https://virgool.ir/feed/@fatemeeeگاهی نوشتن ...fa2026-11-11 04:52:53https://virgool.ir/images/default-avatar.jpghttps://virgool.ir/@fatemeeehttps://virgool.ir/@fatemeee/تو-در-جهان-موازی-چه-شکلی-هستی-g1cezs7uvlis«بین مرگ و زندگی یه کتابخونه ست. توی اون کتابخونه هم قفسه های کتاب تا ابد ادامه دارن.هر کتاب شانس امتحان کردن یکی از زندگی هایی رو بهت میده که میتونستی تجربه شون کنی. تا ببینی اگه انتخاب دیگه ای کرده بودی، چی می شد...اگه شانس این رو داشتی که حسرت هات رو از بین ببری، کاری متفاوت از اونچه کرده ای، انجام میدادی؟»پاراگرافی که در بالا خوندی، بخشی از کتاب "کتابخانه نیمه شب" اثر مت هیگ بود. اگه اهل کتاب باشی، حتی اگه این کتابو تا الان نخونده باشی، حتما اسمش به گوشت خورده. این کتاب، داستان زندگی دختری به نام نورا سید هست که از بیماری افسردگی رنج میبره. زندگی این دختر، مجموعه ی بهم پیچیده ای از رنج ها و حسرت های ناشی از انتخاب های غلط گذشته، خانواده بد و ... است که باعث شده نورا خودکشی کنه. اما بعد از خودکشی، در جهانی برزخی این فرصتو پیدا میکنه تا به گذشته برگرده و تمام انتخابای غلطی که در گذشته داشته رو اصلاح کنه تا ببینه اگه انتخاب دیگه ای میکرد، سرنوشت چی می شد؟حسش احتمالا برات آشناس! تا حالا چند بار شده به این فک کنی اگه به گذشته برمیگشتی و فلان کار رو میکردی یا نمی کردی، الان اوضاع بهتر می بود؟ چند بار تا حالا دلت خواسته سوار ماشین زمان بشی و اشتباهات گذشته رو اصلاح کنی؟ من خودم، تا حالا هزار بار!!!قبلنا فکر می کردم اشتباهات زندگی من بیشتر مربوط به شغل و تحصیلاتمه. مثلا اگه زمان به سال 91 برمیگشت و اون لحظه ای که داشتم میرفتم رشته ریاضی فیزیک، سریع ترمز می کردم و میرفتم دنبال علاقه خودم الان خیلی خوشحال تر بودم. میدونی؟ من عاشق خیاطی و طراحی دوخت بودم، اما متاسفانه اون موقع فکر می کردم سرنوشت من تو رشته های مهندسی رقم خورده (چه حماقتی!)اشتباه بعدی، وقتی بود دانشگاهو ول نکردم و همچنان به مسیر مبهمی که آینده درستی رو نشون نمی داد، ادامه دادم و بعد از چهار سال سختی کشیدن، بدون هیچ توانمندی به عنوان کارشناس به جامعه بزرگسالا وارد شدم. جائی که دیگه نسخه رایگان زندگی تموم شده بود و برای همه چیز باید تریال میخریدم.البته اشتباهات زندگی من فقط به اینا ختم نمیشه. محیطای کاری مضخرفی واردشون شدم، آدمایی که اونا رو دوست خودم میدونستم اما در واقع دشمنم بودن، پولایی خرج کردم که حاصل دست رنجم بود اما به مفت حرومشون کردم و ... حالا در آستانه 30 سالگی که دارم به عقب نگاه می کنم میبینم اگه منم مثه نورا سید، دخترک کتاب کتابخانه نیمه شب، این فرصت رو داشتم که به گذشته برگردم، اوضاع برام چطوری میشد؟پرده اول – زنانه دوزی ژاکلین (انجام سفارشات با تعیین وقت قبلی)من عاشق پاییز حیات خونه ویلایی هستم. سر صبحی، حیات رو آب و جارو کردم، برگای درخت خرمالو همش ریخته بود کف حیات. اما عوضش میوه هاش شیرین و حسابی آب دار شده بود. سر صبح که میشه، ترکیب صدای گنجشگا و زنگ مدرسه و سر و صدای بچه، حسااابی منو شارژ می کنه. وقتی معلم شون میگه: فلانی، برو سر صف! منو میبره به سالای 86-88، مدرسه راهنمایی نیما. آخخخ که چقدر دلم برای اون سالا تنگ شده...