<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss version="2.0"><channel><title>نوشته های Blueftme</title><link>https://virgool.ir/feed/@fatemehsafa.80</link><description></description><language>fa</language><pubDate>2026-11-12 02:29:22</pubDate><image><url>https://files.virgool.ir/upload/users/499415/avatar/avatar.png</url><title>Blueftme</title><link>https://virgool.ir/@fatemehsafa.80</link></image><item><title>کلامی با قابِ روشن این روزهایم...</title><link>https://virgool.ir/@fatemehsafa.80/کلامی-با-قابِ-روشن-این-روزهایم-yn59p25yehkn</link><description>خب هرچی بیشتر میگذره، نیاز ما به تکنولوژی و استفاده از ابزارهای مرتبط با اون بیشتر و بیشتر میشه.تا قبل از روزای کرونا و قرنطینه، آدما خیلی از کارای مهمشون رو با تلفن همراهشون انجام دادن و میدن؛با موبایلشون تماس برقرار میکنن،پیامک میدن،موزیک گوش میدن،عکاسی و فیلمبرداری میکنن،خصوصا اگه مثل من عاشق موبایلگرافی باشید باید درک کنید که چقدر این مکعب مستطیلِ ظریف جزء لاینفک و جدایی ناپذیر زندگی ماها بوده و هست.اما میخوام اینو بگم که انگار با شروع روزای قرنطینه و دوری از آدمایی که دوستشون داریم،وسایل ارتباطی برامون معنای جدیدتری پیدا کردن،طوری که تنها راه ادامه دادن و بقای ارتباطاتمون با دیگرانِ مهم و دوست داشتنیمون رو توی این ابزارها میبینیم،تو این دوران وقتی با عزیزانمون تماس تصویری برقرار میکنیم،از یک طرف خداروشکر میکنیم؛چقدر خوب که چنین امکانی هست،گاهی هم از فرطِ دلتنگی به تکنولوژی فحش میدیم که چرا نمیتونیم کسایی که دوستشون داریم رو از تو این گوشی بیرون بیاریم و در آغوش بگیریم،بعد یادمون میاد که این روزا آغوش &#34;ممنوعه&#34;، ما فقط میتونیم با صدای آدمایی که دوستشون داریم،با نگاه کردن به عکس ها و ویدیو هایی که یک روزی با همین گوشی ازشون گرفتیم،خودمون رو آروم کنیم و دلتنگیمون رو تسکین بدیم.اینجاست که ارزشِ ارتباطی این مکعب مستطیل ظریفِ تو دستمون برامون بیشتر و بیشتر نمایان میشه.روزایی که دلمون میخواد قشنگی های این دنیا رو از میونِ زشتی هاش جدا کنیم و ثبت کنیم،این گوشیِ همیشه همراه ماست که این کار رو برامون انجام میده:) از آبی آسمون،از درختای سر به فلک کشیده که تو پاییز برگای نارنجیش تو هوا میرقصن،تو زمستون شاخه های لخت و خشکیدش دستاشونو به سمت آسمون دراز میکنن و تو بهار و تابستون با سبزی و سرزندگیشون چشم هامون رو نوازش میدن...راستش اگه لنزِ دوربینِ موبایلم با من همراه نبود من نمیتونستم به جزییات این زیبایی ها توجه کنم.گاهی که دلم برای آدمایی که دوستشون دارم تنگ میشه و به چشمهاشون از روی صفحه ی گوشی بوسه میزنم،به گوشیم میگم مرسی که دلتنگیمو کمتر میکنی،ممنونم که همراهی،تو برای من همراه اول و آخری،قدرت رو میدونم و سعی میکنم وقتی میزارمت تو شارژ ازت کار نکشم:)یک بوسه هم برای تو همدمِ شب و روزای من.#روایتگرباش</description><category>Blueftme</category><author>Blueftme</author><pubDate>Thu, 24 Dec 2020 12:54:47 +0330</pubDate></item></channel></rss>