https://virgool.ir/feed/@fatemehsafari.iranهله خاموش که بی‌گفت از این می همگان را بچشاند بچشاند بچشاند بچشاند...fa2026-11-12 05:40:05https://files.virgool.ir/upload/users/3717623/avatar/EVmvGF.pnghttps://virgool.ir/@fatemehsafari.iranhttps://virgool.ir/@fatemehsafari.iran/نمیدونم-gzzw8qijncmpسالها قبل فکر میکردم اگه گم بشم مامانم میاد پیدام میکنه و در نهایت با دوتا اخم توبیخم میکنه اما الان از مامانم خیلی دورم گم شدم اما مامانم فکر میکنه بزرگ شدم فکر میکنه دیگه گم شدنی در کار نیست اما دقیقا من همینجا گم شدم کنار تن خسته خودم فکر نمیکردم زندگی در دور دست از خانواده اینقدر حس پوچی به درون ادم تزریق میکه نمیدونستم و گرنه ...وگرنه نداره این راه اجباری رو باید میومدم 12 درس خواندن نباید همینجا تموم میشد باید ادامه میدادم به هر قیمتی حتی ذره ذره آب شدن از دلتنگی ...گاهی در طول روز فقط زنگ میزنم به مامانم تا برام حرف بزنه تا فقط صداشو گوش بدم نمیدونستم حرف زدن پشت گوشی وقتی تا مرز جنون دلتنگی اینقدر سخت باشه ...وقتی که به خانوادم فکر میکنم با خودم میگم اونا ارزشمند ترین نعمت زندگی من هستن اما حالا که از نعمت دورم انگار جونم نصف و نیمه نفس میکشه قلبم نصفه نیمه میزنه حرفام نصفه و نیمه از زبونم جاری میشه انگار لبخندم پشت لب هام نمیخاد بیرون بیاد غربت شکننده تر از اون چیزی بود که فکر میکردم اصلا تصور نمیکردم دوری اینقدر ادم رو مچاله کنه که ادم نتونه زندگی عادی داشته باشه شاید باید بعد از دوماه باید عادت میکردم اما نه عادت کردنی نیست وقتی دلیل نفس کشیدت کنارت نیستن یادمه روز یکه میخاستم خداحافظی کنم با گریه زیاد چندین بار خانوادم رو بغل کردم اما هر بار که پام رو از در خونه بیرون میزاشتم تاب نمیاوردم و دوباره به آغوش شون پر میکشیدم دوباره آغوش دوباره آغوش دوباره...اما این آغوش ها نمیتونست ابدیت داشته باشه بهای پیشرفت من دوری بود من این بها رو با تمام وجود دادمتمام وجودم از آغوش هایی که الان ندارم درد میکنه من حتی دلم برای نشتسن سر سجاده نیمه شب داخل راه رو خونه وقتی همه خوابن و نگاه کردن به گلای مامانم تنگ شده حالا که دوری نصیبم شده زندگی یکنواختِ دردناکه ...بهای آرزو هام این بود هر چیزی که بدست میاد چیزی از دست میره صبر تنها چاره منه صبر...مُحِبمُحِبSun, 28 Dec 2025 03:32:32 +0330https://virgool.ir/@fatemehsafari.iran/جایی-دگر-amh8vtkwbnqdخب دیگه باید برمکجا ؟دانشگاهکجا ؟میبد یزدچه رشته ای؟مهندسی کامپیوتر کی ؟فردا خوشحالی؟اره غمگینی ؟اره میری؟ اره میای؟اره باید برم باید جدا بشم از هرچی داخل خونه کوچیک ماستباید برم باید جدا بشم از لبخند های بدونه نیم کاسه زیرشاز چایی های میان پله عصر ها با عمهاز دویدن از پله ها و رفتن در خانه مادر بزرگ و صحبت های پر از شوخی و خنده با عمهاز خواهر همیشه غرغرو و ریزه میزه عزیزماز صدای فاطمه فاطمه گفتن مادرماز قوری عزیز چایی روی اجاق که همیشه پذیرایم بوداز صدای قربان صدقه های من دراوردی پدرماز شوخی های گاه و بیگاه پدرم با هر موجود جاندار و بی جانیاز آش رشته های پنج شنبه عصر ها همراه اهل خانهاز صدای بازی بچه ها داخل پارک خانهاز حیاط خانه و درخت انگورش از گل محمدی بالای سر حوض و گل های صورتی رنگشاز مهربانی های بی دریغ پدرم پدر عزیزماز اتاق پشتی و پنجره رو به کوه های بی درختاز دیوار پر از نوشته های رنگارنگ خودماز دفتر خاطراتم که شاهد خیلی چیز ها بوداز آیینه آشپز خانه که همیشه زیبا نشانم میداداز ایوان خانه که شب هنگام شاهد خلوت من با خدایم بوداز