https://virgool.ir/feed/@fatemmeتنها کسی که در میان انبوهی از احساسات گم شده و سعی در بیان پیچیدگی های آن داردfa2026-11-11 08:11:33https://files.virgool.ir/upload/users/4903508/avatar/sqEGN9.jpghttps://virgool.ir/@fatemmehttps://virgool.ir/@fatemme/راهی-برای-فرار-fpvtvipga0xvگاهی هیچ راهی برای فرار پیدا نمی‌کنم؛ حتی به جایی می‌رسم که مرگ هم دیگر برایم راه‌حل نیست…نه راه فراری دارم و نه پناهگاهی؛ تنها من مانده‌ام و خدایم. هیچ‌چیز تسکین‌دهنده‌ی دردهایم نیست و در نهایت، گویی همیشه مقصرِ تمام اتفاقات من بوده‌ام. فرقی ندارد مظلوم بوده‌ام یا ظالم، آسیب‌دیده بوده‌ام یا عصبانی؛ هر چه شد و هر چقدر که کتک خوردم، باز هم مقصر اصلی خودم قلمداد شدم.مدت‌ها طول کشید تا بتوانم گذشته را فراموش کنم؛ فقط به این دلیل که می‌خواستم مثل یک انسانِ سالم زندگی کنم. اما وقتی هنوز در همان محیط مسموم و بیمارگونه دست‌وپا می‌زنی، چطور می‌توانی از آسیب‌ها در امان باشی؟ بله، برای من زمان زیادی برد تا ببخشم و طلب بخشش کنم، رها شوم، شاد باشم، شکرگزار باشم، لبخند بزنم و دوباره بعد از آن همه ضربه، روی پای خودم بایستم. اما حالا احساس می‌کنم تمام آن تلاش‌ها پوچ بوده‌اند؛ چرا که چرخه‌ی اتفاقات بد دوباره شروع شده است. تنها راه نجاتم، فرار از این خانه‌ی بیمار است، اما در حال حاضر هیچ راهی برایش ندارم.من دیگر آن نوجوان خامِ گذشته نیستم که بی‌دلیل از خانواده‌ام گله کند. بی‌شک من هم بی‌تقصیر نبوده‌ام و اشتباهاتی داشته‌ام؛ تا جایی که گاهی فکر می‌کردم شاید مقصر واقعی من هستم، شاید من بیمارم، یا شاید من…اما آیا واقعاً سهم من از زندگی این است؟ اینکه آن‌قدر آسیب ببینم و در نهایت تمام تقصیرها به گردن من بیفتد؟ اینکه وقتی برادرم مرا کتک می‌زند، پدرم به‌جای حمایت، با او همدست شود؟ بگذارید پیش از آنکه قضاوتم کنید، داستان را بگویم: من فقط داشتم از خواهر کوچکم در برابر خشونت برادرم دفاع می‌کردم، و همین باعث شد خودم هم قربانی شوم.نمی‌خواهم نقش یک قربانیِ مظلوم را بازی کنم، اما همه‌چیز به طرز بی‌رحمانه‌ای ناعادلانه است. ذهنم مدام به‌دنبال یک منطق می‌گردد؛ دلیلی برای اینکه چرا باید لایق چنین رفتاری باشم؟ چرا همه‌ی این بلاها باید سر من بیاید؟و در نهایت، به این نتیجه‌ی تلخ می‌رسم که شاید واقعاً من آدم بدی هستم. شاید دیوانه‌ام! دختری که بعد از ۱۱ ساعت کارِ مداوم بعنوان خیاط، به خانه برمی‌گردد تا ۶ ساعت درس بخواند، و گاهی سهمش از شبانه‌روز فقط ۳ ساعت خواب است؛ همه‌ی این‌ها برای اینکه آینده‌ای بسازد و بتواند از این محیطِ مسموم مهاجرت کند. بله، شاید این دختر دیوانه است که سزاوار خشونت خانواده‌اش شده؛ خانواده‌ای که روزی می‌خواست مایه‌ی افتخارشان باشد و امروز، چیزی جز یک سربارِ اضافی برای آن‌ها نیست....