکستر دیروزند؛مینویسم تا شهر درونم دوباره جان بگیرد.fa2026-11-11 16:18:58https://files.virgool.ir/upload/users/4958945/avatar/E3i1Dd.jpghttps://virgool.ir/@fatinerhttps://virgool.ir/@fatiner/قتل-رویایی🪧-rjyexw6qybyiچشمانم نایی برای پلک زدن ندارند. یاد روز قتل می‌افتم؛ آن روز، من آنجا بودم. آن لحظه را حتی برای دشمنم هم آرزو نمی‌کنم.یاد دستانی می‌افتم که آغشته به خون بودند، و تنها صدایی که در آن سوله می‌پیچید: ضربان قلبم بود که از وحشت به تندی می‌تپید. هنوز آن جنازه را در خاطر دارم که در رودخونی غرق شده بود. آن چهره‌ی رنگ‌پریده و آن نعره‌های پر از درد پیش از مرگش، هنوز در ذهنم می‌چرخد.مادرم وارد سوله شد. اما او آنجا چه می‌کرد؟!خجالت می‌کشیدم به چهره‌اش نگاه کنم. چهره‌ی مادری که با پول خیاطی بزرگمان کرد و بعد از فوت پدر از پا درآمد، اما برای بزرگ کردن ما خود را پیر کرد. مادرم نزدیک‌تر می‌شد؛ مادرم هم آغشته به خون بود. دستانم می‌لرزید، جانی بر تن نداشتم. چاقو بی‌اختیار از دستم افتاد.زیر پای مادرم نشستم — مادری که تنها کاری که می‌کرد، نگاه کردن به من بود — و به شیون پرداختم. التماس می‌کردم که مرا ببخشد و بگوید چرا سر تا پایش خونی است. فقط گریه می‌کردم و نعره می‌کشیدم. دستانم را روی صورتم گذاشته بودم و اشک می‌ریختم:«مامااان… مامااان… ببخشید، غلط کردم مااامان، چاره‌ی دیگه‌ای نداشتم… اون پدرم و کشته بود. باید می‌مرد مامان… مامان چرا اومدی اینجا؟ اومدی شرمنده‌ام کنیییی؟ اومدی بگی این پسری نبود که می‌خواستی، آره؟»با نعره‌ی بلندی گفتم: «آرهههههههههه!»هیچ صدایی جز نعره‌های من نبود. دستم را از جلوی صورتم برداشتم تا به چشمان معصوم مادرم نگاه کنم. سرم را بالا آوردم. اما… اما…مادرم آنجا نبود.بلند شدم، اشک‌هایم را با آستینی که خون رویش خشک شده بود پاک کردم و به آن سمتی که مادرم بود نگاه کردم. نبود. بلند شدم تا باقی سوله را ببینم. به سمت راستم برگشتم.چیزی دیدم که دلم می‌خواست باور نکنم، اما نمی‌شد. این… این… نه، نه… این منم… غیرممکنه. چرا پس…در واقع چیزی که دیدم، کابوس شب‌هایم بود. خودم را مقابل خودم می‌دیدم، در حالی که مرده بودم؛ نه تنها رنگ صورتم، بلکه چشمانم هم سفید شده بود. چاقو به سینه‌ای که زمانی قلبم در آن می‌تپید فرو رفته بود و خون بر زمین ریخته بود. و مادرم بالای سرم گریه می‌کرد و بر سر خود می‌کوبید.رو به مادرم کردم. با استرس و اضطراب هق‌هق می‌کردم و می‌گفتم:«مامان… مامان، من اینجام، نگام کن. من نمردم مامان. من زنده‌ام، پسرت زنده‌ست، من نمردم، اینجام، نگام کن…»بلند شدم و دور خودم می‌چرخیدم، طوری که نه تنها من، بلکه دنیا هم در سرم می‌چرخید.با نفس‌زنان از خواب بیدار شدم؛ گویی این سیاره به این بزرگی، اکسیژن برایم کافی نبود. دستانم یخ کرده بود و پهنای صورتم خیس شده بود. چهره‌ی ترسیده‌ام را پاک کردم و متوجه شدم این‌ها چیزی جز خواب نبود.یاد مادرم افتادم که امشب سر شام گفته بود زیاده‌روی کرده‌ام. حتماً بر اثر پرخوری چنین کابوسی دیده‌ام.پس یادتان باشد: شام سنگین، کابوس سنگین.[فاطینر]ܦ̇ߊ‌ࡈߊߺࡅ࡙ࡅ߭ܝ‌ (𝕗𝕒𝕥𝕚𝕟𝕣)ܦ̇ߊ‌ࡈߊߺࡅ࡙ࡅ߭ܝ‌ (𝕗𝕒𝕥𝕚𝕟𝕣)Fri, 06 Nov 2026 18:39:31 +0330https://virgool.ir/@fatiner/از-اعدام-تا-تبعید-سیبری-5-kaypwuzv3qkuآن زن، با نگاهی که گویی تمام رنج‌های جهان را در خود داشت، بر گوشه‌ای از همان کاغذهای حراج‌شده نشست. با تعجب تماشایش می‌کردم؛ او کاغذها را یکی‌یکی می‌خواند، با دقت در آن‌ها غرق می‌شد و سپس پولش را به من می‌داد. اما او کاغذها را با خود نمی‌برد؛ آن‌ها را دوباره در جایی می‌گذاشت تا دیگران نیز بتوانند در آن‌ها زندگی پیدا کنند. پس از ساعت‌ها، مبلغ ناچیزی در کف دستم بود، در حالی که گرسنگی بندبند وجودم را می‌گرفت.زن همچنان در کنارم نشسته بود. برخاستم و کاغذها را جمع کردم؛ به دنبال ارابه‌ای می‌گشتم که شاید تکه‌ای گوشت هم بفروشد. اما وقتی تمام دارایی‌ام را دادم، مرد فروشنده با بی‌رحمی سکه‌هایم را به صورتم کوبید. تازه آنجا بود که فهمیدم در این ده سال، ارزش چیزها چه تغییری کرده است؛ نوشته‌های من چون پاره‌آشغالی ارزان بودند و برای خریدنشان، کسی به فکر نبود. ناگهان صدایی از گوشم گذشت: «با من بیا…» زن مرا دعوت می‌کرد. نمی‌دانستم به کجا، اما در میانه‌ی آن درماندگی، او تنها ریسکِ باقی‌مانده‌ی من بود.او مرا به کلبه‌ای بزرگ برد و گفت: «اینجا خانه من است. اگر می‌خواهی، می‌توانی امشب را اینجا سپری کنی.» در آن لحظه، نه تنها به سرپناه، بلکه به همدمی نیاز داشتم که بدانم در این دنیای بی‌رحم، تنها نیستم. آن شب، با شکم سیر و قلبی لرزان، تمام ده سالِ سیاهی را که در سیبری و تنهایی گذرانده بودم، برای او تعریف کردم.