https://virgool.ir/feed/@fatimafarshiddorfa2026-11-12 01:40:09https://virgool.ir/images/default-avatar.jpghttps://virgool.ir/@fatimafarshiddorhttps://virgool.ir/@fatimafarshiddor/دنیایی-دیگر-d5e3qs3dagzcماشین محل آرامشه منه؛همون گوشه ای که میتونم برای دقایقی به دیدار "او" بروم.همان کسی که تبدیل شد به منبع اصلی انگیزه و شور و شوقم به زندگی.هیچوقت یادم نمیره آن تابستون نوزده سالگیم را. تابستونی که صفحه ی جدیدی از زندگی و رنگ رویش را بهم نشان داد.نظم و شکرگذاری رو به زندگیم آورد، و ازاون قشنگ تر ، نوشتن رو بهم برگردوند.یادمه دوران راهنمایی عاشق نوشتن بودم.عاشق کلماتی که میتونستند از زیر زبونم در بروند و شکل بگیرند. و این بار اون گل پسر بود که باعث شد دوباره بنویسم. بنویسم از روزهایم ، از احساسات عجیبی که سرشارم میکرد.هروقت که سینم از حجم عشقی که داشتم ، سنگین میشد، پناه میبردم به مداد و دفترم،و تمام وجود و قلب و ذهنمو به دفترم میبردم.یه گوشه تنها برای خودم و احساساتم بودم.احساسات سنگین و عجیبی که هیچ اسمی برایش نداشتم ، یه بیقراری قشنگ!توی ماشین که میشینم، سرم رو به شیشه عقب تکیه میدم و مسیرم از یاد او آغاز میشه و به خیالاتی میرسه که از ته قلبم باور دارم واقعی ان.میدونم همین الان وجود دارن ، فقط باید زمانش برسه ، فقط باید من به سمتشون قدم بردارم. از اون لحظه ماشین دیگه فقط ماشین نیست؛ تبدیل میشه به دنیای دیگه ای ، دنیایی که منم و اونیم فقط.دنیایی مختص روح من و روح او.جایی که روح هامون همو بغل میکنن. فارغ از اینکه جسمامون الان کجاست! یکی توی یه کشور و دیگری توی یه کشور دیگه.با هم حرف میزنن ، با زبان مشترکشون. روح هامون با هم یکی میشن و همیشه زنده ان تو یاد اون یکی.میگن جفتای روحی هم اگه همو پیدا کنن ، محاله دیگه همو ترک کنن؛ حتی شده چندین بار زندگی کنند ، یکروزی با هم چشم تو چشم میشن. اون دنیا برای هرکسی با هر حسی فرق میکنه. هرکسی یه تجربه ی منحصر به فردی ازش داره.توی اون دنیا من و اون یه ماشین مشکی داریم و باهاش توی شهر رویاهامون ماشین سواری میکنیم. میدونم که من رنگ سبز بیلی آیلیشی دوست دارم، اما خب، اون مشکی دوست داره. چقد عجیبه این دوست داشتن!وقتی که به مقصد میرسیم ، میدونم که فعلا باید با عشقم خداحافطی کنم. و از پناهگاه فلزی ام هم همینطور.چند ماهی از اون روزا گذشته و الان من ماشین خودم رو دارم. مزدا 3 سفیدم. عشق بچگیم.همیشه آرزو داشتم سوار مزدا ۳ سفیدم بشم و شیشه هاشم دودی باشه و صدای آهنگم تا جای ممکن بلند. یک دور دور آرام ، با صدای بلند ترانه ای که قلبم رو قورت داده. مگر میشود آهنگ" یکی هست تو قلبم " مرتضی پاشایی بیاد و من قلبم نیاد توی دهنم؟!مگر میشود این آهنگ عاشقونه پخش بشه و چهره ی اون گل پسر نیاد جلوی چشمم؟! انگاری که تمام آهنگ های عاشقونه دنیا برای اون ساخته شدند و منم زاده شدم تا اونهارو بشنوم و تمام وجودم غرق در حس حضور او بشه. شاید به همین دلیله که عاشق ماشینم.چون هر بار که با ماشین جایی میرم ، اونم با منه.ولی یه چیزی که خیلی بخاطرش ممنونم از خدا، اینه که عشقی سالم و پر از شادی و حسی فراتر و متفاوت تر از هر تجربه دیگه ای بهم داد.حال بدی نداد. غم و دوری و گریه نداد. با اینکه جسمش فرسنگ ها دورتر از جسم منه. میدونی ، بچه تر که بودم همش میگفتم نکنه عاشق بشم و درگیر غم و غصه بشم، نکنه عشقم یه طرفه باشه ، نکنه... . اما با همه ی اینها بازم از عاشق شدن نمیترسیدم. بازم عاشق عشق و عاشقی و حسی که میدونستم حتما عجیبه بودم.بازم مطمئن بودم که طبیعت، عشقی متفاوت از بقیه ی عشق هارو به سمتم میاره. به عشق ایمان داشتم و دارم.میخوام بگم که خدا به من لبخند زد و عشق پر از شادی و انگیزه بهم هدیه داد.خدا به من لبخند زد و لبخند خدا به من سرایت کرد و منم خندیدم. با عشق،خندیدم.خندیدم و خندیدم ، حتی میون گریه هم خندیدم!#دنده عقب با اتو ابزارفاطیمافاطیماMon, 24 Nov 2025 00:00:49 +0330