می‌خواهم فریاد بکشم. می‌خواهم خاکستری شوم رها در باد. درون سینه‌ام چنان درد عمیقی حس می‌کنم که هیچ کلمه‌ای قادر به توصیفش نیست. فقط درد است و درد…و در آخر از خودم می‌پرسم: آیا این همان زندگی‌ای بود که می‌خواستم؟ آیا در پسِ این همه رنج، درسی نهفته است که باید بیاموزم؟ آیا هنوز روزنه‌ای از امید در من زنده است؟ و آیا توانِ ادامه‌ی این مسیر را دارم؟می‌دانم آدم‌های زیادی درگیرِ دردهای مشابه‌اند؛ امیدوارم تاب بیاورند و تسلیم نشوند. روزهای خوب، بالاخره خواهند رسید.۱۴۰۵/۹/۶رویارویاMon, 31 Aug 2026 23:50:22 +0330https://virgool.ir/@fatemme/میل-به-نبودن-در-کره-ای-که-به-من-تع-من-تعلققی-نداره-l6nuolludonmمی‌خواهم همین حالا، بدون هیچ ویرایشی و پوششی، دلنوشته‌ای بنویسم؛ متنی ساده که تنها از فشارِ سنگین زندگی برآمده است. می‌خواهم بدانم آیا کسی هست که مرا بفهمد؟نمی‌دانم در آینده به این نوشته‌ها رجوع خواهم کرد یا خیر. آیا آن زمان هنوز زنده خواهم بود؟ یا روحم در آرامشی نسبی به سر می‌برد؟نمی‌دانم… شاید من انسانی ضعیف، ناسپاس و بدجنسم. می‌دانم که این‌ها تنها نشخوار فکری است، اما باز هم با خودم می‌گویم: انگار موجودی لجباز در درونم زندگی می‌کند که تنها هدفش، آتش زدنِ من است. بله، او حتی می‌خواهد مرا بکشد.حقیقتاً، شاید خودکشی نوعی تسلیم شدن باشد. این بازی مسخره‌ی زندگی که باید به زور ادامه داد، بسیار طاقت‌فرساست. گاهی از خود می‌پرسم: آیا مرگ واقعاً دردی را دوا می‌کند؟ آیا آزادی می‌بخشد؟ آیا دنیایی بهتر در انتظار ماست، یا اینکه صرفاً مثل یک برگ چغندر، در تاریکی نابود می‌شویم؟آن‌قدر با مرگ روبه‌رو شده‌ام که دیگر نسبت به آن بی‌حس شده‌ام. البته که هنوز هم می‌ترسم، اما… خوب به یاد دارم که بیش از پنج بار تلاش کرده‌ام و هر بار بی‌نتیجه مانده‌ام. آخرین بار، دقیقاً در لحظه‌ای که پشیمان شدم، خداوند فرصتی دیگر به من بخشید.آن زمان، در شانزده سالگی بودم؛ بعد از طوفانی از دعواهای خانوادگی و اتفاقاتی که حتی نمی‌خواهم بازگو کنم. یک صبحِ به ظاهر عادی، بعد از صبحانه، به سمت یخچال رفتم. بیش از پنج بسته قرص برداشتم و به سمت دستشویی رفتم. دانه به دانه آن‌ها را بلعیدم. پس از یک ساعت، تمام اعضای بدنم از کار افتادند و در خوابی عمیق فرو رفتم.بدترین بخش ماجرا این نیست که نمرده باشی، بلکه این است که نمرده باشی اما «دیوانه» شده باشی. وقتی بیدار شدم، در حالی که اعضای خانواده‌ام با گریه و زاری مرا می‌دیدند، بدون هیچ آگاهی یا خاطره‌ای، همچون فردی با معلولیت ذهنی بودم. دوباره به خواب رفتم و وقتی چشم باز کردم، جهان در چشمانم رنگ قرمز گرفته بود. تپش قلب چنان بود که گویی در آستانه‌ی سکته هستم. درست در همان لحظه‌ی هولناک بود که پشیمان شدم. فقط به خدایم گفتم: «می‌خواهم خوب زندگی کنم». و وقتی به بیمارستان رسیدیم، دیدم همه چیز، برخلاف آن کابوس، نرمال است.پس از پشت سر گذاشتن آن دورانِ سختِ نوجوانی، تصمیم به زندگی گرفتم. هدفی تعیین کردم و همه چیز هم خوب پیش می‌رفت؛ تا اینکه رسیدم به «اکنون»…...