https://virgool.ir/feed/@fatemeh99fa2026-11-11 13:06:01https://files.virgool.ir/upload/users/3074384/avatar/FYhopc.pnghttps://virgool.ir/@fatemeh99https://virgool.ir/@fatemeh99/تجربه-یک-هفته-کارآموزی-در-تیم-محتوا-وبسیما-هزارتو-کلمه-ها-bgtyj763lyxiاسپرینت سوم کارآموزش طوفانی شروع شد!برای ورود به اسپرینت سوم کارآموزش پروکسیما باید دوهفته داخل تیم محتوا وبسیما کارآموزی انجام می‌دادیم. اینجا دیگه نقطه عطف حضور داخل کارآموزش محتوا برای ما محسوب می‌شد.هدف اصلی اسپرینت سوم، یادگیری مهارت‌های نرم، کارگروهی، آشنا شدن با روند کار تیم محتوا و ارزیابی توانایی ما برای حضور در مجموعه بود. باید به شکل حرفه‌ای مثل اعضای تیم اصلی، تسک‌هایی که بهمون محول شده بود رو جلو می‌بردیم. محتوایی که می‌نوشتیم، بررسی و درنهایت داخل سایت کارفرما منتشر می‌شد. این یعنی اولین تجربه پروژه واقعی در حوزه محتوا!روز اول در اسپرینت سوم کارآموزش محتوا، آشنا شدن با سرپرست و منتور بود؛ فردی که در این دوهفته پا به‌پای ما حرکت و نکات مهم رو گوشزد می‌کرد. بعد از آشنایی با اعضای تیم و منتور، جلسه آموزش کار در تیم برای کارآموزها برگزار شد. در این جلسه با انواع پروژه‌ها، نحوه ایجاد تسک، نکات مهم هنگام نوشتن متن پروژه و نحوه گزارش‌دهی روزانه آشنا شدیم.روز دوم کار اصلی ما داخل اسپرینت سوم کارآموزش شروع شد. باید از ۸ صبح تا ۴ و نیم عصر مثل یه کارمند فول تایم مشغول به کار می‌شدیم. تسک هامون ایجاد و سیر محتوایی متن اون روز رو با سرپرست چک می‌کردیم؛ بعد از تایید سیر محتوایی از طرف سرپرست، نگارش محتوا شروع می‌شد.تسک اول من برای یک سایت لوازم‌التحریری بود. فضای شاد و رنگارنگی داشت. باید راجع به بازی‌های تاثیرگذار برای رشد اعتمادبه‌نفس در کودکان مقاله می‌نوشتم و بعد از تموم شدن نگارش، با سرپرستم جلسه منتورینگ شرکت می‌کردم. اما خب تکمیل کردن تسک روز اول برای من زمان برد؛ پس قرار بر این شد که جلسه روز بعد برگزار بشه.پایان روز اول خوشحال بودم. با چنگ و دندون تونسته بودم تسکم کامل انجام بدم، پس با انرژی بیشتری برای روز بعد آماده بودم. روز دوم رو پر انرژی شروع کردم. تسک روز دوم نگارش یه رپورتاژ راجع وسایل موردنیاز برای نقاشی بود. خب همین اول باید بگم به معنای واقعی کلمه به فنا رفتم =)) شروع کار با تایید سیر محتوایی از طرف سرپرست انجام شد؛ اما یه اشتباه کوچیک توی جزایر محتوایی، وقت من رو کلاً هدر داد ...اونروز جلسه منتورینگ با سرپرستم برگزار شد. متن مقاله نوشته شده روز قبل، بررسی شد. نقطه ضعف اصلیم، استفاده بی‌جا از «نقطه‌ویرگول» بود. هرجا دستم رسیده بود یه «؛» گذاشته بودم. من کلاً نقطه‌ویرگول خیلی می‌پسندم؛ برای همین راه‌به‌راه ازش استفاده می‌کنم (مثل همین‌الان).جمع‌بندی جلسه رضایت‌بخش بود. متنی که نوشته بودم با ادیت کمی رفت که روی سایت کارفرما منتشر بشه. این اتفاق خوشحالم کرده بود. اینکه بعد از سه ماه تلاش میتونستیم نتیجه کارم ببینم. ولی تسک اونروزم هنوز خوب پیش نرفته بود. ساعت ۵ عصر بود؛ اما من کار خاصی نکرده بودم. همین موضوع یه مقدار انرژی ازم گرفت. از طرفی خیلی خسته بودم و ذهنم برای نگارش متن یاری نمی‌کرد. از سرپرستم اجازه گرفتم که روز بعد اول وقت روی متن کار کنم.روز بعد مثل روز قبل انرژی نداشتم؛ چون یکم ترسیده بودم که این کند بودنم داخل نوشتن مانع پیشرفتم بشه. الان وسط پروژه‌های واقعی بودم و دیگه جای هیچ بهونه‌ای نبود. خلاصه اینکه شروع کردم به ادامه نگارش رپورتاژ ولی اشتباهام داخل جزایر محتوایی کار دستم داده بود. کاری که تایم زده بودم یک ساعت تموم کنم ۴ ساعت طول کشید. وقتی صبح سرپرستم ازم پرسید وضعیتم چطوره، راستش دیگه می‌خواستم همونجا بشینم گریه کنم:)من انقدر 🤏مونده به گریه کردنم:بهش گفتم که جمله‌بندی‌ها انرژیه زیادی ازم میگیره و نمیدونم چرا هرکاری می‌کنم سریع‌تر جلو نمیرم: ((پرگل بنده خدا بهم گفت که آروم باشم و اشکال نداره درست میشه. اما من با ذات عجولم چیکار می‌کردم؟ این بُعد شخصیتیم اینطوریه که وقتی شروع به کاری می‌کنم اگه در طی مدت‌زمان کوتاهی ازش نتیجه نبینم، سریع شروع به سرزنش خودم می‌کنم.بعدازظهر یه جلسه کوتاه داشتیم و اونجا متوجه شده که اشتباهم برای نگارش متن کجا بوده و قرار شد که اصلاحش کنم و دوباره جلسه بذاریم. وقتی داشتم اصلاحش می‌کردم، فهمیدم که مشکل بخاطر درک نادرستم از جزایر محتوایی بوده. اگه همون اول این روند پیش می‌بردم، خیلی زودتر کار پیش می‌رفت. نگارش اون متن بالاخره تکمیل شد؛ ولی چون دیروقت بود و پرگل دیگه تایم نداشت، جلسه به یه روز دیگه موکول شد. سعی کردم یکم به خودم دلداری بدم که این نگرانیم تقصیر همون شخصیت عجولمه و همه چی به‌مرور زمان درست میشه.کنار همه این دلداری‌ها به خودم، تسک انجام نشده اونروز بهم چشمک می‌زد =)) ساعت دوباره ۵ عصر بود و ذهن بیچاره من دیگه توان نداشت. اون ذات عجول سرزنشگر دوباره داشت میومد سراغم که پرتش کردم اونطرف. الان وقتش نبود من هنوز از شروع کار حرفه‌ایم تو حوزه محتوا یک هفته هم نگذشته بود. این همه عجله فقط و فقط ذهنم خسته می‌کرد.به خودم گفتم بشین سر جات دختر جان انقدر غر نزن. دفعه اولت نیست سختی و چالش می‌بینی. خودت جمع‌وجور کن و به فکر یه راه‌حل باش. یه لیست از دلایلی که باعث میشه کارت طول میکشه بنویس و بعد با پرگل راجع بهشون صحبت کن. ازش راهنمایی بگیر که چطور میتونی مشکلاتت حل کنی.مهم‌ترین دلایل کند بودنم موقع نگارش: پیدا کردن اطلاعات درست، کامل و کاربردی برای کاربر: چون پیدا کردن داده درست حسابی هم تو وب فارسی مثل پیدا کردن سوزن تو انبار کاهه پس زمان میبره. احتمالاً باید یاد بگیرم چطور سریع نکاتی که لازم دارم از دل اون دریای داده به درد نخور پیدا کنم.در نظر گرفتن لحن و فضای کسب‌وکار: آشنا شدن با فضای سایت و لحن موردنظر برای کسب‌وکاری که محتوا تولید می‌کنم. این موضوع با داشتن گایدلاین برای پروژه‌ها یه مقداری حل شده اما بازم باید یه تایمی بذارم برای اینکه سایت رو چک کنم تا با خدمات و قسمت‌های مختلف کسب‌وکار آشنا بشم.جمله‌بندی مناسب: کنار هم قرار دادن اطلاعات و نکاتی که پیدا کردم یکی دیگه از چالش‌های من هست. نوشتن جمله مرکب با حداکثر دو کلمه، پشت هم قرار نگرفتن دو فعل و نوشتن جملات روان که برای هر نوع کاربر قابل خواندن باشه. جمله‌بندی یکی از اون چیزایی که انرژی زیادی از من میگیره. امیدوارم با تمرین و کسب تجربه، سرعتم بهتر بشه.این چالش‌ها اینجا بمونه به یادگار تا دفعه بعدی که چکشون می‌کنم تغییراتی که حس کردم رو مقایسه کنم. ببینم چطور میتونم زخمیشون کنم =))خلاصه بعد از هزار کلمه غر زدن بگم که دارم دوران دوست‌داشتنی و جالبی رو تجربه می‌کنم. یه وقتا که سخت میشه میام نوشتن رو شبی بازی می‌کنم تا روحیه بگیرم.چیزی که توی 24 سال زندگی یاد گرفتم هیچ موفقیتی بدون تلاش و تجربه سختی برات نمیوفته. پس پرروتر از قبل ادامه میدم تا ببینیم دست تقدیر چی برام رقم میزنه.راستی خانم شریفی، پرگل خیلی بچه ماهیه. توی همین چند روز کلی موارد مختلف چه مربوط به محتوا و چه مربوط به کار تیمی ازش یاد گرفتم. حالا امیدوارم حضوری بتونم هم از شما هم از پرگل تشکر کنم.بی‌صبرانه منتظر دیدار حضوری با بچه‌های تیم محتوا هستم💖فاطمهفاطمهFri, 12 Apr 2024 22:56:18 +0330https://virgool.ir/@fatemeh99/خط-پایان-ایستگاه-دوم-پروکسیما-پایانی-برای-یک-شروع-تازه-zvhammv5cdgyپروکسیما! قطعاً هرموقع این واژه رو هرجایی ببینم؛ یادآور دوران عجیب اما جالبی از زندگیم هست.