https://virgool.ir/feed/@fatemehslvtواسئل خیالک: هل کان یعلم ان طریقک هذا طویل؟ https://t.me/jandar_mfa2026-11-11 19:11:54https://files.virgool.ir/upload/users/4554035/avatar/wR8uGq.jpghttps://virgool.ir/@fatemehslvthttps://virgool.ir/@fatemehslvt/سلام-بر-خواهران-nghytd9bl0woصد و بیست و یک. در ستایشِ تلاش‌های به جایی نرسیده! تلاش‌های بی‌نتیجه‌ای که انگار نه انگار زحمتش پشتمان را خمید و روحمان را زخمی کرد. در ستایشِ تلاش‌های به هیچ‌جا نرسیده، در ستایشِ حلوای تکه‌تکه‌‌ی روضه. در ستایشِ دانشگاهِ دولقوزاباد با شهریه‌ی خداتومن. در ستایشِ کیکِ وا رفته و تَرَک تَرَک. در ستایشِ رتبه‌ی چهار رقمی. در ستایشِ کفشِ در گِل فرو رفته. در ستایشِ سکون، یک‌جا ماندن، درجا زدن، ایستادن و حداقل، خم نشدن، عقب نرفتن و پسرفت نکردن. در ستایشِ تلاش‌های به هیچ‌جا نرسیده‌ای که روحمان را به خیلی جاها رساندند! صد و بیست و دو. علی در جوابِ ویدیومسیجی که طاهره برایش فرستاد نوشت "سلام بر خواهران". چه دخترکِ خوشبختی! با اینکه حلوای امشبم تکه‌تکه شد و اصلا کِش هم نیامد، با اینکه صبح هم پخشِ زمین شدم و با اینکه ظهر هم دستم را با چاقو بُریدم، چه خوشبختم که علی برای من و طاهره نوشت "سلام بر خواهران".سلام لاختی و صدیقتی، وجودچ بحياتی يخلّينی احس بالسعادة.صد و بیست و سه. درست‌ترین راه جایی وسطِ ان اهنگِ بمرانی‌ مانده است که میگوید" گذشتن و رفتنِ پیوسته" بهترین راه همین است. گذشتن و رفتنِ پیوسته. به کجا؟ مگر اهمیتی دارد؟ از انجا به ان‌یکی جا و از ان‌یکی جا به ان‌یکی و همینجور تا پیدا کردنِ مفهومِ "خانه"! پیدا میشود؟ مثلا تا چهل سالگی‌ام به خانه رسیدم؟ یا تا میانه‌ی دهه‌ی سومِ زندگی‌ام؟ اصلا هیچکدام، دیگر تا پنجاه سالگی که فهمیده‌ام خانه کجاست؟ نه؟ پنجاه ساله شده باشم و هنوز به دنبالِ مفهومِ بنیادی‌ترین خواسته‌ی ادمی بگردم؟ وای بلا به دور! کاش همین سالها پیدایش کنم، قبل از دهه‌ی سوم و چهارم و پنجمِ زندگی‌ام. ۱۹ ابان ۱۴۰۵فاطمه صادفاطمه صادWed, 11 Nov 2026 01:24:25 +0330https://virgool.ir/@fatemehslvt/زخم-های-ناز-vl59hkwozxi5صد و هجده. زخم‌ها هم مثلِ برف زیرِ افتاب ناپدید میشوند؟ یا که مانندِ رنگِ تازه‌ی نیمکتِ پارک، زیرِ باران شُسته؟ کاش زخم هم چیزی شبیه به برف یا نیمکتِ تازه رنگ‌شده بود. اصلا هیچکدام هم نه، دستِ کم شباهتی به زخم‌های روی پوست داشت. پسرک که شیرخور بود موقعِ شُستنِ شیشه‌شیرش، شیشه‌شیر در دستم هزار تکه شد، یک تکه‌ی بزرگش در دستم فرو رفت، تمامِ مسیرِ خانه تا درمانگاه را از درد گریه میکردم، تمامِ زمانی که دکتر بخیه میزد را هم. اما حالا تقریبا هیچ‌درد و هیچ تصویری از ان زخم نمانده. کاش زخم‌های روحِ ناز و پاره‌پاره‌ام هم از بین میرفتند. صد و نوزده. اردِ حلوای روضه را با گریه تَفت میدهم. این‌بار خبری از گوله‌های کوچکِ اشک که چیلیک و چیلیک روی گونه‌ام بغلتند نیست! سطل سطل اشک میریزم. هق هق گریه میکنم. به پیامکِ به‌دردنخورِ روی گوشی هم نگاه میکنم که به من پوزخند میزند که ببین نمیتوانی بروی، حالا گریه کن. چه تصویرِ بی‌رحمانه‌ای. یک پیامکِ کوتاه روی صفحه‌ی گوشی که یحتمل برای فرستنده فقط اعلام نتیجه است برای من چیزی شبیه به عقب افتادنِ یک زندگی است. زندگی‌ای که فکر میکردم هرگز از ان عقب نخواهم افتاد. صد و بیست. چطور چیزی را که زمانی تمامِ جهانمان بوده، از دست بدهیم، بی‌انکه خودمان هم همراهش از دست برویم؟ چطور به صبح‌هایی برگردیم که قرار بود معنای دیگری داشته باشند؟ چطور از کنارِ چیزهایی بگذریم که روزی ساده‌ترین بهانه‌مان برای خوشحال بودن بودند و حالا حتی نگاه کردن به انها هم چیزی را درون‌مان تکان میدهد؟. یعنی میشود هم به ان‌چه از دست رفته وفادار ماند و هم به زندگی‌ای که هنوز ادامه دارد؟. ۱۸ ابان ۱۴۰۵فاطمه صادفاطمه صادTue, 10 Nov 2026 13:53:11 +0330https://virgool.ir/@fatemehslvt/گلابتون-pggs6evyxof1صد و پانزده. وای خدای عزیز، عاشقِ خودت و دانه‌های دُرُشتِ بارانی‌ام که به سرم میخورَد. عاشقِ اسفالتِ خیس و پلِ عابر پیاده‌ی لیزی که ممکن است زمین‌مان بزند. عاشقِ تابلوی خیابانِ گلابتونِ اذین‌بندی شده با قطره‌های باران! عاشقِ گُم شدن‌های بی‌رقیبِ خودم و طاهره زیرِ باران‌های دُرُشت. وای خدای من، اگر بدانی امروز، بینِ تمامِ بی‌چاره‌گی‌هایم چقدر دلم میخواست بیایم و مُحکم بغلت کنم!مثلِ بچگی‌هایم که فکر میکردم اگر نردبانی در فضای باز بگذارم میتوانم به تو برسم و در اغوش بگیرمت. صد و شانزده. گمانم باید اجازه بدهی همه‌چیز راهِ خودش را برود و پس از مدت‌های مدید که در چشم است و برق‌ش تقریبا کورَت کرده‌است! ارام ارام رو به خاموشی برود، ارام ارام تمام شود، ارام ارام محو شود و زندگیِ قبلت را به تو بازگردانَد، باید اجازه بدهی تمام شود، وگرنه خودت را تمام میکند. تو را در درخشندگیِ بی‌حد و مرزش حَل میکند، در همان درخشندگی که خودت برایش دست و پا کردی. هیچ‌جیز از تو نمیماند. باید اجازه بدهی تمام شود. صد و هفده. دلم برای ادمی که قرار بود بشوم تنگ شده. با که قرار گذاشته بودم؟ چمیدانم. دلم برای تمامِ ان چیزهایی که هنوز اتفاق نیفتاده بودند و من با اطمینانِ احمقانه‌ی عجیبی انتظارشان را میکشیدم تنگ شده. در اینه که نگاه میکنم دخترکی با موهای دو طرف گیس شده و سُرمه‌ای بر چشم به من چشم دوخته، با دستانی سنگین و پُر از رویا، نمیدانم چه چیز در چشمانش نوشته است، سوالی بی‌جواب؟ از ان دخترکِ درونِ اینه یک سُرمه‌دانِ چوبی مانده و سُرمه‌ی بادام سوخته‌ای که بر چشمانم میکشم و گیسوانی که حالا با رودروایستی و به زور، به گردنم میرسند! گمانم در چشمانش چیزی شبیه به سوالِ "پس قرار بود چی بشه؟" به من چشمک میزند و من هرگز نمیخواهم در چشمانِ درونِ اینه نگاه کنم. هرچه قرار بود بشود حالا که نشد. ۱۶ ابان ۱۴۰۵فاطمه صادفاطمه صادTue, 10 Nov 2026 13:51:44 +0330https://virgool.ir/@fatemehslvt/بدفُرم-wd1gt3jawxwvصد و دوازده. امروز حوالیِ ساعت پنج و نیمِ عصر، چهارمین فُرمِ استخدامیِ این هفته‌ام هم رد شد. کمی قبل‌ترش هم فکر کردم شاید مکالمه‌ی بعد از روزِ اعلام تنایجِ کنکور را با علی از سر بگیریم و های‌های پشتِ تلفن گریه کنیم. تقریبا همه‌چیز هر روز چند درجه از روزِ قبل بدتر میشود و متاسفانه این‌بار دیگر اغراق نمیکنم. چمیدانم. مگه تو رو ببینمت که بشکُفه گُل از گُلم!. که این را اغراق میکنم چون با دیدنِ هرباره‌ات فقط کمی قلبم سنگین‌تر و بی‌پناه‌تر میشود. چمیدانم کاش رد شدن از همه‌چیز مانندِ رد شدن از فُرمِ استخدام و پُر کردنِ فُرمی دیگر، اسان بود. صد و سیزده. خیلی مُضحک است که این‌قدر به "بعدا" دل بسته‌ایم. به بعد از کنکور، بعد از اعلامِ نتایج، بعد از پیدا کردنِ کار، بعد از رفتن، بعد از جاگیر شدن، بعد از سر و سامان گرفتن. انگار همیشه قرار بوده یک روزی برسد که بالاخره بتوانیم نفس راحتی بکشیم و بگوییم خب، خب، خب بالاخره تمام شد. اما گمانم واقعیت این است که هیچ‌وقت تمام نمیشود. فقط اسمِ موانع تغییر میکند و ما هم هربار با همان خستگیِ قدیمی، از اول شروع میکنیم تا به "بعدا" برسیم. البته نمیدانم اینهمه جمع بستن‌م درست است یا نه، اما اگر که به امیدِ "بعدا"ها نیستید هم به من نگویید! بگذارید فکر کنم شریک جُرم دارم و همه با هم منتظرِ بعدا هستیم! صد و چهارده. با وجودِ اینهمه آه و ناله‌ی همیشگی و گِله از زمین و زمان، گمانم این ناهنجاری و نامیزانیِ زندگیِ شلخته‌ام را میپرستم! چمیدانم مثلا همین که صبح به صبح باید بشمارم که این چندمین روز است که دنبالِ کار میگردم و نمیشود یعنی هنوز زندگی در من جریان دارد؟! اینکه هنوز به ادمهای از دست رفته‌ی زندگی‌ام فکر میکنم؟! اینکه هنوز با اشتراکِ خرید از فست‌فودی خوشحال میشوم؟! اینکه هنوز قسطِ دومِ کلاسِ رانندگی‌ام مانده؟! یعنی هنوز زندگی در من جریان دارد، هرچند ناهنجار، نامیزان، بدفُرم و یک‌دنده! ۱۵ ابان ۱۴۰۵فاطمه صادفاطمه صادSat, 07 Nov 2026 01:34:30 +0330https://virgool.ir/@fatemehslvt/قِل-خوردم-k1lasazcmevnصد و نُه. انگار یک ماه بیشتر است که هر روز صبح چشم باز میکنم و میبینم هنوز همین‌جا مانده‌ام. هنوز همان شرایط. هنوز همان خستگیِ رخنه کرده در وجودم که با هیچ‌چیز به جز رفتن در نمیرود. کاش میشد از این شهر بروم. هرجا که شد. مقصد تفاوتی ندارد، مهم رفتن است، رفتن و هرگز باز نگشتن. من از ماندن در اینجا خسته‌ام. خسته و بی‌چاره. صد و دَه. هرچه فکر میکنم نمیتوانم بفهمم اگر او بود چه میشد؟ و چه نمیشد؟ گاهی فکر میکنم تمام عمرم را صرفِ منتظر ماندن کرده‌ام. منتظرِ رفتن، بزرگ شدن، تمام شدنِ روزهای سخت، رسیدنِ روزهایی که بتوانم در انها خودم باشم. و حالا از خودم میپرسم اگر تمام این انتظارها تمام شوند، من بلدم زندگی کنم؟ اصلا میدانم با ازادی‌ام چه کنم؟ مثلا دلم میخواهد یک روز خانه‌ای داشته باشم که در ان هیچ‌کس مجبور نباشد خودش را توضیح بدهد. پنجره‌ای رو به خیابان، چند کتابِ نیمه‌خوانده، رنگ و کاغذ و بوی غذا و کیکِ سیب و دارچین و بوی خفیفی که از ته گرفتنِ غذایم خبر میدهد! صبح‌هایی که وقتی چشم باز میکنم اولین فکرم این نباشد که وای، چه بد، هنوز اینجا مانده‌ام. چمیدانم. لو چان مَوجود، جان كُلشي أحسن. آني متأكدة. صد و یازده. دیروز که از هفت‌تیر تا انقلاب را قِل خوردیم! هوا خیلی صاف بود. انقدر صاف که انگار همه‌چیز غیرعادی بود، هوای تمیز و بادِ ملایم و برجِ میلادِ کاملا پیدا! یحتمل اگر تا اخر عمرم در خیابان‌ها پرسه میزدم و به قولِ فاطمه قِل میخوردم، ادمِ شادتری بودم! همیشه هوا صاف بود و میتوانستم شکلِ ابری که شبیه به زنی بچه به بغل است را تشخیص دهم! یا ابرِ دو خیابان ان‌طرف‌تر که مثلِ تمساح است! یا حتی اگر با دیدن گربه‌ای که از یک قدمی‌ام رد شد اشک در چشم‌هایم جمع میشد هم میتوانستم ادمِ شادتری باشم. نیمدانم دقیقا چه‌چیزی من را به دخترکی شاد بدل میکند؟ هوای صاف؟ شکلِ ابرها؟ گربه‌های ترسناک؟ نمیدانم. ۱۴ ابان ۱۴۰۵فاطمه صادفاطمه صادFri, 06 Nov 2026 02:12:21 +0330https://virgool.ir/@fatemehslvt/حافظه-ی-جهان-i2eavjmkuclfصد و شش. کتابهای کتابخانه‌ام، دفترِ طراحی‌ام، روزهای خوش‌م، میدانند من هنوز اینجا نفس میکشم؟. یا مثلِ دوستِ پیش‌دبستانی‌ام فراموشم کرده‌اند؟! هر چند وقت یکبار بی‌مقدمه یادِ تمامِ ادمهای از دست رفته‌ی تمامِ زندگی‌ام میافتم و کدام یکی‌شان بی‌مقدمه به یادِ من؟ من در حافظه‌ی جهانِ کوچکی که زمانی در ان زندگی میکردم هنوز جایی دارم؟ صد و هفت. دوباره به یادم امد شهریورِ سالِ پیش نوشته بودم "تصویرِ مردی شکسته، اما جوان. مدتی زانو در بر گرفت و گریست. زنی بر سر زنان تا پشتِ درِ اتاق رفت. مادرم گریان، تا پنهان شدنِ صورتِ او زیر ملافه‌ی سفید رنگ، همراهش رفت. از ان پس در روزهای افتابی، در طوفان و در سپیده‌دم جای او خالی‌ است." چه تصویرِ عجیبی برای روزهای کودکی. چه تصویرِ دردناکی برای روزهای نوجوانی. چه تصویرِ دیوانه‌کننده‌ای برای این روزها. صد و هشت. امروز زیرِ تابلوهای دوراهیِ قائم‌مقام فراهانی و ان‌یکی خیابان که اسمش را یادم نمیاید! به کبوترها نگاه میکردم، به رفت‌ و امدشان، به اینکه چطور بی‌انکه نگرانِ مقصد باشند از این طرفِ خیابان به ان طرف میروند. فکر کردم چقدر خوب است که لازم نیست بدانند کجا هستند تا احساس کنند به جایی تعلق دارند! بعد یادم افتاد من حتی گاهی در خانه‌ی خودمان هم نمیدانم کجا ایستاده‌ام. انگار سال‌هاست در حالِ عبورم، از روزهایی به روزهای دیگر، از ادمی به ادمی دیگر، از خیابانی به خیابانی دیگر که اسمش را هم به خاطر نمیسپارم! چه وحشتناک! کاش کبوتر بودم و از این طرف به ان طرفِ خیابان پرسه میزدم، سوادِ خواندنِ تابلوی راهنمای خیابان را هم نداشتم که به تلاش برای به یاداوردنِ اسمِ خیابان بیانجامد. ۱۳ ابان ۱۴۰۵فاطمه صادفاطمه صادThu, 05 Nov 2026 01:35:10 +0330https://virgool.ir/Letter/بیهودگی-kfh5njaoqad1سلام. عجیب است، نه؟! ادم گاهی دلش برای اتفاق‌هایی تنگ میشود که هرگز نیفتاده‌اند. برای خیابان‌هایی که در انها گُم نشده‌ایم، برای اتوبوس‌هایی که کنارِ هم سوار نشده‌ایم، برای خنده‌هایی که نشنیده‌ام و حرف‌هایی که هیچ‌وقت فرصت نکرده‌ایم بزنیم. برای تمام ان زندگی‌های موازیِ کوچکی که میتوانستند وجود داشته باشند و ندارند. راستی! دیروز که فرفره‌ی کاغذی برای خودم ساختم دوباره یادت افتادم! البته این خیلی هم عجیب نیست، من تقریبا همیشه به یادِ شما میافتم. مثلِ دیشب که باران گرفته بود، یا مثلِ ان روز که از براهنی خواندم که نوشته بود "چه سرنوشت غریبی! برای‌م از همه دیدارها، چه کم چه زیاد، به یادگار خداحافظی فقط مانده‌‌ست". یا مثل مسیرِ سردی که بارانی‌ام را به تن کرده‌ام دست‌هایم را در جیب‌ش. من تقریبا همیشه و همه‌جا به یادِ تو میافتم، اگر هربار باخبر میشدی بقین دارم کلافه‌تر میشدی. چیدانم، لابُد قسمت خرافه نیست، هست واقعا. فرفره‌ام را برمیدارم، فوتش می‌کنم و تماشایش میکنم، چطور برای چند ثانیه تمامِ دنیا را دورِ خودش میچرخاند. بعد میایستد، درست مثلِ تمامِ ان چیزهایی که خیال میکردم قرار است ادامه داشته باشند و تمام شدند. با این حال، باز هم برش میدارم و دوباره فوتش میکنم. گمانم اگر تو چیزی از این روزها میدانستی میگفتی"آه که چقدر بیهوده برای چیزهایی که وجود ندارد وقت میگذاری." اما مگر همه‌ی چیزهایی که ادم دوستشان دارد باید جایی در جهانِ واقعی داشته باشند؟ برای من بعضی‌ها فقط بینِ کلمات زندگی میکنند، در باران، در جیبِ بارانی، در فرفره‌ای کاغذی و در خیابانی که هیچ‌وقت با هم از ان نگذشتیم. آه که چقدر بیهوده برای چیزهایی که وجود ندارند وقت میگذارم. ۱۲ ابان ۱۴۰۵فاطمه صادفاطمه صادWed, 04 Nov 2026 01:17:47 +0330https://virgool.ir/Letter/جای-تو-خالی-afsmmltneizoسلام. امروز جایت خالی بود. کجا؟ هرچا که پا میگذاشتم و ادمها نگاهم میکردن. هرجا که پا میگذاشتم و ادمها رو نگاه میکردم و تو هیچکدامشان نبودی. مثلا انجا که با پیامِ فاطمه، روی صندلیِ اتوبوس کنارِ پیرزن نشسته بودم و چیلیک‌چیلیک اشک میریختم، یا انجا که تقریبا گُم شدم و نمیداشتم خیابان را از کدام طرفی بروم. جایت خالی بود. نمیدانم شاید هم نبود! در واقع من اصلا نمیدانم یعنی چه که جای تو خالی بوده؟! مثلا ایکاش تو بودی که با هم گُم میشدیم؟ با هم چیلیک و چیلیک اشک میریختیم؟ با هم به ادمها نگاه میکردیم و ادمها همزمان به هردوی ما نگاه میکردند؟ چه تصویرِ جالبی. حالا فکر کنم جایت واقعا خالی بود حتی جایت بینِ عابران روی پل هم خالی بود، گمانم جای ماشینت هم بینِ ماشین‌های زیرِ پُل! راستی. دیروز فکر میکردم اگر تو میتوانستی یک روز، فقط برای چند دقیقه از پشتِ چشم‌های من به دنیا نگاه کنی چه چیزی را میدیدی؟ جای خالی‌ام بینِ ادمها؟ نمیدانم. شاید اگر از پشتِ چشم‌های من به دنیا نگاه میکردی، اول از همه خودت را میدیدی. نه انطور که در اینه میبینی، انطور که من میبینمت. چطور ممکن است ادم اینهمه در چشم‌های ادمی دیگر جا بگیرد و خودش هیچ‌وقت متوجه نشود؟. شاید هم تو اصلا هیچ‌چیز نمیدیدی. شاید از چشم‌های من، فقط یک خیابان بود و چند ادمِ غریبه و اتوبوسی که باید سوارش میشدی تا دیر نرسی. با خودت میگفتی عجب دنیای معمولی‌ای. عجب چیزهای کوچکی. من هم همان‌جا، وسطِ تمام معمولی بودن‌ها، از غصه میمردم که مگر میشود اینهمه چیزهای مهم و عمیق معمولی به نظر برسند؟! ۹ ابان ۱۴۰۵فاطمه صادفاطمه صادSat, 31 Oct 2026 23:50:24 +0330https://virgool.ir/Letter/دیوار-سبز-تابلو-آبی-من-محو-yrvtpghollexسلام. عاشقِ اینم که صندلی‌ام در این کافه ثابت و مشخص است! میروم و مینشینم رو به صندوق و پشت به اشپزخانه و به دیوارهای سبز رنگِ کافه نگاه میکنم و به تو فکر میکنم. بچه‌تر که بودم همه‌چیز بهتر بود، ان‌موقع فکر میکردم بعدتر از یادم میرود. بعدتر شد و از یادم نرفت. تا امروز منتظر و امیدوارم که از یادم برود و میترسم فردای دور هم در همین انتظار باشم. آه که چه انتظارِ بی‌سرانجام و مسخره‌ای. چه خوب که کسی تار و پودِ این انتظار را نمیبیند و به سُخره نمیگیرد. هر روز با خودم فکر میکنم شاید روزی از روزها که روی صندلیِ ثابت‌م در این کافه بنشینم و به دیوارهای سبز رنگ نگاه کنم دیگر هیچ‌چیز از تو به یاد نیاورم. مثلا صبحی از خواب بیدار شوم و یادم نیاید فلان ادمی که در خوابم راه میرفت که بود! یا از سرِ خیابان‌تان که رد شدم به هیچ‌چیز به‌جز تابلوی آبی رنگِ سرِ خیابان توجه نکنم. نمیدانم ان روز که وسطِ گوش دادنِ موسیقی و خیره شدن به دیوارهای سبز رنگ متوجه شوم که تو را از یاد بُرده‌ام دوباره به فکر کردن درباره‌ی تو برمیگردم؟ یا مثلا از کافه بیرون میایم و بدون اینکه کسی یا چیزی را به تو ربط دهم به خانه برمیگردم؟ نمیدانم. شاید هم ان روز که بفهمم دیگر به یادت نیستم، برای اولین بار دلم برایت تنگ شد! نه برای تو، برای تمامِ روزهایی که تو را به یاد میاوردم. برای خودم که سال‌ها در گوشه‌ای از ذهنم برای تو جا باز کرده بودم و هر بار که اتفاقی میافتاد، قبل از همه به تو فکر میکردم. برای تمامِ خیابان‌ها و اهنگ‌هایی که با تو شروع میشدند. چمیدانم شاید ان روز دلم برای خودم تنگ شد. برای خودم که بلد نیستم چطور باید ادمی را از یاد ببرم، حتی وقتی دیگر چیزی برای به یاد اوردنش ندارم.۷ ابان ۱۴۰۵فاطمه صادفاطمه صادFri, 30 Oct 2026 01:28:16 +0330https://virgool.ir/@fatemehslvt/باختن-از-مرگ-p52x8vc9hs3dروی جلدِ کتابِ جدیدی که عطیه هدیه داد نوشته "باختن از مرگ". خودم گفته بودم این کتاب را برایم بگیرد! اسم‌ش دیوانه‌وار شبیه به من است، من هم از مرگ باخته‌ام. انقدر دلم میگیرد وقتی میبینم چندین برابرِ سنگِ قبرهای دنیا، ادمهای باخته از مرگ نفس میکشند! ذهنم مُدام در صحنه‌های خندیدنِ ادمهای اینطور بازنده_بازنده به مرگ_گیر میکند، چطور هنوز هم میخندیم؟. گمانم ادمیزاد برخلاف تمامِ انچه درباره‌مان میگویند، برای زنده ماندن ساخته نشده، برای ادامه دادن ساخته شده. مثلا صبح‌ چشم باز میکنیم و یادمان رفته دیروز چقدر دلمان میخواست دیگر هیچ صبحی را نبینیم. من فکر میکنم ساختارِ ما خیلی پیچیده است، مثلا از تهِ یک سوگواری، دست دراز میکنیم و نمکدان را از روی میز برمیداریم.مثلا وسطِ تمامِ ان‌چه از دست داده‌ایم ناگهان چیزی بامزه به نظرمان میرسد. چمیدانم شاید خندیدن همان تکه‌ی کوچکی باشد که از مرگ نباخته‌ایم. که مرگ هنوز نتوانسته از ما بگیرد. دخترک جوابِ احوال‌پرسیِ مسخره‌ام را با "خوبم" میدهد! من هم همین را برایش پس میفرستم. چه گفتوگوی مُضحکی! انگار نه انگار که هرکدام‌مان دستِ کم یک گورستانِ کامل را با خودمان این طرف و ان‌طرف میبریم! ما از مرگ باخته‌ایم، عزیزی را به مرگ باخته‌ایم و چمیدانم، شاید مرگ از خنده‌های گاه و بی‌گاهِ ما اعصابش به هم بریزد. چه خوب. حداقل هر چند وقت یکبار مرگ هم از ما ببازد. ما که برای همیشه از مرگ باخته‌ایم. دخترک با اینکه دیروز بالای قبری گریه میکرد، امروز میخندیید! نه چون چیزی درست شده، نه چون بالاخره فهمیده‌ایم دنیا چطور کار میکند، نه حتی چون به فردا امیدواریم. دخترک میخندد، من هم، و ‌همه‌ی ادمهایی که از مرگ باخته‌اند یک جا خنده‌شان میگیرد. چون هنوز صدای خنده‌مان را داریم. چون هنوز میتوانیم چند ثانیه از خودمان بیرون بیاییم و به چیزی نگاه کنیم که هیچ ربطی به تمام شدنِ او ندارد. چون دنیا با تمامِ بی‌رحمی‌اش، گاهی انقدر بی‌هوا چیزی پیشِ پایمان میگذارد که نمیتوانیم جلوی خنده‌مان را بگیریم. پ.