بله، اکنون هم میل به مرگ دارم؛ اما نه از سرِ آسیب دیدن یا شرایط سخت. اکنون، تنها پوچی و انزوا مرا در خود بلعیده‌اند. من دیگر احساس تعلق نمی‌کنم؛ به این کره‌ی خاکی، شاید اگر این را به کسی بگویم، بگویند از سرِ ناسپاسی یا بی‌ایمانی است، اما…می‌دانم. احتمالا روزی خواهد رسید که بدون هیچ دلیلی، و درست زمانی که همه چیز در زندگی‌ام خوب به نظر می‌رسد، به این بازی پایان خواهم داد. شاید بی عقلانه به نظر برسد، اما این حقیقتِ من است.»۱۴۰۵/۵/۲۲رویارویاThu, 13 Aug 2026 01:56:19 +0330https://virgool.ir/@fatemme/من-غریبه-ای-که-در-آینه-میبینم-e9gsvgnqhevrچه خبر؟هنوز هم همان‌قدر بی‌خبری؟چطوری؟اصلاً… حالت خوش است؟کجایی؟ چرا مدت‌هاست دیگر در آینه‌ی نگاهم دیده نمی‌شوی؟ چرا آن لبخندِ همیشگی، دیگر به لبان‌ت راهی ندارد؟ از چه دلگیری؟ چه چیزی در دلت سنگینی می‌کند؟تو تغییر کرده‌ای یا منِ این روزها غریبه شده‌ام؟ دیگر مرا نمی‌شناسی؟ یا من، لابه‌لای شلوغی‌هایِ بی‌رحمِ دنیا، خودم را گم کرده‌ام و دیگر تو را نمی‌شناسم؟انگار گوشه‌ای از این جهانِ خاکستری کز کرده‌ای و بغض‌هایت را در گلو می‌شکنی. حتی چشمه‌ی اشکت هم خشکیده… آن شعله‌ی سرکشِ وجودت کجا رفت؟ آن شورِ دیوانه‌واری که در چشمانت می‌رقصید، کجا جا ماند؟یادت هست؟ کودک که بودیم، برای یک دل‌شکستگیِ کوچک، دنیا روی سرمان آوار می‌شد، اما یک پلک‌زدن کافی بود تا دوباره بلند‌بلند بخندیم. یادت هست با چه ذوقی از مدرسه می‌دویدی و کلمات برایت کم می‌آوردند که چطور اتفاقاتِ روز را برای مادر تعریف کنی؟شبِ اول مهر و شبِ عید، یادت هست؟ هیجان آن‌قدر در رگ‌هایمان می‌دوید که خواب به چشممان نمی‌آمد… تو سرشار از زندگی بودی؛ اگر یادت رفته، من هنوز همه‌چیز را با جزئیات به یاد دارم.تصویر دلم برای آن «ما»یِ بی‌دلیل، برای آن خنده‌هایِ بی‌هوا تنگ شده. آن روزها، دنیایِ تو رنگین‌کمان بود؛ از هر رنگی سهمی داشتی. اما حالا… تو را فقط خاکستری می‌بینم. آن‌قدر خاکستری که انگار داری در غبار فراموش می‌شوی. رنگ‌هایت کجا رفت؟ زندگی‌ات را کجا جا گذاشتی؟یادت هست آن تابستان‌هایِ آفتابی را؟ وقتی مدرسه نبود و تمامِ جهان، در حصارِ حیاطِ خانه‌مان خلاصه می‌شد؟ زیرِ سایه‌ی درخت انگور و انجیر، با برادرمان می‌دویدیم و خنده‌هایمان تا آسمان بالا می‌رفت. انگار دنیا پادشاهیِ ما بود.عصرهایِ یکشنبه که با مادر راهیِ بازار می‌شدیم، یادت هست؟ آن گرمایِ نفس‌گیر، فقط با یک یخ‌در‌بهشتِ خنک، به بهشت تبدیل می‌شد.ما همه‌چیز بودیم. هفته‌ها در خانه‌ی پدربزرگ، میانِ دوچرخه‌سواری‌هایِ بی‌پایان، زیرِ آن بوته‌ی شاتوتِ بزرگ قایم می‌شدیم و خیال می‌کردیم به جنگلی دوردست پا گذاشته‌ایم.یادت هست وقتی در گرمایِ تابستان فرش می‌شستیم و آخرش، تنها پاداشمان، نشستن در آن تشتِ بزرگِ پر از آب بود؟