بیایید قصه یه دختر ساده اما لجباز براتون تعریف کنم. دختری که شروع کننده خوبی هست؛ اما وقتی به اواسط کاری نزدیک میشه یک‌دفعه همه انرژی و انگیزه‌اش از بین میره. حالا این دختر وارد ماجرایی داخل یک سیاره شده بود که اگه می‌خواست نتیجه ببینه نباید نیمه‌راه همه‌چی رو رها می‌کرد.اگه بخوام یکم عقب‌تر برگردم؛ باید بگم اتفاقات هیجان‌انگیز از وقتی برای دختر قصه شروع شد که دلش زد به دریا و با صدایی جنگید که توی سرش ۲۴ ساعته چرخ می‌زد. دختر قصه ما خدای دست‌کم گرفتن خودش هست. شاید از بیرون معلوم نباشه اما از درون مثل موریانه وجودش میخوره.و اما حرکت یک‌دفعه‌ای، ساختن اکانت داخل لینکدین بود! همین‌قدر ساده! ولی این کار ساده برای اون دختر سه سال زمان برد. بعداز این حرکت، داستان‌های جالب و هیجان‌انگیز یکی‌یکی پشت‌سرهم اتفاق افتادند. با آدم‌ها و موقعیت‌های جالبی روبه‌رو شد. شاید بشه این ماجرا رو مثل ورود آلیس به سرزمین عجایب تعبیر کرد؛ همونقدر عجیب و غیرقابل پیش‌بینی.یکی از این داستان‌ها آشناشدنش با دوره‌های کارآموزش پروکسیما بود. دختری که از نوشتن حرفه‌ای فراری بود تصمیم گرفت توی دل نهنگ بره. خودش رو محک بزنه که چندمرده حلاجه؟ اونقدر شجاعت داره که یه ناممکن دیگه رو برای خودش ممکن کنه؟در اولین مرحله باید آزمونی که جلوی پاش گذاشته بودن رو به‌دقت جواب می‌داد؛ خودش رو صادقانه معرفی می‌کرد، مهارت نگارشی و داستان پردازیش رو به نمایش می‌گذاشت و در آخر هدفش از شرکت در دوره رو بیان می‌کرد.مرحله بعد انجام مصاحبه ورودی بود. حالا باید به مدیر دوره نشون می‌داد که چقدر لجباز و پیگیر هست. آیا قرار برای آینده خودش بجنگه یا بذاره سرنوشت اون هرجا خواست ببره؟ خلاصه دختر قصه که خودم باشم بالاخره تونست وارد سیاره بشه و یه ماجراجویی جدید دیگه رو شروع کنه.نمی‌دونم چیشد که خانم شریفی بعد از مصاحبه ورودی توی اون دقایق آخر زمان گزینش، تصمیم گرفتن به منی که ایده‌ای راجع به فضای تولید محتوا نداشتم اجازه ورود به سیاره رو بدن. نمی‌دونم اصلاً یادشون هست که چرا این کار کردن یا نه. شاید بگن دلیل خاصی نبوده؛ ولی از اول ورودم به دوره همیشه دلم می‌خواست این سؤال ازشون بپرسم چطوری بین افرادی که داخل آزمون شرکت کردن، گزینش انجام میدادن.دلیلش هرچی که بود الان دیگه فرقی نمی‌کرد. الان فقط این اهمیت داشت که از پس چالش دوماهه با موفقیت بر بیام. زندگی توی سیاره پروکسیما به انرژی زیادی نیاز داشت. بعضی روزها انقدر خسته و درمونده می‌شدم که می‌گفتم ولش کن تو این کاره نیستی. بعضی روزها هم که نتیجه کارم می‌دیدم واقعاً خوشحال می‌شدم. ترن هوایی شهربازی‌ها رو دیدید؟ احساساتم همین‌طوری بالا پایین می‌شد.خارجکی‌ها یه اصطلاح دارن؛ احساساتشون توی یک شرایط خاصی رو bittersweet ابراز میکنن. یعنی هم‌زمان شادی و سختی رو با تمام وجود تجربه می‌کنی. اگه ازم بخوان کارآموزش پروکسیما رو توی یک کلمه تعریف کنم قطعاً اون کلمه همین احساس bittersweet هست.اتفاق‌های مختلفی توی دوره کارآموزش افتاد؛ سختی تمرین‌های سنگین، امتحان‌های دشوار و سؤال‌های ریزبینانه، استرس، خستگی، سردرگمی و گیج شدن و شاید ترس اما همه اینا با شیرینی یادگیری نکته‌های جدید، پیشرفت، دوستی‌های جدید، خوشحالی و ذوق و خنده ترکیب شده بود.هدف دوره کارآموزش محتوا، آموزش افراد علاقه‌مند و سخت‌کوش برای تبدیل شدن به کارشناس محتوای کاربلد بود. کارشناس محتوایی که به شعور و خواسته مخاطب احترام بذاره و دقیقاً همون چیزی که کاربر نیاز داره - نه بیشتر و نه کمتر - در اختیارش قرار بده.