https://virgool.ir/feed/@fatemeh.agheli✒????fa2026-11-10 21:59:17https://files.virgool.ir/upload/users/5474/avatar/ocf3V7.pnghttps://virgool.ir/@fatemeh.aghelihttps://virgool.ir/@fatemeh.agheli/8-years-of-relationship-dp1www99twpqفکر کردن به این مسیر ۸ ساله همیشه حس غریبی دارد؛ خصوصا که همیشه در ذهنم، هنوز خود را همان دختر خیال‌باف کوچکی می‌بینم که از واقعیت‌های تلخ دنیای بزرگسالان به دنیای رویاها پناه می‌برد. با این حال، رابطه‌ای که حدود هشت سال پیش با یک پسر ماجراجو و پرانرژی آغاز کردم، پابه‌پای ما بزرگ شده است. درست مثل فرزندی که انگار سرانجام به بلوغ رسیده باشد. شاید هنوز دوست داشته باشیم خود را همان دختر خیال‌باف و همان پسر پرشور بدانیم، اما در دلم می‌دانم که دیگر آن آدم‌های سابق نیستیم؛ ما رشد کرده‌ایم.شاید به همین دلیل همیشه مجذوب داستان‌های روابط طولانی‌مدت بودم؛ منظورم روابط بلند مدت موفق است، نه آن‌هایی که به اجبار کش پیدا کرده‌اند. همان روایت‌هایی که عمیقاً واقع‌گرایانه، ملموس و تاثیرگذارند. فرهنگ امروز و زندگی پرشتاب این روزها، انگار بیشتر آدم‌ها را از داشتن پیوندهای پایدار و وفادارانه دلسرد می‌کند، به همین دلیل خودم را فوق‌العاده خوش‌شانس می‌دانم که چنین رابطه‌ای را تجربه می‌کنم.اما رابطه‌ها نیز همگام با آدم‌ها تغییر می‌کنند. این یادداشت را می‌نویسم تا از همین تغییرات بگویم و هم از این که این تغییرات چگونه به زندگی ما شکل می‌دهند.۱. مسئولیت مشترک شاید تصور کنید این مسئولیت را در همان روزهای اول رابطه نیز تجربه کرده‌اید، اما در آن دوران، همه‌چیز معمولاً به گله و شکایت از آدم‌هایی خلاصه می‌شود که ناامیدتان کرده‌اند، در حالی که طرف مقابل نیز صرفاً با همدلی سر تکان می‌دهد. اما همه‌چیز زمانی عوض می‌شود که فردِ روبروی شما می‌فهمد مستقیماً در خوشبختی و حالِ شما سهیم است. اشتباه نکنید، واکنش‌هایی که بعد از این کشف اتفاق می‌افتند اصلاً به غرور و خودخواهی ربط ندارند؛ این یک واقعیت ترسناک است که وقتی کسی شما را عمیقاً دوست دارد، از این که مبادا باعث رنجشتان شود، وحشت می‌کند.گاهی این ترس آن‌قدر زیاد می‌شود که آدم‌ها برای جلوگیری از آسیب زدن، واقعاً رفتن را به ماندن ترجیح می‌دهند. بلوغ بسیاری لازم است تا درک کنید عشق عمیق، گاه با صبوری در برابر دردهای عمیق همراه است. گاهی خشم یا دلخوری‌های زودگذری که تجربه می‌کنیم، به خاطر نقصِ رابطه یا ایراد داشتنِ شریک زندگی‌مان نیست؛ این فقط سیلیِ واقعیت زندگی است که به صورتمان می‌خورد. زندگی که حالا آن را با کس دیگری هم شریک هستیم.۲. فروکش کردن هیجانات شدیددر یک رابطه طولانی‌مدت، آن فوران‌های شدید و وحشیانه‌ی آدرنالین کم‌کم فروکش می‌کنند. البته مگر این که در تله‌ یک رابطه‌ی سمی و فرسایشی گرفتار شده باشید. واقعیت این است که یک عشق سالم و آرام، گاه می‌تواند کمی کسل‌کننده به نظر برسد. به همین دلیل لازم است افسانه‌های هالیوودی را درباره این که «عشق واقعی» خودبه‌خود همیشه پرهیجان باقی می‌ماند، فراموش کنیم. برای زنده نگاه داشتن یک ارتباط سالم باید تلاش کرد. باید برای یکدیگر آراسته شد، قرارهای دونفره‌، گردش، سفر و تفریحات مشترک ترتیب داد و همراه هم به دنبال ماجراجویی‌های جدید رفت.۳. دنیایی که دیگر بی تماشاگر نیستلازم به ذکر است که اگرچه آن هیجان‌های مداوم آدرنالینی را از دست می‌دهید، اما در عوض چیزی به مراتب ارزشمندتر به دست می‌آورید. شما صاحب منبعی بی‌انتها از شوخی‌های درگوشی، خاطرات مشترک و زبان مشترک می‌شوید که هیچ‌کس دیگری روی زمین از آن‌ها سر در نمی‌آورد، جز شما دو نفر. شما هم‌تیمی متعهدی دارید که برای همیشه در زمین شما بازی می‌کند؛ کسی که بهتر از هر شخص دیگری در دنیا می‌داند وقتی دلتنگ هستید چگونه خوشحالتان کند یا چگونه برای جنگیدن با زخم‌ها و مشکلاتتان کمکتان کند.در نهایت، دلایل بی‌شماری وجود دارد که چرا ما به یک رابطه نیاز داریم تا مثل یک پناهگاه در برابر طوفان‌های زندگی از ما محافظت کند. ساختن یک خانواده و تماشای فرد محبوبتان که مانند یک قهرمان، مسیرش را برای تبدیل شدن به بهترین نسخه‌ی خویش طی می‌کند، چیزی بسیار عمیق‌تر از گوشت و پوست و استخوان است. این حس در روحتان ریشه می‌دواند و به شما الهام می‌بخشد تا نسخه‌ی منحصربه‌فرد خود را از زندگی و اهدافتان خلق کنید.واقعیت این است که بعد از هشت سال، هنوز هم شگفت‌زده می‌شوم از این که چقدر آسان سیگنال‌های افکار ناگفته‌ی یکدیگر را دریافت می‌کنیم، و چقدر آرامش‌بخش و زیبا است وقتی به اطراف نگاه می‌کنی و یادت می‌افتد این خانه‌ی ماست، و این خانواده‌ی ما.فاطمه عاقلیفاطمه عاقلیFri, 26 Jun 2026 21:31:15 +0330https://virgool.ir/@fatemeh.agheli/wabi-sabi-mkoxeor8btqfدو هفته پیش برای چندمین بار طی ماه‌های گذشته به سختی مریض شدم و چهار روز را تنها به استراحت و در رختخواب گذراندم. این فرصت استراحت اجباری پس از روز اول، شکل آزار دهنده و حوصله‌سربری به خود گرفت؛ چون نه آن‌قدر حالم خوب بود که بتوانم به روتین عادی زندگی برگردم و به کاری خودم را مشغول کنم و نه آن‌قدر بدحال بودم که بتوانم کل مدت را به استراحت بگذرانم.نهایتا تصمیم گرفتم به سراغ کتاب‌های قدیمی بروم و کمی به کمک اعجاز داستان‌ها خودم را از کسالت تکرار نجات دهم. کمی بعد از شروع اولین داستان نظرم عوض شد. احساس می‌کردم لازم دارم چیزی بخوانم که کمکم کند از اضطراب جاری در روزهای تکراریم فاصله بگیرم و آرامش را در این مسیر دوباره پیدا کنم. همین شد که به سراغ کتاب وابی سابی رفتم. وابی سابی از فلسفه ژاپنی برداشت شده و فلسفه‌ای است که شما را دعوت می‌کند به زمان حال و اعجاز آن توجه کنید و بدانید همه چیز ناقص و فانی است. در واقع بر اساس این فلسفه زمانی که این دو اصل را پذیرفتید زیبایی‌های جادویی نهفته در چیزهای کوچک را خواهید یافت. زیبایی‌هایی از همان جنس که در انیمیشن‌های میازاکی می‌بینید و شما را به خلسه میان رویا و واقعیت فرو می‌برد. من همیشه خود را در دسته انسان‌های کمال‌طلب طبقه‌بندی می‌کنم و وقتی حرف از کمال‌طلبی می‌زنم دقیقا منظورم همان کمال‌طلبی فلج‌کننده است که جلوی تکاپو و تلاش را می‌گیرد، نمی‌گذارد به ضرب‌العجل‌ها برسید، نمی‌گذارد نسبت به کارهایی که انجام دادید حس خوبی داشته باشید و نمی‌گذارد بتوانید برنامه‌ریزی دقیق و درستی داشته باشید. از همان دست حس‌هایی که در لحظات حساس برمی‌گردد تا به شما یادآوری کند در فلان همکاری رفتاری حرفه‌ای نداشته‌اید و در همان همکاری آن‌قدر کارها را بزرگ و نشدنی جلوه داد که نتوانستید هیچ کاری انجام دهید. از همان حس‌هایی که دقیق و مو به مو به خاطر دارد در کجا اشتباه کردید و در کجا احمق جلوه کردید و چقدر جا داشته تا عملکرد بهتری از خود نشان دهید ولی به شما هیچ کمکی نمی‌کند تا بتوانید کارهای درست خودتان را ببینید و لحظه‌ای در آرامش از همه آنچه که بوده لذت ببرید.وابی سابی بر سه اصل استوار است: همه چیز فانی است هیچ چیز کامل نیست و در هر چیزی زیبایی منحصر به فردی نهفته است.وابی سابی این حس شکنجه‌گر درونی را که به هیچ یک از روندهای رشد یا محدودیت‌های زمان و مکان و سن من رحم نمی‌کرد، افسار زد و میان من و این حس فاصله انداخت؛ فاصله‌ای به اندازه یک نفس تا بتواند به من یادآوری کند که چقدر ملاقات کوتاه و زیبای دم صبح با یک پرنده در پشت پنجره زیباست و به من یاد دهد جای دویدن به سمت چیزهای جدید کمی آهسته‌تر گام بردارم و به چیزهایی که درون مشتم نگه داشتم توجه کنم. وابی سابی فلسفه‌ای آرامش‌بخش است که شما را دعوت می‌کند تا زیبایی‌های هر یک از فصل‌ها، هر سنی در طول عمر خود و هر روندی و مرحله‌ای را ببینید و به خوبی احساس کنید. اگر سرعت زندگی امروز و اضطراب و درگیری‌های آن شما را هم خسته کرده است، شاید بد نباشد که سری به این کتاب بزنید، لحظه توقف کنید و از خود بپرسید آیا آنچه که امروز خود را درگیر آن کرده‌اید اساسا برای شما اهمیتی دارد یا نه؟فاطمه عاقلیفاطمه عاقلیThu, 24 Aug 2023 21:21:46 +0330https://virgool.ir/Wisgoon/ویسگون-راهی-بهینه-برای-تبلیغ-در-میان-مخاطبان-میلیونی-hw6uea36rz79یافتن جامعه‌ای از مخاطبان فعال و دیده شدن در میان آن‌ها، دغدغه همه فعالان در حوزه تبلیغات است. اگر شما هم به فکر توسعه کسب‌وکار، برند شخصی و یا حتی فروشگاه‌های مجازی و کوچک خود هستید، ویسگون می‌تواند ویترینی پربازدید از مخاطبان فعال را به شما عرضه کند.اما شاید این پرسش برای شما ایجاد شده باشد که ویسگون چیست؛ این مطلب به شما یک دید کلی نسبت به این شبکه اجتماعی پربازدید می‌دهد و به شما کمک می‌کند تا در نهایت بتوانید تصمیم بگیرید آیا این پلتفرم برای اهداف تبلیغاتی شما مناسب است یا خیر.ویسگون جایزه برترین نرم‌افزار شبکه‌های اجتماعی در جشنواره وب ایران، در سال‌های ۱۳۹۲ و ۱۴۰۰ ویسگون چیست؟ویسگون یک شبکه اجتماعی است؛ شبکه‌ای اجتماعی که یکی از اصلی‌ترین تمایزهای آن با دیگر شبکه‌های اجتماعی بومی، قدمت آن است. ویسگون در سال ۱۳۹۰ توسط گروه نرم‌افزاری رخ روانه بازار شد و رسما از سال ۱۳۹۲ به عنوان اولین شبکه اجتماعی ایرانی در کافه بازار فعالیت خود را شروع کرد. در واقع تاریخ تولد و پا گذاشتن این شبکه اجتماعی به بازار، تقریبا همزمان با اینستاگرام است. لازم به ذکر است که ویسگون، درست مانند اینستاگرام، یک شبکه اجتماعی مبتنی بر عکس و ویدیو است.فعالیت ویسگون از سال ۱۳۹۲ تا به امروز، به ویسگون بینشی دقیق‌تر نسبت به جامعه مخاطبش ارائه و شبکه‌ای از کاربران متعهد به این پلتفرم را ایجاد کرده است. از سال ۱۳۹۲ تا به امروز ویسگون همواره در حال به‌روزرسانی قابلیت‌هایش و پیشروی در سفر رشد خود بوده است. نتیجه این تلاش‌ها خود را در قالب دریافت جایزه برترین نرم‌افزار شبکه‌های اجتماعی در جشنواره وب ایران، در سال‌های ۱۳۹۲ و ۱۴۰۰ نشان دادند.دیده شدن در دهکده میلیونی ویسگونراهی که ویسگون از سال ۱۳۹۲ تا کنون طی کرده است، این شبکه اجتماعی را به جایگزینی بهینه و به‌صرفه برای مخاطبان و کسب‌وکارها تبدیل کرده است. تبلیغات در این شبکه اجتماعی در مقایسه با نمونه خارجی آن یعنی اینستاگرام بسیار به صرفه‌تر و آسان‌تر است و از سوی دیگر کاربران ویسگون هم دسترسی راحت‌تر و به صرفه‌تری به این شبکه اجتماعی دارند؛ چرا که تنها با استفاده از یک شماره موبایل به راحتی می‌توان ظرف چند دقیقه یک پروفایل در ویسگون ساخت، شروع به تولید محتوا درباره برند و یا خدمات خود کرد و سپس آن را با میلیون‌ها نفر به اشتراک گذاشت. لازم به ذکر است که اینترنت مورد استفاده کاربران در این شبکه اجتماعی به صورت نیم‎بها محاسبه می‌شود.این دلایل باعث شده‌اند تا ویسگون مخاطبانی از سراسر ایران داشته باشد.