https://virgool.ir/feed/@fatiiinnafa2026-11-12 04:47:43https://files.virgool.ir/upload/users/246884/avatar/kNsafK.pnghttps://virgool.ir/@fatiiinnahttps://virgool.ir/@fatiiinna/در-گذر-az4lr20qlynqادم ها در گذر هستند و تاریخ رو به پیش دیروز یعنی جمعه 28 شهریور سال 1399 اخرین جمعه تابستون در قرن 14 شمسی بود و من مثل اکثر عصرهای این تابستون تصمیم گرفتم راهی کوه شم و وقتی به همرهانم با شوق میگفتم این اخرین عصر جمعه تابستون در قرن 14 هست با تعجب و نگاهای سرشار از قضاوت مبنی بر دیوانه بودن روبه رو شدم!همه ی فکر و حواس من دیدن ادم ها و کوه در این اخرین عصر بود مثلا خانم و اقا میانسالی رو دیدم که رو به کوه در ارامش نشسته بودن و در سکوت به رنگ قرمز کوه خیره شده بودن شاید داشتن کودکی رو مرور میکردن یا در فکر بچه هاشون بودن یا شاید در فکر جوانی و بقیه زندگی که هیچ وقت برنمیگرده!در عین حین مادر و پدر جوانی با پسر بچه کوچیکشون که یه ماسک زرد رنگ داشت، مشغول سلفی گرفتن بودن و صدای خنده های یه گروه نوجون دوچرخه سوار فضا رو پر کرده و من با خودم فکر میکردم که اخرین جمعه شهریور سال 1299 ایا انسانی از اون حوالی که من داشتن قدم میزدم رد شده و ایا سال 1499 چیزی از این کوه باقی مونده؟یک انسان هیچ وقت در یک دریا دو بار شنا نمیکنداما سوال همیشگی این هست که این گذر چه هدفی داره؟کاش میشد در زمان سفر کرد و از انسانی در اون برهه پرسید که تو درباره ی دیدن قرن بعد و یا حتی وجود داشتنش چه فکری داری حدس میزنم که اون هم شاید مثل خیلی از ماها توهم جاودانگی داره و فکر میکنه صد سال دیگه زندگی همینی هست که الانه!چالش بزرگ این روزا حداقل برای من و اکثر اطرافیانم، یادگیری پذیرفتن هست یعنی حتی پذیرش اینکه تو نیز تمام خواهی شد و قرن ها بدون تو در پیش خواهد بود و در طی این قرن ها تغییرات زیادی رخ میده شاید سال 1499 این اخرین روز رو بشه به راحتی با یه بلیط فضاپیما، به فضا رفت و عکس گرفت.دریاها و کوها همیشه با فروتنی ناظر بودنداز اغاز تاریخ و اغاز زمان که شاید از بزرگترین سوالات انسان ها باشه که این اغاز کی بوده تا به الان، انسان ها در گذر بودند و تاریخ رو به پیش، بنظر میرسه همه ی ادم ها داستان های مشترک و مراحل یکسانی رو پشت سر میذارن و عنوان درس ها یکی هست اما متن درس ها با هم دیگه فرق داره مثلا به دنیا امدن انسان ها موضوع مشترک هست اما اینکه کجا با چه والدینی و در چه برهه تاریخی به این سفر عجیب و پر از اسرار به اسم زندگی بیایی، متغییر هست اینکه چطور و در چه فضایی بزرگ شی با دیگری متفاوت هست اما اصل بزرگ شدن و یاد گرفتن و حتی مرگ غیرقابل انکار هست، حتی داستان عاشق شدن و شکست خوردن از جز های پاک نشدنی زندگی بشر هست گویی این مسائل تغییر نکردن منتهی از پیامبران الهی تا سقراط و از سقراط تا نیچه و عصر تکنلوژی دست به دست چرخیدن و انسان هر بار در تلاشه که موضوعات رو بازنویسی کنه و جواب های درست رو به زبان خودش در هر عصر بیان کنه.تو بر نیمکت هایی تکیه زدی که قبل از تو و بعد از تو بر ان بسیار تکیه زده شدهزندگی در گذر است و حس میکنم توانایی ادم برای دیدن دنیا و زندگی از فاصله ای دورتر، قدرت انسان برای پذیرش بالا و پایین ها و حتی چالش های بزرگ تر مثل جنگ ها و تغییرات اجتماعی و مدنی، بیشتر میکنه. زندگی هر چیزی که باشه با گذر خودش داره به سمت هدفی نامعلوم پیش میره.fatiiinnafatiiinnaSat, 19 Sep 2020 18:02:31 +0430https://virgool.ir/@fatiiinna/داستان-بازگشت-yrhfczuiryloطبیعت، متعادل ترین مثال برای همنشینی جنبه های نرم و سخت زندگی!