https://virgool.ir/feed/@fathi.dorsaدوست دارم بنویسم که ذهنم خالی بشهfa2026-11-11 21:49:52https://files.virgool.ir/upload/users/23194/avatar/KG1olA.pnghttps://virgool.ir/@fathi.dorsahttps://virgool.ir/@fathi.dorsa/دوست-دارم-زندگیمو-بنویسم-ejyfb4eoiphjهمیشه دوست داشتم بنویسم، وقتی مینویسم سرم ارومتره، فکرام منظم ترن. گاهگداری هم مینویسم الکی واسه خودم واسه خاموش شدن ذهنم، اما الان دلم میخواد بیشتر بنویسم. میخوام مثل یه نویسنده بشینم و فکرامو منظم تر بنویسم. همیشه فکر کردم زندگی هر ادم خیلی خاصه. بچه که بودم فکرمیکردم فقط من انسانم،من حس میکنم، من مبینم و بقیه ادما ماشینن. هنوزم یه وقتایی این فکر میاد تو سرم. اخه بچه که بودم با کسی بازی نمکیردم، بازی رو هیچوقت دوست نداشتم. هیچ دوستی هم نداشتم، به جز نٌقرا. یه دوست خیالی که میتونستم باهاش حرف بزنم و وقتمو بگذرونم. من بچه ی اول مامان و بابایی بودم که همیشه سرکار بودن. تو خونه ای به دنیا اومدم و بزرگ شدم که به جز مامان و بابام، مامان و بابای مامانم و دایی ام هم بودن، ادمای بزرگی که یا همش سرکار بودن یا انقدر بداخلاق که هیچوقت از اتاقش بیرون نمیومد یا با مادربزرگ پیر دیالیزی ای که تا غروب ازم نگه داری میکرد.بچه ی تنهایی بودم، تنهایی ام رو با نقرا پر میکردم. شاید واسه همین ارتباط کم هم بود که نمیدونستم بقیه هم مثل منن و اونارو ماشین میدیدم.بزرگتر که شدم فهمیدم هیچ تفاوتی با ادمای دیگه ندارم، از خیلی هاشون پایینتر و ناموفقترم و از بعضیهاشون بالاتر و موفق تر و این موضوع عین یه مسابقه دوی تمام نشدنی همیشه در حال تکراره و تو هر زمانی یکی جلو میزنه و یکی عقب میمونه.اونجا بود که فهمیدم ادما خاصن. نه به اون شکل که خودشون فکر میکنن تو دنیا تکن و مثل اونا وجود نداره، ولی هرکس به یه طریقی زندگی میکنه و اینه که خاصشون میکنه.همیشه دوست داشتم داستان زندگی ادما رو بدونم. نمیدونم از حس کنجکاویمه یا فضولی یا واسه اینه که بشنوم و بگم دیدی درسا؟ بقیه هم همینن، یه جور تسلی. واسه همین میشنوم داستان ادمارو، اگر ازم بربیاد کمکشون هم میکنم. به همون مقدار هم دوست دارم که بگم. از زندگیم و تجربیاتم، که خیلی هاش واسه من تلخه ولی واسه خیلی ها شاید نباشه، از افکارم بگم که خودم دیدم چقدر رشد کرد.30 سال پیش من به دنیا اومدم. همونطور که گفتم با مامان و بابا و برادر مادرم و مامان و بابام تو خونه ی پدربزرگم. یه خونه ی یه طبقه ی حیاط دار تو غرب تهران. یه خونه با یه درخت توت بزرگ که اقاجونم کاشته بود برای مامانبزرگم. خونه ای که 23 سال توش زندگی کردم و هرچی خاطره دارم از اونجاست.گفتم که مامانبزرگم میشه گفت تنها موجود واقعی ای بود که من روزا میدیدمش. یه زن پیر و مهربون که یه پاف کوچولوی توسی راه راه گذاشته بود جلوی بخاری و همیشه اون رو مینشست.دوسش داشتم، خیلی. یادمه صبحا میرفت خامه میخرید میاورد دوتایی میشستیم رو پاف اش و باهم خامه میخوردیم. بهم اجازه میداد ته خامه رو با انگشت تمیز کنم. یا باهم برفک فریزر میخوردیم. مامان بزرگ از اونجا شد عزیز من. من بین دایی هام هم محبوب بودم. صبح تا غروب منتظر بودم دایی ام از سرکار بیاد دیدن مادرش و برای من یه کیسه پر از خوارکی بیاره. فهمیدید شکمو بودم یا نه؟ اونارو هم خیلی دوست داشتم. خوراکی منو خیلی خوشحال میکرد و میکنه و اکثر خاطرات پررنگم با خوراکی ها پیوند خورده. حس دیده شدن و مهم بودن داشتم.از اقاجونم اون موقع ها چیزی یادم نیست. و با خانواده ی پدری ام هم ارتباطی اونجوری نداشتیم که چیزی ازشون تو اون سن یادم بمونه. بچگی من تو یه خونه ی بزرگ و اغلب تاریک، با مامانبزرگم و خوراکی های دایی هام گذشت. میدونی پررنگترین خوراکی تو ذهنم چیه؟ بستنی قیفی وانیلی که تو جعبه های 9 تایی بدون هیچ پوششی بود. هنوزم میتونم مزه اشون رو به یاد بیارم.