من آن روزها را، آن بافتنی‌هایِ ناشیانه و نقاشی‌هایی که با عشقِ تمام روی کاغذ می‌نشاندی، بند‌به‌بند در خاطرم نگه داشته‌ام.من و تو یکی بودیم. تار و پودِ یک پیراهن بودیم. چه شد که این‌طور از هم جدا شدیم؟نمی‌دانم من کجایِ راه به تو بد کردم، یا این جامعه‌یِ بی‌رحم بود که ما را از هم گرفت.حالا که تو را ندارم، انگار هیچ‌چیز ندارم. در این شهرِ غریبه، هر جا پا می‌گذارم، دنبالِ اثری از تو می‌گردم، اما… شاید تو تنها متعلق به آن سال‌های دور بودی و من، تمامِ عمرِ باقی‌مانده‌ام را باید صرفِ جست‌وجویِ تو در این آدمِ غریبه‌ای کنم که حالا هستم…”۱۴۰۵/۵/۶رویارویاWed, 29 Jul 2026 01:22:09 +0330https://virgool.ir/@fatemme/زمانی-که-همه-چیز-بی-معنی-میشود-oxbjagc95axbنمی‌دانم چرا، اما گاهی آن‌قدر احساس تنهایی می‌کنم که حتی انگار خدایم هم کنارم نیست؛ گویی خودم را هم دیگر نمی‌شناسم.تنهایم، اما این‌طور به نظر نمی‌رسد. بله، کلی دوست و خانواده و آدم اطرافم هست؛ اما فقط «هستند». هیچ‌کدام توانایی درک مرا ندارند؛ یا شاید هم این توقعِ بی‌جای من از آن‌هاست. شاید توقع دارم از دنیای عجیب، غریب و پیچیده‌ی درونم سر در بیاورند، در حالی که حتی خودِ من هم از آن سر در نمی‌آورم.فکر می‌کردم افسرده‌ام؛ و البته تمام ویژگی‌هایی که دارم، فریاد می‌زنند که افسرده‌ام، اما ماجرا فراتر از این حرف‌هاست. می‌دانی؟ حتی شناخت خودم و اینکه واقعاً چه می‌خواهم، برایم دشوار شده است.نقاب هایی از سر پوچیاز بیرون، ویترین زیبایی از من می‌بینی: دختری هدفمند، سرحال، خوش‌خنده، در کمال آرامش، با ایمان، پر از استعداد، کسی که با خانواده‌اش به‌خوبی کنار می‌آید، ورزش می‌کند و سپاسگزار است… بله، همه‌چیز خوب به نظر می‌رسد، اما حسی سرشار از پوچی مرا در بر گرفته است؛ همانند خلائی که پر نمی‌شود. حتی انجام دادن کارهایی که زمانی باعث خوشحالی‌ام می‌شدند، دیگر لذتی ندارند.زمانی اگر نقاشی می‌کشیدم، می‌رقصیدم، می‌نوشتم، یا در پارک می‌دویدم، و حتی وقتی کارهایی را که دوست نداشتم انجام می‌دادم—مثل درس خواندن، زبان خواندن، کارهای خانه، غذا پختن و…—شوق و اشتیاقی وجودم را فرا می‌گرفت. نمی‌دانم چطور توصیفش کنم، حسی فراتر از کلمات بود؛ انگار فقط من بودم و آن لحظه. اما اکنون، حتی از انجام کارهایی که زمانی آرزویشان را داشتم، لذتی نمی‌برم. همه‌چیز برایم معنای پوچی محض پیدا کرده است.وقتی به دورانی فکر می‌کنم که آرزویم رفتن به دانشگاه بود، خنده‌ام می‌گیرد. فکر می‌کردم رسیدن به آن نقطه، پایانِ خوشبختی است؛ اما نه! اکنون که دانشجو هستم، نه اوضاع بهتر شده و نه دنیا به آخر رسیده است. هنوز مسیر طولانی است: مهاجرت، کار، مدرک، ازدواج و… می‌دانی؟ اکنون که دارم خیلی از آرزوهایم را زندگی می‌کنم، می‌فهمم که وقتی فقط در رویای آرزوهایم بودم، خوشحال‌تر از الان بودم. شاید این حس پوچی از این می‌آید که فکر می‌کنم هر چه بیشتر به اهدافم می‌رسم، آن خلأ درونم عمیق‌تر می‌شود.