داخل دوره کارآموزش پروکسیما قرار بر اتفاق افتادن معجزه نبود؛ بری داخل یه غول جادو و دو ماه بعد کارشناس ارشد تولید محتوا بیای بیرون! اما عوضش یاد می‌گرفتی چطور در مسیر درست تولید محتوا پیش بری. خلق محتوا به شکل اصولی بهت آموزش و درنهایت مهارتت با پروژه‌های واقعی سنجیده می‌شد.تلاش هوشمند، مسئولیت‌پذیری و احترام به وقت و انرژی همدیگه از ارزش‌های کارآموزش محتوا بود. کسی تو رو مجبور به انجام تسکی نمی‌کرد. این خودت بودی که تصمیم می‌گرفتی انجامش بدی یا نه اما عواقب تصمیمت پای خودت بود!روز اول هر هفته با خانم شریفی جلسه پرسش‌وپاسخ و حل تمرین داشتیم. سؤال‌های بچه هارو یکی‌یکی با صبر و حوصله جواب میدادن و بعد نوبت به بررسی تمرین‌ها می‌رسید. به اینجا که می‌رسیدیم، همه یه استرس کوچیکی می‌گرفتیم که قرار چه واکنشی دریافت کنیم:).نکته‌ها و ایرادهایی که به نوشته‌هامون گرفته می‌شد رو یادداشت و سعی می‌کردیم داخل نوشته بعدی تکرار نکنیم. یکی از چیزهایی که داخل کارآموزش پروکسیما دوست داشتم، همین آزمون و خطاهای جلو تر از یادگیری بود. این‌جوری باعث می‌شد مفهوم اون آموزش بهتر درک و استفاده بشه.نکته‌ای که شاید باعث کاربردی‌تر شدن کارآموزش بشه، تقسیم بچه‌ها به گروه‌های دو یا سه‌نفره از ابتدای دوره و قرار دادن یک منتور برای هر گروه هست. بنظرم با این کار هم کارگروهی آموزش داده میشه و هم منتور تکالیف هر گروه رو با دقت بالاتری بررسی و تحلیل میکنه. در نهایت اول هر هفته بچه‌ها با آمادگی بیشتری داخل جلسه با خانم شریفی حضور پیدا میکنن.حالا دوره کارآموزش پروکسیما تموم شده. من هنوزم داخل تولید محتوا پر از نقطه‌ضعف هستم. مثلاً هنوز بین گذاشتن «نقطه‌ویرگول» یا «ویرگول» یا «نقطه» آخر بعضی از جمله‌ها گیج میشم. اکثر وقت‌ها توی ساختن جمله‌های مرکب درجا می‌زنم و بیشتر از دوتا فعل میذارم. برای بیزینسی نگه داشتن لحنم داخل لندینگ و دسته‌بندی با خودم کلنجار میرم. یک مقدار زمانی بیشتر از زمان استاندارد دو سه ساعته برای تولید محتوا میذارم. برای لینک‌سازی طبیعی داخل محتوا هنوز تمرین بیشتری نیاز دارم و از همه مهم‌تر هنوز اینکه دقیقاً محتوایی بنویسم که موردنیاز کاربره - نه کمتر نه بیشتر - برای من یه چالش بزرگ هست.ولی میدونید از چی خوشحالم؟ اینکه حداقلش الان این رو میدونم که برای نوشتن یک محتوای خوب باید این موارد رعایت کنم! این خودش یه قدم از دانسته‌های فاطمه سه ماه پیش جلوتر هست. همه ما همیشه تلاشمون اینکه از گذشته خودمون جلوتر باشیم و معیار پیشرفتمون رو همین میدونیم. پس من از خودم و تلاشم در این سه ماه راضی‌ام. می‌شد خیلی بهتر باشم ولی بازم خوشحالم از اینکه سعی کردم از این موقعیت استفاده درست کنم.من و سه تا از بچه‌های دیگه دوره زمستانه پروکسیما محتوا تونستیم تا ایستگاه آخر اسپرینت دوم کارآموزش ادامه بدیم. نمیدونم فردا چه اتفاقی میوفته. ممکن هست روز خداحافظی من با پروکسیما یا نقطه شروع اسپرینت سوم و ماجراجویی جدید دو هفته‌ای دیگه باشه.هر اتفاقی هم که بیوفته از اینکه تونستم این تجربه جذاب تا اینجا داشته باشم خدا رو شکر می‌کنم؛ اما واقعا امیدوارم فرصتی پیدا بشه که بتونم بچه‌های سخت‌کوش کارآموزش زمستانه ۱۴۰۲ رو از نزدیک ببینم و بیشتر باهاشون آشنا بشم.در آخر هم میخوام صمیمانه از خانم شریفی تشکر کنم. در این مدت ایشون از هیچ کمکی دریغ نکردن و دلسوزانه پابه‌پای ما کارآموزش رو ادامه دادن. امیدوارم بتونم یک روزی زحماتشون جبران کنم. از خانم رضازاده هم خیلی ممنونم که دو کارگاه کاربردی اصول نگارش در زبان فارسی برگزار و کمک کردن که درک بهتری از نگارش اصولی داشته باشیم.