ویسگون، درست مانند اینستاگرام، یک شبکه اجتماعی مبتنی بر عکس و ویدیو است.محصول خود را بدون کارمزد تبلیغ کنید!شبکه اجتماعی ویسگون بیش از ۶ میلیون کاربر وب و ۵۰۰ هزار کاربر اپ دارد. معنای این آمار و ارقام را به سادگی می‌توان در این جمله خلاصه کرد: «اگر در ویسگون صفحه‌ای با اهداف کسب‌وکاری ایجاد کنید، به راحتی می‌توانید جامعه مخاطبان خود را پیدا کنید و در این بازار پررقابت مشتری جذب کنید.»مزیت دیگر ویسگون برای تبلیغات و پروفایل‌های کسب‌وکارها این است که این شبکه اجتماعی بابت نمایش کالا و خدمات هیچ کارمزدی دریافت نمی‌کند. فعالیت پیوسته بسیاری از کسب‌وکارها در ویگسون، آن‌ها را از انجام کمپین‌های تبلیغاتی بی‌نیاز می‌کند زیرا میزان بازدید پست‌ها در ویگسون با میزان فعالیت فرد ارتباط مستقیمی دارد و اگر کاربر فعالیت پیوسته و منظمی داشته باشد، بیشتر دیده خواهد شد و به تبع آن فروش بیشتری خواهد داشت.در ویسگون به راحتی می‌توانید جامعه مخاطبان خود را پیدا کنید و در این بازار پررقابت مشتری جذب کنید.ساخت کالکشن‌های اختصاصی در ویسگونکالکشن‌های اختصاصی و کانال‌های ویسگون، حال و هوایی مشابه بردهای پینترست دارند. این قابلیت در ویسگون برای افراد دارای پیج‌های فروشگاهی این امکان را ایجاد می‌کند تا بتوانند محصولات خود را به خوبی دسته‌بندی کرده و به مخاطبان ارائه کنند. این شیوه دسترسی کاربران را به کالا و خدمات بسیار آسان‌تر می‌کند.اعتبار ویسگون چیست؟کاربران ویسگون می‌توانند به راحتی با خرید اعتبار، پست‌های خود را به صورت ویژه منتشر کنند تا این مطالب بازدید بیشتری پیدا کنند. این قابلیت راهی برای کسب‌وکارها است تا بتوانند خود را به راحتی و با هزینه بسیار پایین‌تر نسبت به پروموشن‌ها و یا هزینه‌های اینفلوئنسر مارکتینگ در اینستگرام معرفی کنند و فالوور جدید بگیرند.پست‌هایی که با خرید اعتبار منتشر می‌شوند در میان مطالب منتخب، محبوب و مطالب جدید جای می‌گیرند.چشم‌انداز ویگسونچشم‌انداز ویگسون یکی از موارد تمایز این شبکه اجتماعی نسبت به دیگر همتایانش است. این شبکه اجتماعی از سال ۱۳۹۲ همچنان حضور پررنگ خود را حفظ کرده است و در کنار رقبای قدرتمندی مانند اینستاگرام به بقا ادامه داده است. علاوه بر این موضوع ویسگون خانه‌ای برای برندهای شناخته شده‌ای مانند شب، بانی‌مد، گنبد کبود، ترجم یار، تراولگرام است.هر ۵ ثانیه یک عضو جدید به خانواده ویگسون اضافه می‌شود، کاربران ویگسون هر ثانیه دو نفر را فالو می‌کنند، دو کامنت منتشر می‌کنند و ده پست را لایک می‌کنند. روزانه بیش از یک میلیون لایک، ۹۰۰ هزار پیام، ۲۰۰ هزار کامنت، ۴۰ هزار پست و ۱۰ هزار استوری در این شبکه اجتماعی منتشر می‌شوند.معنی این آمار و ارقام پویایی این شبکه اجتماعی است که فضای ویگسون را به اندازه اینستگرام، برای بلاگرها و تولیدکنندگان محتوا تبدیل به فضایی جذاب می‌کند. به طور میانگین، ماهانه ۷۰ هزار عضو جدید به ویگسون اضافه می‌شوند و به تبع همین اعضای جدید، تعداد مشتریان بالقوه در این شبکه برای کسب‌وکارهای حاضر در آن افزایش پیدا خواهد کرد.برای تبلیغات در شبکه اجتماعی ویسگون میتونید با این ایمیل در ارتباط باشید: ads@wisgoon.comفاطمه عاقلیفاطمه عاقلیWed, 05 Apr 2023 14:36:25 +0330https://virgool.ir/@fatemeh.agheli/برای-تمام-آرتمیس-های-از-یاد-رفته-rwvlvkiwtjekبه بالکن طبقه سوم خونه نگاه کردم. گفت:_همه‌جاش خیلی قدیمیه... حتما کلی مشکل تاسیساتی هم داره_ولی شاخه‌های درختا تا پشت پنجره اومدن_ از ایستگاه تاکسی هم دوره...و من باقی حرفاشو نمی‌شنیدم چون از همون لحظه داشتم رویا می‌بافتم که چطور عصرها توی بالکن به گلدون‌هام آب می‌دم و مست عطری می‌شم که درخت‌ها و باغچه‌های اطراف دم غروب دارن. معمولا این عطر با صدای بازی بچه‌ها که از دورتر به گوش می‌رسید همراه بود. من همیشه فکر می‌کردم بچه‌هایی که شانس اینو دارن توی نزدیکی درختا و حیوانات زندگی کنن خوشبخت‌ترن. از بین کل خونه‌هایی که می‌دیدیم تا یکی رو اجاره کنیم و بشه اولین خونه زندگیمون، این تنها خونه‌ای بود که از همون اول هردومون رو شیفته کرد. همسرم که همیشه شیفته طبیعت بود ولی من انگار تا این خونه رو دیدم یه چیزی که خیلی وقت بود یادم رفته بود شروع کرد توی رگ‌هام جوشیدن. انگار یک قفس کبوتر رو توی سینم رها کرده بودن و این کبوترها داشتن بعد از مدت‌ها دوباره طعم پرواز رو می‌چشیدن. وقتی باقی دوستام رو میاوردم تا خونه رو نشونشون بدم به ندرت چیزی جز سطرهای ابتدایی این نوشته، ازشون می‌شنیدم. پس چرا من این قدر عاشق این خونه زوار دررفته قدیمی، توی این شهرک قدیمی شدم؟ چرا دیدن این آجرهای قرمز کنار این درختای بلند این قدر دلمو می‌برد؟ اونجا انگار یه دنیای دیگه بود. یه دنیای قشنگ که به نظرم آخرین بار توی تصاویر خانواده‌های خوشبخت کتاب تعلیمات اجتماعی دوره ابتدایی دیده بودم. دنیایی که توش خانومای مسن زنبیل‌های قرمزشون رو دنبال خودشون می‌کشیدن و با چادری که محکم سر کردن شیرینی می‌خریدن تا عصر از نوه‌هاشون پذیرایی کنن و یه بطری آب هم دستشون بود که درختا و گیاه‌های تشنه اطراف هم از مهربونیشون بی‌نصیب نمونن. توی این خونه‌ها بود که بچه‌ها یاد می‌گرفتن درختا و سرسبزی چیزی نیست که عید به عید ببینن و فرداش ازش خبری نباشه... اینجا در دو قدمیشون بود کل اون قشنگی‌ها و هر آسیبی که به اون دنیای زیبا می‌رسید تا روزها جلوی چشمشون بود تا عواقبش رو ببینن. من این محله به ظاهر معمولی رو دوست داشتم چون پر از طبیعت بود. مدت‌ها قبل یکی از دوستام که به مبحث آرکتایپ‌ها علاقه‌مند بود بهم می‌گفت تو یک آرتمیس قوی درونت داری که سرکوب شده. ظاهرا آرتمیس ایزدبانوی و محافظ جنگله .البته من با دوستم مخالف بودم؛ آرتمیس من سرکوب نشده بود، فراموش شده بود. و وقتی برای بار اول به اینجا اومدم و این همزیسیتی قشنگ و زیبا رو دیدم دوباره شروع کرد توی وجودم پر و بال گرفتن. حالا از خودم می‌پرسم چرا این خونه‌ها و محله‌ها این قدر تو تهران کمن؟ چرا هرچی فکر می‌کنم آخرین باری که چشمام از دیدن چنین همزیستی لذت بردن خیلی قبل‌ها بوده؟ چرا من تا به حالا این حس شوق رو تجربه نکرده بودم تا بذارم آرتمیس در درونم کم کم فراموش بشه؟ چیزی که من رو به نوشتن برای پیک زمین ترغیب کرد شعارش بود:بنویس تا کاشته شودپس نوشتم از این حسم تا کاشته شه، بلکه زیادتر بشن جاهایی که وقتی پنجره رو باز می‌کنی بتونی شاخ و برگ درخت‌ها رو پشت پنجره ببینی و سبزی به چشمت بخوره؛ شاید اینجوری آرتمیس‌های بیشتری دوباره توی وجود خیلی از ما جون گرفتن.پس برای آرتمیس‌های از یاد رفته!فاطمه عاقلیفاطمه عاقلیMon, 05 Apr 2021 00:00:22 +0430https://virgool.ir/ketabaz/معرفی-کتاب-فرنی-و-زویی-روایتی-از-فرزندان-خانواده-گلس-qzc0alpkv2okشاید تا به حال در داستان‌ها و فیلم‌ها با لحظه‌ای مواجه شده باشید که در آن قهرمان داستان باید میان دانستن و ندانستن انتخاب می‌کرد؛ میان رنج و آسودگی. همواره افرادی که دانستن را ترجیح می‌دادند باید با رنج تمایز از بقیه‌ی افراد جامعه، تنهایی و مسائل پر شمار دیگری کنار می‌آمدند. کتاب فرنی و زویی یکی از کتاب‌هایی است که به تعارض‌ها، افکار و شیوه‌ی زندگی این افراد می‌پردازد.اگر به دنبال کتابی پر از فراز و فرود و ماجرا می‌گردید، فرنی و زویی انتخاب خوبی برای شما نیست. این کتاب در خانه‌ی خانواده‌ی گلس در نیویورک می‌گذرد و بخش عمده‌ی داستان این کتاب را گفت‌و‌گو‌های اعضای خانواده با یکدیگر و نظرات و عقایدشان می‌سازد. خانواده گلس دارای 7 فرزند است که در این کتاب تا حدی به 4 فرزند از این خانواده پرداخته می‌شود:سیمور که مظهر خرد و کمال است و خودکشی کرده. در هر گوشه از کتاب که اشاره‌ای به سیمور می‌شود از حرف‌ها و جملاتش مانند جملات یک قدیس یا یک پیشوا یاد می‌شود. سیمور جواب همه چیز را می‌دانسته و در لحظه‌ای که همراه زویی به اتاق او و بادی سر می‌زنیم از خواندن جملاتی که بر تخته سفید پشت در اتاق نوشته بود شگفت‌زده می‌شویم. مانند این بخش که به تقسیم‌بندی در رابطه با اعتقاد به خدا می‌پردازد:در مورد خدایان کسانی هستند که وجود خدا را انکار می‌کنند، دیگران می‌گویند وجود دارد، ولی نه خود را به چیزی مشغول می‌کند و نه چیزی را پیش‌بینی می‌کند. گروه سومی به وجود و دوراندیشی او اعتقاد دارند، ولی تنها برای مسائل بزرگ و آسمانی، نه برای چیزهای روی زمین. گروه چهارمی می‌پذیرند که مسائل زمینی هم به اندازه مسائل آسمانی اهمیت دارند، ولی تنها به طور کلی و نه مسائلی که به اشخاص مربوط باشند. گروه پنجم که اولیس و سقراط از آن دسته بودند، از آن‌هایی هستند که اعلام می‌کنند:«هیچ حرکت من بر تو پوشیده نیست!»بادی فرزند دیگر این خانواده است که از نظر سنی به سیمور نزدیک‌تر است و جملات نقل شده از سیمور را بیشتر از زبان بادی می‌شنویم. او دور از خانواده، در خانه‌ای کوچک که برق‌کشی نشده در نزدیکی یک پیست اسکی زندگی می‌کند.فرانسیس یا همان فرنی، دختر بیست ساله‌ی خانواده است. دختری که علاقه‌مند به فلسفه و عرفان است و دچار بحرانی معنوی شده.زویی برادر بزرگ‌تر فرنی است. او بازیگر است؛ بازیگری که فیلم‌نامه‌هایی که به او پیشنهاد می‌شود را به سخره می‌گیرد. زویی که قبلا بحرانی مشابه بحران فرنی را تجربه کرده سعی دارد به او کمک کند.هوش زیاد؛ مشکل بزرگ فرزندان خانواده گلسهمه‌ی فرزندان این خانواده از کودکی دارای دانش و معلومات زیادی بودند. آن‌ها پایه‌ی ثابت و برنده همیشگی برنامه کودک دانا بودند؛ البته این هوش فراوان و نوع نگاه متفاوت، هر یک از آن‌ها را به گونه‌ای با جامعه‌ای که در آن زندگی می‌کردند غریبه می‌کرد. غریبگی که در گوشه گوشه‌ی صحبت‌های زویی و فرنی خود را نشان می‌دهد:من حتی نمی‎تونم بشینم با یک نفر ناهار بخورم و مثل آدم حرف بزنم یا این قدر حوصله‎ام سر میره یا این‎قدر موعظه می‎کنم که یارو اگه یه جو شعور داشته باشه، صندلیش رو تو سرم خورد می‎کنه.فرنی از اهداف و انگیزه‌های افراد حتی در محیط‌های دانشگاهی بیزار شده و با خواندن کتابی به نام سلوک زائر به عرفان روی آورده است. او در توصیف علت بیزاری خود از دانشگاه می‌گوید:دانشگاه فقط یه جای آشغال و مزخرف دیگه توی دنیاست که برای گنجینه جمع کردن و این ها ساخته شده. منظورم اینه که آخه گنجینه، گنجینه است. فرقش چیه که پول باشه یا ملک باشه یا حتی فرهنگ باشه یا حتی علم ساده؟ ... بعضی وقت ها فکر می کنم علم، یعنی وقتی که علم به خاطر علم باشه، از همشون بدتره....فکر نمی کنم همه این ها این جور پدرم رو در می آورد اگه هرچند وقت یکبار، فقط هرچند وقت یکبار، حداقل یک اشاره مودبانه کوچک فرمالیته می شد که علم باید به خرد منتهی بشه و اگه نشه فقط یه وقت تلف کردن چندش آوره. ولی هیچ وقت نمی شه! توی دانشگاه کوچک‌ترین نشانه ای از این نمی شنوی که قراره خرد هدف نهایی علم باشه. به زور می شنوی اصلا اسمی از خرد برده بشه!