و حالا، از آن خاطراتِ تلخ، ده سال می‌گذرد. زندگی جدیدی را با آنا آغاز کردم؛ همان فرشته‌ای که مسیرِ تاریکِ من را به نور هدایت کرد. ما اکنون فرزندی داریم به نام الکساندر؛ پسری که خونِ نویسندگی در رگ‌هایش جاری است و اکنون خود، روزنامه‌نگاری موفق است. آنا، با قدرت و صلابت همیشگی‌اش، ستونِ تکیه‌گاه زندگی من است.اما… هر میراثی، پایانی دارد. فشارِ بی‌امانِ این زندگی و رنج‌های روحی، قلبم را فرسوده کرد. اکنون، در حالی که بیماری قلبی و صرع، توانِ ادامه دادن را از من گرفته، آماده‌ی ترک این دنیایی شدم که زمانی آرزویم بود، حالا آماده رفتنم......(این داستان بر اساس واقعیت است. زندگی نامه نویسنده ای پر رنج به نام فیودور داستایفسکی است که با مشکلات فراوانش نویسندگی چراغ زندگی اش شد و او آثاری مثل جنایت و مکافات، برادران کارمازوف، ابله و.... را در لحظات سخت زندگی به اوج شکوفایی رساند.)...پایان...[فاطینر]ܦ̇ߊ‌ࡈߊߺࡅ࡙ࡅ߭ܝ‌ (𝕗𝕒𝕥𝕚𝕟𝕣)ܦ̇ߊ‌ࡈߊߺࡅ࡙ࡅ߭ܝ‌ (𝕗𝕒𝕥𝕚𝕟𝕣)Thu, 05 Nov 2026 22:25:47 +0330https://virgool.ir/@fatiner/از-اعدام-تا-تبعید-سیبری-4-lkspzmj9qfpfشب تا صبح، زانو در بغل و غرق در اندیشه بودم. نه تنها از سوختنِ آرزوهایم، بلکه از سرمای استخوان‌سوزی که در رگ‌های یخ‌زده‌ام جریان داشت، می‌ترسیدم. هر بار که چشم باز می‌کردم، آرزو می‌کردم این کابوس تمام شود؛ اما اکنون می‌دانم که این درد، تنها واقعیتِ باقی‌مانده از زندگی من است.سال‌ها گذشت. بدنِ رنجورم به سرمای استخوان‌سوز سیبری عادت کرده بود؛ البته با کمک پوست و پشمِ سمورهایی که برایم پناهگاهی گرم ساخته بودند. با اینکه جسمم ضعیف‌تر شده بود، اما افکارم چون دژی مستحکم، بدبینی را از خود دور می‌کرد. امسال، سالِ پایانِ اسارت بود. در دل، تشنه‌ی آغوشی گرم و دیدنِ خانواده بودم؛ در خیال می‌دیدم پسرم بزرگ شده و همسرم با چشمانی پر از انتظار، منتظر بازگشت من است.وقتی نامه رسید که تبعید به پایان رسیده، تمام دارایی‌هایم — همان پوست‌ها و تله‌هایی که با دست‌های پینه‌بسته ساخته بودم — برداشتم و راهی سفر شدم. تغییر کرده بودم، اما هنوز همان تشنه‌ی رسیدن به خانه بودم. قدم به کوچه‌ها گذاشتم، از خانه‌ها گذشتم و با هر قدم، ضربان قلبم تندتر می‌شد. می‌ترسیدم؛ می‌ترسیدم از اینکه شاید دیگر مرا نشناسند، یا بدتر از آن، دیگر مرا نخواهند.با دستان لرزان، در زدم. بارها و بارها… اما سکوت، تنها پاسخ بود. بالاخره فریادی از پشت در آمد: «آقا! با چه کسی کار دارید؟»توضیحاتم را شنید و پاسخی داد که تمام دنیایم را فرو ریخت. قلبم از شدت شوک، در سینه می‌کوبید. ای کاش در همان سرمای بی‌رحم سیبری جان داده بودم! پاهایم توان ایستادن نداشتند و دستانم بی‌جان رها شدند. آن زن با لحنی بی‌روح گفت که پسرم در زیر چنگالِ روس‌ها جان باخته و همسرم از گرسنگی از دنیا رفته است.دنیای بی‌رحمی بود؛ بی‌آمان و بی‌وفا. پس از آن همه سختی و بدبختی، تازه با خودت رفیق می‌شد. آواره و تنها، به سمت سن‌پترزبورگ رفتم. می‌دانستم زندگی ادامه دارد، اما انگیزه‌ای برای زیستن نداشتم. تنها دارایی‌ام قلم و کاغذی بود؛ شروع کردم به نوشتن داستان‌هایی که فریادِ درد در تار و پودشان بود. روز را با کاغذهای پر از نوشته سپری کردم تا اینکه مردی با نگاهی کنجکاو پیش آمد. او با قیمت ناچیزی نوشته‌هایم را خرید. بارها و بارها آمدند و رفتند ؛ اما…(این داستان بر اساس واقعیت است. ادامه دارد...)[فاطینر]ܦ̇ߊ‌ࡈߊߺࡅ࡙ࡅ߭ܝ‌ (𝕗𝕒𝕥𝕚𝕟𝕣)ܦ̇ߊ‌ࡈߊߺࡅ࡙ࡅ߭ܝ‌ (𝕗𝕒𝕥𝕚𝕟𝕣)Thu, 05 Nov 2026 12:57:10 +0330https://virgool.ir/@fatiner/از-اعدام-تا-تبعید-سیبری3-sbclfgqtkp5rصدای شلیک مهیبی به گوشم رسید. از جا پریدم. فهمیدم آنچه تا پیش از این دیده بودم، تنها کابوسی در میان راه بوده و صدای گلوله متعلق به شکارچیان منطقه است. با این حال، سردی آن کابوس به واقعیت زندگی‌ام رسیده بود؛ یخبندان سلول‌های تنم را با تمام وجود حس می‌کردم.سرمایی بی‌رحم، مانند چاقویی پوست را می‌شکافت؛ گویی هزاران سوزن ریز در گوشت تنم فرو رفته بود. هوا آن‌قدر سنگین بود که نفس کشیدن را دشوار می‌کرد و با هر دم و بازدم، بخاری غلیظ از دهانم بلند می‌شد. ساعت‌های طولانی در راه بودیم تا اینکه بالاخره مرا پیاده کردند و تنها گذاشتند.سکوت مرگباری فضا را پر کرده بود؛ سکوتی که گاه با صدای شکستن یخ‌ها و وزش باد وحشی می‌شکست؛ صدایی که انگار از اعماق زمین برمی‌خاست. اطراف را نگاه کردم؛ طبیعتی که نه تنها با من دشمنی نداشت، بلکه نسبت به من کاملاً بی‌تفاوت بود—و این بی‌تفاوتی از هر دشمنی برایم دردناک‌تر بود. گویی زنده یا مرده بودن من هیچ فرقی به حال این دشت سفید نداشت.