https://virgool.ir/feed/@fatemehfathyیک نویسنده ☁️✨fa2026-11-11 07:58:13https://files.virgool.ir/upload/users/1357481/avatar/9q4eOh.jpeghttps://virgool.ir/@fatemehfathyhttps://virgool.ir/@fatemehfathy/زلزله-رودبار-خرداد-سال-1369-kvq5domhapalفاطمه فتحی ✍?به شب نشینی دیوارهای خسته قسم!به آسمان که تنش مثل بید می لرزیدبه کودکی که به دنبال مادرش می گشتو پای به پای زمین ناامید می لرزید بابا پزشک بود!آخرین جمله از دیکته شب رو نوشتم و طبق عادت همیشگی همونجا جلوی تلویزیون روی طاقچه قدیمی خونه مادربزرگ که گوشه به گوشه اش رو ترک برداشته بود دراز کشیدم. هر روز صبح با بابا میرفتیم کنار رودخونه و برای آدما قایق کاغذی درست میکردیم و میفرستادیم تو دلِ رودخونه. بابا میگفت رودخونه ها خاطره ای به جا مونده از آدمایی هستن که خودشون رو به دل آب سپردن تا خیلیا تو خشکی آروم زندگی کنن! آدمایی با دردای زیاد و لبخند به لب روی خشکی زندگی میکنن که فقط کافیه به چشم هاشون زل بزنی و ته ته غم و ناراحتیشون رو بخونی. بابا میگفت حال آدما خوب نیست! وقتی که ما زیر سقف خونه نم کشیده دور هم جمع میشیم، یه خانواده جمع شدن دور جسد آدمی که پاره تنشون بوده و حالا برای از دست دادنش اشک میریزن. من موهاتو شونه میکنم اما یه نفر باید برای درمان بیماریش از موهای بلند و خوش رنگش بگذره.همیشه اینو یادت بمونه که باید خیلی اوقات از خیلی چیزها دست بکشی حتی رفاه و آسایش و خوشحالیت حتی کانون گرم خانواده ات! تا به موفقیتت برسی. خیلی اوقات باید رها کنی بره. من سفید میپوشم تا خیلی ها مشکی به تنشون نیاد! با صدای خوردن شاخه های درخت به شیشه پنجره و هیاهوی باد بیدار شدم.. تاریکی هنوز مهمون آسمون بود انگار قرار نبود بره... هوا ابری بود اما دریغ از یه قطره بارون! همه چیز بود اما نصف نیمه.نصفی از ماه به اسارت تیرگی آسمون در اومده بود. مادربزرگ نماز میخوند و آخرین دونه های تسبیح رو ورق میزد و مامان خیره بود به تابلوی کنار جاده. بابا ! بابا نبود. بابا بهم گفت برمیگردم 31 ام همین ماه قبل از تاریکی شب. اوج گرمای خرداد ماه به سراغمون اومده بود. خورشید دستاشو روی سرش گذاشته بود و دلش میخواست یه فریاد از این همه گرمی به سر خودش بکشه. هر روز با یه قایق کاغذی میرفتم سمت رودخونه تا امانت من رو به بابا برسونه. توی دفترچه خاک گرفته کوچیکم با مدادم ی چوب خط کشیدم تا برسم به اون 31 روز. خونه‌های کوچیکی اطراف رودخونه ساخته شده بود که تنها عشق بود که استحکامشو بالا میبرد. مردمش پشت در خستگی کار تو زمین کشاورزی رو چال میکردن و دوباره برمیگشتن زیر سقف نم کشیده که کم پیش میومد تلویزیون روی طاقچه ها باشه.برای ثانیه به ثانیه نفس کشیدن باید سختی زیادی رو تحمل میکردیم اما چشم ها میخندیدن تا لبخندمون تنها نمونه. برای تماشای فوتبال امشب همه جمع شده بودن خونه مادربزرگ تصویر تلویزیون شفاف تر از هرروز بود. وقتایی که بابا میخواست برگرده خونه همه چیز خوب پیش میرفت. کنار پنجره نشسته بودم شاخه های درخت میخوردن به شیشه پنجره باد خنکی صورتمو نوازش میکرد همه با رفتن حریف سمت دروازه از جا بلند میشدن و بعدش که گل نمیشد با خوشحالی آروم میگرفتن. هیاهوی باد با صدای همسایه ها ترکیب شده بود. این هوا خبر از حال خوب آدم ها میداد. زمین به لرزه در اومد انگار سردش شده بود همه از تلویزیون دل کندن و با بچه هاشون به سمت بیرون رفتن. با همون دفترچه و مداد چوبی و آخرین قایق کاغذی که توی دستام بود مامان منو به آغوش گرفت و همراه بقیه به سمت بیرون میرفتیم که موجی از آوار سدّ راهمون شد. بابا با روپوش سفیدی که به تن داشت کنار جاده وایساده بود و آغوششو باز کرده بود و بهم اشاره میکرد که بیام ولی نمیتونستم! آره ما به اسقبال بابا رفتیم. آخرین قایق کاغذی هم داخل رودخونه رها شد. حالا ما بودیم که مثل بابا محمد از همه چی گذشتیم.-نامه ای برای بابا محمد ، دختر تو آیه!رودبار- خرداد سال 1369قبل از تاریکی شب" خانه آرقای شریفی.fatemehfathifatemehfathiSat, 27 Nov 2021 02:26:05 +0330