یخچال خانه که شاهد هوس های گاه گاهم بوداز بالشتم که شاهد افکار در هم ریخته شبانگاهیم بوداز در های خانه که نگریستند همه چیز را ولی دم نزدنداز گذشت های باور نکردنی مادرماز مهربانی های مادرانه خواهر بزرگ ترماز قالی نیمه بافته مادرم که هر از گاهی خفتی به ان میزدماز خانواده عزیزماز مادرماز پدرماز خواهر بزرگماز خواهر کوچکماز عمه اماز مادر بزرگ هایماز دختر عموی کوچکماز خاطراتماز همه چیزماز نفس هایمسخته خیلی سختاشک ها راه خود را روی صورتم جسته اند می اید فوج فوجفکر نمیکردم اینقدر سخت باشه دل کندن از چیز هایی که 18 سال با هاشون زندگی کردینمیدونم چی بنویسم اصلا چی میتونه توصیف کنه این حجم از غم رو غم جدایی ...همیشه خونده بودم برای بدست اوردن چیز جدید باید بها بدید اما فکر نمیکردم اون بها جدایی باشهدرسته چند ماه دیگه دوباره برمیگردم اما نمیدونم دلم از همین الان برای تمام ادمایی که میشناسم حتی اونایی که در حد یک اسم هستن تنگ شده......مُحِبمُحِبTue, 21 Oct 2025 22:59:25 +0330https://virgool.ir/@fatemehsafari.iran/هنوز-نمیتوانست-بگویید-مامان-oefixyr385ziدلم تکه پاره شده از این همه جنایت و خون و کوکدک کشی این رژیم صهیونیستی بی شرف و از سگ کمتر ....این شهید کوچک فقط 2 ماهشه...مگه این بچه ها چه گناهی کردن ...انگار کسی دلم را زیر پایش له میکند هر بار که خبر شهادتی به من میرسد غمگینم ولی حس افتخار میکنم از پاسخ کوبنده شیعه های جان بر کف علی ابن ابی طالب ...عصبانی ام از بی شرف های داخلی که با موساد و این رژیم کودک کش همکاری میکنند و خون روی خون میریزند هرجا که میروم چشمانم را باز میکنم تا اگر هر حرکت مشکوکی دیدم گزارش بدم تا حداقل قدمی برداشته باشم ...دوستان عزیز گول رسانه های معاند را نخورید و اخبار را فقط از طریق شبکه های صدا و سیما دنبال کنید ، پشت کشور و رهبرمان باشید که تنها کسانی اند که خیر و پیروزی ایرانیان را میخواهد ، امید به خدا و وحدت ملی تنها راه پیروزی ما هستند ...سلامت بمانید ...یاحق.مُحِبمُحِبMon, 16 Jun 2025 11:22:47 +0330https://virgool.ir/@fatemehsafari.iran/یعنی-واقعا-تموم-شده-sikvcjcfgt3pاینم از آخرین امتحان داستان ما دیگه تمومه سه سال زیستم در مدرسه دبیرستانم تمام شد اخرین نگاه را با بغض به سر در و ساختمان مدرسه انداختم تمام لحضات تلخ و شیرین تمام شد دیگر جایی را ندارم که هر روز هشت ساعت مسکن درد هایم باشد فکر میکردم بعد از پایان امتحانات احساس خوشحالی میکنم اما نه غم داشت دلم از لحضه ای که اخرین سوال را جواب دادم نگاهم را سرتاسر سالن بزرگ امتحانات مدرسه که شاهد خیلی چیز ها بوده میکشم «شاهد خوشحالی و پایکوبی جشن ها ، شاهد همخوانی سرود ها و..اخرین چشنی که در مدرسه داشتیم را به یاد دارم بعد از امتحانات نوبت اول برگزار شد هنوز شادی جمع کوچک هم کلاسی هایم را گوشه سالن به هنگام جشن به یاد دارم به راستی همه از ته دل خوشحال بودند ...شادی های ساده با دلیل های کوچک هیچ کجای دنیا غیر از کلاس دوازدهم ریاضی پیدا نمی شد صبح به صبح با لبخند و سلام بلند وارد کلاس میشدم و از دیدن آن جمع کوچک صمیمی که نصف اخبار شهر و روستا های اطراف توی مشتشان بود دلم قنج میرفت چقدر آن جمع دوست داشتنی بود ...بعضی روز ها همه ناهار به دست بین زنگ سوم و چهارم توی حیاط مدرسه بودیم همه سفره یکی بودیم و با به به چه چه از غذا های هم میخوردیم و با جمله« من بعدا دوست دارم بیام خونت مهمونی » تایید بر خوشمزگی غذای یکدیگر میزدیم کجای دنیا دوباره آن جمع را پیدا کنم ؟ بعد از این هرکس میرود دنبال زندگی خودش اما من روحم را لا به لای یک کتاب فارسی روی نیمکت خودم در کلاس دوازدهم ریاضی جا گذاشته ام و هیچ چیز نمی تواند آن را به من باز گرداند مگر زمانی که دوباره از اول مهر سال دهم شروع شود ...»امتحان اخر بود از جای خودم در اخر سالن بلند شدم رو کردم سمت مراقب پشت سرم که معلم پرورشی مدرسه بود از او بابت زحماتش تشکر و خداحافظی کردم چه معلم مهربانی بود ... شروع به قدم برداشتن کردم از اخر تا اول سالن خاطراتم در آنجا برایم دست تکان دادند ارام راه میرفتم تا وقت مرور همه را داشته باشم از پله های سالن بالا آمدم ، به سمت محل تحویل برگه رفتم که جلوی راه پله ای بود که به طبقه دوم میرفت ، اگر جلوی راهم بسته نبود تا خود کلاسمان میدویدم نیمکتم را در آغوش میکشیدم و یک زنگ دیگر را در آن کلاس عزیز درس میخواندم ...برگه را تحویل ناظم مدرسه دادم و از آن هم تشکر کردم و او نیز برایم ارزوی خوشبختی کرد ناظم مهربانی بود ...از ساختمان مدرسه بیرون امدم چادر و کتابم را برداشتم و تا در حیاط حرکت کردم بیشتر بچه ها رفته بودند از پدر مدرسه هم تشکر کردم چه مرد مهربانی بود ...قبل از بیرون امدن از مدرسه اخرین نگاهم را به حیاط و ساختمان مدرسه انداختم بغض امانم را بریده بود کجای دنیا آن کلاس را آن همکلاسی هارا آن خنده ها را آن معلم ها را آن بیخیالی ها را آن جمع خاکی ساده را آن شادی ها رامی توانم پیدا کنم ...حالا واقعا داستان ما دیگه تمومه ...مُحِبمُحِبThu, 12 Jun 2025 19:39:00 +0330https://virgool.ir/Dabirestaniha/پس-دل-خودم-چی-wlrkeywnkyx5نتیجه های کنکور اردیبهشت اومده و تراز من چیز زیاد جالبی در نیومده اما من از بابت این موضوع اصلا ناراحت نیستم . شید باورتون نشه ولی واقعا ناراحت نیستمچون تکلیفم با خودم مشخصه میدونم چی دوست دارم میدونم هدفم چیه اما ...هیچکس پشت من نیست همه فکر میکنن چون رشته ریاضی خوندم و در سال های قبل معدل خوبی داشتم باید حتما و قطعا یه رشته مهندسی تاپ در یک دانشگاه تاپ قبول بشم اما من اصلا اینو نمیخامنصف فامیل زنگ میزنن نه برای احوال پرسی بلکه برای اطلاع از ریز نمرات و درصد و تراز کنکور من . یسری از این اقوام حتی عید ها هم خونه ما نمیان یسری رو نهایتا سالی یک بار ببینیم و... وقتی مادرم به داییم گفت که کنکورم رو چیکار کردم گفت « حداقل یکی تون باعث افتخار ما بشید !» دلم شکست مگه من مسئول افتخار افرینی شمام اینکه هدف و علاقم چیزی غیر از زیر رشته های خودمه گناه که نیست نزدیک ترین فرد زندگیم بهم میگه « بی لیاقتی و بی عرضگی خودتو پای علاقه نذار » دلم شکست من به اندازه خودم تلاش کردم و از نتیجم ناراحت نیستم من فقط علاقم خارج از چیزیه که برای شما افتخار افرین باشه همه نتیجه کنکور منو فقط به خاطر دو چیز میخان بدونن ؛اول اینکه فقط باعث افتخارشون بشم همیندوم اینکه اگه قبول نشده باشم خوشحال بشن من از دسته اول بیشتر رنجیده میشم همه به افتخاری که از موفقیت من نصیب شون میشه اهمیت میدن هیچکس نمیگه دلت چی میخاد همه میگن کدوم مهندسی ؟ کدوم دانشگاه؟وقتی هم بهشون میگی من به آشپزی علاقه دارم نه مهندسی به چشم تحقیز نگاه میکنن هم خودت هم به هدفت قلبمو با حرف هاشون له کردن حتی خانوادم حتی نزدیک ترین افراد زندگیم مگه همه عالم باید دکتر و مهندس و وکیل یا معلم بشن حتی نزدیک ترین فرد زندگیم بابت اینکه کنکور فرهنگیان ندادم و از جلسه بیرون اومدم کلی باهام دعوا کرد و تحقیرم کرد...بماند که تو این دو روز که فقط درصد و تراز اولیه کنکور اومده چه ها از خانوادم و اطرافیان شنیدم و له شدم ...