https://virgool.ir/feed/@fatemeh.rezaeefa2026-11-12 11:42:56https://files.virgool.ir/upload/users/377649/avatar/wjFlzy.jpeghttps://virgool.ir/@fatemeh.rezaeehttps://virgool.ir/@fatemeh.rezaee/زندگی-فراموش-شده-xt3p3wxjajieپروانه های کاغذی روی دیوار بی جان به سقف خیره بودند . پنجره بی تاب و چشم انتظار مدام کوچه را می پایید و در میان عابران کوچه دنبال شخص خاصی بود . چند روزی می شد که ساعت نای تیک تاک کردن نداشت و آرام و بی صدا می چرخید .او هم از این همه انتظار خسته شده بود .گلدان های شمعدانی پشت پنجره از تشنگی جان می باختند و به خورشید التماس می کردند کمی آرام تر بتابد. پنجره التهاب گلها را میدید و بی قرار تر میشد . چند روزی بود که سکوت مرگبار کل خانه را گرفته بود. صدای خنده های دخترک در خانه نمی پیچید ، هیچ چراغی روشن نمیشد ،هیچ دری باز نمیشد .این همه سکوت ، این همه سکون کلافه کننده بود .صدای در حیاط همه را به هیاهو انداخت ،کلید به چپ و راست میچرخید و در بی تاب بود برای باز شدن .پنجره نگاهی ب کوچه انداخت و دل بی قرارش آرام گرفت .ساعت تیک تاک میکرد .پروانه ها جان گرفته بودند .گلها لبخند بی جانی زدند و بی رمق دست تکان دادند .بالاخره دخترک آمد ،اماضعیف و رنجور ...بی هیچ حسی ،بدون لبخند ،با نگاهی سرد .مادرش او را روی تخت خواباند. نگاه سردش را به دور اتاق چرخاند ...چقدر همه چیز تازه و عجیب بود ،این جا کجاست؟!مادر گفت "اینم از اتاقت الان خوب استراحت کن"اتاقت؟!اتاقم؟! اتاق؟!چرا چیزی یادش نمی آمد .مادر ادامه داد" اخ ببین گلهای قشنگت چی شدن برم یکم آب بیارم براشون" و منتظر ب دختر خیره ماند تا حرفی بزند ."چرا من چیزی یادم نمیاد ؟!" مادر اشک گوشه چشم هایش را پاک کرد و از اتاق رفت بیرون .چرا چیزی را به خاطر نمی آورد ،چرا همه چیز برایش سیاه و مبهم بود ،در دنیایی از سیاهی ها گیر کرده بود ،دنیایی از سوالهایی ک جوابشان را نمی فهمید .روز ها را خیره به پروانه ها و گلها و دفترهای روی میزش میگذراند .اما باز هم نمی دانست که کیست .پروانه ها دور سرش می چرخیدند تا لبخندش را به یادش آورند تا روزی را که با یک قیچی آنها را برید و به اتاقش چسباند و هر شب با آنها حرف میزد را به یادش آورند .دلشان برای صدایش تنگ شده بود .برای خنده هایش ...اما تنها یک جمله نا امید کننده می شنیدند"من چیزی یادم نمیاد.".فراموشی گریبانش را گرفته بود .سخت است آدم خودش را نشناسد ،نداند آن شخصی ک در آینه مقابلش ایستاده کیست .نداند که چه کاره بوده کیست و چیست ،حتی نداند اصل وجودش چیست .سه سال بعد صبح یک روز سه شنبه ،تمام پروانه ها از روی اتاق کنده شدند ،ساعت از دیوار برداشته شد .گلدان خالی از گل ،تخت خواب یخ زده و دفترهای خاک زده همه از اتاق خارج شدند.همگی با تلخی به روز سه شنبه سه سال قبل که دخترک برای آخرین بار پرسید "چرا من چیزی یادم نمیاد؟!" و آرام روی تخت دراز کشید و برای همیشه چشم هایش را بست ،را به یاد آوردند .این اخرین خاطره مشترک همه ی آنها بود ....fatemeh.rezaeefatemeh.rezaeeSat, 21 Nov 2020 08:13:33 +0330