ن: کتابِ باختن از مرگ _ کاستیکا براداتان ۵ ابان ۱۴۰۵فاطمه صادفاطمه صادWed, 28 Oct 2026 13:40:39 +0330https://virgool.ir/SaintGeorge/طعمِ-گیلاس-hmxmvj5jyih2لطفا ان روزها که داشتم میرفتم مثلِ پیرمردِ فیلمِ طعمِ گیلاس، برایم بگویید "بری هم دوستتم بمانی هم دوستتم". مُدام تکرارش کنید. تضمینِ محکمی نیاز دارم. با اینکه نه به بار است و نه به دار، اما در و دیوار و خیابان‌های این شهر هر روز بیش از دیروز روی من فرود میایند و سنگینی میکنند! و هر روز میگویم کاش واقعا هر چه زودتر از اینجا بروم. نمیدانم ایا ممکن است چیزی کوچک، چیزی که امروز حتی به چشم‌م هم نمیاید، فردا دوباره من را به زندگی گره بزند؟ مثلا طعمِ گیلاس؟ یا چمیدانم چیزی در همین خیابان‌ها و در و دیواری که دارد خفه‌ام میکند. کاش ان پیرمردِ در فیلم در کنارِ من مینشست و برایم از طعمِ گیلاس میگفت، از ادم‌ها، ابرها، هرچیزی که جریانِ زندگی را یاداوری کند. انقدر دلم میخواهد همین روز ها یک توت نجاتم بدهد. یک چیزِ کوچکِ کوچک، یا یک تاثیرِ بزرگِ بزرگ. چمیدانم من هم اولین‌بار است به این زندگی تن داده‌ام! شاید زندگی همین باشد. همین که ادم یک روز بی‌انکه بداند چرا، تصمیم میگیرد کمی بیشتر بماند. نه برای یک اتفاقِ بزرگ، نه برای رسیدن به ارزویی که سال‌هاست گوشه‌ای از ذهن خاک میخورَد، نه حتی برای ادمی که خیرِ سرش دوستش دارد!. شاید فقط برای اینکه امروز گیلاس‌های بازار سرخ‌تر از همیشه‌اند. یا از پنجره‌ی خانه‌ای بوی پیازداغ میاید و ناگهان یادت میافتد که یک روزی قرار بود برای کسی غذا درست کنی. نمیدانم. شاید زندگی همین‌قدر کوچک باشد و ما الکی این‌همه بزرگ دنبالش میگردیم. من که اولین‌بار است این زندگی را میبینم، شما هم یحتمل. فقط خواهش میکنم در گوشم بگویید "بری هم دوستتم بمانی هم دوستتم". پ.ن: فیلمِ طعمِ گیلاس_عباس کیارستمی۳ ابان ۱۴۰۵فاطمه صادفاطمه صادMon, 26 Oct 2026 00:41:46 +0330https://virgool.ir/@fatemehslvt/درد-که-کسی-را-نمیکُشد-vqlmfwmwfdogروی جلدِ یکی از کتابهای خاک گرفته‌ام نوشته "درد که کسی را نمیکُشد"!. هرچه میگویید قبول. درد کسی را نمیکُشد، اما ادم را از انچه قبل از درد بوده، دور میکند، از چیزهایی که دوست داشته، از ارزوهایی که یک روزی برای‌شان اسم و رسم و حتی تاریخ تعیین کرده بوده. باشد. درد کسی را نمیکُشد. اما انقدر از ادم کم میکند که دیگر نمیدانی با انچه از تو باقی مانده چه کنی. میمانی به کتاب‌های خاک‌گرفته‌ نگاه میکنی و به جمله‌ای که روی جلدشان نوشته‌، با خودت فکر میکنی نویسنده از کدام درد حرف میزده که این‌قدر مطمئن بوده؟ اینهمه اطمینان که درد کسی را نمیکُشد؟ چه چیزها. چمیدانم شاید حق با او باشد. درد ادم را نمیکُشد اما اشک را دمِ مَشک‌ت میگذارد. ادم را نمیکُشد، نفس میکشی، راه می‌روی، جواب سلام میدهی، میخندی، اما یک‌جایی میانِ تمام اینِ کارها، چیزی از تو میماند که هیچ‌کس نمیفهمد کجا و چه وقت گم شد. درد جدی جدی کسی را نمیکُشد. اما ادم را نازک نارنجی میکند. ان تکه‌ی گمشده انگار که هیچوقت نبوده، اجازه‌ای برای گفتنِ اینکه چیزی از دست رفته صادر نمیشود. خب مگر چه اتفاقی افتاده؟ مگر کسی مرده؟ مگر اتفاقِ تازه‌ای رخ داده؟ مگر درد کسی را کُشته؟! درد که کسی را نمیکُشد. فقط ادم را با خودش غریبه میکند. دیروز بغضِ مسخره‌ام را با دیدنِ ادمها قورت دادم. تمام درد را برای بیست و چهار ساعت اتی ذخیره کردم و بغض را خفه کردم و با خودم فکر کردم، واقعا درود بر اشک‌هایی که بی‌واسطه روی صفحاتِ البوم و عکس‌ها میچکیدند. پ.ن: درد که کسی را نمیکُشد_جاناتان فرنزن۱ ابان ۱۴۰۵فاطمه صادفاطمه صادFri, 23 Oct 2026 22:48:27 +0330https://virgool.ir/@fatemehslvt/سر-به-مُهر-lx7zbze8qobdبعد از سطل سطل گریه کردن نشستم و سر به مُهر دیدم. بهترین فیلمِ کودکی و نوجوانی و حال‌م. آه که چه شکست وقیحانه‌ای، احتمالا یک وقتی از همین وقت‌ها باید بروم و مثل صبا در نمازخانه‌ی فرودگاه نمازِ صبح بخوانم و در نمازخونه‌ی سینما نمازِ قضای ظهرم را! خدایا به دادم برس. دیگر کاری از دستِ خودم برنمیاید. دلم بسیار بسیار برای چادرهای گل‌ریزِ نمازخانه‌ی مدرسه تنگ شده است، برای چادرِ گل بنفشِ روی چوب لباسیِ نمازخانه‌ی کتابخانه هم. سر به مُهر فقط باید از خدا بخواهم کمکم کند. مثلِ همیشه. من نمیدانم چند بارِ دیگر باید بنشینم و سر به مُهر ببینم تا بالاخره یک‌بار، فقط یک‌بار، از جا بلند شوم و چیزی از این دنیا سر جایش برگشته باشد؟ دقیقا چند بارِ دیگر باید بگویم خدایا به دادم برس تا دستی از جایی بیرون بیاید و این حجمِ بی‌نام‌ونشانِ ترس را از روی سینه‌ام بردارد؟. ببخشید اما مگر اصلا قرار بود ادم این‌قدر زود به جایی برسد که دیگر از خودش کاری ساخته نباشد؟ مگر قرار بود این‌همه چیز را پیش از انکه فرصتِ زندگی کردن‌شان را پیدا کنم از دست بدهم؟ این چه مسخره‌بازی‌ای است که حتی دلم برای درماندگی‌های قدیمی‌ام هم تنگ شده؟ نهایتِ غصه‌ام چیزی بود که گوشه، ی نمازخانه به گریه وادارم میکرد، برای زنگِ نماز و برای ان چادرهای گل‌ریزی که بوی پارچه و کمد میدادند تنگ شده، برای ان چند دقیقه‌ای که میشد از شلوغیِ دنیا کناره گرفت و خیال کرد اگر رو به قبله بایستی، دست‌ِکم جهتت را گم نمیکنی. اولین‌باری که صبا را دیدم کلاسِ چهارم رابطه‌ام با خدا شکراب بود و بعدش سر به مُهر و برای خودش گله کردم. حالا رابطه‌ام شکراب نیست، اما ممکن است بشود. کاش صبای سر به مُهر بودم و سکانس پایانیِ فیلمم قامت بستن با چادری گل‌ریز بود. پ.ن: سر به مُهر _ هادی مقدم‌دوست۲۹ مهر ۱۴۰۵فاطمه صادفاطمه صادThu, 22 Oct 2026 00:41:09 +0330https://virgool.ir/@fatemehslvt/بدن-فراموش-نمیکند-upa02veqf7f8امروز دوباره از کنارِ همان مغازه‌ای رد شدم که روی جلدِ کتابِ پشتِ ویترین‌ش نوشته بود "بدن فراموش نمیکند". بله. بدن فراموش نمیکند، یاد در استخوان میمانَد، ترس جایی میانِ ماهیچه‌های بی‌قرارِ قلب خانه میکند و همه‌چیز به هم میپیچد. مغز و قلب به هم و من و من به هم! بدن فراموش نمیکند. شاید حق هم دارد، شاید تمامِ این سال‌ها وقتی من سعی میکردم از کنارِ چیزها ارام و بی‌صدا بگذرم، او تنها میماند، که شاهد بود، که به خاطر میسپرد، که نمیگذاشت هیچ‌چیز بدونِ نام و نشان از من عبور کند. فقط کاش میدانست که دیگر لازم نیست همه‌چیز را به من یاداوری کند. کاش میدانست که من هم انجا بوده‌ام. من هم به یاد دارم. فقط نمیخواهم به درگیریِ خودم با خودم چشم بدوزم! بدن فراموش نمیکند اما درِ گوشی بگویم من میخواهم فراموش کنم، اما مانع میشود. ما به توافق نرسیده‌ایم! انگار هربار که به خیالِ خودم از چیزی عبور میکنم، تکه‌ای از من همان‌جا جا میماند و این شاهدِ سمج، حاضر نیست بدونِ ان تکه به راهش ادامه بدهد! نمیدانم حق با کداممان است. من که میخواهم زندگی کنم یا او که نمیگذارد زندگی کردن را با ندیدن اشتباه بگیرم؟ چمیدانم شاید روزی بتوانیم با هم کنار بیاییم، شاید روزی بگویم تو لازم نیست چیزی را برایم نگه داری من قرار نیست خودم را انکار کنم، فقط میخواهم دیگر مجبور نباشم همه‌چیز را دوباره احساس کنم. میخواهم خاطره‌ها در گذشته بمانند، نه چون وجود نداشتند نه چون اهمیت نمیدهم، فقط چون گمان میکنم حق دارم در زمانِ حال زندگی کنم.اجالتا تا ان روز که تفاهم‌نامه‌مان را امضا کنیم، اگر دوباره از کنارِ ان مغازه گذشتم، امیدوارم دست‌ کم بتوانم به نوشته‌ی پشتِ ویترین نگاه کنم و از خودم نپرسم چه چیزهایی هنوز در من مانده‌اند. چمیدانم شاید از خودم پرسیدم حالا که همه‌ی این‌ها را به یاد دارم، با باقیِ زندگی‌ام دقیقا چه کنم؟. پ.ن: کتابِ بدن فراموش نمیکند _ باسل‌ وان در کولک۲۸ مهر ۱۴۰۵فاطمه صادفاطمه صادTue, 20 Oct 2026 23:24:54 +0330https://virgool.ir/Letter/هم-خانه-s4cyatmlyabsسلام خدای عزیزِ عزیزِ عزیزم. باز هم از این بلاتکلیفی رهایی نیافتم. اما برای چندمین بار مطمئن شدم ما در نهایت نسبت به هم مهربانیم و شما حتما که مهربان‌تریتب ارحم الراحمین. امشب که لیلا محکم در اغوش گرفت‌م، یادم افتاد. خدای خوبِ من. هیچ‌چیز انطور که فکر کرده بودم پیش نرفت و از این پس هم میدانم که ان‌طور که در فکرم است پیش نمیرود! اما خدای عزیز، در تمامِ بلاتکلیفی‌های زندگی‌ام بگذار برایت گله کنم، بگذار سرم را بر شانه‌ی طاهره بگذارم و از صبح تا شب و از شب تا به صبح گریه کنم، حتی اگر بلاتکلیف همچنان در کنارم ماند. اصلا خدای مهربانم، به نظرم دیگر ای بلاتکلیفیِ عزیز را الاخون و والاخون نکنید! بگذارید همینجا بماند، من هم کم‌کم عادت میکنم که عادت کرده‌ام! فقط از شما یک چیز میخواهم خدای عزیز، شانه‌های خانه‌ی اشک‌هایم را از من نگیر، بگذار هرگاه از یاد بردم که به بلاتکلیفی عادت کرده‌ام بتوانم سرم را روی شانه‌ی طاهره بگذارم و زار زار تا صورِ اسرافیل گریه کنم. بگذار من تا اخرِ جهان بلاتکلیف بمانم اما بتوانم از بلاتکلیفی‌ام برایت غُر بزنم. خدای عزیز، من نمیدانم این بلاتکلیفیِ محترمی که با من هم‌خانه کرده‌ای چقدر میماند، اما لطفا به اطلاعش برسان که من هرچقدر گریه کنم و غُر بزنم و نازک‌نارنجی باشم، باز هم از او سر ترم! البته خدای عزیز، من این کُری‌ها را میخوانم، اما از شما که پنهان نیست، به هیچکدام مطمئن نیستم. خدای عزیزِ جانم. از شما خواهش میکنم که من را با بلاتکلیفی تنهای تنها نگذار. و هر چندوقت یکبار لیلا را بفرست محکم بغلم کند که دوزاری‌ام بیافتد که شما مهربان‌ترینی. ممنون. ۲۶ مهر ۱۴۰۵فاطمه صادفاطمه صادMon, 19 Oct 