هفته پیش، یک سفارش خییلی توپ گرفتم. لباس نامزدی دختر یکی از همسایه ها. نمیدونی دخترک با چه آب و تابی مدل لباس رو بهم نشون میداد و هی انگشتشو روی صفحه گوشیش میکشید تا عکس زوم بشه و میگفت: اینجای یقه شو ببینین، اونجای کمرشو ببینین و ....اگه بدجنسی نباشه، ته دلم چقدر به دختره خندیدم، طفلی نمیدونست خونه شوهر هیچی منتظرش نیست، به جز بشور و بساب. آخه سن و سالی هم نداشت، راستش من یکی که هیچ وقت با ازدواج زیر 30 سال، علل الخصوص زیر 20 بار موافق نبودم. این بچه تازه دانشگاه قبول شده، اما الان داره شوهر میکنه. کاش میتونستم نصیحتش کنم، اما متاسفانه تنها کاری که ازم برمیاد اینه که لباسشو واسش تمیز دربیارم که شب نامزدی غصه دار نباشه.ناهار واسه خودم بادمجون با عدس پلو گذاشتم. چند وقته همش دارم غذاهای فست فودی درست میکنم و حسابی چاق شدم. این سری که رفتم باشگاه، مربی سایزمو گرفت به جای اینکه لاغر شده باشم، چاق شده بودم!! آخخ راستی برای آخر هفته هم کلی کار نکرده دارم. باید ماشین رو بردارم برم میدون تره بار واسه خرید. مامان اینا رو دعوتی گرفتم خونه.میدونی، اینجا زندگی با همه سختی هاش، با همه بخور نمیری هاش برام با زیبایی هر چه تمام جریان داره. همیشه با خودم فکر میکردم کاش دنبال علاقه و استعدادم میرفتم و تو دانشگاه مهندسی میخوندم. اما اینجا، وقتی پنجره رو به حیات رو باز می کنم، وقتی نسیم پاییز میخوره تو صورتم و صدای همهمه بچه های مدرسه رو میشنونم، وقتی مشتری ها میان برای پرو و خودشون رو حسابی جلو آیینه قدی انداز ورنداز میکنن و ازم تشکر میکنن، وقتی شبا کنار کتابخونه ام میشینم و کتاب میخونم یا وقتایی که میزنم شبکه چهار مستندای علمی ببینم یا نقد کتاب گوش کنم، یه حسی بهم میگه دنیا هنوز جای موندن هست، من به این چهار دیواری، به اون چرخ خیاطی، به کتابام و کتابخونه ام، به خانواده ام و به خودم وابسته ام....پرده دوم – مزون آماندا (مرکز بروزترین لباس های مجلسی و عروس)همچنان که گوشی تلفن روی آیفنه و منشی داره بلند بلند لیست بسته های جدید مزون رو میگه، منم جلوی آیینه ام و دارم رژمو پررنگ تر میکنم:- ازشون فاکتور گرفتی دیگه؟- آره حواسم بود، راستی مریم برای آخر هفته مرخصی میخواد، میگه چند روز پیش بهت گفته- آره گفته، ولی فروشنده ندارم جاش بذارم. همین دم دمای عیدی که ما شلوغیم، این یادش اومده بره سفر؟تلفن با چند تا خرده فرمایش مدیریتی من تموم شد. کارای این مزون تمومی نداره. تا فردا صبح هم که با صبا تلفنی صحبت کنم، بازم حرف هست. از دیشب تا حالا منتظر این لحظه ام، کفش های قشنگ و جدیدمو که از ریس گرفتم با اون پاشنه های بلند لعنتی اش بپوشم... لحظه ی آخری که میخوام از خونه بیام بیرون، خودمو جلو آیینه انداز برانداز میکنم. عجب جیگری شدم هاااا. بعد از اینکه سوار آسانسور میشم دوباره زن همسایه رو میبینم. لعنتی باز رفته صورتشو ترکونده. این دفعه سومیه که میره بوتاکس خالی میکنه تو صورتش. عجب بیکاریه...