قدمی به جلو برداشتم و به سمت کلبه‌ی چوبیِ محکم‌تری رفتم. وقتی وارد شدم، کمی گرما که برای ادامه‌ی بقا کافی بود، به پوستم خورد. بوی نم و دود کهنه، فضا را پر کرده بود و موج‌های ناامیدی میان افکار آشفته‌ام می‌رقصیدند.از پنجره‌ای که سوز سرما از شکاف‌هایش به درون می‌زد، به بیرون نگاه کردم. در فضایی بیکران و دشت‌های وسیع بودم، اما جایی برای رفتن نداشتم. جسمم آزاد بود، اما دلم به گشت و گذار در این برهوت راضی نمی‌شد. من اسیر روسی‌ها نبودم؛ زندانی دلی بودم که برای خانواده‌ی کوچکش پر می‌زد و این، از هر شکنجه‌ای دردناک‌تر بود. تک‌تک خاطراتم، مانند زخمی باز روی قلبم می‌سوختند.همان‌طور که به افق خاکستری خیره بودم و سکوت، گوش‌هایم را کر کرده بود، درد استخوان‌سوزی تمام وجودم را فرا گرفت؛ ارمغان خستگی و ضرب‌وشتم‌ها. استراحت، لازمه‌ی بقا بود، اما روحم زیر باد یخی و زوزه‌کش بیرون منجمد شده بود. تصمیم گرفتم پیش از آنکه تگرگی تند و تیز مهمان کلبه‌ی اسیری‌ام شود، برای پیدا کردن غذا قدمی بیرون بگذارم. تنها چیزی که نصیبم شد، کبکی بود که از سرما مرده بود؛ شکاری که نیازی به تلاش نداشت.در راه، تکه‌چوبی برداشتم تا برای ساختن نیزه جهت شکار و حفاظت از خودم در برابر جانوران استفاده‌اش کنم… نمی‌دانستم چه چیزی در کمین است. پس از خوردن آن غذای مختصر و استراحتی کوتاه، روز جدیدی را آغاز کردم…(این داستان بر اساس‌ واقعیت است. ادامه دارد...)[فاطینر]ܦ̇ߊ‌ࡈߊߺࡅ࡙ࡅ߭ܝ‌ (𝕗𝕒𝕥𝕚𝕟𝕣)ܦ̇ߊ‌ࡈߊߺࡅ࡙ࡅ߭ܝ‌ (𝕗𝕒𝕥𝕚𝕟𝕣)Sun, 25 Oct 2026 18:39:58 +0330https://virgool.ir/@fatiner/از-اعدام-تا-تبعید-سیبری2-l42isqoof4tzقبل اینکه شمارشش رو تموم کنه و منم ریغ رحمت و سر بکشم...انگار زمان ایستاد، نه صدایی و نه تیر اندازی‌.شاید من مرده ام و خودم خبر نداشتم و شاید صدای تیر را بخاطر ضربان محکم قلبم نفهمیده بودم یا گمان کنم قبل از تیراندازی سکته کرده بودم . صدای قدم‌های فردی را می‌شنیدم که به سمتم می‌آمد و صدا نزدیک تر می‌شد.در میان جاده‌ی سردرگم ذهنم میدویدم که حس کردم گره دستانم که به تنه‌درخت چسبیده بود شل شد و بعد نور خورشید صبحگاهی برچشمانم تابید، سربازان روسی دستانم را گرفتند و بر سلول خود روانه ام کردند، فکر میکردم التماس هایم جواب داده اما دست سرنوشت داستان دیگری برای من رقم زده بود، کاغذی دریافت کردم از مأموران حکومتی که گویی حکم اعدام لغو و به سیبری تبعید شده بودم. جایی دور و سرد.نگران سردی تنم نبودم، نگران دلی بودم که از الان یخ زده بود. به مرگ راضی بودم حتی وقتی خیلی وحشتناک بود. کم کم آماده سفر شدم. وارد اتاقک محافظت شده ارابه شدم و از نرده ها ، منظره ای را نگاه میکردم که برای آخرین بار بود. به مدت ۱۰ سال تبعید شده بودم و این درحالی بود که کوچک ترین خبری از خانواده ام نداشتم. خسته بودم از نعره زدن و التماس های بی فایده....در کف چوبی ارابه دراز کشیدم و خوابیدم.صدای بی رحمانه تزاری ها مرا از خواب رویایی ام بیدار کرد. در خودم جمع شده بودم و میلرزیدم، ارابه ایستاد و در زمینی پا گذاشتم که تگرگ بر روی چمن هایش لانه کرده بود. کلبه چوبی بود که بر سمت آن راهی ام می‌کردند و طبق دستورات باید عمری را اینجا میگذراندم و بعد رفتن. تنها ی تنها بودم بدون هیچ آدمی، برهوتی بود که فقط خدا می‌دانست و انقدر ساکت بود که صدای باد را به راحتی می‌شنیدم.روی سنگی که جلوی کلبه بود نشستم که ناگهان صدایی نزدیکم شنیدم که از ترس ، ناخود آگاه از جایم پریدم و به پشت سر نگاه کردم چیزی که میدیدم باور نکردنی بود.چشمانم از حدقه بیرون زده بود ، قلبم مثل پتک بر سینه ام میکوبید، گویی خون در رگ هایم منجمد شده بود و آب دهانم از گلوی کویرم پایین نمی‌رفت،لرزش دستانم را حس میکردم و نایی برای ایستادن نداشتم. در حال اسفناک خودم بودم که.......(این داستان بر اساس واقعیت می باشد و ادامه دارد...)[فاطینر]ܦ̇ߊ‌ࡈߊߺࡅ࡙ࡅ߭ܝ‌ (𝕗𝕒𝕥𝕚𝕟𝕣)ܦ̇ߊ‌ࡈߊߺࡅ࡙ࡅ߭ܝ‌ (𝕗𝕒𝕥𝕚𝕟𝕣)Sat, 24 Oct 2026 12:19:08 +0330https://virgool.ir/@fatiner/از-اعدام-تا-تبعید-سیبری-1-eucvsyphjb7w۲۰ سالگی رو تازه شروع کرده بودم. جوون بودم و جویای نام، ولی مثل بقیه فقط زندگی نمی‌کردم؛ توی سرم کارهای بزرگ بود. پسر‌های هم‌سن‌وسالم کار می‌کردند تا شاه، خانواده‌هاشون رو اسیر نکنه و اموالشون رو به غارت نبره؛ من هم کار می‌کردم. تنه‌های بزرگ رو حمل می‌کردم؛ راستش نه به میل خودم، بلکه به اجبار. تنی ضعیف داشتم، اما ذهنی خلاق. مثل جادوگرهایی که چوبی برای معجزه داشتن، من هم قلمم رو جادو می‌دونستم.پس تصمیم بزرگ زندگی‌ام را گرفتم: روزها کار می‌کردم و شب‌ها، با چوب جادویم روی کاغذ معجزه می‌کردم. از حال و هوای حکومت تزار می‌نوشتم؛ اینکه چگونه شلاق‌هایشان را نه بر تن، بلکه بر قلب‌هایمان می‌زدند. می‌نوشتم که چگونه نه فقط پول‌ها، بلکه خانواده‌ها را از ما می‌گرفتند و حتی بعضی از جوانان زیر کار جان می‌دادند و مادرانی را عزادار می‌کردند. این‌ها را مخفیانه روی شیشه‌های مغازه‌ها و خیابان‌ها پخش می‌کردم.