2026 02:45:05 +0330https://virgool.ir/Letter/من-و-رومانیایی-ها-dcypqrpbmqu6سلام خدای عزیزِ عزیزِ عزیزم. ابولفضل برای لیلا نوشت "من و خدا تازگی ها اشتی کرده‌ایم"، این را که شنیدم چیزی در قلبم سوسو زد. خدای خوبم، من همیشه به شما نیازمندم و این روزها بیشتر، بسیار بسیار بیشتر. من به تازگی کشف کردم که اشتراکی هم با مردمانِ رومانیایی دارم! شما که همه‌ی ما را ساخته‌ای حتما میدانی که مردمِ رومانیایی_درست مثل من_رابطه‌ی عمیقی با شکست دارند، این را از اینجا میگویم که دیشب در کتاب خواندم که اصطلاحی پرکاربرد بینِ مردمِ رومانی استفاده میشود که به معنای " قسمت نبود" است. خدای عزیزم، طبقِ متنی که دیشب خواندم، شما رومانیایی‌ها را طوری ساخته‌ای که به شکست عادت کرده‌اند، درست مثلِ من. اگر بخواهم وسطِ اینهمه بلاتکلیفی و بی‌چاره‌گی با شما مزاح کنم، باید بگویم گمانم کمی از گلِ اضافه‌ی رومانیایی‌ها را با گِلِ سازنده‌ی من مخلوط کرده‌اید!. خدای خوبم، این بلاتکلیفی که هر روز عمیق و عمیق‌ترش میکنید چه اورده‌ای برای من دارد؟ اینکه مانندِ مردمِ رومانی که بعد از فرو ریختنِ پُلی که با تلاش ساخته بودند، "قسمت نبود"ی حقارت‌بار حواله‌اش میکنند، پس از فروریختنِ تمامِ تصوراتم یک قسمت نبودِ خشک و خالی حواله‌ کنم قرار است چه چیز را در من بسازد؟ اورده‌اش برای من چیست خدای عزیزم؟. خدای مهربان، من از این بلاتکلیفی بیزارم و از این عادتی که به بلاتکلیفی میکنم بیزارتر. شما راهکاری برای این بیزاری‌های پی در پی سراغ نداری؟ خدای خوبم، من هیچ‌چیز از مردمِ رومانی نمیدانم، جز همین" قسمت نبودِ" واگیر دارشان که به من سرایت کرده.خداب عزیزِ جانم. من نمیدانم چه کار، اما یک کاری برای من و مردمِ رومانی بکن! گانم انها هم از این عادتِ به شکست درمانده‌اند. ممنون.۲۵ مهر ۱۴۰۵فاطمه صادفاطمه صادSat, 17 Oct 2026 23:57:21 +0330https://virgool.ir/Letter/جا-ماندن-gogcmt8cqn9jسلام خدای عزیزِ عزیزِ عزیزم. این روزها کمی بلاتکلیف‌ترم! نمیدانم حالم خوش‌تر است یا بدتر. پیرمردِ راننده تاکسی انقدر بدونِ عجله و ارام بود که حسودی‌ام شد، اگر عجله‌ی رسیدن نداشتم تا کِی در تاکسی مینشستم و خیابان‌ها را بدونِ عجله و بدونِ مقصد، میگذراندم. خدای خوبم، کاش پیرمردِ راننده بودم، کاش من را به‌جای او میگذاشتی، ان موقع دیگر نه مقصدی برای رسیدن و نه مقصودی برای عجله میداشتم. اما حالا که خیابان را با قدم‌های بزرگ و سریع طی میکنم که مبادا از همه‌چیز جا بمانم. خدای خوب و مهربانم این ترسِ از همه‌چیز جا ماندن خوب به جانم نشسته و کنارم جا خوش کرده. اگر واقعا جا بمانم چه میشود؟ همیشه فقط ترسِ جا ماندن را به دوش میکشم، گمانم ترس‌ش از خودش بدتر باشد! اینطور نیست خدای عزیز؟. البته نظریه‌ی کلی‌ام از این قرار است که ترسِ همه‌چیز از خودش بدتر است. اصلا شما که همه‌چیز و همه‌ی ترس‌ها را ساخته‌اید بگویید، کدام بدتر است؟ اصلا چرا اینهمه بد و بدتر؟ زندگیِ میانِ بد و بدترها عجیب و وحشتناک است. خدای خوبم چرا اینهمه سخت میگیری؟ این پایین هیچ‌چیز منصفانه نیست، راستی، خدای خوبِ من، من امروز بیشتر از هر روزِ دیگری شما را صدا زدم اما نمیدانم صدایم به شما رسید یا نه، میشود یک طوری به من بفهمانید که کِی‌ها صدایم را میشنوید؟ حالا که فکر میکنم بلاتکلیفی کمی بهتر از تکلیفِ ناخوشایند است، از تو خواهش میکنم فعلامن را در همین بلاتکلیفی نگه‌دار، اینکه ندانم خوشحالم یا ناراحت کمی بهتر از این است که بدانم عمیقا ناراحت و ازرده‌ام! خدای مهربانم، من حتی حرف‌های خودم را هم نقض میکنم! چطور من را این گونه ساختی؟ از کارهایم حرصت نمیگیرد؟ من که دیگر تحملِ کارهای بی‌حساب و کتابِ خودم را ندارم. خدای عزیزِ جانم. امیدوارم از کارهایم حرصت نگرفته باشد و من را تحمل کنی، هرچه باشد خودت من را اینطور ساختی. از من ازرده‌خاطر نشو. ممنون. ۲۴ مهر ۱۴۰۵فاطمه صادفاطمه صادFri, 16 Oct 2026 22:04:40 +0330https://virgool.ir/Letter/معمولی-pni8dwis2o3eسلا خدای عزیزِ عزیزِ عزیز. مامان مدام به من گوشزد میکند رابطه‌ی ادم‌ها و خدا رابطه‌ی دو طرفه‌ی معمولی نیست. خب تا حدودی قبول دارم، اما رابطه‌ی من با شما معمولی‌تر از رابطه‌ی مامان و امثالِ مامان با شماست! من دوست دارم که اتفاقاتِ روزمره‌ام را برای شما تعریف کنم، از اینکه از شما سوالهای ادمیزادی و کوچک کوچک بپرسم هم خیلی خوشم میاید، خب من فکر میکنم شما انقدر بزرگ هستی که این سوالها برای‌ت خیلی کوچک است. من تکبیرالاحرام را میگویم، نمازم را هم شروع میکنم، اما قبل‌ترش برای اعلامِ وضعیت میگویم که گُم شده‌ام یا حالم خیلی خیلی بد است. این اعلامِ وضعیت حتی اگر به شما نرسد هم خیالِ من را کمی ارام میکند. خدای خوبم، امروز خواندم که قدیسِ رومی در مقدمه‌ای نوشته بود: "ای انسان، به راستی تو کیستی که با خدا مجادله میکنی؟ ایا هیچ شیئی به سازنده‌ی خود میگوید از چه روی مرا این چنین ساختی؟" خب خدای عزیزم، به نظرم امد که باید برای شما بگویم اگر از شما میپرسم چرا من را اینطور افریدی از روی جدل نیست. هرگز! گمانم از این رو باشد که من دلم میخواهد همه‌چیز را بدانم، حتی اینکه چرا من را اینهمه بلاتکلیف و نازک‌نارنجی ساختی!. خدا جانم. من این روزها از تمامِ دیروزها بلاتکلیف‌ترم، اشفته‌تر، حتی نمیدانم بعد از این "تر" ها بنویسم خوشحال‌تر یا ناراحت‌تر؟ چون واقعا نمیدانم کدامشان هستم. اما خوب میدانم بلاتکلیفم. بلاتکلیف و در هر شرایط، دوست دارِ تو. خدای خوبم.خدای عزیزِ جانم. من را نگاه کن، من را نگاه کن و برایم بگو که از این ارتباطِ دوطرفه‌ی معمولی‌ام با خودت خسته نیستی. و مثلِ مامان از این ارتباط ناراحت نباش. ممنون.۲۳ مهر ۱۴۰۵فاطمه صادفاطمه صادFri, 16 Oct 2026 01:09:09 +0330https://virgool.ir/Letter/گُم-aofoccc3idqkسلام خدای عزیزِ عزیزِ عزیزم. نوشته بود "سرِ سجاده به جای تکبیره‌الاحرام گفتم، سلام من گُم شدم!". من هم همینطور خدای عزیز. سلام. من گُم شدم. هیچ نمیدانم چه باید بکنم. عطیه برایم نوشته بود" درختی که زرد نمیشود مُرده است" پس من زنده‌ام که اینهمه به زردی میکشم؟ زنده‌ام که این‌همه شکست میخورم و این خوب است، درست است؟ خدای عزیزتر از جانم، چقدر خوب است که حداقل در این گُم شدگی میدانم که زنده‌ام. زنده‌ام و زرد میشوم و شکست میخورم و میشکنم، اما زنده‌ام. این گُم شدن ازارم میدهد، دیگر نمیدانم از کدام راه بروم که بُن‌بست نباشد، کدام در را باز کنم که سراب نباشد، روی دیوار که یادگاری بنویسم که فرو نریزد!. امروز روی صندلیِ کافه به اخرِ نوشته‌ی عطیه که رسیدم ارام عینکم را از صورتم پایین اوردم و ریز ریز اشک ریختم. اخر خدای خوبم چرا من را اینهمه بلاتکلیف افریده‌ای؟ چرا اینهمه به من سخت میگیری؟ چرا میگذاری با خواندنِ کلماتی که ادمها را به یادِ من میاندازد چیلیک چیلیک اشک از چشمانِ بی‌چاره‌ام بریزد؟. آه خدای خوب و مهربان و فوق‌العاده‌ام، کدام کلمه و کدام چیز شما را به یادِ من میاندازد؟ من را از کدام گِل سرشته‌ای که این گونه سر در گُم‌م؟ و دِل‌ت از کدام جنس است که این‌گونه رهایم کرده‌ای؟ رهایم کرده‌ای؟ نمیدانم. اگر رهایم نکردی و من اینطور برداشت کرده‌ام من را ببخش. من گُم شدم. هیچ نمیدانم. حتی نمیدانم بعد از اینکه چادرِ گُل‌دار را به سر کشیدم و پای جانماز ایستادم چه بگویم. بگویم سلام من گُم شده‌ام تو کمکم میکنی؟ خدای عزیزِ جانم. من را ببخش که ان‌قدر سر در گُم‌م که نمیدانم دقیقا رهایم کرده‌ای یا نه. از من ازُرده‌خاطر نشو. ممنون. ۲۱ مهر ۱۴۰۵فاطمه صادفاطمه صادTue, 13 Oct 2026 23:21:26 +0330https://virgool.ir/@fatemehslvt/بازیگرِ-ابله-xhd4saepuvzvسلام. شیفته‌ی این بادِ نرم و نازکی‌ام که مهمانِ موهای کوتاه و به هم‌ ریخته‌ام میشود! امروز که به انزجار از موهایی که دیگر دو گیس نمیشوند و کوتاه‌تر از همیشه‌اند رسیده بودم متوجه شدم. فهمیدم شیفته‌ی همین باد و موهای کوتاه‌م. امروز خواستم امیردیوونه‌ی "وضعیت‌سفید" باشم، مثلِ دیروز و دیروزش و روزهای قبل! من همیشه شیفته‌ی دیوانه بودن بوده‌ام، ان هم درست مثلِ امیر، اینکه در خیال هم جواب بگیرم، جوابِ سوالهای ممنوعه‌‌ی این جهان را در جهانِ خیالم داشته باشم، اما ندارم. بارها و بارها و با صدای هرچه بلندتر هم بپرسم "رفتین؟" هیچ جوابی نمیاید. البته هیچ دلم نمیخواست جوابی که به گوشم میرسد "اره رفتیم" باشد! خب همان بهتر که امیردیوونه نیستم. گاهی فکر میکنم امیر دیوانه‌تر است یا من؟! انگار کنی با همه مسابقه گذاشته‌ام. چه کسی دیوانه‌تر از من است؟ چه کسی بازنده‌تر از من است؟ و چه سبقتِ رقت‌انگیزی. چه مضحک است که ادمی در شکست هم بخواهد رکوردی از خود به جا بگذارد! انگار اگر قرار است چیزی نصیبم نشود، دست‌کم میتوانم در نداشتن‌ها از همه پیشی بگیرم. چه رقت‌بار. اگر مدالی که بر گردنم میاویزند از جنسِ هیچ باشد. بعد لابُد باید بلند شوم، لبخندی بزنم و برای تماشاگرانی که وجود ندارند دست تکان بدهم. چه نمایشِ باشکوهی! چه تماشاگرانِ بی‌رحمی! چه بازیگرِ ابلهی که هنوز نمیداند پرده مدت‌هاست افتاده و او همچنان دارد برای صندلی‌های خالی تعظیم میکند. درِ گوشی بگویم، گاهی دلم میخواهد کسی از راه برسد و بگوید بس است، دیگر لازم نیست این‌همه تلاش کنی. نه لازم است دیوانه‌تر باشی، نه بدبخت‌تر و نه حتی قوی‌تر. میتوانی همین‌جا بنشینی، باد را به موهایت راه بدهی و برای چند دقیقه هم که شده، هیچ‌چیزی نباشی. نه ادمی که قرار بود بشوی، نه ادمی که نشدی، نه ادمی که دیگران از تو ساختند. فقط ادمی با موهای کوتاه و به‌هم‌ریخته باش که باد دوستش دارد.۲٠ مهر ۱۴٠۵فاطمه صادفاطمه صادMon, 12 Oct 2026 19:37:55 +0330