کم و بیش 3 سال از زندگی من اینجوری گذشت. حتما داری میگی عجیبه که اینایی که گفت رو از زیر 3 سالگیش یادشه، حقم داری یکم عجیبه ولی یادمه. نه به طور واضح، شکل یه عکس. منو پدر و خواهرم حافظه های خیلی خوبی داریم. خیلیی خوب. خوبم نیست، هیچکدوممون دوسش نداریم. اگر میتونسیتم اینو با کمال میل به یکی دیگه اهدا میکردیم، مثلا به یکی که الزایمر داره و دلش میخواد برگرده به وقتی که همه ی دوروبری هاش رو میشناخت. حافظه ی من تصویری ه. صحنه ها و اتفاقاتی که دیدم رو یادم میمونه با جزییات. سرم پر از عکسه. یه عالمه عکس که حتی خیلی هاشون رو هم نمیدونم داستان پشتش چیه، وقتی به مامان و بابام میگم بهم میگن خاطره ی پشتش چیه. پس خیلی از این هارو میشه گفت خاطرات دست دوم منن.من دقیقا 2 سال و 9 ماه و 16 روزم بود که خواهرم به دنیا اومد. منٍ سبزه ی تیره تو خانواده ی تٌرک سفید دوستی که خواهری به شدت سفید و بور داشت. توجه ها یهو ازم کم شد. اما اشکال نداره میتونستم باهاش کنار بیام. مامانم نمیذاشت خیلی حسودی کنم. جز یه بار. خاطره ی جالبیه. یه روز تو حموم از مامانم خواستم که منو انقدر بشوره که منم مثل مهسا سفید بشم. شنیده بودم هی میگفتن بهش که چقدر سفید و خوشگله. مامان ازم پرسید: شیر بیشتر دوست دارم یا شیرکاکائو؟ گفتم شیرکاکائو. گفت: مهسا شیره و تو شیرکاکائو، جفتش خوشمزه است ولی هرکس یکیش رو بیشتر از اون یکی دوست داره. یکی تورو دوست داره و یکی مهسا رو. میشه گفت قانع شدم. به علاوه که از اینجا به بعد داستانم آقاجونم اومد و به شدت پررنگ شد. انقدر پررنگ که حتی بعد از این همه سال اثرات حضورش رو تو تصمیم گیری هام میبینم. وقتی با رواندرمانگرم حرف میزنیم همیشه یه ردی از اقاجون هست و من بابتش خوشحالم. اقاجونم نمیذاشت به خاطر این تفاوت اذیت بشم. برام شعر میخوند، باهام بازی میکرد، دلداریم میداد، بهم شعر یاد میداد حفظ کنم، "داشت عباسقلی خان پسری، پسر بی ادب و بی هنری ....." من این شعرو حفظ بودم و هنوزم دوسش دارم. هنوزم برام این شعر ،خاطره ی اقاجونمه.گذشت، من راحتتر شده بودم با شرایط، تا عید. عید رو هم مثل یه عکس یادمه. "شبه، همه دور همیم. تو هال نشستیم بیرون تاریکه و تو خونه هم مهتابی روشنه هم چراغ زرد. بغل در ورودی یه میز اهنی ابی رنگ بزرگ گذاشتیم و روش رومیزیه. مامان سفره هفت سین چیده. همه چی هست با یه کاسه بزرگ اب که نارنج ها توش شناورن." این عکس من از سال تحویل اون ساله. عکس بعدیم واسه 16 روز بعده. شب 16 فروردین، "منو مامان نشستیم رو پاف مامانبزرگ منتظریم تا بیاد، بابا رفته دم در اشغال هارو بذاره و چراغ راهرو روشنه. دایی ام مامان بزرگمو که از دیالیز برکشته دم در ورودی پیاده کرده و رفته تا از در حیاط ماشین رو بیاره داخل. مامانبزرگ یه مانتوی بلند مشکی پوشیده که واسه اون بدن نحیفش که انقدر بی گوشته که رگهاش واضح ترین عوض دستاشن،خیلی گشاده. روسری مشکی اش هم دور گردنش افتاده، موهای کم پشتش به خاطر روسری نامرتبن، منو مامان تو در ورودی وایسادیم و بابا دست مامانبزرگ رو گرفته داره کمک میکنه از پله ها بیاد بالا. اخرین پله از 3 تا پله ی راهرو رو که میان بالا مامانبزرگ نگامون میکنه، میخنده. داره میخنده، پس چرا مامان و بابام دارن جیغ میزنن؟ مامان چرا اونجوری دویید سمت مامانبزرگ؟ بابا چرا داره تمام تلاشش رو میکنه مامان بزرگ نیوفته؟" و من دیگه چیزی یادم نمیاد. تصویر بعدی توی قبرستون ه. دایی هام هرکدوم یه بیل دستشونه و دارن خاک میریزن تو قبر. بعد، یه عالمه اومدن و رفتن ادماست. خیلی ادمن. همش میان خونمون. تو خونه، تو قبرستون، تو مسجد، باز تو خونه. من حالم خوب نیست. تب دارم. مامان هرکاری میکنه تبم پایین نمیاد. پاف جلوی بخاری مامانبزرگ رو برداشتن. مامانبزرگ دیگه نیست و این اولین مواجهه من با مرگه.Dorsa FathiDorsa FathiWed, 08 Feb 2023 21:38:13 +0330