چند سال پیش با دوستی که به شدت اهل مطالعه هست، مشغول صحبت کردن درباره ی مسئله ای بودم و بلافاصله با اظهارنظرم اونو شوکه کردم اول با خودم فکر کردم شاید نظرم خیلی مسخره و ضعیف هست اما متوجه شدم علت شوکه شدنش، مطلق حرف زدن من بود. بهم گفت بترس از مطلق دیدن یعنی چیزی را مطلق مثبت یا منفی دیدن یا نسخه پیچیدن بدون اعمال احتمال خطا. از اون گفت و گو تا الان به شدت کوشش کردم که مسائل رو مطلق نبینم و در هر مسئله یا پدیده ای جنبه ها مختلف رو ببینم و درک کنم!همه گیری ویروس کرونا چیزی نبود که انتظارشو داشتیم!روزها و سال ها گذشتن و چالش ها یکی پس از دیگری رخ نمایان کردن و من هر بار سعی کردم مطلق نبینم تا اینکه رسیدیم به اسفند سال 1398 یعنی چیزی حدود هفت ماه پیش ( که به شدت غیرقابل باور هست) و همه ی محاسبات زندگی زیر و رو شد و بشریت رنگ جدیدی از زندگی رو دید که به اصلا انتظارشو نداشت. شاید این همه گیری از محدود اتفاق هایی بود که کاری به نژاد، ملیت، دین، زبان و ... نداشت و همگی با هم در یک قایق بودیم.پذیرش این طوفان غیرقابل باور و غیرقابل پیشبینی، سخت بود و ماه اول قرنطینه برای من به مثال زندان انفرادی بود و افسردگی شدید وجودم رو تحت تاثیر قرار داده بود تا اینکه عصر زیبای فروردینی رنگ غروب رو از پنجره دیدم و صدای دوستم در گوشم پیچید، بترس از مطلق دیدن!خودم رو اماده کردم و صبح روز بعد با الکل و ماسک راهی کوه شدم، فهمیدم با این ویروس و این شرایط باید زندگی کرد و حتی باید پذیرفت ماسک و الکل بخشی از زیست جدید ما شدن و اونجا بود که سعی کردم در کنار همه ی ناراحتی ها، خبرهای بد، دوری ها، دلتنگی ها و ... وجه مثبت این ماجرا رو ببینم. برای من این وجه مثبت یکی دیدن خودم با طبیعت بود و درک کردم که چقدر سخاوتمندانه گرفتگی روح و ذهن من رو در خودش جایی میده. این حس رو با بقیه به اشتراک گذاشتم و بعد از مدتی که اکثریت به تعامل و پذیرش شرایط جدید رسیدیم، با فاصله از هم راهی کوه و دشت شدیم.با دیدی متفاوت به تماشا نشستیم!همگی با نگاهی عمیق با پذیرشی از اعماق روح به تماشای طبیعت نشستیم. مثل این بود که حس میکردیم چقدر زندگی میتونه کوتاه باشه و چقدر همه چیز میتونه زود و در یک چشم به هم زدن تمام شه اما چیزی که همیشه بوده و هست از اغاز تاریخ بشر تا به همین لحظه، طبیعت بوده.کوه ها، دشت ها و هر جز حیرت اور دیگه ای از طبیعت، سخاوتمندترین و استوارترین اجزا کره ی زمین هستن و همیشه با نگاهی ارام به تماشا دوران نشستن و البته در برابر تغییرات درونی خودشون مثل تبدیل شدن دریایی به دره ای عمیق طی میلیون ها سال، سر تعظیم فرود اوردن و در برابر تغیییراتی که ما اعمال کردیم مثل کندن درخت و سرازیر شدن سیل های عظیم، خشمگین شدن. پس دربرابر این قدرت عظیم باید فروتن بود و از هر اداعی مثل مسلط بودن ما باید ترسید.