اما خانوما آقایون که در آینده پدر مادر یا خاله و دایی و عمه و عموی یک کنکوری یا غیره میشین بدونین هدف هرکس در زندگی برای خودش ارزشمند و هیجان انگیزه بقیه مسئول افتخار افرینی شما نیستن تنها کسی برای شما افتخار افرینی میکنه خودتون هستید و اگر در زندگی به اهدافتون نرسیدید بقیه ام از جمله فرزندانتون وضیفه رسیدن به شغل مورد علاقه شما رو ندارن پس الکی دیگران رو رنج ندید بگذارید هرکس راه اهدافش رو بدون تحقیر شما پیش بره اگر شما به چیزهایی که اهداف زندگی اطرافیان تون هست علاقه ندارید دلیل نمیشه اون رو بی لیاقت و حقیر بدونین و این هم اضافه کنم که خدا وقتی هدف و آرزویی رو در قلب کسی قرار میده به همت و عرضه و لیاقت طرف نگاه میکنه نه جیب طرف پس شما به هیچ عنوان حق تحقیر دیگران رو ندارید ...امید وارم بنده رو درک کنید . میکنید؟مُحِبمُحِبWed, 04 Jun 2025 12:02:48 +0330https://virgool.ir/@fatemehsafari.iran/ویرگول-خلوتگاه-بی-پروایی-هایم-te0yxsj3cak8زمانی که 14یا 15 ساله بودم اون زمان که هنوز زندگی دست به روند عاقل شدنم نزده بود، تقریبا هیچ ارتباطی با شعر و نظم و نثر عارفانه نداشتم تنها ارتباطم زنگ های انشا بود که البته هر موضوعی که معلم انشا میگفت باهاش انشا بنویسید رو تبدیل به یه متن کمدی تمام عیار میکردم حتی یادم میاد موضوع یکی از انشا ها خودکشی بود اما من یه موضوع وحشتناک رو تبدیل به یه کمدی کرده بودم ؛اما به مرور زمان عادتم شد چون زندگی عادتم داد تو وحشتناک ترین شرایط مادی و معنوی همه چیز رو رو روال و عادی و حتی خوب نشون بدماز اون دوره 15 سالگی خیلی نمیگذره ولی انگار هزار سال پیش همچین دختر شاد و بیخیالی وجود داشتهکم کم که بزرگ تر شدم زندگی سوهان برداشت شروع کرد صیغل دادن روح من ؛ با حرفا ، با نگاه ها ، با تحقیر ها ، با نارو ها ، با محدودیت ها ، با نادیده گرفته شدن ها ، با نداری ها ، با حسرت ها ، باعشق ...آخری آس زندگی برای من بود من را به آسمان برد و زمین زد ؛ دردش از همه بیشتر و سنگین تر بودمحکومیت سنگینیه عشقی که به وصال نمیرسه ...خلاصه عشق مرا با شعر آشنا کردمینوشتم ، عشق را مینوشتم ، روی هر کاغذی دم دستم می امد چیزی مینوشتمنوشته هایم کم کم بهتر شد ...عشق شوری در نهاد ما نهادعشق شوری در نهاد ما نهادجان ما در بوتهٔ سودا نهادگفتگویی در زبان ما فکندجستجویی در درون ما نهادحالا دیگر از بابت آن رنج های زندگی ناراحت نیستمعشق مرا با منی آشنا کرد که دیگر آن من قبلی پیش این من هیچ استحالا من عشق را می شناسم ، آن را زندگی میکنم ، می نویسمش ؛ اینجا " ویرگول " خلوتگاه بی پروای عاشقانه هایم شده است دلم گرم است که غیر من و خدایم تعدادی دیگر این عاشقانه های دست و پا شکسته را میخوانند و شاید لبخند می زنندعشق من را با ژرفای احساسات و عقل آشنا کردنسبت به هم سن و سالانم بیشتر درک میکنم ، بیشتر میبخشم ، بیشتر عشق می ورزم ، بیشتر لبخند می زنم ، بیشتر آرزو میکنم همه عاشق شوند چون تنها عشقه که به زندگی معنا میده ...از ویرگول ممنونم برای بودنش چون میتونم بنویسم که چه ها شد ...و چه ها می شود ...مُحِبمُحِبTue, 03 Jun 2025 10:50:25 +0330https://virgool.ir/@fatemehsafari.iran/جایی-برای-نوشته-هایم-yr5zyw0d7atdاگر چه خیلی حرفه ای نیستند : نوشته هایم را می گویماما هرگاه دست ذهن به سمت قلم می رفت و دل دیکته میکرددوست داشتم کسی بخواند این نوشته های من را برای تودوست داشتم زیبایی عشق را جور دیگر به کاغذ بکشم اگرچه به زیبایی تو نیستتا همین چند ماه پیش دفتر ها پذیرای اشک قلم هایم بودندحالا بجز دفتر ها چند دوست که نه سیرت و نه صورت انها را مشاهده کردمپذیرای حرف هایم و نوشته هایم برای تو هستنداینجا بدون ترس از قضاوت از تب و تاب تو می نویسمنوشته هایم بسیارند و دفتر های بسیاری را در آغوش کشیده انددرگیری هایم اجازه انتشار همه آن نوشته ها را نمی دهدسرم که خلوت تر شد میایم و می نویسمکه اصلا چه شد که تو دلم را صاحب خانه شدیو اصلا اولین دیدارمان کی و کجا بودمن اینجا داخل ویرگول برای تو و تمام دلبستگی هایم می نویسمسالها بعد دست نویس تمام این عاشقانه ها را به تو خوام دادسالها بعد...