درباره نویسندهزندگی سلینجر نویسنده کتاب فرنی و زویی هم دست‌کمی از شخصیت‌های رمانش ندارد. او از سال 1953 تا سال 2010 را در گوشه‌گیری و سکوت گذراند؛ بدون این که هیچ اثری از خود برجای بگذارد.سلینجر در آثارش دو خانواده‌ی معروف دارد:خانواده گلس که در رمان‌های فرنی و زویی، تیرهای سقف را بالا بگذارید، نجاران و سیمور: پیشگفتار، شانزدهم هاپ‌ورث ۱۹۲۴به آن‌ها پرداخته می‌شود.خانواده کالفیلد که در ناتوردشت با آن‌ها آشنا می‌شویم.شخصیت‌های هردو خانواده در گوشه و کنار دیگر آثار سلینجر نیز حضور دارند و در داستان‌های دیگر سلینجر به ابعاد دیگر زندگی آن‌ها پرداخته می‌شود.خانواده‌ی گلس را شاید بتوان آینه‌ی شخصیت و افکار سلینجر دانست. سلینجر زندگی مرموزی داشت. با این وجود و با گذر سالیان فراوان همچنان کتاب ناتوردشت و دیگر آثار او محبوب هستند. و این مسئله شاید خود گواهی بر این باشد که در زندگی امروز ما که بسیار بیشتر از زیست هولدن کالفید و زویی گلس درگیر نمایش و تظاهر شده است، جست‌و‌جوی اصالت و بیزاری از این همه رنگ و لعاب تبدیل به نیاز درونی عمیق‌تری برای انسان‌ها شده است.کتاب فرنی و زویی با توصیه‌ی استعاری زویی به فرنی که از سیمور نقل می‌کرد، به پایان می‌رسد: يه شب پيش از برنامه شروع كردم به نق زدن. داشتم با ويكر از در مي رفتم بيرون كه سيمور بهم گفت كفش مو واكس بزنم. آتيش گرفتم. تماشاگراي تو استوديو كودن بودن٬ مجري كودن بود٬ تهيه كننده ها كودن بودن٬ منم نمي خواستم به خاطر اونا كفش مو واكس بزنم. گفتم اون جايي كه ما مي شينيم پامون از چشم همه دوره. سيمور گفت به هرحال واكس شون بزن. گفت به خاطر خانوم چاقه واكس شون بزن. هيچ وقت بهم نگفت خانم چاقه كيه اما بعد از اون هروقت برنامه داشتم كفش مو به خاطر خانم چاقه واكس زدم. بذار برات يه راز وحشتناك بگم. گوش مي كني؟ همه ي تماشاگرا همون خانم چاقه ي سيمورن. نمي دونيم خانم چاقه واقعا كيه؟ اي بابا... اي بابا... مسيحه ديگه. خود مسيح رفيق.اگر از علاقه‌مندان به هنر هفتم هستید و می‌خواهید نسخه‌ی ایرانی شده فرنی و زویی را ببینید، فیلم پری داریوش مهرجویی برداشتی از این کتاب و با تمرکز به فصل اول آن «فرنی» است.پ.ن:در دیجی‌کالا مگ بخوانید.فاطمه عاقلیفاطمه عاقلیSat, 16 Jan 2021 00:22:40 +0330https://virgool.ir/@fatemeh.agheli/مدل-موی-چتری-از-توکیو-در-سریال-خانه-کاغذی-تا-آدری-هپبورن-isut0bcgqelhسریال مانی هایست از سریال‌های پرطرفدار این روزهاست. یکی از شخصیت‌های معروف این سریال دختری به نام «توکیو» است. از ویژگی‌های بارز این شخصیت مدل موی آن است که به او کاراکتر خاصی می‌دهد؛ اما این بار اول نیست که این مدل مو را بر صحنه سینما می‌بینیم.همه ما چتری‌های کوتاه را با مدل موهای آدری هپیورن می‌شناسیم؛ اما این مدل در طول زمان توسط بازیگران و کاراکترهای زیادی در سریال‌های مختلف مورد استفاده قرار گرفته است. از ویژگی‌های اصلی چتری کوتاه هنگامی که با موهای پشت سر کوتاه همراه می‌شود، نشان دادن کامل و تاکید بر ویژگی‌های صورت و اکسسوری‌های مورد استفاده، خصوصا گوشواره‌ها است.آدری توتوشخصیت امیلی پولن برای همه ما با همین موی چتری‌ کوتاه معنا شده است. چتری‌های که با ما اجازه می‌دهد شور و شوق و حالات چشمان امیلی را در این فیلم ببینیم. آدری توتو در این سریال باعث شد تا این مدل موی چتری به یکی از مولفه‌های کاراکترهای دخترانه، ظریف و رویاپرداز تبدیل شود.اما واتسوناما واتسون، ستاره فیلم‌های فانتزی هری‌پاتر، دیو و دلبر، زنان کوچک و ... یکی دیگر از بازیگرانی بود که در کاور مجله ووگ با مدل موی چتری خود حاضر شد.آنیا تیلور جویدر اوایل سریال گامبی وزیر آنیا تیلور جوی با مدل موی چتری کوتاهی ظاهر شد. البته کاراکتری که از او در این سریال مشاهده می‌کنیم با آن‌چه که عادت داریم از دخترانی با چتری کوتاه ببینیم تفاوت دارد. آنیا در این سریال یک دختر رویاپرداز نیست بلکه کاراکتری سرد و قدرت طلب دارد. شاید بتوان گفت که این مولفه از دنیای فانتزی و رویاپردازانه دختران در این سریال تغییر معنی داده است. این بار چتری‌های نقش اول دختر کوتاه است تا بتوانیم شاهد نگاه و رفتار سرد و دنیای خاکستری او شویم. دختری که مانند نقش اول سریال امیلی از کودکی سختی گذر کرده اما در نقطه مقابل امیلی پولن قرار دارد.اوسولا کوبورواین بازیگر معروف اسپانیایی سریال مانی هیست از آنیا تیلور جوی هم گامی فراتر برمی‌دارد. او با مدل موهای چتری و کوتاه خود یک دزد باهوش است. دزدی که در هیچ یک از وجوه کاراکتر او نمی‌توان رویاپردازی‌های دخترانه را دید. توکیو برعکس الگوی کلیشه‌ای موهای کوتاه برای ما یعنی آدری هپبورن طبیعتی پرهیاهو و انفجاری دارد که باعث می‌شود به سرعت با افراد مختلف درگیر شود.چتری کوتاه برای چه کسانی مناسب است؟هرچند این مدل مو ممکن است برای عده زیادی به نظر مدل موی رویایی برسد اما این موی چتری برای هر چهره‌ای مناسب نیست. اگر صورت بیضی و یا کشیده‌ای دارید این مدل مو برای شما مناسب است. موی چتری به صورت‌های کشیده کمک می‌کند تا پهن‌تر و طول صورتشان کوتاه‌تر به نظر برسد.اگر چهره گردی دارید و دوست دارید چتری‌های کوتاهی داشته باشید، چتری‌های شما باید باریک باشد و در کناره‌ها گرد شود.این مدل مو معمولا برای صورت‌های قلبی شکل و یا مربعی مناسب نیست. اگر افرادی با این حالت صورت بخواهند موی چتری داشته باشند باید مدل مورد نظر خود را به دقت انتخاب کنند. برای صورت‌های مربعی و قلبی شکل چتری‌ها نباید خیلی کوتاه باشند و چتری‌های بلندتر انتخاب بهتری هستند.چرا چتری‌های کوتاه؟یکی از بهترین ویژگی‌های چتری‌های کوتاه این است که احتیاج به محصولات مراقبت از مو خاصی ندارند. اگر موی لختی دارید همیشه ظاهر شما مرتب، سشوار کشیده و خوب به نظر می‌رسد. می‌توانید از رنگ مو قانتزی استفاده کنید و این مدل مو را بیش از پیش بولد کنید. از طرف دیگر این مدل موی کوتاه به شما کمک می‌کند تا ویژگی‌های زیبای چهره‌ی خود را بیشتر در معرض دید بگذارید و کاراکتر خاص خود را با این مدل مو بسازید.پ.ن: می‌تونید بقیه مطالب من توی حوزه مد، فشن و سبک زندگی رو توی بلاگ مدیسه بخونید.فاطمه عاقلیفاطمه عاقلیTue, 12 Jan 2021 18:07:02 +0330https://virgool.ir/@fatemeh.agheli/باتیک-از-نماد-ملی-اندونزی-تا-دنیای-مد-و-فشن-wcgsmiykhaqjکلمه باتیک از واژه ambatik به زبان اندونزیایی گرفته شده است؛ معنی این واژه لباسی است که با نقاط کوچک طراحی شده است. نمونه‌های چاپ باتیک در قرن‌های گذشته در ترکیه، هند، چین، ژاپن و آفریقا در دیده شده‌اند، اما هیچکدام به پیچیدگی و توسعه‌یافتگی نمونه‌های دیده شده در جاوه اندونزی نیستند.هرچند که هنر باتیک بسیار پیچیده است اما همچنان ابزار مورد استفاده برای آن به شدت ساده هستند.با وجود این که هزاران طرح باتیک متفاوت وجود دارند اما طرح‌های خاصی در فستیوال‌های سنتی و مراسم‌های مذهبی خاص مورد استفاده قرار می‌گیرند. پیش‌تر مردم منطقه باور دارند که لباس‌ها قدرتی مرموزی دارند که می‌تواند شانس خوب یا بد را به وجود آورد.گروهی از طرح‌های خاص باتیک برای عروس و داماد‌ها و خانواده آن‌ها است. طرح‌های دیگری برای پادشاه و خانواده‌اش است و طبقه و رتبه هر فرد می‌تواند با طرح باتیکی که می‌پوشد، مشخص شود.به طور کلی دو دسته طراحی باتیک وجود دارد:نقوش هندسی که تمایل بیشتری به طراحی‌های قدیمی‌تر دارند.طراحی‌های آزاد که الگوهای تلطیف شده از اشکال طبیعی و یا تقلیدی از بافت اشیا هستند.مناطق مختلف به دلیل طرح‌های متفاوتی که در آن‌ها رواج دارد طبقه‌بندی می‌شوند. طرح‌های مرکزی جاوه از الگوها و رنگ‌های سنتی تاثیر پذیرفته‌اند. باتیک ساحل شمالی جاوه به شدت تحت تاثیر فرهنگ چینی است و رنگ‌های درخشان‌تری در این طرح‌ها استفاده می‌شود. در این طراح‌ها گل‌های پیچیده‌تری دیده می‌شود.Kawungدر میان طرح‌های معروفی که برای باتیک شناخته شده است، این طرح از نمونه‌های بسیار قدیمی به شمار می‌رود. این طرح شامل دایره‌های متقاطعی است که حداقل از قرن ۱۳ در جاوه رواج دارند.Ceplokاین نام، نامی عمومی است برای تمام سری‌های طراحی هندسی برپایه مربع‌، لوزی، دایره، ستاره و … . تفاوتی که در شدت رنگ این طرح‌ها، وجود دارد می‌تواند ایجاد خطای دید شده و حس عمق ایجاد کند.Parangاین طرح به صورت گسترده توسط دادگاه‌های سلطنتی مرکزی جاوه استفاده می‌شود. برای این طرح مفاهیم مختلفی ذکر می‌شود؛ مانند سنگ ناهموار، الگوهای چاقو و یا تیغه شکستهباتیک مدرناین شیوه ریشه‌های قدرتمندی در طرح‌های سنتی دارد و بیشتر به دستورات و شیوه‌نامه‌های قدیمی به سلیقه طراح وابسته است.باتیک؛ از نماد ملی اندونزی تا دنیای مد و فشندر حالی که در اندونزی روزی برای بزرگداشت باتیک وجود دارد و مقامات دولتی تشویق به پوشیدن باتیک می‌شوند بسیاری از طراحان مطرح دنیای مد هم از آن استفاده کردند و باعث شدند تا این هنر باستانی چهره‌ای جدید از خود در لباس‌های سلبریتی‌ها و چهره‌های مطرح نشان دهد.در بلاگ مدیسه بخوانید: http://bit.ly/3btB1BIفاطمه عاقلیفاطمه عاقلیMon, 11 Jan 2021 11:30:08 +0330https://virgool.ir/@fatemeh.agheli/رکاب-بزن-دختر-f9hjrfobnh9kوسط پیروزی پادگانی هست که به پادگان دوشان‌تپه مشهوره. تا وقتی واردش نشی باورت نمیشه که وسط پیروزی یه همچین جایی هست. یه جایی با هوای تمیز و درختای سربه فلک کشیده قدیمی. این پادگان مربوط به پرسنل نیروی هوایی ارتشه و من کودکیم رو اینجا تجربه کردم. توی طبقه اول یکی از ساختمون‌‌های این پادگان! طبقه اولی که یک حیاط بزرگ داشت. حیاطی که از جلوی درش یه جوی بزرگ آب رد می‌شد و برای رد شدن از روش پل کوچیک قشنگی ساخته بودیم. یک دیوار رو بابا یاس کاشته بود و عطر اون دیوار دم غروب آدم رو دیوونه می‌کرد. حائل حیاط ما و کوچه دیوار نبود بلکه انبوه درختا و پاپیتال‌های بینشون بود. توی حیاط یه تخت چوبی بزرگ داشتیم که همیشه دوچرخم کنار اون توی حیاط بود. یه دوچرخه که چرخ‌های کمکیش از بس به در و دیوار خورده بودن کج شده بودم و عملا وقت دوچرخه سواری روی زمین نبودن ولی باید کسی بهشون دست نمی‌زد چون هنوزم اعتماد به نفس من بهشون بند بود. اون روزها دائم با این دوچرخه یک مسیر کوتاه تکراری رو می‌رفتم و می‌اومدم. اون‌قدر باهاش زمین خورده بودم که همیشه سر زانوهام زخمی بود. یکبار ایده دادم که برای این که حسی مشابه حس پرواز تجربه کنیم دوچرخه‌هامون رو توی سراشیبی برعکس سوار شیم. البته بعد از بار سوم با صورت از دوچرخه پرت شدم زمین و زبونم موند لای دندون‌هام... تا مدت‌ها بعد از اون تصادف صورتم پر کبره‌های یادگاری اون ایده بود ولی من دست از دوچرخم نکشیدم.