<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss version="2.0"><channel><title>نوشته های فاطمه رشید</title><link>https://virgool.ir/feed/@fatemerashid8714</link><description>فعلا هیچی ؛  شاید تا چند ماه دیگه چیزی شد.</description><language>fa</language><pubDate>2026-11-12 11:43:00</pubDate><image><url>https://files.virgool.ir/upload/users/1382251/avatar/8xaKm5.jpeg</url><title>فاطمه رشید</title><link>https://virgool.ir/@fatemerashid8714</link></image><item><title>صبحدم</title><link>https://virgool.ir/@fatemerashid8714/صبحدم-zcfqmp8mgsbp</link><description>چند روزیست که به لطف دلهره و هراسی که کنکور به دلم انداخته ، صبح ها خیلی زودتر از وقتِ معمولِ این نوزده سال زندگیم بیدار میشوم ، اوایل خیلی سخت بود ، خیلی ، انگار من مثل تکه چسب زخمی که روی پوست که همان رختخواب است بودم ، چسب زخمی که میخواهی از روی زخمِ هنوز خشک نشده بکنی اش ، همان قدر دردناک و پر از رنج ، اما بعد از گذشت چند روز بهتر شد ، خیلی بهتر ، به طوری که حالا انگار توی سرم ساعت کوک کرده اند ، به طور اتوماتیک بیدار میشوم ، میدانم همان ساعتِ بدن است که سالها درموردش شنیده بودم. یک چیز دیگر هم شنیده ام از همان پیج های انگیزشی ، اینکه اگر یک کاری را بیست و یک روز به طور مداوم انجام دهی ، آن کار به یک عادت در زندگیت تبدیل میشود ، امیدوارم که همینطور باشد ، چون حالا که فکرش را میکنم نصف زندگیم را از دست داده ام ، اکثر اتفاقات دلچسبِ روز در ابتدای آن روز اتفاق میوفتد ، ابتدا طلوع آفتاب که فکر میکنم هیچکس از دیدنش سیر نمیشود ، بعد صدای ممتد گنجشکان و یا کریم ها و گهگاهی هم صدای خروس همسایه ی دور (هیچوقت فکرش را نمی‌کردم روزی صدای خروس هم برایم لذت بخش شود ) در کل پس زمینه ی همه این صداها ، سکوت است ، سکوت.  نه صدای گوش خراش بوق ماشین هاست و نه صدای گاز دادن موتور ها سکوتیست که با صدای طبیعت ادغام شده.  امیدوارم این بیست و یک روز ادامه پیدا کند.</description><category>فاطمه رشید</category><author>فاطمه رشید</author><pubDate>Thu, 21 Apr 2022 12:31:30 +0430</pubDate></item><item><title>به کمک‌تون احتیاج دارم.</title><link>https://virgool.ir/@fatemerashid8714/به-کمک-تون-احتیاج-دارم-nteez7lkwf0p</link><description>پیشاپیش بابت قلم افتضاحم عذر خواهی میکنم. سلام .... از وقتی یادم میاد به خوندن خیلی علاقه داشتم خوندنِ هر چیزی از روزنامه های خراسان و قدس که قدیما هر روز تو حیاط خونه پرت میشدن گرفته تا مجله های «سرنخِ» مادر بزرگ ، و مخصوصا شعر ها و کتاب های غیر معروفی که اصلا داخل جمعه بازارِ کتاب نیستند. خلاصه با نوشته ها بیشتر ارتباط بر قرار میکنم تا تصاویر و فیلم ها ، و همیشه هم با جمله ی « چه حوصله ای داری» رو به رو میشم ولی واقعا حوصله ی خوندن رو بیشتر دارم تا بقیه چیزا ، نه اینکه فیلم ها و عکسا خوب نباشن ، نه ، اما تاثیر نوشته ها روم بیشتره ، بگذریم ...اما نوشتم اصلا خوب نیست و همیشه یه گوشه از ذهنم درگیرشه که چرا ، چرا نمیتونم خوب بنویسم .... تو ذهنم انگار خیلی قشنگ میتونم حرف بزنم حتی برای هزاران نفر سخنرانی کنم ، اما تا میام همون حرفارو روی کاغذ بیارم نمیشه .... میدونم و مشخصه  آدمای اینجا بشدت نویسنده های خوبی هستن و از خوندن نوشته هاشون لذت میبرم ، ازتون در خواستی داشتم ، چطور میتونم خوب بنویسم؟ کلاسی هست ؟ تمرینی؟ یا اینکه روشتون برای اینکه اینقدر قشنگ می‌نویسید چی هست؟</description><category>فاطمه رشید</category><author>فاطمه رشید</author><pubDate>Mon, 18 Apr 2022 20:07:24 +0430</pubDate></item></channel></rss>