مُحِبمُحِبSun, 01 Jun 2025 10:35:38 +0330https://virgool.ir/@fatemehsafari.iran/احوال-شما-irnxdmu3ckiuاحوال شما؟چه خبر ؟ راستی می دانی دل ما برای تو تنگ است هنوز چهرت را موقع خداحافظی به یاد دارم ؛ حتی آن تک تار سفید داغ مرگ پدرت را ، کنار شقیقه ات موقع تمام ان سلام و احوال پرسی معمولی که تمام آشنایان دور موقع دیدار به جا می آورند " خانواده خوبن ؟ "حال خانواده ام را نپرس حال انها خوبست حال دلم را بپرس آشنای دور ِ نزدیک من حال دلم را بپرس تا زیر و روی دلم را از اولین نگاه شیرین تا آخرین نفس فرهاد برایت بگویمحال دلم را بپرس تا بگویم چگونه تک تک لحضات این احوال پرسی های ساده را در خود به هزار سال ذخیره می کند برای شب های ابدی بدون تو حال دلم را بپرس تا بگوییم که خوب نیست ، بدون تو تا بگوییم که چگونه دل در خود میپیچد به هنگام دیدار که فریاد نزند هنگامی صدایم میکنی نگوید" جانم " بگویید «بله»هنگامی که می گویی خوب هستین ؟ نگوید " تو را که دیدم ارام گرفتم " بگوید « به مرحمت شما...»حال دلم را بپرس تا بگویم منم همان دیوانه بی دردسر جهان حال دلم را بپرس که چگونه بی تابانه آغوش تورا تشنه است که به هزار و یک دلیل نمی شود اما ...برای خدای ما که نشد ندارد خدا کاری به آن هزار و یک دلیل ندارد بیاید و بزند و آغوشمان بشود چه بشود ...چه ها که بشود ...چه ها کنم من ....یک روز تمام قدم هایی را که بی تو برداشتم دوباره با تو طی خواهم کرد ....مُحِبمُحِبThu, 29 May 2025 17:10:39 +0330https://virgool.ir/@fatemehsafari.iran/کلاس-درس-او-چه-کلاس-شیرینی-rk3098wrcadkکتاب درس او ، چه کتاب شیرینیاو، معلم عزیز من معلم درس فارسی چه کلاس شیرینی بود که ای کاش باز هم آن کلاس گرم و پر شور را داشتم خانم معلم ادبیات درس میداد و من تشنه گوش میدادم اما حیف صد حیف دیگر کلاسی در کار نیس غمی در کار است چگونه احساسات خالصاله ام را به ان کلاس شیرین بیان کنم تمام ان لحظات تلخ و شیرین در خفایای ذهنم حک شده و می گرید روزی که معلم عزیزم آخرین روان خوانی کتاب فارسی را از رو میخواند بغض گلویم را شکافته بود تمام ان دو سال کلاس درس ادبیاتی در مقطع دهم و دوازدهم با این معلم عزیز داشتم مانند یک فیلم درام از جلوی رویم می گذشت ذهنم زجه می زد و قلبم بی تابی میکرد این اخرین کلاس درس ما با ایشان بود نام ان روان خوانی « آخرین درس » بود هرچه به پایانش نزدیک تر میشدیم بغض معلم رسا تر و اشک های من با شدت بیشتری جاری میشد من هیچ گاه انقدر میل به برگشت زمان به عقب نداشتم میخاستم تمام ان لحظات را دوباره و دوباره تجربه کنم با دقت بیشتر، با قدری که باید برایش می دانستم و نداستم این درست است که ان روز کلا اخرین روزی بود که ما کاملا به عنوان دانش اموز همه زنگ هارا سپری میکردیم اما غم آخرین درس ادبیات مرا بیشتر در هم فشرد درس تمام شد ما و معلم اشک ریختیم و هم را سخت در آغوش کشیدیم ؛ برای روز هایی که هم دیگر را نمیدیدیم آن روز تمام شد ما باز هم برای امتحانات شبه نهایی هم دیگر را ملاقات کردیم ایشان در گروه