اما عاقبتِ سرنوشت، بعد از ۵ سال و خورده‌ای که حتی کتابی به نام «بیچارگان» چاپ کردم و در اوج بودم، گرفتار سربازان بی‌رحم حکومت تزار شدم و حکم ناعادلانه اعدام…خانواده‌ای پرشور نداشتم. تنها زنی داشتم با پسری خردسال، که آن‌ها هم عاقبت خوبی نداشتند. بعد از چندین سال زندان، نوبت به رهایی دنیایی رسید که آرزوی خیلی از آدم‌های بیرون از این زندان بود. صبح زود بود و نسیمی ملایم میان تار موهایی که آخرین بار، حسِ حمام رفتنم را به یاد نمی‌آورم، می‌وزید. اما همه‌چیز آنقدر آرام پیش نمی‌رفت. جلوتر که رفتیم، درختی را دیدم که فهمیدم قرار است من را به آن ببندند؛ و آن تک‌تیراندازی که با تفنگ منتظر شکار بود. تنها سیاهی‌ای که اکنون می‌دیدم، چشمانم بود که بسته شده بودند.دورمان سر و صدا بود؛ زندانیان با کاسه‌های غذایی که سالی یک بار هم شسته نمی‌شد، به نشانه اعتراض بر نرده‌ها می‌کوفتند. اما میان امواج بلند صدا، تنها صدای ضربان محکم قلبم را می‌شنیدم؛ گویی قلبم توان چندین مرد را پیدا کرده و در سینه‌ای که از ضرب و شتم‌های سربازان زخمی شده بود، می‌کوفت.نه پایی برای آمدن داشتم و نه دلی برای خداحافظی.به زور می‌کشاندنم. با التماس از آن‌ها خواهش می‌کردم: «من زن و بچه دارم، آن‌ها بدون من از گشنگی می‌میرند، بگذارید من بروم… خواهش می‌کنم، من کاری نکردم!» و مانند کودکان گریه می‌کردم. دست و پاهایم قبل از مردن، رسماً یخ زده بود.به درخت که بسته شدم، تنها چیزی که می‌شنیدم صدای هق‌هق نفس‌هایم و ترکیب آن با ضربان قلبم ریمیکس وحشتناکی ساخته بود.فرمانده شروع به شمارش کرد. حتی توانِ فریاد زدن هم نداشتم.یک......اینجا تمام ماجرا نیست.دو......این چیزی که می‌خواستم نبود.(این داستان بر اساس واقعیت می باشد و ادامه دارد...)[فاطینر]ܦ̇ߊ‌ࡈߊߺࡅ࡙ࡅ߭ܝ‌ (𝕗𝕒𝕥𝕚𝕟𝕣)ܦ̇ߊ‌ࡈߊߺࡅ࡙ࡅ߭ܝ‌ (𝕗𝕒𝕥𝕚𝕟𝕣)Fri, 23 Oct 2026 15:01:46 +0330https://virgool.ir/@fatiner/قلق-قلب-مریض-thpxvqckl3mzخیلی وقت است خودم را به این سرم آرامبخش وصل نکرده بودم .خیلی وقت است کمی حوصله به خودم تزریق نکرده ام. اکنون بیمارم! بیمار یک صدای دلنشین مردانه ،بیمار یک کادو عاشقانه ،بیمار یک قلب خراب ....قلبی که هر کسی جای داشت جز من .قلبی که با همه بود جز دلباخته اش!!اکنون با این همه درد بی درمان به کدام طبیب مراجعه کنم؟ ای کاش طبیب خودم ،مرا معاینه میکرد زیرا که او قلق دل بی قرارم را بهتر می‌داند .او می‌داند که چه مواقعی باید گرمای لب هایش را در قسمت های بدنم احساس کنم، او می‌داند چه مواقعی مرا در آغوش بگیرد تا قلبش ضربان خسته قلبم را حس کند.او می‌دانست قرار دل بی قرارم است چرا ترکم کرد؟او می‌دانست دوای قلب بیمارم است پس چرا رفت؟مگر طبیبان سوگند نمیخورند که به کار خود وفا دار باشند؟؟؟پس چرا طبیب من بی وفایی کرد!!![فاطینر ]ܦ̇ߊ‌ࡈߊߺࡅ࡙ࡅ߭ܝ‌ (𝕗𝕒𝕥𝕚𝕟𝕣)ܦ̇ߊ‌ࡈߊߺࡅ࡙ࡅ߭ܝ‌ (𝕗𝕒𝕥𝕚𝕟𝕣)Thu, 22 Oct 2026 21:34:47 +0330https://virgool.ir/@fatiner/کتابی-که-زندگی-ام-را-تغییر-داد-wh1w61fxbcimنشسته ام و کتاب سرنوشت را ورق میزنمکتابی با داستان های هیجان انگیز و پیچ و خم هایی که قهرمان داستان گرچه سخت، اما گذراند یاد گرفتم از این قهرمان داستان که قوی باشم دربرابر مشکلات، در برابر سختی هایی که این روزگار سر راهم قرار میدهد کتاب سرنوشت به نویسندگی خدا بهترین آثار را رقم زد زیرا که آموختم پستی و بلندی را همه افراد تجربه می‌کنند اما مهم این است که با این موضوع چگونه برخورد کنی و از آن درس بگیری آموختم قرار نیست که در همه شرایط موفق باشم و از همه موانع به خوبی عبور کنم گاهی اوقات شکست میخوریم و این برای ترقی پله موفقیت لازم است گاهی اوقات لازم است زمین بخوریم و قوی تر بلند شویماین کتاب آموزنده ای بود ولی فقط برای خواندن نیست برای درس گرفتن و عبرت گرفتن استبرای به دست آوردن تجربه است تا به ادامه زندگی در مسیر درست ادامه بدهیم.[فاطینر]ܦ̇ߊ‌ࡈߊߺࡅ࡙ࡅ߭ܝ‌ (𝕗𝕒𝕥𝕚𝕟𝕣)ܦ̇ߊ‌ࡈߊߺࡅ࡙ࡅ߭ܝ‌ (𝕗𝕒𝕥𝕚𝕟𝕣)Thu, 22 Oct 2026 15:21:55 +0330https://virgool.ir/@fatiner/ملخ-صورتی-و-آفتابه-ey5y39sbfnomامروز درونم غوغاست؛ حال عجیبی دارم…هر شب وقتی دست به قلم می‌شدم، از دردها و حرف‌های نزده می‌گفتم و می‌نوشتم؛ اما امشب با شب‌های دیگر فرق می‌کند. روی چمن‌های سرد دراز کشیدم و باد، آن یار همیشگیِ ابرها، می‌وزید و ابرها را از مقابل ستاره‌ها کنار می‌زد. امشب، شبی پرستاره است.به آسمان می‌نگرم؛ هوا، هوای شهر سانفرانسیسکو است. همان‌جور آسمانش، دل‌باز و مهتابی است… در رویاهای کودکانه، در کوچه‌های باریک سانفرانسیسکو قدم می‌زدم که ستاره‌ها نظرم را جلب کرد. با دقت که نگاه کردم، انگار ستاره‌ها نقاشی کودکانه ‌ای برایم کشیده بودند؛ بسیار شگفت‌انگیز بود. شکلِ یک جوجه‌اردکِ دماغ‌دراز بود که بسیار سرخوش به نظر می‌رسید.