ما خانواده ارتشی بودیم و دائم جابه‌جا می‌شدیم. توی خونه بعدی خبری از دوچرخه نبود ولی دائم با اسکیت می‌رفتم این ور اون‌ور. توی جابه‌جایی بعدی اسکیت هم حذف شد. مقاومت خاصی نکردم و به نظر نمی‌اومد مقاومت بتونه اثری داشته باشه. توی دوران راهنمایی رفتیم به اردو و توی اردو میتونستیم دوچرخه سوار شیم. وقتی دوچرخه کرایه کردم و خواستم سوار شم از این که این قدر نمی‌تونستم کنترلش کنم و بد دوچرخه سواری می‌کردم عصبی بودم. می‌دونستم به خاطر اینه که وقفه طولانی افتاده بین دوچرخه سواری‌هام.بعد از اون دیگه هیچ‌جوره دست از دوچرخه نکشیدم. به بهانه‌های مختلف حق نداشتم دوچرخه بخرم ولی دست از کرایه کردن دوچرخه نکشیدم و نذاشتم فاصله زیادی بین دوچرخه سواری‌هام بیفته. تا این که یه روز توی پیست دوچرخه سواری چیتگر تصادف بدی کردم. به شدت آسیب دیدم و پام هم شکست. بعد از این که اون روز پیست بسته شد و من رو با آمبولانس بردن از اونجا تا مدت‌ها جرئت نداشتم حتی اسم دوچرخه رو هم بیارم.نزدیک به یکسال بعد دوباره با اصرار هام تونستم برگردم به دوچرخه. اما بازهم به کرایه کردن گاه به گاه رضایت دادم. هنوز گاهی دلم می‌خواد کاش می‌تونستم عصر که شد دوچرخم رو بردارم و توی محل رکاب بزنم. بدون نگرانی مثل همون روزها توی دوشان‌تپه. عشق بین من و دوچرخه اون قدری عمیق بود که تصادف‌هام با دوچرخه و مخالفت‌ها هنوز مانعم نمی‌شه که وقت و بی‌وقت به فکر دوچرخه سواری باشم. وقتایی که می‌ترسیدم آدما مسخرم کنن، وقتایی که دوچرخه سواری یادم رفته بود، وقتایی که به خاطر تصادف می‌ترسیدم دوباره سوار دوچرخه بشم و ضربانم تند شده بود یه صدا توی سرم همیشه بهم می‌گفت:«یالا دختر، یالا رکاب بزن...» و من همیشه به اون صدا گوش کردم. من همیشه به اون صدا گوش می‌کنم و گوش خواهم کرد.فاطمه عاقلیفاطمه عاقلیThu, 08 Oct 2020 22:40:05 +0330https://virgool.ir/@fatemeh.agheli/رسپی-پنج-و-شش-ndsvi69au9cnرسپی‌هایی که امروز می‌نویسم در طول هفته امتحان شدن اما فرصتی برای نوشتن گیرم نیومد تا به امروز. توی هفته گذشته یکی از نزدیکانمون از دنیا رفت. وقتی از خواب بیدار شدم متوجه این خبر شدم و پدرم خونه نبود. اون روز که روز تعطیلم بود کلی کش اومد منم از غم و غصه پناه بردم به آشپزی. در حال ورق زدن کتاب آشپزی به یکی از دست‌نویس‌های مادرم در حاشیه کتاب برخوردم که طرز تهیه باسلوق بود. باسلوق به شدت سادس... تنها چیزی که برای تهیش لازم دارین نشاسته، شکر، آب، گلاب و یکم کره هستش. البته به نظرم حتما باید پودر نارگیلم داشته باشین. این خیلی مهم‌تر از گردو داشتنه. نسبت مواد رو انتهای این پست می‌ذارم ولی مسئله مهم درست مخلوط کردن آب و نشاستس تا گوله گوله نشه. برای این کار من مقدار کمی آب اضافه می‌کردم و هم می‌زدم تا خمیر سفتی بشه و ذره ذره آب رو اضافه می‌کردم تا ماده نهایی به مرور و با همزدن دائم رقیق و یکدست باشه. این مواد رو روی حرارت ملایم گذاشتم و دائم همزدن رو با همزن دستی ادامه دادم تا وقتی که مواد وسط ظرف جمع و سفت شد(3،4 دقیقه طول کشید تا برسه به این مرحله) بعد گلاب و کره رو اضافه کردم تا مواد یکم شل بشن و بشه از ظرف جداشون کرد. بعد رو تخته پهن کردمشون. اینجا جایی بود که من یکم عجله کردم. تو شرایط که مواد هنوز داغ بود اصرار داشتم که رول کنم و تکه تکه کنمشون در نتیجه هم سوختم و هم به شدت عصبی شدم چون ماده به شدت چسبنده بود و نمی‌شد باهاش کار کرد. بعد از چند دقیقه که مواد سرد شد خیلی راحت تر تونستم پهنش کنم و بعد رول کنم و با چاقو حلقه حلقه ببرمش. حلقه‌های به دست آمده رو باید توی پودر نارگیل بغلتونیم و من وقتی رفتم سراغ پودر نارگیل یادم اومد هرچی پودر نارگیل داشتیم برای تهیه پودینگ نارگیلی استفاده کردم. اون لحظه به جای این که به فکر تهیه پودر نارگیل باشم از کنجد استفاده کردم که بد نشد ولی به نظرم جایگزینی خوبی هم نبود. در نهایت روی هر حلقه یک نصفه گردو گذاشتم. خیلی بهتره اگه از گردوی تازه استفاده نمی‌کنین یک روز قبل از استفاده مغز گردو رو توی آب خیس کنین و بعد استفاده کنین. از نتیجه به شدت راضی بودم ولی خب جای خالی پودر نارگیل به شدت حس می‌شد.برای دستور دوم قهوه دالگونا درست کردم. این دستور رو قبل‌تر توی پیج نواب دیده بودم و با قهوه گرم امتحانش کرده بودم. این بار به جای همزن دستی از همزن برقی استفاده کردم. ترکیب نسکافه و شکر و آب رو تو حجم بیشتری تهیه کردم و اضافش رو گذاشتم یخچال برای روزهای آتی. این دفعه به جای استفاده از شیر گرم که نتیجه ترکیبش با این قهوه یه چیزی شبیه لاته می‌شه از شیر سرد و یخ استفاده کردم. به نظر من که تهیه این نوشیدنی با شیر سرد و به شکل آیس کافی نتیجه خیلی بهتری داره تا شیر گرم. بیشتر روزها نوشتن برای من آرامش‌بخش‌ترین کار روی زمین بوده ولی تجربه‌ای که توی این هفته داشتم بهم گفت توی روزایی که نمی‌خوای افکارتو حلاجی کنی و می‌خوای ذهنت رو منحرف کنی ورزش و آشپزی هردو به شدت کارگشا هستن. البته خوب تلاش کنین اگه به این منظور سراغ آشپزی می‌رین دستوری رو انتخاب کنین که مطمئنید از پسش برمیاین. من وقتی که داشتم سعی می‌کرد مواد باسلوق رو داغ داغ با وردنه پهن کنم چون نمی‌دونستم دقیقا باید چیکار کنم و حالمم خوب نبود تنها چند لحظه با خرد کردن تخته شیشه‌ای که روش کار می‌کردم و گریه زاری راه انداختن فاصله داشتم. خدا رو شکر هوای خنک پاییزی هم زود به داد کله داغ کرده‌ی من رسید هم خمیر بی‌زبون باسلوق.برای قهوه دالگونا تنها به یک قاشق شکر یک قاشق نسکافه و یک قاشق آب گرم احتیاج دارین. این ترکیب رو با همزن یا با دست بزنین تا حالت کاراملی به خودش بگیره و رنگش عوض شه. این مخلوط رو می‌تونین با شیر گرم یا سرد قاتی کنین تا نتیجه‌ای مشابه لاته یا آیس کافی کافه‌ها بگیرین.برای باسلوق پودر نارگیل و گردو رو تنها برای تزئین لازم دارین. 2 لیوان یا 300 گرم نشاسته، یک لیوان آب، نصف لیوان گلاب و یک قاشق سوپ‌خوری کره هم برای تهیه خمیر باسلوق نیاز هستش.رسپی 5 و 6، روز پانزدهم چالش، 350 روز مونده.پ.ن: امروز هیجان‌زده‌ام. دیروز تصمیم گرفتم یک برنامه سبک کوتاه برای خودم بریزم تا بتونم به خودم برای گذر از این هفته غمناک کمک کنم و فکر می‌کنم انتخاب به جایی کردم. فردا قراره برم به یکی از خاص‌ترین جاهای تهران. شاید جدا از رسپی بعدی فردا یک گزارش مفصل از این گردش کوتاه و هیجان‌انگیز و عجیب بشنوین. فاطمه عاقلیفاطمه عاقلیThu, 08 Oct 2020 21:55:32 +0330https://virgool.ir/@fatemeh.agheli/رسپی-چهارم-کیک-یک-تخممرغی-s4onupkbhtrlتا حالا به آشپزی مثل یک مدیتیشن فکر کردین؟ دیشب و امروز کمی سخت‌تر از باقی پنجشنبه‌هام بودن و برعکس تصورم همین باعث شد بیشتر به فکر انجام رسپی چهارم باشم؛ امروز تصمیم گرفتم برم سراغ چیزی که خیلی سر حالم بیاره و انتخابم کیک یک تخم‌مرغی بود. کیک یک تخم‌مرغی آسون‌ترین کیک کتاب آشپزی رزا است. این کیک اولین کیکی بود که مادرم به من و خواهرم یاد داد و معمولا زیاد تو خونه ما پخته می‌شد. بوی این کیک به همین خاطر منو به خاطره‌انگیزترین لحظات کودکیم می‌بره. مواد کیک یک تخم‌مرغی همون‌طور که از اسمش مشخصه یک تخم مرغ، وانیل (خیلی کم)، یک پیمانه شکر، یک دوم پیمانه روغن، یک و نیم پیمانه شیر، دو پیمانه آرد و دو قاشق غذا خوری بکینگ پودر بود. این کیک تنها کیکی به حساب میاد که می‌تونم مواد اولیه و مقادیرش رو از حفظ بگم. روش پخت خیلی ساده بود. مادرم روش کلی پختن هر کیکی رو به همراه فوت و فنش از طریق همین کیک بهمون یاد داد. مثلا این که هر وقت از تخم‌مرغ استفاده می‌کنید کمی بهش وانیل بزنین و این که بعد از مخلوط کردن بکینگ پودر و آرد نباید موارد رو زیاد هم زد چون باعث می‌شه کیک سفت بشه. اول مواد مایع رو توی این دستور به علاوه شکر با همزن برقی مخلوط می‌کنیم و بعد آرد. وقتی رفتین سراغ آرد هرگز از همزن برقی استفاده نکنید. این‌جا من معمولا به انتخاب خودم کمی از مایع کیک رو جدا می‌کنم و بهش پودر کاکائو می‌زنم( این توی دستور نیست، امیدوارم خانوم منتظمی متوجه این بدعت‌گذاریم نشه) نهایتا توی یک قالب آرد پاشی شده مایع رو می‌ریزیم و توی فری که از قبل گرم شده می‌ذاریم با 150 درجه سانتی گراد 45 دقیقه تا یک ساعت بمونه. ایراد اصلی کار این بود که همون‌طور که قبلا گفتم فر آشپزخانه ما توی بالکن قرار داره و از وقتی که رفته توی بالکن هرگز نشده حرارتش رو درست تنظیم کنیم(هنوزم علتش رو نمی‌فهمم) بعد از یک ربع اول بوی سوختگی بلند شد و رفتم سراغ کیک. اطراف کیک سوخاری شده بود و داخلش نپخته بود. دوباره در فر رو بستم و حرارت رو تا کم‌ترین میزان ممکن کم کردم. نهایتا داخل کیک هم پخت(البته نه اونجور که باید و مجبور شدم کف و بخشی از کناره های کیک رو کاملا سیاه شده بود دور بریزم.)جدا از این که حالم حسابی گرفته شد(چون درسته که بالاخره بخش‌هاییش سالمه ولی همون‌طور که گفتم ظاهر بخش مهمی از هر خوراکی به حساب میاد که کیک امشب من ازش هیچ بهره‌ای نبرده) به این نتیجه رسیدم که تا مشکل فر حل نشه(که فکر نکنم بشه) احتمالا تا اطلاع ثانوی و تا زمان در اختیار داشتن یک فر درست و حسابی خبری از دستورهای فر دار نخواهد بود. اما خب دستور درسته! این کیک یکی از بهترین کیک‌های رزاست که خیلیم اقتصادیه، مواد اولیش کمه، زودم حاضر می‌شه. اگه می‌خواید کیک پختن رو شروع کنین من حتما بهتون این دستور رو توصیه می‌کنم. هیجان روزایی که قبل مدرسه این کیک رو درست می‌کردیم و با میزان پفی که کیکمون کرده بهم پز می‌دادیم هنوز یادمه! خلاصه که این کیک خیلی خوشمزس و می‌تونه انتخاب خیلی خوبی باشه؛ البته اگه فر درست حسابی دارین. نگاه نکنین به نتیجه اسفناک الان(که البته حاضر نیستم ازش عکسی بذارم) از پنجم ابتداییم تا چند سال پیش این کیک یکی از خوشمزه‌ترین عصرونه‌های ما بود که هیچ‌وقت ناامیدمون نمی‌کرد. برای تزئیینش هم می‌تونید از پودر قند استفاده کنید. اینم بگم که اگه عین من تصمیم گرفتیم که نصفش رو شکلاتی کنین اول تمام مواد وانیلیتون رو بریزین تو قالب بعد دقیقا وسط قالب شروع کنید به اضافه کردن بخش کاکائویی که ظاهر کیکتون خوشگل‌تر بشه. مواد کاکائویی نصف مواد وانیلی باشه کافیه. روز هشتم_رسپی چهارم_ 357 روز باقی مونده.