درس فارسی توصیه هایی برای امتحان نهایی ادبیات به ما گفت و در نهایت گفت دوستمان دارد و ما هم دوستشان داریم کتاب فارسی را که برای امتحان امروز مطالعه می کردم هنگامی که دوباره به روان خوانی "آخرین درس" رسیدم گریستم امروز خانم معلم گروه درس ادبیات را ترک کرد دوباره تمام ان لحظات خوش در جلوی چشمم رد شد گریستم دوباره و دوباره ساعاتی است که غم مرا در خود کشیده و است و رها نمیکند دلم برای ان لحظات بدون دغدغه ، آن لحظات مقدس، سخت تنگ شده است و خواهد بود این بخشی از وجود من شد » کلاس درس شیرین ادبیات سال های تحصیلی 1401و 1403 « هیچگاه فراموش نخواهم کرد کلاس درس او ، چه کلاس شیرینی ...." کتاب فارسی سال دوازدهم را به یادگار تا ابدیت خواهم برد "فاطمه دانش آموز دوازدهم ریاضی ، خانم توانگر ؛ سی ام اردیبهشت بهار سال 1404 شمسی ( آخرین امتحان ادبیات دوران دبیرستان)مُحِبمُحِبTue, 20 May 2025 19:19:35 +0330https://virgool.ir/@fatemehsafari.iran/وقتی-که-گونه-های-درخت-آلبالو-گل-اندازند-pwigy4ncpzz9هنوز مانده تا زمانی که گونه های درخت آلبالو در موسم بوسه تابستان گل بیاندازد و شیرین و ترش بوسه تابستان را با جان بخرد بهار که می شود آلبالو ها به عشق تابستان شکوفه می زند آفتاب تابستان به هیاهوی عشق آلبالو ها اینچنان آتشین است موسم بوسه تابستان که می رسد سرخ سرخ بوسه را به جان میخرند تابستان که میشود آلبالو ها شیرین می شوند به عشق آغوش تیر ماه سال پیش من بدون تو شاهد تمام عاشقی های تابستان و آلبالو ها بودم به چشم دیدم که آفتاب تابستان چگونه آلبالو های سرخش را روی سینی روی ایوان تنگ در آغوش کشیده تا خشک شود . اما من آغوش تو را نداشتم . ..من شاهد بودم که گونه آلبالو از سمتی که خورشید هر صبح طلوع می کند سرخ می شود .گونه های من هم وقتی تو را میدیدم سرخ میشد و آتش به جانشان می افتاد اما نه من تورا داشتم نه بوسه را ...من و کوه روبروی روستایمان هر دو شاهد عاشقانه این دو بودیم آلبالو خشک هارا برایت گذاشتم داخل ان شیشه عسل کنار شیشه های شربت البالو پشت پنجره اتاق پشتی ، پشت همان پنجره که ساعات زیادی از ان به کوه پایین روستا نگاهم را می دوزم کوه شاهد خیلی چیز ها بود اما زمان گذشت و وصال قسمت ما نشد و من ...دانه به دانه آلبالو ها را خوردم .جرعه به جرعه شربت البالو ها را نوشیدم شیرین و ترش بودند مزه بوسه دو معشوق می دادند و من تنها گریستم ...اما امسال هنوز مانده تا وصال تابستان و درخت آلبالوی باغچمان هنوز وقت وصال هست ...بیا تا امسال هنگامی که افتاب البالو ها را در اغوش میکشد در اغوش تو باشم بیا تا وقتی گونه های آلبالو گل می اندازد گونه های من هم گل بیافتند بیا تا طلوع وصالمان را به رخ آفتاب خود نمای تابستان بکشیم میخاهم موسم وصالمان را نشان کوه پایین دست و بالا دست روستا بدهم تا دلیل ان دیوانگی های بی وقت من را دلیل لبخند های مستانه من را دلیل گونه های ملتهب من را دلیل تپش های نامنظم قلب من را دلیل نگاه های اشک آلود پر حسرت من را دلیل شب بیداری های من را دلیل شاعر شدنم را ببیند . وقتی گونه های درخت آلبالو گل می اندازند منتظرت باشم؟...