به افکار مسخره خودم خندیدم، از جایم بلند شدم و کش‌و‌قوسی به خودم دادم. در حالی که قدم می‌زدم، ناگهان پایم به یک شلنگ قرمز که پارک‌بان با آن درختان را آبیاری می‌کرد گیر کرد و نزدیک بود صورتم با زمین برخورد کند.در مسیر، چشمانم به دختربچه‌ای افتاد که روی نیمکت نشسته بود. برخلاف بچه‌های دیگر، بازی نمی‌کرد؛ قلم و کاغذ در دست داشت. مشتاق بودم ببینم چه می‌کند، پس در کنارش به آرامی نشستم. با دقت نگاه کردم و ناگهان چشمم به برگه‌ی داخل دستانش افتاد. مشخص بود نقاش خوبی است؛ چرا که با تمام جزئیات، یک ملخ کشیده بود و آن را صورتی رنگ کرده بود… یک ملخ صورتی!از افکار کودکانه او لذت می‌بردم و با کلی شگفتی به دست‌های کوچولوی او نگاه می‌کردم که ناگهان صدای پیرمردی بلند شد و نظرم را جلب کرد. پیرمرد فریاد می‌زد: «دزد! دزد! بگیرینش!»با سرعت نگاه کردم؛ دو نفر با سرعت می‌دویدند و مطمئناً پسرِ جوان دزد بود. با عجله از جایم پریدم و پسر را گرفتم. پیرمرد با نفس‌نفس گفت: «آقا، خدا خیرتان بدهد…»با تعجب پرسیدم: «چه چیزی از شما دزدیده شده؟»جواب داد: «آفتابه!»از این حرف جا خوردم. او هم وسیله‌اش را از آن پسر گرفت و رفت؛ من مبهوت ماندم.عجب شب عجیبی است…[فاطینر]ܦ̇ߊ‌ࡈߊߺࡅ࡙ࡅ߭ܝ‌ (𝕗𝕒𝕥𝕚𝕟𝕣)ܦ̇ߊ‌ࡈߊߺࡅ࡙ࡅ߭ܝ‌ (𝕗𝕒𝕥𝕚𝕟𝕣)Wed, 21 Oct 2026 17:52:26 +0330https://virgool.ir/@fatiner/هزاران-مندر-من-awflqpcjetwkمی‌خواستم بخوابم، اما دلم نیامد امشب چیزی ننویسم.خوابم نمی‌برد، چون کلی حرف برای گفتن داشتم؛کلی درد برای کشیدن و کلی بغض برای ترکیدن.حرف هایی که فقط می‌توانستم به خودم بگویم.من شدم رازدارِ خودم، تکیه‌گاهِ خودم.من بودم که این شخصیت را ساختم، تا این من، من شد هزاران «من» در من دفن شد.سال‌های سختی بود.در این سال‌ها آدم‌های متفاوتی آمدند و یادگاری‌های تلخی کاشتند و رفتند.حالا یادگاری پر شاخ و برگی مانده‌ که این درخت را اشک هایم آبیاری کرده و پربار شده است.خیلی‌ها مرا نابود کردند و از روم گذشتند، اما من هنوز اینجام.هنوز سرپا و بلند شده‌ام.من دختری هستم که جلوی آینه می‌ایستد و سینه سپر می‌کند؛شرمنده نیستم از حرف‌های نزده، بغض‌های نکرده و حق‌های نگرفته.خجالت نمی‌کشم از بی‌جواب گذاشتنِ زورگویی‌ها.سربلندم، چون به خودم لبخند می‌زنم.من با تمام تنهایی‌ها، با تمام زخم‌ها و خستگی‌ها، پای خودم ایستاده‌ام.با طمانینه راه می‌روم.از حرف‌هایم پشیمان نیستم، از حذفِ آدم‌ها پشیمان نیستم،و از هیچ تصمیمی عقب نکشیده‌ام.دلم می‌خواست به یک سالگی برگردم؛ جایی که نه چیزی می‌فهمیدم و نه چیزی می‌فهماندم.جایی که دنیا، فقط دنیای خودم بود و خودم.چه رویاهایی داشتم…اما رویا، رویا می‌ماند.با تمام این زخم‌ها، با این همه فکر، من هنوز در حال گذرم.[فاطینر]ܦ̇ߊ‌ࡈߊߺࡅ࡙ࡅ߭ܝ‌ (𝕗𝕒𝕥𝕚𝕟𝕣)ܦ̇ߊ‌ࡈߊߺࡅ࡙ࡅ߭ܝ‌ (𝕗𝕒𝕥𝕚𝕟𝕣)Wed, 21 Oct 2026 09:45:00 +0330https://virgool.ir/@fatiner/اولین-دیت-bzhgikdg0h6p«انگشتان خودم را میان موج‌های آشفته موهایم تکان می‌دهم؛ قرار است اولین تجربه‌ام را به اشتراک بگذارم. کمی استرس دارم، ولی با وجود دوستم، کمی از این اضطراب کاسته و آرام می‌شوم. طبق معمول، سر ساعت به قرار از پیش تعیین‌شده رسیدم؛ اما خبری به دستم رسید که متوجه شدم فرد مقابل کمی دیرتر می‌رسد. راستش کمی از این موضوع دلخور شدم، زیرا دوست داشتم سر وقت آنجا باشد. روی صندلی داخل پارک می‌نشینم و پای خودم را مدام تکان می‌دهم؛ نشانه‌ای از استرسم بود . دوستم سعی داشت آرامم کند، اما بی‌فایده بود… تا اینکه لحظه موعود فرا رسید.راستش، شبیه عکس‌هایش نبود و آن هیکل یا ظاهری که انتظار می‌رفت را نداشت؛ اما برایم مهم نبود، چون همان‌طور که همه می‌دانند، من آدم‌ها را با قلبشان می‌شناسم نه ظاهرشان!کمی که با هم حرف زدیم، متوجه خیلی چیزها شدم. همیشه با خود و خدای خودم می‌گفتم ای کاش یکی مثل خودم توی زندگی‌ام بود؛ و او، آینه‌ای در مقابلم بود! گویی فاطمه را کپی کرده باشند؛ مانند من، فقط دلش یک رابطه ساده و صادق می‌خواست و زندگی‌ای پر از خنده را طلب می‌کرد.جالبی گفت و گویمان جایی بود که حرف هایش را کامل می‌کردم؛ اگر جایی گیر می‌کرد، جمله‌اش را ادامه می‌دادم و این نشان می‌داد که چقدر می‌توانم درک‌اش کنم. پسری بود که می‌توانستم ساعت‌ها به او بخندم و اذیتش کنم؛ شاید یک دختر کوچولویِ شیطون همین کار را بکند!حرف زدن با او آن‌قدر لذت‌بخش بود که ساعت از دستم در رفته بود. با اطمینان می‌توانم بگویم او اولین کسی بود که صادقانه با او می‌خندیدم و لحظه‌هایم را سپری می‌کردم. احساس راحتی عجیبی پیش او داشتم و بسیار قابل‌اعتماد به نظر می‌رسید.