احتمالا تا رسپی بعدی با روح سرگردان کتاب آشپزی رزا که بابت نتیجه امروز سرزنشم می‌کنه دست به گریبان خواهم بود پس سعی می‌کنم زودتر برم سراغ رسپی بعدی که نجات پیدا کنم. فاطمه عاقلیفاطمه عاقلیThu, 01 Oct 2020 22:38:20 +0330https://virgool.ir/@fatemeh.agheli/رسپی-سومساندویچ-تخممرغ-fimanxgfcon2هفته گذشته برای من به شدت پرکار بود؛ به همین دلیل نتونستم سراغ هیچ رسپی جدیدی برم. هر روز عذاب وجدان رو زمین موندن چالش از یک طرف و از طرف دیگر فکر روزای آخر 365 روز که کلی رسپی مونده عین کابوس دنبالم بود. از یک طرف اوضاع جسمی خوبی نداشتم. از طرف دیگه می‌خواستم یک کار جدید شروع کنم و یک کار عقب افتاده رو سامان‌دهی کنم و طبق معمول می‌خواستم برای اول تا آخرش قاعده و قانون و پلن A و B و C و ... بذارم که طبیعتا مثل همیشه قرار هم نبود استفاده بشن ولی برای آرامش روانی نویسنده لازمه که حتما باشن. خلاصه که ملغمه عجیبی بود. نهایتا امروز صبح بعد از حدودا 15 ساعت خواب برای جبران دو روز بیخوابی مداوم به این نتیجه رسیدم که نمی‌شه و باید باز برم سراغ به رسپی دیگه تا روح سرگردان کتاب آشپزی رزا رهام کنه و دست از شکنجم برداره. چون چهارشنبه‌ها معمولا سنگین‌ترین روزهای هفته من هستن و قویا فکر میکنم باید آهنگی به اسم Gloomy wednesday برای چهارشنبه‌هام ساخته می‌شد همچنان با وجدانی دردناک سریعا به فصل‌های ابتدایی کتاب آشپزی رفتم و در فصل مختصر ساندویچ‌ها ساده‌ترینشون رو انتخاب کردم. البته گفتم ساده اما نه بی‌خطر! من صبحونه یک آدم گرسنه، خسته و در ضیق وقت رو سر این دستور قمار کردم. این ساندویچ، ساندویچ تخم مرغ آب‌پز یا به قول رزا «تخم‌مرغ سفت» بود. از اونجایی که سر دستور حمص کامنتی داشتم مبنی بر این که بهتره صحبت از دستور و طرز تهیه هم بکنم (و منم از خدا خواسته منتظر بودم) از اینجا به بعد از پروسه هم میگم. توی این دستور مواد اولیه زیاد نبودن. تخم مرغ، پنیر صبحانه، مایونز، نمک و نون تست. بعد از آب‌پز شدن تخم‌مرغ باید اون رو با رنده ریز خرد می‌کردیم و بعدش پنیر بهش اضافه می‌کردیم. برای 3 تا تخم‌مرغ حدود 100 گرم. اینجا همونجایی بود که من به شدت از نتیجه کار تردید داشتم. استفاده از پنیر صبحانه در کنار تخم مرغ رنده شده به نظر ایده خوبی نبود. پنیری که استفاده می‌کنید نباید شور باشه و قبل از رنده کردنش باید بشورینش تا شوری اضافش بره. بعد از مخلوط کردن این دو یک قاشق مایونز و کمی نمک هم اضافه می‌کنیم و بعد این ترکیب رو روی نون تست با کارد می‌مالیم. اینجای کار خیلی جا داشت که خوشگلش کنین و خودتون رو تحویل بگیرین که البته من چون در شرایط تاسف‌باری بودم وقتش رو نداشتم. اما خوب شما جدیش بگیرین. نصف جذابیت غذا به قیافشه :)خلاصه بر خلاف تصور خیلی خیلی خوشمزه بود و قطعا بازم برای صبحونه درستش می‌کنم. این ساندویچ باعث شد دیدم به پنیرهای صبحونه متحول بشه. تا حالا فکر نمی‌کردم بتونن این همه خوشمزه باشن.راستی اینم بگم که حمص که رسپی دوم بود خیلی سلیقه‌ایه. بعضیا دوستش ندارن. پدر من در یک چشم بهم زدن نصفشو خورد و باقیشو که با خودم آورده بودم سرکار یکی از خوش اشتهاترین همکارام نصفه نیمه رها کرد. نکته دوم این که وقتی بعد از یه مدت که به بوش عادت کرده بودم در ظرفش رو باز کردم متوجه شدم غالب‌ترین بو توی حمص بوی سیر هستش. این کامنتم از یکی دیگه از کسایی که تستش کرد گرفتم که به نظر اون برعکس من، طعم نخود غالبه نه طعم ارده کنجد. تازه بعدشم گفت که حمص طعم گوشت کوبیده می‌ده و من حالا که فکر می‌کنم به نظرم کم‌کاری من در هفته گذشته با آسیب‌های ناخودآگاهی که این حرف به روان من وارد کرده بود نمی‌تونه بی ارتباط باشه. اما خب طعم این ساندویچ به شدت سرحالم آورد و امیدوارم این بار قبل از این که دوباره روح سرگردان کتاب آشپزی رزا هانتم کنه خودم برم سراغ رسپی بعدی!روز هفتم، رسپی سوم، 358 روز باقی مونده.پ.ن: این عکس رو بر خلاف دوتای قبلی خودم نگرفتم ولی خب کاچی به ز هیچی! پ.ن2: از شدت تغییر لحن نوشتار خودمم رگ به رگ شدم ولی خب اینجا قراره مثل باقی روز نباشم، یا بهتر بگم مثل باقی روز ننویسم:) اولش خیلی فکر میکردم لحن محاوره باشه یا ادبی. در واقع دوبار داستان پلن A و B و C رخ داد ولی طبق معمول راه خودش بهت می‌گه باید کدوم طرفی بری. تو فقط باید استارت رو بزنی.فاطمه عاقلیفاطمه عاقلیWed, 30 Sep 2020 23:24:39 +0330https://virgool.ir/@fatemeh.agheli/رسپی-دومحمص-eds8mwvkjtd5دیروز چیز خاصی درست نکردم. آن قدر غذاهای مختلف در خانه بود که تصمیم گرفتم چیز جدیدی به غذاهای یخچال اضافه نکنم. اما امروز خیالم راحت بود که می‌توانم حتی اگر چیزی هم ماند با خودم به شرکت ببرم. حمص همیشه از پیش غذاهای بسیار جذاب برایم بود. بار اول در یک فست‌فودی که توسط فلسطینی‌های مقیم بلگراد اداره می‌شد با این پیش‌غذا آشنا شدم. در آن زمان در کنار فلافل و سالاد و نان همیشه مقداری هم حمص سرو می‌کردند. رویارویی دوم ما به زمانی برمی‌گردد که کانال یوتیوب یک مربی یوگا را دنبال می‌کردم و او نیز در بعضی از ویدیوهایش از لایف استایل و آشپزی کردنش می‌گفت. او از حمص مثل یک سس در ساندویچی که درست کرده بود استفاده کرد.درست کردن حمص به نسبت ساده است. مواد کمی برای تهیه‌اش لازم دارید و تنها بخش چالش‌برانگیز و وقت ‌گیر جدا کردن پوست نخودها است. (البته می‌توانیم مثل مدیتیشن به این بخش نگاه کنیم :) در بعضی از رسپی‌ها توصیه می‌شود برای سهولت جدا کردن پوست نخودها آن‌ها را بجوشانیم و کمی هم جوش شیرین به آن اضافه کنیم. البته من در برابر ایده اضافه کردن جوش شیرین مقاومت کردم ولی بعد از کمی جوشیدن و نیم‌پز شدن نخود‌ها جدا کردن پوستشان خیلی ساده بود. طعم حمص برای همه خوشایند نیست اما وقتی صحبت از ماجراجویی در مزه‌ها می‌شود باید حمص را هم امتحان کرد. از نظر من طعم هیچ یک از غذاهایی که می‌شناسم نزدیک به حمص نیست. حتی وقتی آن را مزه می‌کنید به سختی طعم نخود را حس می‌کنید. تنها طعم قالب و قابل تشخیص در حمص طعم کنجد است.363 رسپی و 361 روز دیگر تا پایان این چالش باقی است. فاطمه عاقلیفاطمه عاقلیFri, 25 Sep 2020 17:31:51 +0330https://virgool.ir/@fatemeh.agheli/رسپی-اول-شیرینی-شکری-یا-شطرنجی-vclhsxx9wqicروز چهارشنبه وقتی از سرکار اومدم خونه مصمم بودم که استارت اولین رسپی رو بزنم. باید اعتراف کنم که رفتم سراغ دستورهایی که تهیه اون‌ها برام ساده‌تر بود. شیرینی شطرنجی رو بارها درست کردم و جز یکبار که یادم رفت به موقع از فر بیرون بیارمش هرگز خرابش نکرده بودم؛ پس چه انتخابی بهتر از این؟ تازه این شیرینی یک شیرینی خاطره‌انگیز هم بود. من و خواهرم یکسال عید تصمیم گرفتیم این شیرینی رو برای عید درست کنیم و اندازه دوتا قابلمه خمیر درست کردیم... چون کلا این شیرینی، باید با قالب‌هایی کوچک قالب بخوره تا صبح درگیرمون کرد ولی بوی خمیرش و عطرش وقتی تازه از فر در اومده برای من معنای عید رو داره. از اون عیدهای شاد و رنگی که توش همه‌چیز رنگ و بوی خاصی داره...نکته اصلی تهیه این شیرینی ورز دادن خوب موادش هستش تا خمیر یکپارچه‌ای تشکیل بدن.جوری که اگه یک گلوله از خمیر توی دستتون درست کنید و بهش فشار بیارین تا صاف شه از اطراف ترک نخوره. من طبق معمول بیشتر از قالب زدن این خمیر دوست داشتم تا ازش چند نوار ببرم و یک طرح شطرنجی بسازم. خیلی زود، توی کمتر از یک ساعت، تقریبا کل کارهای این رسپی انجام شد و سینی رو گذاشتم توی فر. البته مشکل اصلی همینجا بود! فر خونه ما توی بالکن خونس. گذاشتیمش اونجا تا اگه غذای سرخ کردنی داشتیم وقتی مهمون میاد و موارد مشابه بتونیم آشپزخونه رو تمیز نگه داریم و برای کارای کم دردسر تر از گاز توی آشپزخونه استفاده کنیم. وقتی قراره کیک یا شیرینی درست کنیم البته این مسئله دردسر سازه، چون حتی اگه یکم هوا بادی باشه، شعله نامتعادل خواهد بود و عموما باعث میشه یه ور نیم‌پز بمونه و طرف دیگه بسوزه. با تلاش فراوان همه شیرینی‌ها رو وسط سینی چیدم و رفتم سراغ فر. هوا اون قدر ها هم بادی نبود ولی من چون استرس داشتم یکم زود سینی رو از فر در آوردم و همین باعث شد برای اولین بار یه سری از شیرینی‌هام نیم پز باشن و بچسبن به سینی. خلاصه این درسی شد که بدونم کامفرت زون لزوما جای امنی برای مانور دادن نیست :) با این وجود کل پروسه به شدت آرامش بخش بود. مثل مراقبه یا چیزی شبیه به این. به طور کلی کار با خمیر شیرینی و نون به شدت آرامش‌بخشه (البته بیشتر خمیر نون) من دستور تهیه این شیرینی رو ننوشتم چون تصورم اینه که بیشتر تجربه از آشپزی اینجا مهمه نه خود آشپزی؛ البته یه روز که تعداد زیادتری شدیم که این چالش رو ادامه می‌دیم و می‌خوایم تجربه قشنگی برای خود و اطرافیانمون بسازیم و از آشپزی لذت ببریم اگه ترجیح به این بود که رسپی رو هم بذارم حتما این کار رو می‌کنم.فعلا روز اول با موفقیت رفت و جلو و تلفاتش دو سه تا شیرینی نیم‌پز بود!فاطمه عاقلیفاطمه عاقلیThu, 24 Sep 2020 15:07:07 +0330https://virgool.ir/@fatemeh.agheli/یک-ماجراجویی-خوشمزه-uqunkyzfdgy5فکر می‌کنم بیشتر از دو سال از عضویت من در ویرگول می‌گذرد. البته باید با افتخار اضافه کنم که پیش از عضویتم در ویرگول سال‌ها وبلاگ‌نویس بودم. البته وبلاگ نویسی فعال‌تر از الان!جنبه‌های مختلف زندگی من به شیوه‌های مختلف با نوشتن گره خورده است... از کار پاره وقت و گاه به گاه در بعضی نشریات تا شغل تمام وقتم که در رابطه با تولید محتواست. البته قصد ندارم در ویرگول از کار نشریه یا تولید محتوا بنویسم؛ حداقل نه تا وقتی که هنوز به این کار مشغولم! چون همان‌طور که می‌دانید کل ایده وبلاگ‌نویسی برای دور شدن از دغدغه‌های روزانه است نه غرق شدن بیشتر در آن!داستان از جایی شروع شد که من تصمیم گرفتم بعد از مدت‌ها برای بار دوم فیلم «جولی و جولیا» را ببینیم. جدا از بازی خیره کننده مریل استریپ و امی آدامز چیزی که من را شگفت‌زده مسحور خود کرده بود چیز دیگری بود. آشپزی! و وبلاگ نویسی! من چطور می‌توانستم مسحور فیلمی نباشم که ترکیبی از هردوی این‌هاست؟ وقتی امی آدامز در فیلم از خود حرف می‌زد که هرگز کاری را به پایان نرسانده است احساس همزاد پنداری زیادی با او داشتم؛ همین‌طور ایده او برای داشتن اهداف کوتاه مدت هم فوق‌العاده بود. برای نوشتن از یک ماجراجویی و مسیر طولانی به صورت گام به گام و همراه شدن در این داستان با دیگران! من همیشه خواندن شرح تجارب اینچنین را دوست داشتم و دارم و دوست داشتم تا کاری مشابه انجام دهم. یک چالش که بیشتر از هر کس دیگری خودم را ارزیابی می‌کند. در «40 روز برای شادی»، «قصه آدم‌ها» و «همچون بنفشه‌ها» هم همین تلاش را داشتم(تلاش‌هایی که به پایان نرسیده‌اند) ولی هیچ کدام نمی‌توانستند نقش این اهداف کوتاه مدت را بازی کنند. چرا؟ چون در همچون بنفشه‌ها شرح ماجراجویی سفرهایم به زودی به پایان می‌رسید و نمی‌توانست شرحی روزانه باشد. خصوصا با توجه به این حقیقت که به زودی قرار نیست بتوانم از پشت کامپیوترم بلند شوم. مشکل بعدی قصه آدم‌ها بود که بیشتر شرحی رویاگونه از آدم‌هایی بود که میبینم اما نمیشناسمشان، یا در برخی موارد استثنا می‌شناسمشان و خب ساعت 7 عصر بعد از یک روز کاری طولانی نمی‌توانی خود را مجبور کنی که رویا ببافی. در 40 روز برای شادی نیز مشخص نبودن شرایط کمی آزار دهنده بود! البته شاید همه این‌ها بهانه باشد. اما در هر حال تصمیم گرفتم که یک ماجراجویی متنوع و جدید را تجربه کنم... دقیقا مثل همان فیلم جولی و جولیا! (بله دقیقا تقلید از آن؛ چه ایرادی دارد؟ برای یادگیری گام‌های ابتدایی چیزی جز تقلید نیست) این ماجراجویی برای کسی مانند من قطعا به شدت دوست داشتنی است. من از همان دسته از افراد هستم که وقتی قرار است یک وعده غذا درست کنم همه چیز را مثل یک مهمانی ترتیب می‌دهم. کسی که از آشپزی و ماجراجویی میان طعم‌های جدید لذت می‌برد.شاید چیزی که می‌خواهم بگویم عجیب به نظر برسد ولی حسی که من به این کار دارم مثل یک زبان مشترک باستانی است. وقتی با دوست صرب خود حرفی نداشتیم که بزنیم دورهم جمع شدن، آشپزی کردن و صحبت کردن از طعم‌ها نقطه اتصال ما بود... وقتی که سلیقه هم را نمی‌دانستیم ولی برای عصر یک پودینگ شکلاتی خوشمزه برای هم می‌‌بردیم بهتر از هر چیز دیگری بیانگر محبت ما نسبت به هم بود. به علاوه تصور این که از هزاران سال پیش مناسبت‌های خاص با خوراکی‌های خاص همراه بودند... این که همیشه غذا و آشپزی بهانه‌ای برای دور هم جمع شدن خانواده‌ها بوده و هست. این که بوی نان تازه یا بوی هر غذای دیگری در هر زمان دیگری نمادی از زندگی و زنده‌گی بوده است.خب همه این بهانه‌ها برای شروع یک چالش ماجراجویانه کافی نیست؟پ.ن: منبعی که از رسپی‌هایش استفاده می‌کنم کتاب رزا منتظمی است.فاطمه عاقلیفاطمه عاقلیTue, 22 Sep 2020 11:06:05 +0330https://virgool.ir/@fatemeh.agheli/همچون-بنفشهها-umdizvat0rmyسفر برای من همیشه بیشتر از تفریح بوده... چیزی شبیه مراقبه و یا حتی فلسفه زیستن. همیشه وقتی کوله پشتیم را در صندوق عقب ماشین، یا اتوبوس می‌گذاشتم متوجه می‌شدم برای زندگی کردن چه قدر چیزهای کمی هستند که لازم دارم. که می‌توان تمام آن چه که نیاز است را در یک کوله جمع کرد و رفت. رفت برای رویا پردازی درباره ی داستان جدید در آن سوی تمام عادت‌ها و روزمرگی‌ها. هاروکی موراکامی در کتاب سال اسپاگتی جمله ای دارد که می‌گوید:«به محض این که شروع به بیرون پرت کردن چیزها می‌کنی، متوجه می‌شوی دوست داری از شر همه چیز خلاص شوی.» و این احساسی است که در هر سفر تجربه می‌کردم. فرودگاه‌ها بیشتر هر جای دیگری لبریز از این حس هستند؛ حس گذاشتن و گذشتن... آن قدر که انگار این فلسفه و احساس را می‌شود در هوای آن استشمام کرد... فلسفه گذشتن و رفتن پیوسته و داستان ماجراجویی. یکی از زیباترین تصاویر من از سفر مربوط به وقتی است که بعد از ساعت‌ها هواپیما بر فراز شهر جدیدی که قرار است در آن قصه‌های خودت را بسازی، از ارتفاعش کم می‌کند، صحنه‌ای که بهتر است در شب اتفاق بیفتد تا رد روشنایی‌های شهر را دنبال کنی و به زیستنی فکر کنی که می‌تواند معنایش با صرف افعال زیستن آشنا برایت کاملا متفاوت باشد. همه چیز در آن لحظه جادویی است. مثل قدم گذاشتن در سرزمین عجایب... در این جای جدید انگار همه چیز ممکن است؛ بدون هیچ یک از بندهای گذشته، بندهایی که زیستن در جایی آشنا به دست و پای رویا می بندد. و تو این شهر جدید را با جزئیاتش یاد می‌گیری و با کوله باری از خاطرات و قصه‌هایت روزی ترکش می‌کنی. احساس رهایی از تمام چیزهای متفاوتی که مدت‌ها درگیرش بودی و وارد شدن به دنیایی جدید اولین دلیل من برای دوست داشتن سفر است. گاهی فکر می‌کنم دوست داشتم مثل کوچ نشینان باشم ولی با ییلاق و قشلاقی به وسعت جهان و بتوانم برای هر فصل از رویاهایم شهری را انتخاب کنم. من به سفرهای زیادی نرفتم اما قصه های زیادی برای گفتن از هریک از این شهرها داشتم، شهرهایی کاملا متفاوت با آن‌چه که می‌شناختم. قصه‌هایی که تا به حال نوشته نشدند اما به زودی از آن‌ها خواهم نوشت. از لحظاتی که دوست ندارم حتی یک لحظه از خاطراتش فراموش شود. فاطمه عاقلیفاطمه عاقلیThu, 27 Aug 2020 14:56:07 +0430https://virgool.ir/@fatemeh.agheli/انتخابهای-طبیعی-mokpztkgpozwاو بیمار بود؛ بیماری نه چندان سخت! البته منظور از نه چندان سخت این است که آن‌قدر مریضی دشواری نبود که اگر عزمی برای پیدا کردن درمانش بود مدت‌ها لاینحل بماند. اما ماند. چرا؟ چون نادر بود. چون تعداد مبتلایان به این بیماری کم بودند و سرمایه‌گذاری بر روی یافتن راه‌حل درمانش دلیلی نداشت. چه حسی به این گزاره‌ها دارم؟ می‌توانم لحظاتی از پوسته‌ی آدمی که این قدر نزدیک شاهد قصه‌ای دردناک بود بیرون بیایم و به خودم بگویم رنج من بهای رنج نکشیدن بسیاری دیگر بوده. می‌توانم به خودم بگویم برای این که درمانی بهتر برای تعداد بیشتری از انسان‌ها بتوان پیدا کرد قربانی لازم است. اما وقتی به امیدواری نگاهی فکر می‌کنم که هر روز اخبار پیشرفت‌های پزشکی را مرور می‌کردند نمی‌توانم با این قربانی بودن کنار بیایم. نتیجه‌ چه بود؟ داستانی مانند کتاب حکایت مرگی بسیار آرام... . تمام آن چه طی سال‌های امیدواری نصیب او شد داروهایی بود که این حکایت را آرام‌تر کند. آن قدر آرام که فراموش کنیم مرگ جایی به انتظار نشسته. همه‌ی ما از انتخاب طبیعی و تکامل می‌دانیم؛ از قوانین بی‌رحمی که سال‌ها بدون توجه به احساسی که به آن‌ها داریم بر زندگی ما و دیگر موجودات سایه انداخته بودند. همه‌ی ما این قوانین را منطقی می‌دانیم و پذیرفتیم. اما وقتی می‌شنویم کودکی از سر گرسنگی، فقر و یا جنگ جانش را از دست می‌دهد کم‌تر می‌توانیم با تجسم این قوانین در زندگی کنار بیاییم. هنوز هم وقتی به اخبار این چنین برمی‌خورم از فکر کردن به آن‌ها طفره می‌روم. هنوز بخشی از من از منطق پشت این رنج و دردی که با مفهوم زندگی عجین شده اذیت می‌شود. باور این که باید عدالتی باشد، عدالتی که در هیچ گوشه‌ای از زندگی تجسمی نداشته و ندارد همچنان عمیقا در من و امثال من نهادینه شده. شاید به همین دلیل است که این قوانین منطقی برایمان پذیرفتنی و عادی نمی‌شود.چه‌طور می‌توان هنگام به خاک سپاری جسم کودکی که از گرسنگی مرده خود را متقاعد کرد که قانون طبیعت این است و آرام گرفت؟ چطور می‌توان به سینه‌ی کسی که امید به زندگی دارد و برایش می‌جنگد دست رد زد و گفت به گناه این که همدردانش کم‌تر از دیگرانند و دردش ناشناخته، محکوم است به رنج بیشتر و مرگ... شاید تا زمانی که انسان‌ها قبیله‌ای زندگی می‌کردند و زندگی بشر نیاز به بودن افرادی متفاوت با نیازی‌هایی متفاوت نداشت تا بتواند با بهره‌گیری از خلاقیت و نگرش آن‌ها برنده شود، می‌شد این قوانین همچنان بر همان پاشنه بچرخند؛ اما امروز که تفاوت‌ها و تمایزهای افراد رمز موفقیت آن‌هاست، این قوانین چگونه کار خواهند کرد؟ در شرایطی که قوانین یکدست و یکپارچه این افراد را به حاشیه می‌کشاند و حذفشان می‌کند و از طرفی پیشرفت‌های بزرگ نیز در گرو همین تفاوت‌هاست انتخاب طبیعی چگونه عمل می‌کند؟ اگر همانی که بر تخت بیمارستان چون از بیماری نادری رنج می‌برد و با این دیدگاه هزینه فرصتی محکوم به فنا بود می‌توانست با دیدگاهی متفاوت تغییری شگرف در زندگی انسان‌های بیشتری ایجاد کند و عامل بقا و تغییر مفهوم زیست برای بسیاری دیگر شود چه؟ همچنان می‌توان مانند گذشته قوانینی کلی هزینه و فرصتی را ناظر بر جامعه دانست یا جهان امروز ما باید با توجه به نیازمندی‌های جدید و شیوه‌ی متفاوت بقایش راهی نوین برای انتخاب طبیعی پیدا کند؟ فاطمه عاقلیفاطمه عاقلیTue, 21 Jul 2020 06:16:14 +0430https://virgool.ir/@fatemeh.agheli/از-هتل-رواندا-تا-12-مرد-خشمگین-ixxpn2geppdpهدف این چند سطر نقد و بررسی این دو فیلم نیست؛ بلکه صحبت کردن از اهمیت موضوعی است که در هردوی این فیلم‌های درخشان به آن پرداخته شده: مذاکرهآن چه که در هر دو فیلم توجه من را به خود جلب کرد توانایی و هوشی است که افراد هر یک از این فیلم‌ها در مذاکره از خود نشان دادند و روندی که تحت این عنوان طی شد و از نظر من می‌تواند به این مراحل طبقه بندی شود(خطر اسپویل):شناخت افرادپاول شخصیت اصلی فیلم هتل رواندا، طرف‌های مذاکره‌اش را به خوبی می‌شناسد و این شناخت خود را از اولین صحنه‌های فیلم نشان می‌دهد که با نحوه‌ی مواجهه پاول با روتگاندا و شناخت دقیق علاقه‌مندی‌های او شروع شده و تا برخورد او با دیگر مهمانان هتل ادامه دارد. پاول دقیقا علاقه‌مندی‌های افراد موثر را می‌داند و ویژگی‌هایشان را به خوبی می‌شناسد.در فیلم 12 مرد خشمگین نیز همین ویژگی به خوبی خودش را نشان می‌دهد. شخصیت اصلی که با بقیه‌ی هیئت منصفه مخالف است در سکوت کنش‌ها و رفتار هریک از افراد دیگر را ارزیابی کرده و به خوبی شناسایی می‌کند. این شناسایی به هردو نفر اجازه می‌دهد تا روش درست و دقیق قانع کردن هر فرد را شناسایی کنند و از راه درست به آن‌ها نزدیک شوند. برای جلب رضایت و یا حتی مخالفت با یک ایده شناخت دقیق اصول آن لازم است تا بتوان اثر گذاری لازم و درست را داشت. این نکته به خوبی در هر دو فیلم قابل مشاهده است.همه‌ی تخم مرغ‌ها را در یک سبد نگذار!هنری فوندا از روز قبل چاقویی دقیقا شبیه چاقویی که آلت قتاله بود خریداری کرده بود، اما هرگز در ابتدای گفت و گوی همه‌ی آن چه را که در دست داشت به کار نگرفت و به انتظار موقعیت مناسب نشست. او به روند مکالمه اجازه داد تا او را تا لحظه‌ی مناسب راهنمایی کند و شبهاتش را تک به تک در لحظه‌ای استفاده کرد که بیشترین اثر را داشتند.مشابه همین قصه در داستان پاول تکرار شد. پاول کارت‌هایش را تا زمان لازم نمی‌سوزاند و می‌دانست تا کجا باید مدارا و صبر کند تا در زمان لازم بتواند از سرمایه گذاری‌هایش بهره ببرد. او کمک خواستن از مدیر هتل، فرمانده‌ی نظامی و هر یک از افراد را به زمانی محول کرد که بتواند در آن بهترین و بیشترین نتیجه را از آن ببرد و شانس خود را در بازی تقریبا باخته بالاتر ببرد.شناسایی پاشنه‌ آشیل‌هاهم پاول و هم هنری فوندا، هردو در لحظاتی با وجود شناسایی علاقه‌مندی ها و رو کردن کارت‌ها در زمان درست، با بن بست مواجه شدند. بن بستی که در آن ادامه دادن بازی و گفت‌و گو کمکی به تحقق هدفشان نمی‌کرد و در این لحظات خطرناک‌ترین بازی را ،حساب شده و دقیق، به اجرا گذاشتند. لحظه‌ی حمله به پاشنه‌ی آشیل در فیلم 12 مرد خشمگین زمانی بود که هنری سرسخت‌ترین شخص مقابل خود را به داشتن گرایشات سادیستیک متهم کرد تا از خشم او علیه خودش استفاده کند. در هتل رواندا این صحنه زمانی اتفاق افتاد که پاول فرمانده‌ی نظامی را به متهم شدن در دادگاه‌های بین المللی تهدید کرد و گفت بدون شهادت او فرمانده قادر نخواهد بود دوباره به سفرهای خارجی‌اش بپردازد. استفاده از پاشنه‌ی آشیل‌ها تنها در زمانی رخ داد که هیچ یک از این دو نفر راه حل دیگری نداشتند و با توجه به همین موضوع به راه رفتن بر لبه‌ی تیغی بران تن دادند.