از عزیزان پشتیبان که در این سه ماه زحمت زیادی برای برگزاری دوره و آزمون‌ها کشیدن، خانم‌ها شمس و سلطانی و همچنین کارکنان بخش منابع انسانی وبسیما هم خیلی زیاد تشکر می‌کنم.و حسن‌ختام متن هم این ضرب‌المثل باشه:«به پایان آمد این دفتر؛ حکایت همچنان باقی است»فاطمهفاطمهFri, 05 Apr 2024 22:12:09 +0330https://virgool.ir/@fatemeh99/تجربه-زندگی-در-پروکسیما-من-زنده-ام-اسفند-۱۴۰۲-hfw2067nelbbروزهای آخر اسفند معمولاً جزو پرتکاپوترین روزهای سال هست. همه در حال دویدن به این‌طرف و اون‌طرف هستن تا برای عید آماده بشن اما من همیشه خسته‌تر از این حرف‌ها بودم. آخرین باری که برای عید ذوق و شوق داشتم رو یادم نمیاد ولی احتمالاً اون روزها دنیا برام رنگی‌تر بوده.امسال اما میشه گفت که عید شلوغی دارم. چه شوق داشته باشم چه نه باید روزهای پرتکاپویی بگذرونم چون از اسپرینت اول کارآموزش گذر کردم و حالا مسیر سخت‌تری دارم و قرار با چالش‌های بیشتری دست‌وپنجه نرم کنم. داخل این یادداشت میخوام از تجربه‌ای که این دو ماه داخل سیاره مرموز پروکسیما کسب کردم، بگم.خب از کجا شروع کنم؟ دو ماه پیش وقتی اولین یادداشتم راجع به کارآموزش نوشتم دلم می‌خواست که بتونم بهترین استفاده رو از این دوره و تجربیاتش ببرم. حالا بعد از دو ماه میتونم بگم به‌اندازه ۷۰ درصد از خودم راضی‌ام اما هنوز خیلی جای چکش‌کاری دارم.هفته اول با تمرین نوشتن یک مقاله کاملِ تخصصی شروع شد. این تمرین به طور عادی برای آخر یک دوره آموزش تولید محتوا بود؛ اما از ما خواسته شده بود در اولین تلاشمون این تمرین انجام بدیم. مطمئن بودم که دلیلی پشت این کار هست. شاید یکی از دلایلش این بود که آخرِ دوره، توانایی خودمون رو با توانایی که اول دوره داشتیم مقایسه کنیم.اگه بخوام از تجربه‌ام موقع نوشتن این مقاله بگم؛ به معنای واقعی کلمه به قهقرا رفتم. من بودم با یه موضوع تخصصی؛ تجربه نداشته‌ام برای نوشتن؛ ددلاین دو سه‌روزه و تعهد برای تحویل به‌موقع.اولش حدود یک روز فقط داشتم تحقیق می‌کردم. بعدش چند ساعت خود درگیری داشتم که چطوری باید شروع به نوشتن کنم؟ اصلاً چی بنویسم؟ بالاخره سعی کردم کار رو برای خودم به قسمت‌های کوچیک تبدیل کنم تا بتونم آسون تر جلو برم؛ چون فقط ۴ یا ۵ ساعت فرصت داشتم مقاله رو تحویل بدم!کاری که انجام دادم این بود: اولش تیترهای اصلی ای که می‌خواستم توی متن داشته باشم رو نوشتم (بعدها موقع دیدن فیلم‌های دوره متوجه شدم که به این کار میگن مشخص‌کردن سیر محتوایی مطلب). بعد به شکل عجیبی تصمیم گرفتم بجای تایپ‌کردن، خودم بنویسم و نکته جالب این بود که همه چی داشت خیلی سریع‌تر برام پیش می‌رفت. در آخر هم متن‌های دست‌نویسم رو تایپ کردم و هر جوری که شد مقاله رو قبل از ددلاین تحویل دادم.از خدا که پنهون نیست از شما چه پنهون؛ خیلی با متنی که نوشته بودم حال کرده بودم. این‌طوری بودم که دست‌مریزاد عجب مقاله‌ای نوشتی؛ شکسپیر باید بیاد جلوت بوق بزنه (میدونم ربطی نداشت) اما ته دلم خودم برای غلط‌گرفتن‌های آتشین خانم شریفی آماده کرده بودم.همین‌طور هم شد. مشکلات متن به شکل ضربتی گفته شد: "این چه وضع تیتر نوشتنه دختر جان؟ اینی که نوشتی چه ربطی به موضوع داشت؟ خب مخاطب بیچاره از کجا بفهمه اینجا داری راجع به چی صحبت می‌کنی؟ چرا هر یه خط که نوشتی اینتر زدی رفتی خط بعد؟ چرا انقدر حرف زدی؟ کل اینایی که نوشتی توی یه جمله جمع می‌شد. جواب مخاطب رو بده انقدر داستان نباف." و ازاین‌دست ایرادات که وقتی خودم بعدش دوباره متن رو خوندم؛ فهمیدم چقدر اشتباه زدم.با همه این حرف‌ها من باز حالم خوب بود. اگه قرار بود آدم حرفه‌ای باشم که الان داخل دوره آموزشی نبودم؛ داشتم برای برندهای معتبر تولید محتوا می‌کردم. اینجا اومدم که یاد بگیرم پس همه چی درست میشه نگران نباش.