در نهایت، این من هستم که اکنون با حسی از پوچی و تنهایی، با این امید می‌نویسم که احساساتم را با افرادی به اشتراک بگذارم که مرا بدون قضاوت می‌فهمند و شاید خودشان هم این حس را تجربه کرده باشند.گاهی با خودم می‌گویم: «منی که به ظاهر انسانی عادی به نظر می‌رسم، آیا تمام کسانی که موفق‌اند هم همین حس را دارند؟» و این سؤال مرا می‌ترساند؛ از اینکه نکند روزی من هم جزو آن دسته‌ی افراد موفق اما پوچ و توخالی شوم؛ کسی که خودش را نمی‌شناسد، یا شاید از نظر دیگران ناسپاس است...۱۴۰۴/۵/۴رویارویاSun, 26 Jul 2026 01:37:04 +0330https://virgool.ir/@fatemme/پاکسازی-مجازی-oy8ehytclbd1پاکسازی می‌تواند هر چیزی باشد؛ برای من حداقل، حکم یک سرگرمی را دارد.من به روش خودم پاکسازی می‌کنم؛ گاهی با کوتاه کردن موهایم، گاهی با دور ریختن لباس‌هایی که دیگر نمی‌پوشم، گاهی با نوشتن و سوزاندنِ یادداشت‌هایی برای پاک کردن خاطراتِ بد، و گاهی حتی با یک تمیزکاری ساده روی میزم.اما چیزی که بیشتر از همه ذهنم را اشغال می‌کند، همین موبایلی است که در دست دارم. همین اکانت‌ها، صفحه‌ها، کانال‌ها و گروه‌هایی که هیچ استفاده‌ای ندارند و فقط وقتم را هدر می‌دهند. برای همین، وقتی نوبت به پاکسازی فضای مجازی می‌رسد، اوضاع حتی از خانه‌تکانی هم سخت‌تر می‌شود.شروع کردم به پاک کردن عکس‌ها و ویدیوهای اضافی، حذف برنامه‌های بی‌استفاده، و ترک کانال‌ها و گروه‌هایی که مثل وسایلِ بلااستفاده‌ی خانه، فقط به امید «شاید روزی به دردم بخورند» نگهشان داشته بودم.دیلیت‌اکانت کردم؛ همه شماره‌های اضافی را پاک کردم. تمامِ آن‌چه را که بارِ اضافه بود از بین بردم و حالا حس می‌کنم مغزم خیلی بهتر کار می‌کند.1404/5/1رویارویاThu, 23 Jul 2026 23:22:12 +0330https://virgool.ir/@fatemme/مهاجرت-پروژه-ای-که-از-اتاقم-شروع-میشود-iqhjnhorn0nfمنو منحقیقتاً در آرزویش هستم…در آرزوی تجربه یک زندگی مستقل؛ دختری تنها که به دوردست‌ها سفر می‌کند، پیشرفت می‌کند…اما ناگهان به خودم آمدم و دیدم من حتی حاضر نیستم در همین محله خودمان، در همین شهر به تنهایی سفر کنم. دیدم حتی حاضر نیستم هر شب برای خود آشپزی کنم؛ پس چطور می‌توانم مستقل باشم؟بله، مهاجرت از دور زیباست، از دور پر از قدرت است؛ اما تنها انسانی از پس آن برمی‌آید که در حال حاضر مستقل زندگی می‌کند. صرفاً نباید خانه‌ای جدا از والدین داشت، می‌توان در همان محیط هم پیشرفت کرد.شروع کردم به تمرین؛ به گردش، به آشپزی. تصور اینکه زمانی مهاجرت خواهم کرد و چون نمی‌توانم آشپزی کنم از گرسنگی خواهم مرد، مرا می‌ترساند؛ پس آشپزی را یاد گرفتم. شاید آن‌قدرها هم خوب نباشم، اما به مرور زمان پیشرفت می‌کنم. نظم را از اتاقم شروع کردم؛ چرا که تصورِ خانه‌ای که از شدت بی‌نظمی منفجر شده، عصبانی‌ام می‌کرد. شروع کردم به تنهایی به مکان‌های جدید رفتن و آدرس پیدا کردن؛ چرا که تصورِ گم شدن در کشوری غریب، مرا می‌ترساند.