از ترافیک که جون سالم به در میبرم تازه میرسم به تمام زندگیم. مزون لوکس آماندا! تا پارسال که سرمایه ام کم بود، تو یه طبقه هم لباس های مجلسی رو گذاشته بودم هم لباسای عروس رو. الحمدولله با وامی که به کمک خانواده ام گرفتم تونستم یه جای جدید و سه طبقه اجاره کنم. طبقه اول برای لباس مجلسی، طبقه دوم لباس عروس و طبقه سوم دفتر مدیریتی خودم!! خیلی حس خوبی دارم وقتی با اون کفشای پاشنه بلند در مزون رو باز میکنم. طفلی فروشنده ها، دستپاچه و هول بهم سلام میکنن و منم با اون جبروت سلطانی از کنارشون رد میشم. میدونی؟ خیلی دلم میخواد از خودم نرمی و عطوفت نشون بدم، ولی همینکه یکم رو میدم یه هویی کنترل همه چی از دستم میره. همین چند ماه پیش یکی از فروشنده ها، دو تا لباس مجلسی پرکار رو دزدید. حالا کی ما فهمیدیم؟ وقتی این حسابدار احمقم داشت کارها رو شمارش میکرد و اون فروشنده هم با من تصویه کرده بود رفته بود! دلم میخواست کله جفت شون رو بکنم.همینطور که بین کارام و حساب کتابام غرق شدم، یهو چشمم به تقویم میفته. شتتتت، من آخر ماه باید برم نمایشگاه مد و لباس دبی، قراره کلی سفارش بگیرم. خدااااااااااااایا. میخواستم بعد عمری به خودم مرخصی بدم. تو همین اثنا، تلفنم هم زنگ میخوره، از اتحادیه اس، باز گیرای اینا شروع شد. واسه چی قهوه من رو نمیارن؟بعد یه روز پرکار سخت، باز شروع میکنم به نشخار فکری، لعنتی حتی یه دقیقه بیکار شدن هم به من نیومده! باز دوباره پریدم به گذشته. به اون روزی که رفتم آموزش دانشگاه و فرم انصراف پر کردم. من چم شده بود؟ چرا باید از رشته مهندسی برق انصراف بدم برم طراحی دوخت بخونم؟ تا چند ماه سرکوفت خانواده ول کنم نبود. تازه مجبور شدم دور خیلی از بچه های دانشگاه که از بهترین دوستام بودن رو خط بکشم. نمیدونم ارزششو داشت یا نه؟ وقتی به نمره بیست معادلات دیفرانسیل فکر میکردم، یا ارائه خوبی که برای کلاس مدار الکتریکی دادم، لعنتی من قرار بودم برای درس سیگنال سیستم استاد حل و تمرین بشم، چرا همه چیزو ول کردم؟؟؟ولی خب، عوضش الان یه بیزینس وومن بزرگ شدم. نزدیک 20 نفر بصورت مستقیم و بالای 20 نفر بصورت غیرمستقیم دارن از کسب وکار من نون میخورن. سالی چند بار سفر خارجی کاری و غیرکاری میرم. واقعا رفاه رشته برق از این بیشتر بود؟ اههه، نمیدونم، این سردرد کوفتی نمیذاره بیشتر فکر کنم. دلم استراحت میخواد، همون کاری که خیلی وقته نکردم...پرده سوم – عسلویه، منطقه نفتی پارس جنوبیجلسه امروز خیلی وحشتناکه، مدیر پروژه از هفته پیش امان ما رو بریده، بابا من ناسلامتی کارشناس کنترل پروژه ام، عصای موسی که ندارم. خب ملت کار نمیکنن، مگه تقصیر منه که هیچ واحدی گزارششو آماده نکرده؟- بله آقای مهندس؟- خانم مهندس، قرار بود طرح پیش نویس WBS رو برام ایمیل کنی.- بله، یه قسمتی نیاز به ویرایش داره، اکی میکنم براتون تا یه ساعت دیگه میفرستم.این مرتیکه واقعا گند زده به اعصابم. روز اولی که میخواستم استخدام بشم، گفتن کار اقماری هست. شما 20 روز اینجا مهمون مایی و 10 روز دیگه پیش خانوادتی. الان دو ماهه که من نان استاپ دارم مثه تراکتور جون میکنم، دلم خوشه کبوتر حرمم!!