https://virgool.ir/feed/@fatimatari9fa2026-11-12 00:36:50https://files.virgool.ir/upload/users/1298377/avatar/avatar.pnghttps://virgool.ir/@fatimatari9https://virgool.ir/@fatimatari9/رویای-رنگی-من-uqdgwivrbajhبنام خالق رنگ هامیدونی ازاونجا شروع شد که ازبچگی هرچیزی که رنگی رنگی بودرو دوست داشتم .کارت‌های رنگی ،اسباب بازی‌ها،ظرف‌های چینی که پرازنقش ونگارورنگ بودوگلدون‌های شمعدونی مامان که ازهررنگ کنارهم چیده شده بودنتا به خودم اومدم و کمی بزرگترشدم دیدم عاشق مغازه های لوازم تحریری بودم .ازجلو گل فروشیها که ردمی شدم بی هوا خیره می‌شدم و ازعطرشون بی هوش ..پارچه فروشی وخرازی هارو بادقت خیلی بیشتری نگاه میکردم، برادکمه های جوروواجور و رنگاشون ضعف میکردم....وبالاخره اینجوری شد که ازهرچیزی که دم دستم بود کاردستی درست می‌کردم توچیدمان هم درحد خودم خوب بودم واینطوری بود که توخونه ی اقوام ودوستان بالاخره یکی ازدست سازهای من به چشم میخورد .تودوره ی هنرستان هم شاگرد اول بودم .آخه خیلی اهل حساب وکتاب نبودم وبیشتر ساعت‌های کلاسم رو تو کارگاه می گذروندم ودستیار معلم بودم نه اینکه فضولی کنما ،نه.کارگاه چرخ خیاطی وکارگاه طراحی مسئولیتش با من بود وکارهای بچه هارو هماهنگ میکردم ازحق نگذریم خونواده هم هوامو داشتن .ی روز که ازمدرسه برگشتم دیدم ی چرخ ژانومه بامیز وتمامی وسایلش گوشه اتاق برق میزنه با کلی ذوق وشوق بررسیش کردم .خب همون موقع هم هرچی برا بچه ها وکوچیکترها طراحی میکردم ومیدوختم خیلی دلنشین ترازلباسهایی می‌شد که برا بزرگترها می دوختم .اصلا ی اخلاق بدی دارم که هرچیزی که اجبار درش سهیم باشه ازانجام دادنش طفره میرم .گذشت وگذشت ازرو اجباروبرای گذران زندگی مجبور شدم خیاطی کنم رضایت بخش بود ولی وقتی زمان این اجبار طولانی شد ازانجام دادنش دوری کردم وکنارگذاشتم وبرای کسب درآمد بیشتربیرون ازخونه مشغول کارشدم غافل ازاینکه راه رو گم کردم.خلاصه گذشت وگذشت تا زمانی که متوجه شدم دارم مادر میشم انگار برگشتم ب ۱۷ یا ۱۸ سالگیم و نشستم پشت چرخ خیاطی ب شوق روزهای هنرستان ...ی عالمه لباسهای کوچیک کوچیک ازکلاه های خوشگل وشیک تا پیرهن وپیش بندو غیره دوختم ‌...دوباره ا‌شتیاق دوختن نوارهای رنگی تودلم زنده شد ومن هرچه دوختم ب تنش نشست وزیبا تر جلوه کرد ..ازاون روزتو بالا پایینهای زندگی گاهی دوختم وگاهی ازسرلجبازی کنارگذاشتمش ولی چند سالی هست که دخترکوچولوی من قد کشیده وشده انرژی بخش من .البته ازحق نگذریم سهم اطرافیان ودوستان هم دراین زمینه کم نیست وتعریفاشون ازاینکه وای چقدرقشنگه ،چه نازمنم میخوام باعث شد این علاقه‌ی درمن نهفته قوت بگیره .دوباره کارکردم وآموزش دیدم تا امروز که ۵ یا ۶ سال ازاون روز میگذره ومن با علاقه دوچندان می‌برم ومی‌دوزم حالا صدای بازوبسته شدن قیچی روح وروانم رو جلا میده .این تکرارو تمرین مراهرروز جسورتر می کنه وبه مهارتم می افزاید .وحالا من در مسیر رشدوارتقاکارم ونوزادی که درمن سازامیدواری وماندگاری می نوازد وشوق ادامه دادن من را چندین برابر می کند .که میدانم این راه پرفرازونشیب وپرخطراست ..گاهی نیازب ریسک کردن وسریعترعمل کردن وگاهی درآرامش وسکوت حرکت کردن ونگه داری ومراقبت ازاین نوزادکوچک تادرطول سالیان قدبکشد ورشدکند ونام آور شود ....فاطمه رضائیfateme rezaifateme rezaiThu, 04 Nov 2021 02:41:08 +0330