گر شور به دريا زدنت نيست از اين پسبيهوده نكوبم سر سودازده بر سنگهر دو نفر به خوبی می‌دانستند که با وجود تمام تلاش‌‌ها، بعضی شرایط غیر قابل تغییرند و با شناسایی آن‌ها انرژی و تلاش خود را برای جنبه‌هایی می‌گذاشتند که می‌دانستند در آن‌ها قدرت تغییر دارند. پاول به خوبی می‌دانست که سفیدپوستانی که در حال ترک هتل هستند یا سربازانی که به آن‌جا آمده‌اند برای نجات آن‌ها هیچ تلاشی نخواهند کرد. این لحظه‌ای بود که کنار ایستاد و تلاشی در جهت تغییر آن‌چه که می‌دانست تغییر ناپذیر است نکرد.همین‌طور در فیلم 12 مرد خشمگین هنری در لحظات ابتدایی و پیش‌تر از آن که همه‌ی کارت‌هایش را رو کند با برخوردی حساب شده تغییرپذیری چیزی را که با آن مواجه بود سنجید و گفت اگر بعد از آن حرف‌ها کسی با اون موافقت نکند و همگی متفق القول نظری خلاف نظرش داشته باشند او نیز رایش را عوض خواهد کرد.تکیه آن بِه که بر این بحر معلق نکنیم!و در پایان هر دو شخصیت در این دو فیلم، همواره نقشه‌ی جایگزینی داشتند و به احتمال خطا رفتن تمام تلاش‌ها و عدم موفقیت هم فکر می‌کردند. پاول این را در صحنه‌ی پشت و بام و نقشه‌ی پریدن از آن در صورت به نتیجه نرسیدن نقشه‌هایش، به خوبی نشان داد. همواره در مذاکرات باید ضریبی برای خطای شناختی خود، یا عدم پیش‌بینی درست وقایع در نظر گرفت تا با تغییری اندک تمام نقشه‌ها و تصورات به خطا نروند و شرایط از کنترل خارج نشود.پایان هر دو فیلم با اثربخشی این مذاکرات گره خورده بود؛ اما در صورتی که در زندگی روزمره این اتفاق نیفتد و مسیر تمام مذاکرات به نتیجه نرسد، این نکته‌ی آخر کمک می‌کند که اگر پایانی دلخواه نداریم، لاقل بتوانیم آن قصه‌ را به شیوه‌ای که به خواست ما نزدیک‌تر است تمام کنیم.فاطمه عاقلیفاطمه عاقلیFri, 22 May 2020 00:51:50 +0430https://virgool.ir/@fatemeh.agheli/تا-آیشمن-بودن-چه-قدر-فاصله-است-suvg42vbusttپاول تیبت که نخستین حمله‌ی اتمی جهان را هدایت کرد، آدولف آیشمن که از چهره‌های تاریخی هولوکاست بود، تک تک افراد شناخته یا ناشناخته‌ای که تاریخ پر قساوت‌ترین فجایع جهان با آن‌ها و عملکردشان رابطه‌ی تنگاتنگی داشته، چه قدر با ما متفاوت بوده‌اند؟اگر به تصاویر و زندگی هر یک از این افراد نگاهی گذرا بیاندازیم از میزان عادی بودن هر یک از ویژگی‌هایشان شگفت‌زده خواهیم شد. آن‌ها نیز احتمالا مانند ما و هر انسان دیگری به خانوادشان عشق می‌ورزیدند، از دیدن خنده‌ی فرزندانشان خوشحال و از اندوه آنان و یا مرگ حیوان خانگیشان اندوهگین می‌شدند. آن‌ها هم احتمالا برای دیگران دل می‌سوزاندند و شاید روزی در جایی برای کمک به کسی به خودشان سختی داده باشند.پس چه چیزی این تفاوت را می‌سازد؟ چه چیزی باعث می‌شود در لحظات سرنوشت ساز تصمیمی گرفته شود که هزاران نفر را به سوگ بنشاند؟ چه چیزی می‌تواند این یقین را ایجاد کند که اگر هر یک از ماها به جای این افراد بودیم، تاریخ را به گونه‌ای دیگر رقم می‌زدیم؟ پاسخی که هانا آرنت سال‌ها پیش و پس از دیدن محاکمه‌ی آیشمن به این سوال داد تکان دهنده و تامل برانگیز بود. او علت این رفتار را "نه حماقت، بلکه ناتوانی شگرف و واقعی از فکرکردن" می‌دانست. او در مصاحبه‌اش در این رابطه گفته بود:" وقتی به یک جنایتکار فکر می‌کنیم، کسی با انگیزه‌های جنایتکارانه را تصور می‌کنیم. و وقتی به آیشمن نگاه می‌کنیم، او واقعاً هیچ انگیزه‌ی جنایتکارانه‌ای ندارد. نه آن‌چه معمولاً «انگیزه‌های جنایتکارانه» پنداشته می‌شود. او می‌خواست با بقیه همراه باشد. او می‌خواست بگوید «ما» و این همراهی‌ـ‌با‌ـ‌بقیه و خواست این‌چنین ما‌ ‌گفتن برای ارتکاب بزرگ‌ترین جنایات ممکن کافی بود. هرچه در کنش هست در کنش همراه با دیگران هم هست، یعنی، در بحث‌کردن با همدیگر، رسیدن به تصمیم‌های مشترک، پذیرفتن مسئولیت، فکرکردن درباره‌ی آن‌چه باید کرد ـ همه‌ی این‌ها در ایفای نقش حذف می‌شوند. در ایفای نقش صرفاً بی‌قیدی هست. و لذت در این ایفای نقش صرف! این لذت در آیشمن کاملاً مشهود بود. آیا او لذت خاصی از قدرت می‌برد؟ فکر نمی‌کنم. او یک مأمور نوعی بود. و یک مأمور، وقتی چیزی بیش از یک مأمور صرف نیست، واقعاً انسان خیلی خطرناکی است. او تنها کسی نبود که به همه‌ی این‌ها اشاره می‌کرد، به «دستورها»، «سوگندها»، «خداوند»، «اطاعت از وظیفه»، و «فرمانبرداری فضیلت است». آیشمن از «اطاعت برده‌وار» هم حرف می‌زد."این افراد هرگز نسبت به اعمالی که انجام دادند اظهار ندامتی نکردند، زیرا مسئولیتی را متوجه خود نمی‌دیدند. آنان خود را این گونه معنی کرده بودند:"فردی که آماده‌ی تن دادن بر هر اقتداری است." و این رفتار و این افراد محصول طبیعی جوامعی هستند که استبداد در آن‌ها ریشه دوانده. جوامعی که به آن‌ها تفکر، نقد و هویت مستقلی داده نشده و افراد خود را تنها در نقش‌هایشان معنی می‌کنند. در این جوامع بسیاری از افرادی که به عنوان جنایتکار می‌شناسیم، تنها شریک جرم‌اند. چه بسا اگر تک تک افرادی که امروز دیده‌اید، از فروشنده و نانوا گرفته تا پزشک و مهندس و ... اگر در آن لحظه‌ی خاص به جای هریک از این افرادی که به عنوان جنایتکار می‌شناسیمشان بودند همین عملکرد را داشتند و حتی نمی‌توان آنان را به شریک جرمی فعال بودن متهم کرد. آنان به ندرت چیزی جز بازوی اجرایی بوده‌اند و اتفاقا بازوی اجرایی خوبی بوده‌اند؛ همین مسئله است که باعث می‌شود تا آخر عمر از کرده‌های هولناکشان احساس ندامتی نکنند بلکه با افتخار مدال‌های شجاعتشان را که به همین دلایل به دست آورده اند به سینه بزنند. تمام افرادی که هم‌سو و هم‌صدا ماندند نهایتا برای این ماندن توجیحشان این بوده که :«ما فقط ماندیم تا اوضاع از آن بدتر نشود.» و این مصلحت اندیشی حقیرانه همان نقطه‌ی تمایز است. فاطمه عاقلیفاطمه عاقلیThu, 14 May 2020 00:01:39 +0430https://virgool.ir/@fatemeh.agheli/مادر-مددکاری-اجتماعی-ایران-cun6elo77cqvسَتاره فرمانفرمائیانستاره فرمانفرمائیان، دختر عبدالحسین میرزا فرمان فرما، از شاهزادگان قجر، در سال 1300 ، در شیراز به دنیا آمد. مادر او، معصومه، سومین زن شاهزاده بود و ستاره فرزند پانزدهم از سی و شش فرزند شاهزاده محسوب میشد. مادر ستاره زنی متدین و دختر مباشر شاهزاده بود. ستاره سنین کودکی را در "باغ شاه" که متشکل از دو بخش اندرونی ( شامل خانه های سه زن از زنان شاهزاده ) و بیرونی که متشکل از محل آمد و شد مردان و خانه ی شاهزاده بود گذراند. زنان عموما حق خروج از اندرونی را نداشتند و فرزندان و زنان شاهزاده هر جمعه همگی در عمارت شاهزاده جمع می شدند.ستاره همواره برای پدرش احترام و ارزش فراوانی قائل بود هرچند گاه به گاه وقتی در دوران مدرسه با سبک زندگی آمریکایی های مقیم ایران مواجه می شود و می فهمید آنان نه از سر فقر بلکه به صورت خود خواسته در کنار همسر و فرزندانشان زندگی می کنند شگفت زده می شد و همواره در آرزوی صمیمیت بیشتر با پدری بود که او را این چنین در نگاشته هایش توصیف می کند:شازده ای که در عین استبداد، رفتاری روشنفکر مآب داشت، شرایط تحصیل را به طور یکسان، برای پسران و دخترانش فراهم می کرد و آنها را برای مقابله با آشوب ها و حوادث آینده زندگی پرورش می داد.او وضعیت مردم و وضعیت زنان را در آن دوره به این شکل توصیف می کند:"جدال و کشمکش دائمی و ناامنی حاصل در خلق و خوی ایرانیان اثرات ویژه ای بر جای گذارده است؛ بی اعتمادی به دیگران، صبوری و حلم و گذشت، قدرت انطباق بسیار با شرایط متفاوت و متناقض، پنهان کردن ‌آرا و عقاید خود و تفاوت رفتار درونی و بیرونی مردم. ""فرهنگ مرد سالاری در جامعه ی ایران، به زن باورانده بود که اگر به مردی تکیه نکند و از سوی او حمایت نشود، نمی تواند روی پای خود بایستد و سرانجام در جامعه مضمحل خواهد شد."" به طور کلی در ایران به زن ضعیفه می گفتند؛ یعنی کسی که از لحاظ جسمی و ذهنی قادر به تصمیم گیری نیست و لیاقت مدیریت و اداره ی مشاغل اجتماعی را ندارد.""حتی شاهزاده خانمی چون عزت الدوله( همسر اول شاهزاده و دختر مظفرالدین شاه) نیز که هنگام ازدواج سیزده ساله بود، در انتخاب همسر خود نقشی نداشت. در جوامع سنتی مسلمانان دختران به محض بلوغ جسمی و معمولا در 9 یا 10 سالگی ازدواج می کنند. "ستاره تا قبل از بسته شدن مدرسه ی تربیت که مدرسه ی بهائیان در تهران بود در آن جا مشغول به تحصیل بود و پس از آن به مدرسه ی میسیونر های آمریکایی که توسط دکتر جردن و میس دولیتل اداره میشد رفت. وی دلیل بسته شدن مدرسه ی تربیت به دست رضا شاه را این اعتقاد رضاشاه می دانست که اصولا هر دین و مذهبی، مانع اجرای برنامه های وی برای پیشرفت ایران است.او با دیدن وضعیت زنان اندرونی می دانست که آینده ای چون آنان را نمی خواهد و خواهان تغییر وضعیت اجتماع ایران و کمک به اقشار فرودست جامعه است. در بخشی از کتاب خاطرات وی، مادر او معصومه، هنگام آگاهی از خواستگاری یکی از شاهزادگان قاجار از ستاره، زندگی با شاهزادگان را به این شکل توصیف می کند:"من تموم عمر با یه شاهزاده ی قاجار زندگی کردم و تجربه ی کافی دارم. تمومشون مثل پدرخدابیامرزتن، تا از زنی خوششون بیاد، بلافاصله عروسی راه می ندازن و اهمیتی هم به عواقب و دردسرهاش نمیدن و نمی فهمن با این کارشون کیارو عذاب می دن. نه، دختری مثل تو نمی تونه با این شازده ها زندگی خوشی داشته باشه. بدبخت میشی. من این همه سال زحمت بزرگ کردنتو کشیدم که بری زن یه شازده بشی؟ محاله..."سرانجام وی به قصد تحصیل ، در زمان جنگ جهانی دوم راهی سفری 4 ماهه شد. او به هند و از آنجا با کشتی و به همراه نیروهای آمریکایی به آمریکا رفته و در آن جا با راهنمایی های دکتر جردن، اولین دانشجوی ایرانی بود که در دانشگاه کالیفرنیای جنوبی لیسانس جامعه شناسی گرفت و برای گرفتن فوق لیسانس مددکاری اجتماعی به شیکاگو رفت. او در آمریکا با یک دانشجوی هندی ازدواج کرد که سرانجام به جدایی انجامید .ثمره ی این ازدواج دختری به نام میترا بود. او بعد از آن با فعالیت در سازمان ملل متحد و به منظور اجرای طرح های مددکاری اجتماعی به کشورهای عراق، مصر، سوریه و لبنان سفر کرد که در دوره ی حضورش در عراق به منظور فعالیت برای چادرنشینان عراق به توصیه ی ابتهاج ، سفیر وقت ایران در عراق برای انجام فعالیت هایش به ایران بازگشت.او پس بازگشت به ایران و در سال 1337 مدرسه ی عالی مددکاری اجتماعی را تاسیس کرد که چندی بعد با مجوز وزارت علوم به دانشگاه ارتقا یافت. این دانشگاه از طریق کنکور سراسری در دو مقطع لیسانس و فوق لیسانس دانشجو جذب می‌کرد. این مدرسه و شاگردان ستاره فرمانفرماییان خدمات اجتماعی و حمایتی بسیاری را در پرورشگاه‌ها، محله‌های فقیرنشین، مدارس، زایشگاه‌ها و درمانگاه‌ها تعریف و اجرایی کردند.