به‌نظرم این‌ها مهارت‌هایی هستند که انسان باید پیش از شروع یک زندگی مستقل کسب کند؛ اینکه چطور تعادلی میان کار، زندگی و درس پیدا کنی، مهم است.نمی‌خواهم بگویم در حال حاضر کاملاً برای یک زندگی مستقل آماده‌ام، اما می‌توانم آماده شوم. می‌توانم هرروز یک قدم از «منطقه امن» خودم خارج شوم، تجربه کسب کنم و بر ترس‌هایم غلبه کنم.مهاجرت در اوایل تنها شبیه به رویایی دست‌نیافتنی بود، اما به مرور زمان تبدیل شد به یکی از اهداف اصلی زندگی‌ام. برایش سخت تلاش می‌کردم، تا روزی که به خودم آمدم و پرسیدم: آیا حاضرم بهای آن را بپردازم؟ بهایش، جدا از سختی‌های قبل از مهاجرت، تنهایی بود، دور از خانواده بودن بود و مقابله با خودِ واقعی‌ام. اما از خودم پرسیدم اگر مهاجرت نکنم، بهای آن را باید با یک عمر حسرت و پشیمانی بدهم؟ همین موضوع برایم کاملاً روشن کرد که چه می‌خواهم.هنوز در مسیر هستم؛ دختر ۲۰ ساله‌ای که ترم اولی است و ۵ سال دیگر خودش را در کشور مورد علاقه‌اش، با سبک زندگی دلخواهش و در حال ساختن آینده‌اش می‌بیند. شاید همه چیز واضح نباشد، شاید در حال حاضر زیر فشار درس، زبان و هزینه‌ها باشم، اما می‌دانم این مرحله از زندگی دارد مرا برای مرحله بعدی آماده می‌کند«۱۴۰۵/۴/۱۵»رویارویاMon, 06 Jul 2026 18:55:35 +0330https://virgool.ir/@fatemme/دفترچه-خاطرات-ikeu4rtjnjp7داستان ما در حالی که دستی به سر و روی اتاقم می‌کشیدم، ناگهان چشمم به دفتر خاطرات سال گذشته‌ام افتاد؛ دفتری که پر بود از افکار، احساسات و تجربه‌هایم. دفترم تنها مکانی بود که می‌توانستم در آن صادق باشم. زمانی که زندگی برایم سخت می‌شد، می‌نوشتم و می‌نوشتم تا ذهنم آرام شود.شروع کردم به خواندنش؛ متوجه شدم چقدر نگرانی و اضطراب‌های بی‌موردی داشتم که خیلی از آن‌ها هم اتفاق نیفتاد، یا آن‌گونه که در ذهنم تصور می‌کردم، بزرگ نبود.ناگهان به خودم آمدم و دیدم دارم به خاطراتی می‌خندم که زمانی به‌خاطرشان گریه می‌کردم یا خشمگین می‌شدم؛ خاطرات و اتفاقاتی که یک زمان برایم حکم مرگ و زندگی را داشتند. دغدغه و چالش‌هایی که فکر نمی‌کردم از پسشان بربیایم، حالا تنها تبدیل شده بودند به نوشته‌هایی که می‌خواندم و به برخی از آن‌ها می‌خندیدم.چقدر این زندگی می‌تواند جالب باشد! مطمئنم چالش‌هایی که اکنون نیز دارم، روزی تبدیل به نوشته‌هایی خواهند شد که بعداً با خواندنشان، احساس شرم یا خشنودی به من دست خواهد داد.با خواندن خاطراتم متوجه شدم هیچ‌چیز در سال گذشته آن‌گونه که برنامه‌ریزی کرده بودم پیش نرفت، بلکه بهتر از آن برایم رقم خورد. درست است؛ همیشه همه چیز طبق خواسته ما پیش نمی‌رود. شاید گاهی لازم است رها کنیم؛ شاید گاهی خداوند، سرنوشت، کائنات یا هر چیزی که می‌خواهی اسمش را بگذاری، برایت مسیری بهتر در نظر گرفته باشد.«۱۴۰۵/۴/۱۰»رویارویاWed, 01 Jul 2026 20:48:25 +0330https://virgool.ir/@fatemme/یخ-زدگی-در-انجام-کار-tqft43fph4vyچرا مدام فکر می‌کنیم زمانی که همه چیز عالی شود، کارها را به بهترین روش ممکن انجام خواهیم داد؟