طبیعت متعادل ترین مثال برای همنشینی جنبه های نرم وسخت زندگی هست مثل لحظه ی درداور شکار شدن آهویی در در دل جنگلی بکر و وصف نشدنی. شاید جنبه ی مثبت این همه گیری بازگشت ما به طبیعت و نگرش واقعی در زندگی بود. اینکه ما اونقدر ها هم که فکرشو میکنم قدرتمند نیستیم، اینکه همگی ما ( همه ی ادم ها) متعلق به یک زمین و طبیعت هستیم و اینکه زندگی دائما در تلاش برای ایستادن در تعادل هست دقیقا مثل طبیعت.fatiiinnafatiiinnaThu, 03 Sep 2020 10:23:25 +0430https://virgool.ir/@fatiiinna/فضانورد-کوچک-درون-gtrrpkxg0846فيلم Gravity يا جاذبه در سال ٢٠١٣ ساخته شد و من بعد از هفت با ارامش خاطر، تصميم گرفتم كه فيلم رو از گنجه در بيارم و در سكوت عميق شب به تماشاش بشينم. گاهى حس ميكنم براى ديدن بعضى فيلم‌‌ها یا خواندن برخی کتاب‌ها یا شنیدن قطعه‌ای باید به اندازه کافی بزرگ شده باشی مثل مراحل مختلف زندگی که وقتی ظرفیت تجربه کردنش رو به دست اورده باشی، خودش اتفاق میفته. جاذبه رو دیدم و از اینکه زودتر چشمام رو به دیدن چنین چیزی دعوت نکرده بودم سرخورده شدم اما میدونم که الان وقتش بود و به زیبایی اتفاق افتاد. داستان جذاب دکتر رایان استون با بازی ساندرا بولاک فقط داستان فضانوردی که در فضا با تنهایی و مرگ روبه‌رو شده نیست بلکه داستان تنهایی انسان در رویارویی با خودشه، مخصوصا وقتی که از زیبایی زندگی اطرافش و زیبایی قدرت درون خودش غافل میشه. در عین حال که انسان برای پیش رفتن باید موتور فضاپیمای درونش رو روشن کنه، به همراهانی نیاز داره که برای اماده سازی این فضاپیما بهش کمک کنن. خلبانی این فضاپیما بهتره بر عهده ی خودمون باشه تا پای تک تک تصمیمات به سختی یک کوه استوار وایسیم و اینطوری سر از هر جای این کهکشان که دربیاریم، لبخندی به لب داریم. نیاز به همراهی کمک خلبان یا کمک خلبانان غیر قابل انکار هست، همونطور که دکتر رایان استون نیاز داشت که حرف های همکارش،مت کوالسکی، رو به یاد بیاره تا به خودش بیاد و حرکت کنه بنابراین ادعای مطلق انسان برای بی نیازی به دوست و هم نوع، ادعایی از سر کم خردی هست و بنظرم در جای دیگه ای از فیلم این نیاز و همبستگی انسان ها به یکدیگر به زیبایی به تصویر کشیده شده. فضانوردان سازمان فضایی امریکا دچار بحرانی میشن که گریبانگیر همه ی فضانوردان میشه و در اون لحظه روسی، چینی یا امریکایی بودن دیگه اهمیتی نداره و از همه زیباتر اینکه رایان استون برای نجات خودش به ایستگاه فضایی بین المللی میره و برای بار سوم درگیر بحران میشه و این دفعه به کمک فضاپیمای روسی خودش رو نجات میده و در این حین درحالی که در فضا پیمای روسی نشسته ارتباط رادویویی برقرار میکنه و بعد از مدتی با انسانی از زمین هم کلام میشه، پدری چینی که مشغول خوندن لالایی برای فرزندش هست برای لحظاتی استون رو با زیبایی های ساده اما ژرف زندگی روبه رو میکنه و استون هم تصمیم میگیره با این لالایی به خواب ابدی فرو بره! بنظر میرسه تصور خوابیدن فضانورد انگلیسی زبان از امریکا با لالایی چینی، تصور زیبایی هست که متاسفانه بشر به واسطه ی همه ی گرفتگی ها و توهمات فراموشش میکنه اما وقتی در ابعاد عظیم درگیر بحران همگانی میشه مانند بحران ویروس کرونا، تازه به یاد میاره که چقدر به یکدیگر وابسته هست و اما دکتر استون با دیدن رویای زیبا و منجی وار کوالسکی به خودش میاد و راه حلی پیدا میکنه که با فضاپیمای روسی خودش رو به ایستگاه فضایی چین برسونه تا بتونه راهی کره ی زمین بشه. تنها خونه ی انسان که با همه ی تفاوت ها از اغاز تاریخ تا به الان روی اون زندگی کرده.fatiiinnafatiiinnaSun, 23 Aug 2020 06:06:09 +0430