بابا ولم کنین برم اههههههتو این چند ماهی که وارد پروژه نفت و گاز شدم، این فرصت رو داشتم که با ادمای بزرگی همکاری کنم، اکثرشون بهترین دانشگاه های آمریکا و اروپا درس خوندن و حالا بعد سالها زحمت کشی اومدن ایران. همین آقای مهندس سعادت، مدیر پروژه خودمون و البته مدیر عزیز من، به اندازه عمر من آمریکا زندگی کرده و مدرک دکترای مدیریت پروژه از دانشگاه تگزاس داره. اما از بد روزگار یه مهندس کنترل پروژه ای مثه من، آخر عمری باهاش همکار شدهحقوق اینجا خوبه، مزایای کاری و بیمه اش خوبه، این که هزینه رفت و آمدم با هواپیما رو میدن هم خیلی خوبه، اما همش حس میکنم خیلی وقته خودم نیستم. شبیه مردا شدم. دلم میخواد برگردم مشهد و یه کاری متناسب تر پیدا کنم. اینجا قاطی این همه مرد، دارم از قالب زنانه خودم خارج میشم. دوست دارم ناخونامو لاک بزنم ولی واقعا خجالت میکشم. از طرفی، اگه برگردم مشهد، کاری متناسب با مهارتم خیلی سخت پیدا میکنم. خدایا، چرا وقتی میتونستم، از دانشگاه لعنتی انصراف ندادم؟؟؟؟بگذریم، تا آخر امسال باید برای زندگیم یه فکری بکنم، اینجوری نمیشه...پرده چهارم – دانشگاه ایالتی جورج واشینگتنکلاس الگوریتم که تموم شد مثه فشنگ پریدم بیرون. یه کلمه دیگه استاد حرف میزد، پا میشدم میزدمش. نه حرفای اونو میفهمیدم و نه درسو.همینطور که از راهرو دانشگاه میگذشتم، استیصال ازم میبارید. نمونه بارز ... گیر کرده تو گل. گوشیم برای بار هزارم از دیشب زنگ زد. خواهرم بود. حوصله شو نداشتم. چی از جونم میخواست؟؟برای یه لحظه تصمیم گرفتم به خودم رحم کنم و از شر این همه فکر و رنج به کافه دانشگاه پناه ببرم. همینطور که از پنجره کافه به بیرون خیره شده بودم، گذشته جلو چشمم اومد. چرا تصمیم گرفتم بیام آمریکا؟ حماقت!!!الان 6 ماهی میشه وارد این خراب شده شدم. نه زبونشونو تونستم بفهمم، نه با درسا انس گرفتم، نه تونستم یه رفیق برای خودم پیدا کنم، صبح تا عصر که تو کافی شاپ مشغول کارم (به جز روزایی که کلاس دارم و باید شب کار باشم)، از سرکار که میام خونه یه مشت درسایی رو میذارم جلوم که نمیفهمم. این کتابا، جز بدبختی و نکبت چه دستاوردی میتونه برای بشر داشته باشه؟ میدونی هوش مصنوعی تا الان چند نفر رو بیکار کرده؟ اصلا چیزی از تهدید ربات ها برای آینده انسان میدونی؟ نه! به بخدا نه!! اگه میدونستی تا نصفه شب نمیشستی این لعنتی ها رو بخونی.تنها کسی که بهش دلخوشم، خواهر بزرگترمه که ده سالی میشه اومده آمریکا. همون کسی که منو گول زد و گفت پاشو تو هم بیا اینجا. منم یه که ساده، فکر کردم زندگیم درست میشه. اما بیشتر خراب شد. الان دیگه سی سالگی رو رد کردم. اینقدر بحران دارم که اصلا از بحران سی سالگی یادم شده! نمیدونم چطوری از این زندگی فرار کنم؟ برم به همون زمانایی که ایران بودم، قبل از اون تصمیم احمقانه درس خوندن برای ارشد و مهاجرت. همون موقع هایی که همه چیز قشنگ بود. کنار مامان بابا بودم. بعدظهرها میرفتم پردیس کتاب و شبا تا دیروقت کتاب میخوندم. حقوق که میگرفتم خودمو به ساندویچ خوراک قارچ پنیر دعوت میکردم. با خواهرزاده/برادرزاده هام بازی میکردم. اون موقع همه چیز قشنگ تر بود...