بعد از هفته اول وارد مرحله مهم‌تری از ویدئوهای آموزشی شدیم. تمرین‌ها هم شکل جدی‌تری به خودشون گرفتن. متأسفانه بعد از چند روز یک مشکلی برای خانم شریفی پیش اومد و حدوداً یک ماه نمیتونستن مستقیم روی روند کارآموزش نظارت داشته باشن اما تقویم آموزشی رو آماده کرده بودن. ما طبق تقویم جلو می‌رفتیم تا اینکه خانم شریفی برگشتن.یکی از چیزهایی بعد از گذشت یک ماه برای من جالب به نظر اومد؛ تنوعی بود که داخل این حرفه وجود داره. شما به‌عنوان یک کارشناس تولید محتوا ممکنه لازم باشه از شیر مرغ تا جون آدمیزاد مطلب بنویسی. این کار باعث میشه اطلاعات عمومیت تقویت بشه.بدون اغراق توی این دو ماه کلی مطلب جدید یاد گرفتم؛ چه داخل زمینه‌های تخصصی مختلف چه موارد عمومی‌تر. اینکه ویزای شینگن چیه و چطور میتونی ازش استفاده کنی یا فرق بیمه بدنه با بیمه شخص ثالث چیه یا اینکه مک‌بوک‌ها چه ویژگی‌هایی دارن تا حتی وقتی میخوام قابلمه تفلون بخرم باید به چه چیزهایی توجه کنم و...جذاب نیست؟ طیف وسیعی از اطلاعات فقط داخل دو ماه اونم وقتی هنوز دارم به سبک آماتور کار می‌کنم بهم اضافه شد. شاید اینم یکی از معجزه‌های این رشته باشه. نمیگم کار آسونی بود؛ نه اصلاً. یه وقتایی واقعاً کلافه می‌شدم و کم میوردم میخواستم بزنم زیر میز؛ اما خودمونیم کدوم کار دنیا هست که آسون و بدون چالشه؟ چه دوست داشته باشیم چه نه برای اینکه توی زندگی به چیزی که علاقه داریم برسیم؛ باید زحمت بکشیم. هیچی توی سینی نقره به آدم هدیه داده نمیشه. اینم از پند امروز!سرفصل‌های مهمی که توی این مدت یاد گرفتیم: تفاوت محتوای مقاله با دسته‌بندی و لندینگ، اهمیت تصاویر، نحوه چینش سیر محتوایی، دقت روی نکات نگارشی و درست‌نویسی، نوشتن محتوای کاربردی برای مخاطب، پرهیز از حاشیه رفتن موقع نوشتن متن، احترام به شعور کاربر و کلی مطالب و نکته‌های ظریف و مهم دیگه برای تولید محتوا بود.یکی از نکته‌هایی که خودم خیلی دوسش دارم؛ استفاده از مفاهیم هم معنی برای یک کلمه یا عبارت بود. اینکه بجای استفاده از ضمایر از مترادف‌های یک مفهوم استفاده کنیم. مثلاً بجای اینکه همش بنویسیم "پاییز"؛ بنویسیم "فصل سوم سال" "فصل برگ‌های رنگارنگ" "فصل انواع حساسیت‌ها" و... این مثل یه بازی ذهنی برای من بود که بگردم ببینم بجای یه عبارت میتونم چه عبارت‌های دیگه رو بنویسم که دقیقاً همون مفهوم میرسونه.بعد از یادگیری همه این مطالب قرار شد که آزمونی از بچه‌ها گرفته بشه تا دانسته‌های این دو ماه مورد آزمایش قرار بگیره. آزمون خوبی بود و به نکته‌های ظریفی که این مدت یادگرفته بودیم خیلی خوب اشاره کرده بود. روز بعد از آزمون، نتایج اعلام کردن و متأسفانه دوتا از دوستای خوبمون از جمع ما خارج شدن.این دو ماه با همه تلخی و شیرینی‌هایی که داشت؛ گذشت و تموم شد. از حالا به بعد قرار هست همه چی سخت‌تر و جدی‌تر جلو بره. این دو ماه به‌اندازه چند سال به من اطلاعات و دانش اضافه کرد و خوشحالم که پایان سال ۱۴۰۲ مصادف با این اتفاقات جذاب برای من شد.داخل یادداشت قبل کنجکاو بودم که عملکرد خودم بعدازاین دو ماه ببینم. الان واقعاً نمیدونم که بعد از پایان اسپرینت دوم چه اتفاقی برای من خواهد افتاد؛ ولی مطمئنم که اگه میخوام از خودم راضی باشم باید خیلی بیشتر از اینها تلاش کنم.امیدوارم که سال جدید سالی سرشار از سلامتی و شادی برای همه باشه. ان شاءالله که بهترین‌ها براتون اتفاق بیوفته.۲۸ اسفند ۱۴۰۲- پایان اسپرینت اول کارآموزش پروکسیما و شروع اسپرینت دوم.