شاید… او همان کسی باشد که بخواهم تا آخر با او زندگی کنم.»[فاطینر]ܦ̇ߊ‌ࡈߊߺࡅ࡙ࡅ߭ܝ‌ (𝕗𝕒𝕥𝕚𝕟𝕣)ܦ̇ߊ‌ࡈߊߺࡅ࡙ࡅ߭ܝ‌ (𝕗𝕒𝕥𝕚𝕟𝕣)Tue, 20 Oct 2026 21:48:56 +0330https://virgool.ir/@fatiner/رنگ-هایی-که-نمی-بینم-bpfcs4k51ouuدو چشم در آینه نگاهم می‌کند؛ ترسیده‌ام، عرق سرد کرده‌ام و گلویم خشک است. اما این نگاه، حاصل یک روز و یک ماه نیست؛ ساختن این مردمک‌های پراقتدار، تاوان سنگینی داشته: اشک‌های بسیار، زخم‌های کهنه و سال‌ها جنگیدن در سکوت.صاحب این چشم‌ها را خوب می‌شناسم؛ دختر هجده‌ساله‌ای‌ست که خانه‌اش گورستان آرزوهایش شده، اما هنوز با رؤیا نفس می‌کشد. حسرت خورد تا دیگران در آرامش باشند؛ از خودش گذشت، اما سهمش طرد شدن از آدم‌ها بود.با این همه، در گوشه‌ی قلبش هنوز جانی برای بخشیدن دارد. درد بزرگ این چشم‌ها اما چیز دیگری‌ست؛ دچار یک «کوررنگیِ مزمن»اند که تمام رنگ‌های جهان، حتی دنیای خودش را تیره‌و‌تار می‌بیند و مدام خودش را مقصر می‌داند.ای کاش نوری از درون، این سیاهی را بشکند و او را به زندگی برگرداند.[فاطینر]ܦ̇ߊ‌ࡈߊߺࡅ࡙ࡅ߭ܝ‌ (𝕗𝕒𝕥𝕚𝕟𝕣)ܦ̇ߊ‌ࡈߊߺࡅ࡙ࡅ߭ܝ‌ (𝕗𝕒𝕥𝕚𝕟𝕣)Tue, 20 Oct 2026 14:36:28 +0330https://virgool.ir/@fatiner/بهانه-باران-qiu35iyoeydsدلم گرفته…ابرهای تیره توی گلویم بغض شده‌اند و در انتظار جرقه‌ای از رعدوبرق‌اند تا باران اشک روی گونه‌هایم سرازیر شود.چال گونه ام بخشی از این باران را نگه می‌دارد تا سیلاب اشک‌هایم پیراهنی را که برایم کادو داده بود، خیس نکند.زمان خیلی زودتر از آن چیزی که فکرش را می‌کردم گذشت؛ مثل بادی که تمام رویاهایم را با خود برد، رویاهایی از جنس یاقوت…اما این باد خاطره‌ها را به جا گذاشت؛ حرف‌ها و قول‌هایمان را، و حتی بوی پیراهن مردانه‌اش را به امانت سپرد تا نصیب آدمی تازه شود…غوغای درونم نینواست؛ گویی خون در کف دلم به جوش می‌آید. هرچه با دستمال صداقت و مهربانی‌ام پاک می‌کنم، بند نمی‌آید.دلم را خون کردند کسانی که روزی تمام دارایی‌ام بودند. حالا ورشکسته شده‌ام؛ انگار برج‌ها و پنت‌هاوس‌هایم را به حراج گذاشته‌ام، اما آن برج‌ها و پنت‌هاوس‌ها چیزی جز خاطره‌های قشنگ و حرف‌هایی نبودند که فقط حرف ماندند.گدایی‌کردن فقط دست دراز کردن مقابل این‌وآن نیست. بعضی وقت‌ها بعضی آدم‌ها محبت گدایی می‌کنند؛عشق گدایی می‌کنند…گدایی عیب است، اما نه عیبِ آن‌که گدایی می‌کند؛ عیبِ آن کسی است که باعث شده به گدایی بیفتی.[فاطینر]ܦ̇ߊ‌ࡈߊߺࡅ࡙ࡅ߭ܝ‌ (𝕗𝕒𝕥𝕚𝕟𝕣)ܦ̇ߊ‌ࡈߊߺࡅ࡙ࡅ߭ܝ‌ (𝕗𝕒𝕥𝕚𝕟𝕣)Mon, 19 Oct 2026 18:50:47 +0330https://virgool.ir/@fatiner/گدای-مارکدار-fj1f237firjg+سلام عشقم خوبی؟_سلام عزیز دلم به خوبیت گلم تو خوبی؟+مرسی میخوام ببینمت!_مشکلی نداره که بیا تو پارک همیشگی.+باشه جنتلمن میبینمت._منتظرتم...خب مثل اینکه باید حاضر میشدم، اولین قرارم با رها نبود و چندین سری همو دیده بودیم. دختری که پولش از پارو بالا میره و خیلی خوشگل و زیباس. رفتم خشکشویی رفیقم و کت شلوارم و گرفتم و اومدم پوشیدم و خیلی خوشگل کرده بودم.رسیدم تو پارک.! صندلی همیشگی..اونم اومده بود و زودتر از من رسیده بود، نشستیم و کلی گپ زدیم و خندیدیم .تمام این مدت خیره به لبای زیبای آلبالویی و اون چشمای آهویی زیباش شده بودم، از توی چشماش صافی و دریایی بودن قلبش و حس میکردم.وقتی با ذوق همه چی و برام تعریف میکرد قند تو دلم اب میشد !!وقتی موقع رفتن میشد دلمون نمیومد که از هم جدا بشیم حداقل من اینجوری بودم. موقع رفتن شد و با هم تا ورودی پارک رفتیم که گفت ماشینت کو؟ منکه گیج و منگ بودم گفتم کدوم ؟ گفت :اون مازراتیه دیگه! که اولین قرارمون باهاش اومدی. عین برق زده ها تازه یادم اومد .گفتم :آها دادم برا تعمیر موتور. روز بعدش کلی باهم چت کردیم وسط چت یهو گفت با کسی چت میکنی یا کاری داری میکنی گفتم چطور گفت خیلی دیر پیام میدی ، حق داشت گفتم ن مدلمه با صبر و حوصله مینویسم. دیگه نمیدونه کار کردن با این گوشی های مدل بالا برام سخته. بعدش شروع کرد به قربون صدقه رفتن های شیرین .××خب بعدش چیشد؟؟؟ جناب سروان آروم باشید عجله نکنید میرسیم بهش! بعدشم که انقدر قضیه مون کش پیدا کرد که دیگه من عاشق و دلبسته اش شده بودم دیوونه اش بودم.هر لحظه برام بیشتر جذابیت داشت.بوی موهاش ،رنگ چشاش و...دیگه نمیتونستم بهش دروغ بگم باید بهش راستش و میگفتم ! باید میفهمید و باهام کنار میومد حقش نبود، من اونو میخواستم . البته بگما دیگه راهی هم برام نمونده بود نمیتونستم بیشتر از این کشش بدم .باهاش قرار گذاشتم با لباسای خودم رفتم سر قرار پیرهن چرکی و شلوار چروک شده . با موتور اسقاطی که این چرخش به اون چرخش میگه خداقوت.وقتی منو با اون سر و تیپ دید شوکه شد و گفت: اینجوری چرا شدی؟ چیزی شده ؟برشکست شدی؟فقط تونستم بهش بگم :(بهت میگم)اون با ماشین و منم با موتور جلو رفتم و بردمش سمت خونمون. در و باز کردم و حیاط زوار در رفته با دیوار های گلی با سرامیک شکسته بردمش تو.فقط متحیر اطرافش و نگاه میکرد شیشه های خاکی و اسباب و اثاثیه درپیت و در و دیوار های ترک خورده.هیچی جز شرمندگی و خجالت برام نمونده بود... و در اخر بردم توی اتاقی که پدر مریضم با کپسول کهنه افتاده گوشه اتاق.برگشتم و نگاه رها کردم، رنگش پریده بود و درکنار تعجبش ترس و هم میشد حس کرد.رفتم سمتش گفتم رها جان، عزیز دلم من اینم!!!این خونمه این خودمم این اوضاع زندگیمه!دیگه نمیتونستم بیشتر از این نقش گدای مارک دار و بازی کنم .زبون رها بند اومده بود با تته.. پته گفت:یع...یعنی...یعنی چییی!!!!گفتم بزار برات از همون اول بگم:همه چی از اون روز شروع شد که... دیگه مغزم به هیچ جا قد نمی‌داد. موندم چیکار کنم تو این گرما توی پیاده روی سنگی راه میرم و فکر می‌کنم مگه بدبختی از این بیشتر هم داریم همیشه خدا رو بابت داشته و نداشته هام خداروشکر میکردم ولی اینسری خیلی بدجور خوردم به پیسیهمینطور که داشتم توی همون راه نحس قدم میزدم و از گرما له له میزدم چشمم به چیزی افتاد که نباید بیوفته.!به چیزی فکر کردم که نباید میکردم. انگار آفتاب زیادی زده بود توی سرم و داشتم فکر های چرت و پرت میکردم از یه سمت هم به خودم میگفتم بابا به زندگی نکبتیت نگاه کن بس نیست انقدر عذاب کشیدی.موقع انجام اون کار فقط پدر پیرم جلو چشمم بود بعدش هم که خودتون میدونید ××کدوم کار ؟ سعی کن کامل توضیح بدی برای ثبت پرونده ات._جناب سروان منظورم همون دزدی کیف و گوشی اون آقاهه کت شلواریهبه ظاهر ،مرد مایه داری میومد . موقع پیاده شدن از ماشین مازراتیش،کیفش از جیبش زده بود بیرون و با دوتا انگشتم که ای کاش خورد میشد برش داشتمو فلنگ و بستم.××خب ادامه اش؟_خلاصه جناب سروان جونم واست بگه که بیچاره رها هیچی نمیگفت و فقط به من گوش میداد همه چیو بهش گفتم از سیر تا پیاز!وقتی کیف آقاهه رو زدم فقط نیتم برداشتن پول بود که گوشیش هم توی اون کیف بود؛یه رفیق دارم اسمش مصیبه کارش تو گوشی فروشی بود، بردم واسش گفت: نمیتونه کاری کنه ولی میده به یکی برام حلش کنه.دادم و رمزش و باز کرد. وقتی رفتم توش دیدم تازه با یه خانومی آشنا شده از روی عکسش فهمیدم خیلی خوشگله و از ماشین پشتیش فهمیدم مایه داره!گفتم بزار مخ اینو میزنم پول میتیغم ازش بعد هم گورم و گم میکنم میرم.اما یه دل نه صد شدم عاشق و دلبسته خانوم!!××ماشین و لباس و بقیه چیزا رو از کجا آوردی؟_دیگه به دزدی عادت کرده بودم ماشین و دزدیدم و لباسم از خشکشویی دوستم قرض گرفتم.کادو و اینجور چیزارم با پول خود دختره خریدمبهش گفتم لازم دارم برام زد.××خب از رها بگو؟_هیچی دیگه رها تا تونست اشک می‌ریخت و خون به جیگرم کرد اونم از من خوشش اومده بود ولی نه اونجوری توی اون موقعیت.بلند شد تا خواست بره گفتم: کجا؟گفت دیگه هیچ وقت دورم نبینمت مرتیکه...اون لحظه صدای شکسته شدن قلبم و حس کردم،دیگه هیچ جوره زندگیم معنی نداشت.فقط رفتم قرص برنج گرفتم و خوردم و رفتم توی پارک روی همون صندلی و عین حشره به خودم جمع شدم و خوابیدم.بعدش هم بلند شدم تو بیمارستان بودم که فهمیدم متاسفانه زنده ام و شما هم به جرم سرقت دنبالمید.××مامور ما پیدات کرد و منتقلت کرد بیمارستان و متاسفانه باید یه خبر بدی رو هم بدم وقتی مامور ما وارد خونه میشه تا شما رو دستگیر کنه! متوجه میشه پدر شما دیگه نفس نمیکشه. تسلیت میگم .[دیگه هیچی واس از دست دادن ندارم حتی دیگه هیچی هم ندارم که بخوام واسش به دست بیارم ، دیگه تموم شد . فقط به خودم ضربه زدم.بنظرت الان رها چیکار میکنه]بعد از سه سال....خب حبس مون هم بخاطر دل شکستن خودم تموم شد و اومدم بیرون.هه!!!چه استقبال با شکوهی هیچکس و هم نداریم از این گل های گرد بندازه گردنمون.توی این حال اولین کسی که یادم اومد رها بود!رفتم جلوی در خونشون که از طریق نظافتچی خونشون فهمیدم رها ازدواج کرده و رفته خارج.فکرم درگیر درگیر بود.دلم واسه صداش ،چشاش،و خنده هاش همه تنگ شدهداشتم میرفتم سمت همون پارک همیشگیاز عابر پیاده داشتم رد میشدم که........امان از هواس پرتی راننده ها... چجوری به کشتنمون داد!!!بلاخره مردم و از این دنیای لعنتی خلاص شدم.صحنه بدی بود وقتی روی زمین متلاشی شده بودم و غرق در خون بودم رها رو توی سرم احساس می‌کردم که بالا سرم بود و صدام میزد ولی بعدش همه چیز تاریک شد و تماامم......🥀 [فاطینر]ܦ̇ߊ‌ࡈߊߺࡅ࡙ࡅ߭ܝ‌ (𝕗𝕒𝕥𝕚𝕟𝕣)ܦ̇ߊ‌ࡈߊߺࡅ࡙ࡅ߭ܝ‌ (𝕗𝕒𝕥𝕚𝕟𝕣)Mon, 19 Oct 2026 11:33:25 +0330https://virgool.ir/@fatiner/روایت-یک-ذهن-پوشالی-h1plum3p6kpcدر افکار خودم در بی‌صدا ترین حالت ممکن فریاد میزنم.