احتمالاً همان کمال‌گرایی لعنتی است؛ همان کمال‌گرایی‌ای که مرا از حرکت کردن باز داشته و در حالتی شبیه به یخ‌زدگی یا سنگ‌کوب شدن نگه داشته است. چرا حتماً باید مجبور باشیم تا کاری را انجام دهیم؟ و چرا دقیقاً زمانی که بیش از حد احساس اجبار می‌کنیم، دست از انجام دادن آن برمی‌داریم؟شاید تا به حال کلی سیب گاز زده باشم که هنوز تمام نکرده‌ام؛ از هنر، ورزش، زبان و دروس گرفته تا تغییرات درونی که همیشه می‌خواستم انجام دهم. این‌طور هستم که یا باید تمام ویژگی‌های درونم و بیرونم را تغییر دهم، یا اگر از پس هیچ‌کدامشان بر نمی‌آیم، پس اصلاً هیچ کاری نمی‌کنم.سرعت… کلمه‌ای عجیب و وسوسه‌انگیز؛ کلمه‌ای که مفهوم «صبر» و «آهسته و پیوسته» را از بین می‌برد. همین سرعت و جوگیر شدن، انگیزه درونی انسان را ناگهان خاموش می‌کند. ناگهان انسان دچار پرخوریِ بیش از حد در یادگیری یا کار زیاد می‌شود و نه تنها پیشرفت نمی‌کند، اتفاقاً دچار پسرفت نیز می‌شود.چقدر لیستی از برنامه‌هایمان در ابتدای هر سال، ماه و هفته درست کرده‌ایم و چقدر آن‌ها را انجام نداده‌ایم؟ چقدر با یک اتفاق حواسمان پرت شده؟ چقدر بهانه آورده‌ایم؟ و چقدر خود را شبیه به رباتی در نظر گرفته‌ایم که باید همه کارها را بدون هیچ خطایی و کاملاً منظم انجام دهد؟اکنون که سرشار از ناامیدی هستم و کوله‌باری از کارهای انجام‌نشده دارم، می‌توانم حسرت و پشیمانی را حس کنم. می‌توانم ببینم چقدر حسی که الان دارم به گذشته‌ام، و حسی که در آینده خواهم داشت به امروز و کارهایی که انجام می‌دهم، بستگی دارد.اگر قرار است «منِ فردا» کمی آسوده‌تر باشد، «منِ امروز» باید یک قدم به سمت جلو حرکت کند.۱۴۰۵/۴/۹رویارویاTue, 30 Jun 2026 16:13:05 +0330https://virgool.ir/@fatemme/انفجار-درونی-gui2ouihyqpqبومممممم!صدای انفجار آمد.بیرون را نمی‌گویم، مغزم را می‌گویم.همان لحظه که از خواب بیدار شدم، همان لحظه که مغزم هم بیدار شد؛ناگهان انبوهی از حسرت‌ها، نگرانی‌ها، برنامه‌های انجام‌نشده، سرزنش‌ها و… آمدند و مانند بمبی منفجر شدند.فکر نمی‌کنم نوشتن دیگر به دادم برسد.گاهی با خودم فکر می‌کنم شاید باید مغزم را در بیاورم و تمامی وسایل نامربوط را دور بریزم، یا اصلاً هست و نیستش را نابود کنم.شاید زندگی بدون مغز، پر از خوشحالی بود؛ شاید پر از بی‌خیالی بود؛ شاید زندگی‌ای می‌بود که در آن هیچ بی‌عدالتی‌ای نبود…نمی‌دانم این مغز، این سیستم پیچیده، این خانه‌ی به‌هم‌ریخته، چه موقع قرار است منظم شود؟ چه موقع قرار است تمامی افکار منفی و نشخوارهای فکری بیرون بروند؟شاید کافی است تنها کمی خانه‌ام را گردگیری کنم و برخی وسایل را دور بریزم؛ همان افکار مسخره‌ای که زندگی مرا به تمسخر گرفته‌اند.