اما الان از اون خاطره ها چی مونده؟ هفته ای یه بار ویدئوکال باهاشون... چند وقت پیش به توصیه مشاورم، همه عکسای گوشیم رو پاک کردم. گذاشتم گذشته با همه قشنگیش از زندگیم محو بشه. اینطوری راحتتر با این اشتباهم کنار میومدم. راحتتر نکبت زندگی رو تحمل میکردم.راستی، دیشب چند لاخ موی سفید جلوی آیینه از خودم دیدم. نمیدونم بخاطر چی بود؟ غصه حماقتی که مرتکب شدم؟ سنم که داره کم کم به کانال سی و پنج نزدیک میشه؟میدونی چی بیشتر آزارم میده؟ هر وقت با بچه ها توی ایران صحبت میکنم، بهم میگن خوشششبحالت که رفتی! تو اونجا در آسایش زندگی میکنی، غصه ی گرونی رو نداری، غصه تحریم و شرایط اقتصادی رو نداری، داری تو بهترین دانشگاه ها درس میخونی...اونا حتی نمیدونن من با پول انعامی که تو کافه بهم میدن زنده ام. اونا نمیدونن شبانه روز کمتر از 6 ساعت وقت دارم بخوابم. اونا نمیدونن تنهایی داره دیوونه ام میکنه. نمیدونن خواهرم هر وقت بهم زنگ میزنه فقط بهم سرکوفت میزنه و گوشزد میکنه اون کارو نکن، این کارو نکن! اینجا ایران نیست، اینجا آمریکاس....تو فکرای لجن آلودم غرق بود که با صدای پسرک بارمن از جام پریدم..This is from your coffee, hope you have a showerپرده آخر – در حال پرو لباس عروسبرای بار آخر خودمو تو آیینه نگاه میکنم. با این لباس عروس خیییلی معرکه شدم. مامان و محبوبه از چشماشون تحسین میباره. صدای فروشنده رو میشنوم که میگه: مبارک باشه، ایشالا خوشبخت بشین...از مزون که میایم بیرون، باد سرد زمستونی میخوره تو صورتم. خودم خواستم که عروسی رو تو زمستون برگزار کنیم. Winter weddingگوشی تلفن تو جیبم میلزره. مهدی هست!! با شوق گوشی رو جواب میدم و از شنیدن صداش غرق لذت میشم...مهدی رو از سن کم میشناسم. اونا همسایه ام بودن و ما دو تا با هم تو کوچه بازی می کردیم. اون برام خیلی عزیز بود. محبت و حمایت پدر رو داشت. این اخلاقشو خیلی دوست داشتم که هیچ وقت بهم ماهی نمیداد، ماهیگیری یاد میداد!! همیشه اجازه میداد خودم انتخاب کنم، اما بهم آموزش میداد. الان که بیشتر از 20 ساله از اون سالا میگذره، هنوزم این اخلاق رو داره.من و مهدی از سن کم بهم علاقه داشتیم. البته من توی این سن نمیدونستم اسم این حس چیه ولی اون میگه حتی همون موقع هم منو دوست داشته و توی رویاهاش منو زن خودش میدیده. رویایی که الان در آستانه سی سالگی من داره به وقوع میپیونده!البته مسیر عشق و ازدواج ما هیچ وقت هموار نبود. یکی از معلمای مدرسه من که اسمش خانم جعفری بود، تو محله ما زندگی میکرد. هم مامان منو میشناخت و روضه هامون میومد، هم دخترش دوست خواهرم محبوبه بود. بعد از اینکه من به سن تکلیف رسیدم، یه بار من و مهدی رو دید که داریم تو کوچه بازی میکنیم. رفت به مامانم گفت که حاج خانم، فاطمه دیگه دختر بزرگی شده و خوبیت نداره با پسر نامحرم همبازی بشه و از این چرت و پرتا. از همون روز به بعد هم دیدار من و مهدی قدغن شد و من دیگه اجازه نداشتم برم تو کوچه.