مُحِبمُحِبWed, 14 May 2025 15:03:03 +0330https://virgool.ir/@fatemehsafari.iran/آدم-ها-دیگه-ادم-های-قبلی-نمیشن-میشن-yf1xnxhwinjaآدما بار اول که عاشق میشن بی پروا معشوق رو در کنار خودشون تصور میکنن . پی پروا شور عشق رو تو دلشون راه میدن و باهاش مست میشن . گاهی مثل ادمای مست هذیون میگن اما اونا مست نیستن عاشقن . بی خجالت در تصوراتشون معشوق خودشون رو میبوسن و گونه هاشون گل میندازه . سرمست به طبیعت نگاه میکنن انگار هیچ چیز نمیتونه اونا رو ناراحت کنه . تمام معنایی که از زندگی داشتن تغییر میکنه . حالا دلیل شادیشون در لبخند معشوق خلاصه میشه . حالا دیگه فهمیدن معنای واقعی زندگی چیه ، فهمیدن تا قبل از عاشقی فقط زنده بودن اما الان دارن زندگی میکنن و قلبشون مستانه میکوبه . حواسشون میون هیاهوی زندگی پرت میشه و میره پی معشوقشون و اون رو در آغوش میکشه ...اما؛ وقتی اون عشق به هر دلیلی به وصال ختم نشه اروم اروم عشق از حالت سرمستی به حالت رنج تغییر میکنه حالا دیگه دلتنگی قلب عاشق رو تو دستش فشار میده تا خونش بچکه و این تازه اولشه رنج مطلق از طلبی که طالب رو میکشه و جونش رو به لبش میاره . ادما بی وفا نیستن اما اون درد اونقدر زیاده که ادما گاهی تصمیم میگیرن فراموشش کنن بعضیا موفق میشن و پرونده اون عشق رو برای همیشه میبندن اما بیرونش نمیندازن یعنی هیچ ادمی خاطره اولین عشقش رو از ذهن و دلش بیرون نمیندازه حتی اگه دیگه عاشق نباشه ...اما ؛ بعد از اولین تجربه عشق تو دیگه و به هیچ عنوان اون ادم قبلی نمیشی و دیگه اون حس و حال رو تجربه نمیکنن دیگه دلشون اونجوری بابت یه لبخند یا یه عطر یا یه جفت چشم ضعف نمیره حتی اگر دوباره عاشق بشن حتی اگه دوباره عاشق اولین معشوقشون بشن هیچ وقت دیگه اون سرمستی رو تجربه نمیکنن . حتی در بخشی از زندگی بعد از اولین عشقشون دنبال خودشون میگرده و این خیلی درد ناکه ...یادمه قبلنا که همه منو به حس حال بیخیال و شاد و سرزنده ای که داشتم میشناختن ، یه بار عمم گفت که « خوشم میاد هر مشکلی پیش بیاد فاطمه بیخیاله بیخیاله اصلا انگار نه انگار » . منم به حرفش خندیده بودم . اما انگار قرار نبود همون طوری همه چیز بره نفهمیدم چی شد که یهو عشق سررو کلش میون دلم پیدا شد حالا دیگه بیخیال نبودم تمام خیالم اون بود با فکر به اون سر مست بودم با اینکه هیچ نوع خاطره مشترکی نداشتیم ما حتی تک و توک در حد سلام و حداحافظ هم دیگر رو میدیدیم اما من در تمام اون لحظه های کوتاه چه عاشقی ها که نمیکردم بعد تر ها که ناقوص " اون برای من نیست" تو سینم صدا کرد در واقع مال هیچ کس دیگه هم نبود اما بازم مال من نبود من باید توسط او در آغوش گرفته میشدم تا اروم میگرفتم ولی رنج و دلتنگی خون من رو تو شیشه کرده بود . حالا من دیگه اون ادم قبلی نیستم اما هنوز پرونده عشق تو دلم بسته نشده اما منم عاشق سابق نیستم دلم محتاطانه عاشقی میکنه شاید اگر وصال قسمت ما شد دوباره بی پروا عاشقی کنم در خیالات خودم در زیر بارانی که نیستمی رسم با تو به خانه،از خیابانی که نیستمی نشینی روبه رویم خستگی در میکنیچای می ریزم برایت توی فنجانی که نیستباز میخندی و میپرسی که حالت بهتر است؟باز میخندم که خیلی...!گرچه میدانی که نیستشعر میخوانم برایت واژه ها گل می کنندیاس و مریم می گذارم توی گلدانی که نیستچشم می دوزم به چشمت،می شود آیا کمیدست هایم را بگیری بین دستانی که نیست؟وقت رفتن می شود با بغض می گویم نروپشت پایت اشک می ریزم در ایوانی که نیستمیروی و خانه لبریز از نبودت میشودباز تنها میشوم با یاد مهمانی که نیسترفته ای و بعد تو این کار هر روز من استباور اینکه نباشی کار آسانی که نیستمُحِبمُحِبMon, 05 May 2025 14:52:51 +0330https://virgool.ir/konkurfightclub/من-انجامش-میدم-ljyzrjfqkyz0درست در تاریک ترین لحضات زندگی خدا با دستی از نور تو را در آغوش خواهد کشید ...