۱۴۰۵/۴/۸رویارویاMon, 29 Jun 2026 14:19:39 +0330https://virgool.ir/@fatemme/بزرگ-شدن-kdsnrrxddqt6گاهی زندگی آن‌قدر به تو فشار می‌آورد که از یک جایی به بعد، آگاه شوی، بالغ شوی و بفهمی و بشناسی خودت را و انسان‌های اطرافت را.به جرأت می‌توانم بگویم زمانی که دبیرستانی بودم، فکر می‌کردم مدرسه‌ام که تمام شود، دیپلمم را که بگیرم، کنکورم را که بدهم، دانشگاه که بروم، همه‌چیز آسان خواهد شد و من موفق خواهم شد؛ اما نه، این‌طور نبود. دنیا و جامعه‌ی بیرون آن‌طور که در رویاهایم فکر می‌کردم نبود.بله، اینکه به‌طور ناگهانی کلی مسئولیت بر دوشت باشد، سخت است و استرس‌آور…وقتی در زمانی تنها کارت درس خواندن بوده، اما اکنون باید همزمان درس، کار، هزینه‌ها، شغل، مدرک، مهاجرت، ارتباطات و … را با هم مدیریت کنی و از همه بدتر اینکه باز هم حس می‌کنی پیشرفتی نکرده‌ای و هنوز عقب مانده‌ای و هیچ پشتوانه‌ای نداری، دردناک است.اینکه گاهی از فشار روحی و جسمی زیاد، لبخند می‌زنی و گریه‌هایت را نگه می‌داری تا آخر شب تخلیه کنی، دردآور است.اینکه شخصیتت و ذاتت درون‌گرایی است و ارتباطات گسترده نداری و انسان‌ها مدام فکر می‌کنند مغروری، دردآور است. از همه بدتر اینکه به نظرات و افکار و رفتار دیگران بیش از حد بها می‌دهی که نکند کار اشتباهی از تو سر بزند…برای رسیدن به چیزهایی دست‌وپا می‌زنی که می‌دانی انتهایی ندارد و به امید آن روزهای بهتر، این لحظات ناب را با نگرانی و ترس از دست می‌دهیم…و شاید بزرگ شدن یعنی همین؛ یاد گرفتنِ زندگی در میان فشارها، بدون آنکه خودت را گم کنی.«۱۴۰۵/۴/۷»رویارویاSun, 28 Jun 2026 14:58:56 +0330https://virgool.ir/@fatemme/پایان-شروع-نکردن-ها-z4bbmg1wessmکمبود اعتمادبه‌نفس؟ یا کمال‌گرایی؟نمی‌دانم، هر چه که هست، آزادی عمل را از من گرفته است.حتی به من اجازه شروع کردن را نمی‌دهد؛ با افکاری از این دست که: نکند کاری را بد انجام دهم؟ نکند دیگران در موردم قضاوت کنند؟ نکند مسخره شوم؟ نکند ببازم؟ نکند تصمیم بدی گرفته باشم؟ آیا اصلاً از پسش برمی‌آیم؟ من که اصلاً آدمی نیستم که تا به حال از این کارها کرده باشد و…بله، این‌ها همان افکاری هستند که نه به تو اجازه شروع کردن می‌دهند و نه اجازه می‌دهند با خیال راحت زندگی کنی…می‌دانی، هم از شروع کردن می‌ترسی و هم از شروع نکردن.اما صبر کن، ما دقیقاً چه نوع ترسی را می‌خواهیم؟ ترس از داشتنِ یک عمر حسرت برای شروع نکردن؟ یا ترس از انجام دادن و شروع کردن؟نمی‌دانم، اما با توجه به تجربه‌هایم تا به این لحظه از زندگی‌ام، فهمیده‌ام که ما تنها انتخاب می‌کنیم که چه نوع درد و ترسی را در زندگی داشته باشیم. هیچ‌چیز آسان نخواهد بود، حتی کاری نکردن؛ چرا که تاوانش را با دردِ پشیمانی و حسرت پس خواهیم داد.پس بیا و پایان دهیم به این شروع نکردن‌ها، به این «از فردا و شنبه انجامش می‌دهم»ها. بیا و فقط یک قدم، فقط یک کار کوچک، هرچقدر بد و هرچقدر ناکافی، فقط انجامش دهیم.پسرویارویاSun, 28 Jun 2026 01:42:52 +0330