او همچنین اوّلین کسی است که سیستم آموزشی مهدکودک‌ها در ایران را براساس اصول تربیتی مدرن تغییر و تحوّل داد و مراکز رفاه را برای کمک به خانواده ها و کودکان در محلات فقیرنشین و حاشیه ای تهران ایجاد کرد . از فعالیت‌های مؤسسه آنها تربیت مددکاران و فرستادن آنها به خارج از کشور برای ادامهی تحصیل، تأسیس خانه‌های سالمندان و دیگر مراکز بهزیستی در ایران بود. از دیگر اقدامات وی می توان به تصویب لایحه ی ملی تنطیم خانواده اشاره کرد که با تلاش های وی ممکن شد. او همچنین درمانگاه ها و مراکز ویژه ای برای ارائه ی خدمات بهداشتی و درمانی به زنان روسپی عموما بی سواد و فقیر شهرنو احداث کرد.بعد از انقلاب اسلامی ، عده ای از مردم به شهرنو حمله کرده و قلعه را به آتش کشیدند. این آتش سوزی چندین کشته و زخمی بر جای گذاشت. ستاره با مطلع شدن از این موضوع خود را به محل واقعه رساند و خود و دانشجویانش به کمک زنان شتافتند. او این واقعه را در خاطراتش به این صورت شرح می دهد :"یک روز بعدازظهر در آبان ماه، از مرکز رفاه اجتماعی ما در محلهی بدنام شهر، تلفن کردند تا خبر تهاجم گروهی از مردان متعصب را به خانه‌های زنان بدنام محله اطلاع دهند. مدیر مرکز، در حالی که سراسیمه و مضطرب می‌نمود، گفت گروهی شروع به تخریب و آتش زدن قلعه کرده‌اند و پلیس و نیروهای آتش‌نشانی هم از ارائه کمک، خودداری می‌کنند. من به سرعت از دفترم بیرون آمدم و از ذبیح خواستم چند تن از دانشجویان را، که در مدرسه پرسه می‌زدند جمع کند و سپس به اتفاق سوار استیشن شدیم و با سرعت تمام به سوی محله ی بدنام شهر حرکت کردیم. به نزدیک قلعه که رسیدیم، دیدم خیابان‌های منتهی به آن را مسدود کرده‌اند، وقتی خود را به مراکز رفاه رساندیم، دود و آتش از چند خانه به آسمان می‌رفت. زنان محله از ترس جیغ می‌زدند و مهاجمین را نفرین می‌کردند. از دیدن حرکات و اعمال آن‌ها، احساس انزجار کردم. این زنان اکثرا بی‌سواد و معتاد به الکل و مواد مخدر، از عناصر بی‌دفاع جامعه بودند. اغلب آن‌ها از شهر‌ها و روستاهای خود گریخته، عاقبت از این نقطه سر درآورده بودند و دیگر نمی‌توانستند به میان خانواده‌های خود برگردند. این زنان از مظلوم‌ترین و بدبخت‌ترین اقشار جامعه، کاملا غیرسیاسی و مسلما جرمی در حد سوزانده شدن با شعله‌های آتش مرتکب نشده بودند... سرانجام پس از چند ساعت غائله فروکش کرد و آرامش در محله برقرار شد. یکی دو روز پس از این واقعه، از طرف آیت‌الله طالقانی، تلفنی با من تماس گرفتند و گفتند که آقای طالقانی عمل شجاعانهی گروه شما را در آن روز ستوده‌اند. به عنوان تشکر چیزی گفتم و ارتباط قطع شد. من هم همانند اغلب مردم جامعه که سیاسی نبودند، آیت‌الله طالقانی را نمی‌شناختم و فقط نام آیت‌الله خمینی و آیت‌الله شریعتمداری برایم آشنا بود. بعد‌ها شنیدم او از رهبران برجسته جامعه روحانیت است و محبوبیت زیادی در میان مردم دارد و از طرفداران مصدق و جبهه ملی است که به تازگی از زندان آزاد شده است."این اقدام وی بعد ها توسط آیت الله طالقانی ستوده شد و باعث نجات وی از اتهامات بی موردی(از جمله اختلاس، همکاری با اسرائیل، همکاری با دربار و… ) شد که عده ای با استفاده از هیاهوی انقلاب علیه او عنوان کرده و باعث دستگیری وی شدند. وی بخشی از بازجویی درباره ی این اتهامات را به این صورت شرح می دهد:" خب خانم، مطابق اتهام هفتم شما، آن‌ها مدعی شده‌اند که شخص شما مسوول مرگ پنج هزار نوزاد... هستید.ـ فریاد زدم: چه طور چنین مزخرفاتی گفته‌اند؟... مدرکی دارند؟آنگاه بازجو به کاغذی که در دست داشت رجوع کرد و خلاصهی آن را خواند:ـ دانشجویان شما گفته‌اند که یکی از دروس مدرسهی شما، چگونگی جلوگیری از بارداری بوده است و هر دانشجویی مجبور بود یک ترم هم در یکی از کلینیک‌هایی که دایر کرده بودید، کارآموزی کند. آن‌ها نوشته‌اند که شما در مراکز تنظیم خانواده، به زنان قرص‌هایی به صورت رایگان می‌داده‌اید که موجب جلوگیری از حاملگی آن‌ها می‌شده است. شاگردان چنین تخمین زده‌اند که بدین ترتیب در طول یک سال، مانع از حاملگی حداقل پنج هزار زن مراجعه کننده به مراکز تنظیم خانواده شده‌اید و چون شما آغازگر و مروج چنین روشی در ایران بوده‌اید، پس مسئول جلوگیری از تولد پنج هزار نوزادید؛ اگر آن‌ها به دنیا می‌آمدند، حال می‌توانستند در زمرهی یاران و سربازان امام باشند و برای پیشرفت انقلاب مبارزه کنند...در حالی که اخم کرده بود، ادامه داد: من هم می‌دانم که چنین قرص‌هایی وجود دارد و تا به حال هم نظریهی منفی راجع به آن نشنیده‌ام، اما اگر ادعای آن‌ها حقیقت داشته باشد این اتهام می‌تواند برای شما بسیار گران تمام شود.با سردی و بی‌تفاوتی در جوابش‌ گفتم:- اجازه بدین این مسئله را روشن کنم. من مبتکر و مروج طرحی به نام «طرح تنظیم خانواده» هستم. این حقیقت دارد، چون هنگامی که کارم را در ایران شروع کردم، متوجه شدم که به علت کثرت فرزندان در خانواده‌های بی‌بضاعت، والدین نمی‌توانند تغذیهی خوب و شرایط تحصیلی مناسبی برای بچه‌‌هایشان فراهم کنند و از سوی دیگر، زایمان هر ساله، سلامتی مادران را در معرض خطر قرار می‌داد. بنابراین از طریق مراکز تنظیم خانواده، به چنین مادرانی قرص‌های جلوگیری از بارداری می‌دادیم تا بارداری‌های ناخواسته انجام نشود و تا فراهم شدن شرایط لازم برای پرورش فرزند بعدی، از حاملگی جلوگیری کنند. این طرح و روش مورد تایید آیت‌الله شریعتمداری نیز قرار گرفت، که تقوا و ایمان ایشان بر همگان آشکار است. تعجب من از این است این دانشجویان، که همگی در این کلاس‌ها شرکت داشتند؛ چرا آن وقت اعتراض نمی‌کردند، من بار‌ها و بار‌ها این موضوع را برای آن‌ها توضیح داده‌ام."وی در توضیح ادامه ی روند رسیدگی به پرونده ی خود بازجویش را مومن واقعی توصیف می کند و این گونه پایان این بازجویی را در خاطراتش نقل کرده:"خانم من واقعا از حماقت افرادی که به شما چنین اتهامات مسخره ای زده اند، متاسفم. خود امام نیز این اتهامات سست و بی پایه را ناشی از سرکشی و حماقت این جوان ها دانستند. می بینید که ما بی انصاف نیستیم و سعی می کنیم عدالت را رعایت کنیم. اتفاقا این انقلاب بیش از هرچیز بر اجرای عدالت تاکید دارد. امیدوارم شما هم پی به این حقیقت برده باشید... با بی حوصلگی سرم را به نشانه ی تایید تکان دادم. حرف های او دور از حقیقت نبود. همین قدر که می شنیدم آیت الله خمینی این اتهامات را بی پایه و اساس دانسته برایم بسیار خوشحال کننده بود.سرانجام ستاره فرمانفرمائیان در ساعت ۱۲:۳۶ روز چهارشنبه سوم خرداد ۱۳۹۱ هجری شمسی مطابق با ۲۳ می‌سال ۲۰۱۲ میلادی، در لس آنجلس و در سن ۹۱ سالگی در گذشت.از دیگر افتخارات او می توان به موارد زیر اشاره کرد:دانشگاه هاروارد نامش را به عنوان یکی از زنان پیشرو در علم مددکاری در لیست زنان تاثیرگذار تاریخ آمریکا قرار داده ‌است.برنده جایزه‌‌‌ی دستاورد نقره‌‌‌ای YWCA 1993قدردانی ناحیه ‌‌‌ی لس ‌‌‌آنجلس6 مه 1993قدردانی شهر لس ‌‌‌آنجلس12 مارچ 1993جایزه شایستگی فارغ ‌‌‌التحصیلان توسط دانشگاه کالیفرنیای جنوبی 1963در پایان بخشی از نگاشته های وی را در باب راه و شیوه ی پیشرفت وضع زندگی مردم و مسئولیت مددکار می خوانیم:مددکار بايد به هر کاري تن بدهد تا اجتماعش را بهتر کند. اين آدم ها اشتباه مي کنند که فکر مي کنند با تغيير حکومت يا دولت و از راه سياست بايد جامعه را بهتر کرد. نه، اين درست نيست. بايد رفت و از ته ته جامعه شروع کرد. بايد ريشه هاي درد را شناخت وگرنه يک روز قاجار، يک روز پهلوي يک روز هم جمهوري... . در اتاق هاي تهران نشستن فايده ندارد. هيچ اتاقي فايده ندارد، ميز آدم را تنبل مي کند. بايد رفت در اين حلبي آبادها در جائي که پشتي ندارد نشست و از اين مرد جوان پرسيد چرا اين قدر بچه درست مي کند. بايد به زن ها نه گفتن را ياد داد. بايد به مرد ها ياد داد که محبت و مردانگي به سيلي نيست که به گوش زن و بچه شان مي زنند. براي اين کار اگر لازم است بايد در مسجد نشست، اگر لازم است بايد به شهرنو رفت، بايد نترسي اگر تمام تنت شپش بگذارد، اگر نگذارد که نمي فهمي شپش يعني چي. اگر روغن شيطان نماليده باشي بر پوست کسي چه مي داني سوزش يعني چه.منبع:دختری از ایران-کتاب خاطرات خانم ستاره فرمانفرمائیان برگردان مریم اعلاییفاطمه عاقلیفاطمه عاقلیWed, 29 Apr 2020 07:14:42 +0430https://virgool.ir/@fatemeh.agheli/برسد-به-دست-آنانی-که-دوستدار-حقیقتند-و-نه-مصلحت-sqb12usjbu7jپرده‌ی اول:علم را دوست داشتم؛ شگفتی‌هایش را و این که طبیعتش به من اجازه‌ی پیش‌بینی می‌داد. حس امنیتی که زاده‌ی این کنترل و آگاهی بود برایم عزیز بود. فلسفه را در پاسخ به چرایی ها دوست داشتم. دوستش داشتم چون کنجکاوی‌های درونیم را ارضا می‌کرد و باعث می‌شد همواره در تکاپو باشم. هرگز دوست نداشتم آسودگی و راحتی را با جامع و کامل بودن هر آن‌چه به دنبالش بودم تاخت بزنم. کمال مطلق! این مقصد نهایی بود. فرق نداشت در چه حوزه‌ای. البته به زودی فهمیدم همیشه یک پله بالاتر از جایی که من کمال مطلق را در آن می‌بینم وجود دارد و مسیر کمال بی انتهاست.پرده‌ی دوم: تلاش و کار بی‌وقفه. هر روز تمام تلاشم را می‌کردم برای دستیابی به کمالی که منتظرش بودم. اما همیشه جایی از کار ایراد داشت. این همه تلاش نتیجه‌ای را که از آن توقع داشتم به من نمی‌داد. انگار راه‌هایی بود که در قالبی که من برای خودم تعریف کرده بودم، نمی‌شد به آن‌ها دست یافت. راه هایی که می‌توانستم خود را وقف کمال در آن‌ها کنم؛ وقف کردنی که حالا در ذهن با صحنه‌ی آخر فیلم بلک سوان همراه شده. یا می‌توانستم مصلحت اندیشی پیشه کنم و تلاش کنم بر خلاف خواسته‌ی قلبی خود، راه‌هایی را انتخاب کنم که به من زندگی آرام و خوب را ارائه کند. البته این انتخاب در آن روزها این قدر واضح نبود. پس از شکست‌های مکرر و احساس این که نمی‌توانم دلیل کارهایم را توجیه کنم، ناخودآگاه پیگیر روندهای منطقی شدم که دیگران هم گاه و بیگاه پیشنهادشان می‌کردند. پرده‌ی سوم: پیشروی در این راه ادامه داشت. آن‌قدر که چیزهایی که دوست داشتم کم کم به حاشیه رانده شده و در لبه‌ی پرتگاه نابودی قرار گرفتند. منطقی که تا این‌جا من را به پیش رانده بود فرمان رها کردن می‌داد و قلبم برای ادامه دادن تکاپو می‌کرد. و امروز به این فکر می‌کنم که زندگی آسوده، موفق و بی نگرانی چه ارزشی می تواند داشته باشد؟ چه ارزشی می‌توانست داشته باشد اگر هنرمندان، شاعران و قهرمانانی نداشتیم که خود را وقف ایده‌های زیبایی که هنوز در این جهان وجود دارند نکنند. هزاران نفر در مصلحت اندیشی‌هایشان آرام زندگی کردند و مردند؛ در سایه‌ها و بی صدا. و دنیا بدون همه‌ ی آن‌چه که میراث این وقف کردن خود بود، چه ارزشی می‌توانست داشته باشد. حالا می‌دانم مقصدم نه تنها زیستی بدون درد، بدون چالش و پر از آسودگی نیست بلکه حتی اگر هر 3 این‌ها را فدای به ثمر رساندن ایده یا مفهومی در حد کمالش شوند، در آن هنگام زندگیم ارزش زیستن خواهد داشت. منفعت طلبی و مصلحت‌اندیشی شاید در مسیر به کمال رساندن این ایده‌ ها به دردی بخورد اما هرگز جایگزین مناسبی برای درک حقیقت نیست.فاطمه عاقلیفاطمه عاقلیSat, 29 Feb 2020 13:08:30 +0330