چند وقت پیش یه پست راجب وقت کمم برای کنکور گذاشتم . اهمال کاری باعث شده بود بیشتر وقتم رو از دست بدم و تو شرایط بدی نسبت به کنکور قرار بگیرم . الان همون آشه فقط کاسه کوچیک تر شده . اهمال کاری دوباره باعث شد اینجا باشم و فقط 10 روز تا کنکور اردیبهشت و 66 روز تا کنکور تیر فرصت دارم و چندین تا امتحان نهایی بین این دو .من قبلا دانش اموز خیلی درس خونی بودم اما حالا درس برام ...نمیدونم چی بگم میدونم سخته ولی شدنیهیعنی من ممکنش میکنم یبار یه استادی بهم گفت تنها چیزی که تو این دنیا غیر ممکنه زنده کردن یه ادم مردس اما حالا من از گور برگشتم و میخام جاده ای خرابش کردم رو دوباره آسفالت بکشم فقط به خاطر لبخند مامانم.مُحِبمُحِبSun, 20 Apr 2025 10:47:22 +0330https://virgool.ir/@fatemehsafari.iran/و-دوباره-عشق-پشت-در-است-jo10jnxzb17gدوباره عشق...عشق دوباره سلام خواهد داد در زمانی که باید اما تو نمیدانی در کدامین لحضه شکست عشق از کدامین درز شکسته دوباره رشد خواهد کرد اما نمیدانی چه خواهد بود اولین حروف برای دومین بار پس از سالها از حنجره ای بوسیده شده نمیدانی چطور خواهد بود لمس ها برای شروعی تازه نمیدانی تاب میاوری یا نه بوسه را حتی برای لحضه ای نمیدانی زنده میمانی یا نه در اغوش گرم او نمیدانی خواب ست یا بیداری قدم ها زیر شکوفه های آلبالو نمیدانی تو میگردی یا او میگردد به دور معشوق در رقص شبانگاهینمیدانی وصال اینبار سلام خواهد داد یا نه هیچ نمیدانی اما عشقِ اول برای بار دوم در خانهِ دل را میزند و تو در را میگشایی ...مُحِبمُحِبThu, 10 Apr 2025 19:58:23 +0330https://virgool.ir/@fatemehsafari.iran/به-نظر-تو-این-یعنی-چه-e1jk5iu02jbcیک جمله ساعتی است که در ذهنم پس از دیدن اولین شکوفه های درخت آلبالوی حیاط مان کنار بوته گل محمدی و درخت هلو و جلوی انگور روی داربست در جای ان کاج قدیمی کوتوله که دیگر هیچ اثری از ان نیست در حالی قامتش از همه بلند تر است با اینکه از همه کم سن تر است ذهنم را به ذنجیر کشیده انگار کسی مادام در ذهنم این جمله را تکرار می کند و منظوری دارد اما فهم من یاری نمی کند ... « اولین شکوفه در میان طلوع و غروب خورشید نمایان می شود همانجا که نگاه توست»هرچه فکر کردم چیز خاصی به ذهنم نرسید شما چه منظوری را از این جمله میگیرید؟مُحِبمُحِبFri, 04 Apr 2025 20:17:07 +0330https://virgool.ir/@fatemehsafari.iran/منِ-کنکوری-بیچاره-چیکار-کنم-به-دادم-برسید-m5rznji51floسلام به خانم یا آقایی که داری این پست رو میخونی در حال حاضر حال من مصداق " حال من حال اسیریست که هنگام فرار یادش امد که کسی منتظرش نیست نرفت ..." می باشد در این لحضات پس از اشک های فراوان با خودم گفتم شاید در این سایت که چند ماهی است که به ان پیوسته ام مردی یا زنی دلسوز مرا راهنمایی کند اینجانب پس از اهمال کاری فراوان از تیر ماه 1403 تا دقیقا همین لحضه تنبلی کرده و برای کنکور نخواندم که البته کمبود یکسری امکانات و حرف های مقایسه ای مادرم (با دختر خاله ای که غرق در پول است )هم بی تاثیر نبوده البته که بهانه فراوان است و من قبول دارم که اشتباه کردمحالا از شما عاقله مردان و زنان میخاهم در این فرصت کم یعنی تقریبا دو ماه تا کنکور اردیبهشت و 5 ماه تا کنکور تیر و همچنین امتحانات نهایی بنده را راهنمایی کنید که چه کنم و از این باتلاق نا امیدی بیرون بیایم همیشه تمام رویایم برای خودم خوشبخت کردن مادرم و خواهری که حسرت های فراوان در دل نهفته اند بوده اما حالا که برای منی که ...ایده های فراوان در سر دارم و جیب خالی تنها سکوی پرتاب دانشگاه و رشته خوب است نمیدانم من به امید یک راهنمایی اینجا امده ام لطفا بنده را از راهنمایی خود بی نصیب نکنید...مُحِبمُحِبSat, 01 Mar 2025 21:21:56 +0330