<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss version="2.0"><channel><title>نوشته های Fateme</title><link>https://virgool.ir/feed/@fatemesm</link><description>به عمق افکار و طول زندگی.</description><language>fa</language><pubDate>2026-11-12 05:45:34</pubDate><image><url>https://files.virgool.ir/upload/users/197249/avatar/Kdk7cy.jpg</url><title>Fateme</title><link>https://virgool.ir/@fatemesm</link></image><item><title>مَسجون (نسخه واقعی تر)</title><link>https://virgool.ir/@fatemesm/مَسجون-نسخه-واقعی-تر-eb6u4ebnx3nw</link><description>شبیه ترین عکسی که توی گالری پیدا شد!دایره وار دور افکارم میچرخم البته نمیدونم این منم که دورشون میچرخم یا اونان که من و محاصره کردن اینقدر شلوغ و درهمن که نمیتونی چیزی ازشون سر دربیاری و انگار یه کره پوچِ درحال چرخیدنه که مدام میچرخه میچرخه و بزرگ و بزرگ تر میشه اینجوری میشه که هر اتفاقی می افته ، اون کره زودتر از درک تو اون و میبلعه و قدرت واکنش عادی نسبت به اون اتفاق و از دست میدی همه چی سخت تر میشه همیشه اون یه قدم جلوتر از توئه تا ثانیه هاتو ببلعه و قاطی یه عالمه ثانیه از پیش بلعیده شده کنه ، قیمه ها رو بریزه تو ماستا و تو سرت دعوا به پا کنه ، حالت و بگیره همینجوری که بزرگ تر میشه انگار سنگین تر میشه ، حملش سخت میشه و همین میشه که توی گذر از زندگی تعادلت و مدام از دست میدی و حفظ تعادل هم به مشکلاتی که باید کنترلشون کنی اضافه میشیتا یه وقت چپه نشی ، سقوط نکنی ، البته چند باری شده که به خاطرش خوردم زمین اون اوایل که هنوز نمیدونستم چجوری باهاش کنار بیام ، هی میخوردم زمین اما میتونستم پاشمیه بار فکر کردم دیگه جون پا شدن ندارم و جدی جدی از پا درآورده من و اما فهمیدم منم همیشه یه قدم جلوتر از چیزیم که فکر میکنم هستمحالا دیگه قلقش دستم اومده ، نمیتونه زمین بزنتم اما کنترل کردنشم همه انرژیم و ازم گرفته اونقدر دوییدم تا شاید زودتر از اون ثانیه هام و بغل بگیرم و نزارم ازم بگیرتشون اما انگار رو تردمیلم  هربار ، جونت در میره اما جلو نمیری یه داستانی تو ذهنم هست از این که یه دختر بچه غول زیر تخت خوابش و بغل میکنه از اونجا به بعد باهم رفیق میشنشاید منم باید بغلش کنم تا مهار شه ، اما میترسم که بهش نزدیک شم . شاید چون خیلی اذیت شدم شب که میشه خیلی سخت تر میشه . انگار حجمش بزرگ تر میشه ، نمیدونم ولی شبیه اینه که دلت میخواد به هر دری بزنی تا باهاش تنها نباشیباهاش که تنها میشی زورش زیاد میشه ، حس میکنی چشمات الانه که از توی کاسه ش بزنه بیرون ، از تو گوشات دود بلند بشه ، فنرای مغزت بپرن بالا وقتی با یکی حرف میزنم (البته که مهمه اون فرد کی باشه ) اون کره هه یادش میره که زور بزنه و کار همیشگیش و انجام میده به خاطر همین شبا میگردم دنبال آدما . گاهی اوقات یکی هست که حرف بزنه باهام و خیلی از اوقات نیست ، اینجور موقع ها خودم و میسپرم به آهنگ و پادکست و ..به هرحال توی اونا هم یه سری آدم دارن حرف میزنن ، با این تفاوت که خسته نمیشن و تنها چیزی که ازت میخوان اینه که تو بشنویشون بدون این که مجبور باشی ری اکت بدی چی بهتر از این!+ یه جا خوندم که &#34; نوشتن استفراغ کردن افکاره&#34; بدو بدو وُرد لپتاپ و باز کردم و نوشتم گفتم شاید اگه بدونم دو سه نفر دیگه هم اینا رو خوندن آرومتر شم به هرحال از تاثیر دیده شدن و فهمیده شدن نمیشه گذشت برای همین تصمیم گرفتم همون نوشته هارو توی ویرگول هم paste کنم . خلاصه که مخلصم :)+ مَسجون هم یعنی در بند کشیده شده ، محبوس</description><category>Fateme</category><author>Fateme</author><pubDate>Wed, 07 Sep 2022 23:52:51 +0430</pubDate></item></channel></rss>