با جاده ای شلوغ در ذهن به نقطه ای از دیوار خیره میشوم و سرنوشتم را ورق میزنم..کنار جوی پر از درد نشسته ام و از آن مینوشم.در بی‌صدا ترین حالت ممکن با خودم میجنگم برای تلافی بغض های کرده و اشک های نریخته،سکوت های نابجا و حرف های نزده....سنگینی روح خسته ام را حس میکنم بخاطر انتخاب نابجا!!انتخاب آدم های نابجا.انتخاب یه راه نابجا.و کلی انتخاب های دیگر.....چه جالب استناز را می کشیمآه را می کشیمانتظار را می کشیمفریاد را می کشیمدرد را می کشیمولی بعد از این همه سال …آنقدر نقاش خوبی نشده ایم که بتوانیمدست بکشیم از هر آنچه که آزارمان می دهد:'))ܦ̇ߊ‌ࡈߊߺࡅ࡙ࡅ߭ܝ‌ (𝕗𝕒𝕥𝕚𝕟𝕣)ܦ̇ߊ‌ࡈߊߺࡅ࡙ࡅ߭ܝ‌ (𝕗𝕒𝕥𝕚𝕟𝕣)Sun, 18 Oct 2026 17:07:17 +0330https://virgool.ir/@fatiner/رقص-در-گودال-مرگ-xub9eqd6e0pcباز این انگشتانِ بی‌جان، برای نوشتن یا در اصل، برای تخلیه‌ی مغزِ پر از افکارم، شروع به حرکت کردند؛ به انتظارِ البته بدون‌ذوق نشسته ‌ام تا ببینم امشب چه آثاری خلق می‌کنند.امشب، چشمانِ خسته‌ام هم نایی برای پلک زدن ندارند. دوست دارم به خوابی عمیق بروم، بسیار عمیق! اما این افکارِ مزاحم، مانع از رسیدن به این لذت می‌شوند.گاهی اوقات فکر می‌کنم تا کی قرار است همچنان در گودالِ گلیِ درد و غم دست و پا بزنم و بی ثمر باشد؟ اگر همه‌ی گناهانِ عالم را کرده بودم، این‌چنین تاوان پس نمی‌دادم. تا کی قرار است صابونِ غم و درد را با لیفِ خاردار به تن بکشم و بی ثمر باشد؟ و هیچ کفی برای پاک کردنِ این اندوه‌های من، پدیدار نشود؟من دیگر مغزم، خالی از راه حل است…آیا به معجزه اعتقاد دارید؟من، در این لحظه، به همچین چیزی در زندگی‌ام نیاز دارم.گاهی اوقات، خالی بودنِ مغز برای شکست دادنِ افکار کافی است؛پس… تهی‌مغز باش.ܦ̇ߊ‌ࡈߊߺࡅ࡙ࡅ߭ܝ‌ (𝕗𝕒𝕥𝕚𝕟𝕣)ܦ̇ߊ‌ࡈߊߺࡅ࡙ࡅ߭ܝ‌ (𝕗𝕒𝕥𝕚𝕟𝕣)Sun, 18 Oct 2026 10:08:52 +0330https://virgool.ir/@fatiner/وقتی-فرمانروای-قلبم-ماتم-شد-mmfyme86moyvدر میان دشت‌های تاریکِ دلم قدم می‌زدم. چیزی جز صدای قدم‌هایم و نفس‌هایی که به شماره افتاده بودند، به گوش نمی‌رسید.درختان سوخته بودند و گاهی باد، خاکسترشان را در برابر چشم‌های اشک‌آلود و سرخم به رقص درمی‌آورد. هیچ نوری در دلم نبود؛ آن‌قدر تاریک بود که حتی نوک بینی‌ام را هم نمی‌دیدم. وحشت‌زده بودم و با خودم فکر می‌کردم: چه بلایی سر قلبی آمده که روزی گلستانی مثال‌زدنی بود؟ چه بلایی سر آدم‌هایی آمده بود که شاد و خرم در شهرِ دلم زندگی می‌کردند؟با خودم درگیر بودم و پیش می‌رفتم تا به ورودی شهرِ دل رسیدم. تابلوی «خوش آمدید؛ با لبخند وارد شوید» سوخته بود. آتشِ خشم و غم، ویرانه‌ای از این شهر به‌جا گذاشته بود. ساختمان‌هایی که از جنس آرزو و رؤیا بودند، همگی پودر شده بودند و دیگر با دشتِ بیابانی فرقی نداشتند.اما صدایی به گوشم می‌رسید که فکر می‌کردم سراب است. صدای خنده‌هایی که از گوشه‌ای برمی‌خاست. با خودم گفتم: «شاید آن گوشه از دلم هنوز امیدی مانده باشد و مردمانم با همان امید کلبه‌ای ساخته باشند و شاد زندگی کنند.»تمام توانم را در پاهایم جمع کردم و به‌سوی خنده‌های پرطنین دویدم تا اینکه به قصری رسیدم که ابری تیره بر فرازش سایه انداخته بود.در آن قصر ضیافتی برپا بود. وارد شدم و چشم چرخاندم تا نگاهم به میز پذیرایی افتاد؛ اما با دیدن آن صحنه، ماتم برد و گیج شدم. آدم‌های شهرِ دل، غمگین و افسرده و پژمرده، دور میزی نشسته بودند که غم بر آن‌ها حکم فرمایی می‌کرد. تاجی که بالای سرِ حاکم بود، نشان می‌داد که دیگر من فرمانروای این سرزمین نیستم؛ غم حاکم شده بود. او آدم‌های شهرم را مجبور می‌کرد خوراکی‌های سیاهی را بخورند که با ماتم طعم‌دار شده بودند.خواستم فریاد بزنم که ناگهان دستی روی دهانم گذاشته شد. دو سربازِ غم، با خشم و خشونت، مرا کشان‌کشان از آن‌ها دور کردند.اکنون چندین سال از آن ماجرا می‌گذرد و من همچنان زندانیِ غمم؛ و او حاکمِ شهری است که صاحبش منم…[فاطینر]ܦ̇ߊ‌ࡈߊߺࡅ࡙ࡅ߭ܝ‌ (𝕗𝕒𝕥𝕚𝕟𝕣)ܦ̇ߊ‌ࡈߊߺࡅ࡙ࡅ߭ܝ‌ (𝕗𝕒𝕥𝕚𝕟𝕣)Sat, 17 Oct 2026 19:48:41 +0330https://virgool.ir/@fatiner/شروعی-تازه-qropf1bxjqa7سلام اسم من :فاطینراینجا، جایی است که سکوت‌هایم قلم می‌شوند.من از دلِ تاریکی نوشتن را شروع کردم؛ از همان جا که همه فکر می‌کردند پایانِ ماجراست من چراغی روشن کردم. نوشتن برای من نه یک سرگرمی، که نفسی است برای ماندن؛ زبانی است که با آن، ماتم را به روایت بدل می‌کنم و غم را به کلمه‌هایی که شاید دلِ کسی را — مثل دلِ خودم — نجات دهد.آنچه اینجا می‌خوانید، دلنوشته‌هایی‌ست از تهِ قلب؛ صادق، خام و بی‌پرده.اگر شما هم گاهی در تاریکی هستید، اینجا همه در کنار هم نور امید رو روشن میکنیم .🕯— فاطینرܦ̇ߊ‌ࡈߊߺࡅ࡙ࡅ߭ܝ‌ (𝕗𝕒𝕥𝕚𝕟𝕣)ܦ̇ߊ‌ࡈߊߺࡅ࡙ࡅ߭ܝ‌ (𝕗𝕒𝕥𝕚𝕟𝕣)Sat, 17 Oct 2026 10:06:59 +0330