فاطمهفاطمهMon, 18 Mar 2024 23:37:29 +0330https://virgool.ir/@fatemeh99/داستان-پرفراز-و-نشیب-من-برای-ورود-به-سیاره-پروکسیما-e2fmvfmvcmegحدوداً اواخر شهریورماه بود که بر حسب اتفاق یک پست داخل لینکدین راجع به شروع دوباره دوره‌ای بعد از یک وقفه، دیدم.یک دوره تقریباً طولانی و سنگین اما سرشار از آموزه‌های جذاب و کاربردی.داخل این دوره قرار بود یاد بگیریم که چطور می تونیم محتوا رو به شکل اصولی و صحیح درعین‌حال جذاب برای مخاطب تولید کنیم.تولید محتوا اونم از نوع متن برای من یکی از بزرگ‌ترین چالش‌های زندگی‌ام هست.یادمه همیشه موقع امتحانات مدرسه، تنها امتحانی که واقعاً تا آخرین دقیقه مشغول نوشتن بودم، انشا بود. چون خیلی به ذهنم برای کنار هم چیدن کلمات فشار میوردم.پس درنتیجه تصمیم گرفتم از نوشتن فاصله بگیرم. چون انرژی زیادی از من می‌برد و راستش رو بخوام بگم علاقه‌ای هم نداشتم.اما وقتی بزرگ‌تر شدم و به طبع باید در اجتماع فعالیتی بیشتری می‌داشتم، فهمیدم که نوشتن یکی از مهم‌ترین راه‌های ارتباطی من با آدم‌های اطرافم هست. اما همچنان از نوشتن فراری بودم.تا همین چند وقت پیش به این موضوع باور داشتم که ما آدم‌ها با یک‌سری توانایی‌هایی به دنیا میایم و یک‌سری دیگه از توانایی‌ها رو به‌صورت ذاتی نداریم. پس من از اول توانایی تولید محتوای متنی نداشتم و خب این مورد در ذات من نیست.اما بالاخره با این واقعیت مواجه شدم که تقریباً هیچ استعداد و توانایی وجود نداره که خودمون نتونیم اون رو "کسب" کنیم. پس نوشتن هم از جنس بقیه توانایی‌ها هست. من خودم باید به دستش بیارم و به‌عنوان یک هدیه الهی داخل سینی نقره تقدیم من نشده.بگذریم...داشتم راجع به پست شروع یک دوره داخل لینکدین می‌نوشتم.دیدن این پست حدوداً مصادف شده بود با اون تغییر دیدگاهی که نسبت به توانایی‌ها پیدا کرده بودم. پس دلم زدم به دریا و شروع کردم به پر کردن فرم ثبت‌نام. قرار بود به جدال یکی از چالش‌های زندگیم برم و من مدتی بود که جدال با چالش‌ها و ترس‌های مختلف زندگیم رو شروع کرده بودم.هنوز یادمه که وقتی پست رو دیدم داخل ایستگاه اتوبوس منتظر ایستاده بودم. چندین و چند بار متن‌هایی که نوشته بودم پاک کردم و دوباره نوشتم. حدوداً ۲ ساعت طول کشید تا بالاخره راضی شدم غول کمال‌گرایی بزنم زمین و فرم ارسال کنم.اما خب موضوع این بود بعد از زدن دکمه ارسال، فهمیدم فرم بسته شده. من دقیقاً آخرین روز مهلت ثبت‌نام و در آخرین ساعات، پست ثبت‌نام دیده بودم.شاید اگه یک ساعت زودتر فرم تکمیل می‌کردم، این اتفاق نمی‌افتاد.یادمه حتی با خانم شریفی (مسئول دوره) هم صحبت کردم؛ اما ایشون گفتن دیگه امکان تمدید مهلت ثبت‌نام وجود نداره. من هم تشکر کردم و مثل همیشه که یه خرابکاری انجام میدیم و میندازیم تقصیر تقدیر، حکمت و سرنوشت؛ دقیقاً همین کار انجام دادم.گذشت و اواسط دی‌ماه دوباره پست ثبت‌نام دوره برای فصل زمستان دیدم؛ اما مثل همیشه دیر کرده بودم و زمان ثبت‌نام گذشته بود. پس دوباره تقصیر گردن تقدیر انداختم و گذشتم.یک روز که داشتم داخل سایت‌های کاریابی رزومه خودم برای مجموعه‌های مختلف ارسال می‌کردم. موقعیت کارآموزی دوره محتوا پروکسیما به چشمم خورد و هنوز مهلت ارسال رزومه تموم نشده بود. رزومه خودم ارسال کردم و چند روز بعد از دوستان منابع انسانی وبسیما با من تماس گرفته شد و از من خواستن که هرچه سریع‌تر فرم (معروف) تکمیل کنم.دست تقدیر من رو دوباره به فرم معروف وصل کرد. پس دوباره اون فرایند طولانی پاسخ‌دادن به سؤالات شروع کردم.در حینی که داشتم جواب سؤالات می‌نوشتم؛ دقت کردم که چقدر از شهریور تا به الان تغییر کردم. جواب‌هایی که دارم می‌نویسم نسبت به ۴ ماه گذشته پخته‌تر هستن. با خودم گفتم احتمالاً دست تقدیر یه چیزهایی میدونسته که ۴ ماه پیش اجازه نداده من فرمی ارسال کنم.