https://virgool.ir/feed/@fatemehmahmoudi6907در آستانه ۳۱ سالگی ،وقتی داشتم تو تراس خونه کتاب می‌خوندم، فهمیدم باید بنویسم.fa2026-11-11 20:25:31https://files.virgool.ir/upload/users/1192340/avatar/avatar.pnghttps://virgool.ir/@fatemehmahmoudi6907https://virgool.ir/@fatemehmahmoudi6907/برای-مائده-n5sfmb7ro1whپنج سال قبل یک همکاری داشتم که همسن بودیم هم رشته نبودیم ولی معلم یک رشته و یک کلاس بودیمزود باهم دوست شدیم.می‌تونستیم به راحتی ساعت‌ها حرف بزنیم، از مسائل اعتقادی تا خرید لباس.هردو از شغلمون بیزار بودیم و از شرایطمون راضی نبودیم. جفتمون درونگرا بودیم و از دوستای نزدیک برونگرامون شاکی بودیم.یک سال گذشت و دوستم تصمیم گرفت مرخصی بگیره و شانسش رو بیرون آموزش و پرورش امتحان کنه.فاصله کم‌کم به‌وجود اومد و راهمون جدا شد، من انتقالی گرفتم و وضعیتم بهتر شد،بیشتر یاد گرفتم و به مشکلات عادت کردم و پذیرفتم.دوستم تو محیط کار جدیدش جا افتاد و موندگار شد و ارتباطمون به تبریک عید و امید دیدار ،که هیچ وقت عملی نشد، خلاصه شد.چند روز پیش دیدم از خودش و خونه جدیدش عکس گذاشته و خبر داده مهاجرت کرده.یکه خوردم، همش با خودم فکر می‌کردم یک روزی کرونا تموم می‌شه، یک روزی تماس می‌گیرم و دیداری تازه می‌کنیم و مثل قبل ،از همه چیز حرف می‌زنیم.اما هر روزی که می‌گذشت فاصله بین‌مون بیشتر می‌شد و الان خیلی دوریم.باید بپذیرم روزی که منتظرش بودم ممکنه هیچ‌وقت نیاد.لیلیلیلیTue, 14 Sep 2021 17:54:58 +0430