حدوداً یک هفته گذشت و دوباره دوستان منابع انسانی با من تماس گرفتن و اعلام کردن که فرم ارسالی من پذیرفته شده و باید یک تایمی برای مصاحبه آنلاین، مشخص کنیم.خوشحال شدم؛ اما زیاد تعجب نکردم؛ چون میدونستم سؤالات فرم ثبت‌نام رو خوب جواب دادم. ولی برای مصاحبه آنلاین استرس داشتم. من تا به الان به‌صورت حرفه‌ای داخل حوزه تولید محتوا فعالیتی نداشتم و ظرفیت این دوره بسیار محدود بود و مطمئناً تعداد زیادی از افراد درخواست حضور داشتن و احتمالاً با توانایی‌های بهتر از من.روز مصاحبه و جلسه آنلاین بالاخره رسید. قرار بود با خانم شریفی حدود نیم ساعت گپ و گفتی داشته باشیم.شروع مصاحبه به سؤالات معمول گذشت و کم‌کم سؤالات چالشی‌تر شدند.اگه بخوام از احساسی که در اولین برخوردم با ایشون داشتم بگم، میتونم بگم که این دوره و اتفاقات مربوط به اون خیلی زیاد برای ایشون اهمیت داشت. با جدیت تمام سؤالات میپرسیدن و در عین اینکه لحنشون محترمانه بود؛ اما مشخص بود راجع به فعالیت‌های پیش رو شوخی‌ای ندارن. (چیزی که داخل جلسه معارفه از اون مطمئن شدم)اتفاق جالبی که افتاد این بود که مصاحبه من دقیقاً یک روز قبل از شروع دوره انجام شد و من از آخرین افرادی بودم که راجع به حضورشون داخل دوره تصمیم‌گیری می‌شد. وقتی من فرم رو ارسال کرده بودم، دیگه قرار بر بررسی نبود؛ اما انگار دست تقدیر این بار خواست با من مهربون باشه.بعد از اتمام مصاحبه قرار بر این شد که تا چند ساعت بعد نتیجه به من اعلام بشه.حدود یک ساعت بعد با من تماس گرفته شد و اعلام شد که من پذیرفته شدم.حس جالبی بود. رویدادی که دوبار برای رسیدن به اون تلاش کرده بودم؛ ولی دیر رسیده بودم، بالاخره در تلاش سوم به وقوع پیوست.تونسته بودم از فیلتر سخت و دقیق خانم شریفی گذر کنم و ایشون من به‌عنوان یکی از اعضای سیاره پروکسیما پذیرفته بودن. پس حالا که بعد از این‌همه اتفاقات عجیب‌وغریب بالاخره به خواسته‌ام رسیدم، دیگه اجازه بهانه یا اهمال‌کاری نداشتم. من از بین چندین داوطلب مشتاق انتخاب شده بودم پس باید قدر موقعیتی که داخلش قرار گرفته بودم میدونستم.روز بعد از مصاحبه، دوره آغاز و جلسه معارفه و آشنایی بین اعضای شرکت‌کننده و خانم شریفی برگزار شد.من و ۶ نفر دیگه مهمان این فصل از پروکسیمای محتوا بودیم. داخل یک جلسه ۸ نفره باهم دیگه آشنا شدیم و خصوصیات اصلی همدیگر شناختیم.بچه‌ها همه خیلی دوست‌داشتنی و باانگیزه بودن. در بین جمع کوچیکمون از اقشار و شهرهای مختلف دور هم جمع شده بودیم.تونستیم وجه اشتراک‌ها و تفاوت‌های همدیگه رو تا حدودی شناسایی کنیم.همه بچه‌ها با انگیزه‌ی فوق‌العاده بالایی از اهدافشون و خواسته هاشون برای آینده‌ای که برای خودشون متصور بودن؛ صحبت میکردن.ما تازه یک ساعت بود که شناخت اولیه‌ای از هم پیدا کرده بودیم؛ اما جو صمیمی‌ای بینمون برقرار شده بود.بعد از معرفی و خوش‌وبش کردن با همدیگه؛ خانم شریفی تصمیم گرفتن که قوانین و شرایط مسیر پیش رو در سیاره پروکسیما برای ما توضیح بدن.همونطور که داخل جلسه مصاحبه متوجه شده بودم، ایشون اصلاً و ابداً با تسک‌ها و ددلاین‌ها شوخی نداشتن.قرار بر این بود که جو دوستانه‌ای رو در این مدت باهمدیگه بسازیم؛ اما همراه با رعایت قوانین و احترام به زمان و انرژی همدیگه.حالا من هستم و یک دوره به‌شدت کاربردی برای آینده و پیشرفت خودم همراه با کمک و پشتیبانی یک تعداد متخصص دلسوز و کاربلد.آیا میتونم قدر این فرصت بدونم و تا آخر برای استفاده حداکثری از این موقعیت ناب و جذاب؛ تلاش هوشمندانه انجام بدم؟!خودم که خیلی کنجکاو هستم دو ماه دیگه نتیجه رو ببینم...#تولید_محتوا#توسعه_فردی فاطمهفاطمهMon, 22 Jan 2024 03:11:50 +0330