ما هر روز از کنار هم رد میشدیم و من که تا چند وقت قبلش دوست صمیمی مهدی بودم، حالا حتی اجازه نداشتم بهش سلام کنم. حتی برای محکم کاری، خیلی روزا، خود مامانم یا بابام منو میرسوندن مدرسه که مطمئن بشن هیچ ارتباطی بین ما دو تا دیگه نیست.من دبیرستان بودم که تصمیم گرفتیم خونه مون رو بسازیم. از این محل رفتیم و خاطرات من و مهدی و کوچه ای که هر روز توش بازی میکردیم به گذر چرخ روزگار سپرده شد...به دلیل گرون شدن مصالح ساختمانی و هزار تا دردسر مالی و غیرمالی، پروژه ساخت و ساز خونه ما نزدیک به 8 سال طول کشید. وقتی دوباره برگشتیم به محل، من دیگه دختر بزرگی شده بودم. دانشگاه رو تموم کرده بودم و تو یه شرکت کار می کردم. حتی از مهدی یادم شده بود. این سالایی که مهدی نبود، من درگیر آدمای اشتباهی بودم. آدمایی که یه روزی فکر میکردم بدون اونا میمیرم اما خیلی راحت فراموششون کردم. کسی که همیشه پس زمینه ذهنم حضور داشت، مهدی بود. حمایتش، محبتش، علاقه ای که به پیشرفت من داشت، من توی آدمای مختلف دنبال اون میگشتم اما هر چی بیشتر میگشتم کمتر پیدا میکردم. خصوصیت ناب و منحصربفردی که فقط مال یه نفر بود...وقتی بعد هشت سال دوباره به محله قدیمی مون برگشتیم، خبری از مهدی نبود. اون چند ماه قبلش برای ادامه تحصیل رفته بود استکهلم. وقتی این خبرو شنیدم، انگاری پارچ آب سرد ریختن روم! دوس داشتنم دوباره ببینمش. دلم میخواست بازم جلوی دوچرخه اش بشینم. دلم میخواست بازم با من ریاضی کار کنه. اما اون رفته بود...جائی دورتر و من هر وقت یادش می افتادم به این فکر میکردم هنوز منو یادشه؟؟زمان گذشت. خاصیت زمان همینه. هیچ وقت منتظر ما آدما نمیمونه. منتظر دل تنگی هامون. منتظر جبران اشتباهامون. من توی این هشت سال باید برمیگشتم به محله قدیمی مون. باید بهش از احساسم میگفتم. از اینکه فقط اون منو میشناسه. ای از من به خود آشنا تر، باز آ! ولی چه فایده، دیگه خیلی دیر بود. دیر بود و من باااز دوباره درگیر آدمای اشتباه شدم.یه روز سرد و غم انگیز که من داشتم به انتخاب اشتباه آخریم فکر میکردم، به همه نسخه های خودم تو جهان های موازی، به اینکه اگه به گذشته برمیگشتم چیو جبران میکردم؟ وارد مرکز خرید نزدیک خونه مون شدم. لا به لای قفسه ها میگشتم، اما اینقدر ناراحت و غمزده بودم که نمیتونستم تمرکز فکرمو به دست بگیرم. تو همین چرخ زدنام بود که یهو زمان ایستاد. خودش بود...تو چند ثانیه ای که به صورتش خیره بودم، یهو تمام فاطمه هایی که تو جهان موازی داشتن با زندگی میجنگیدن جلوی چشمم اومدن.یک فاطمه پشت چرخ خیاطیش نشسته بود که یهو چرخ کاری شو متوقف کرد و از پشت عینک بهم گفت: معطل نکن، تنهایی سخته، تو از پسش برنمیایفاطمه ی دیگه در حالیکه از پشت پنجره اتاق کارش توی مزون به بیرون خیره شده بود، با حسرت بهم گفت: این دفتر و دستک، هیچیش قشنگ نیست. تو لایق آرامشیفاطمه ی دیگه وسط جلسه بود و داشت گزارش پروژه رو ارائه میداد که یه دفعه آه خسته ای کشید و بهم گفت: کنارش خوشبخت میشی، برو و باز دوباره به ارائه اش ادامه داد...و فاطمه ی تنها از گوشه کافه ای در آمریکا غمزده بهم نگاه کرد: این آخرین فرصته... و قطره اشکی از گوشه چشمش چکید...راست میگفتن. من به مهدی احتیاج داشتم. خیلی وقت پیش گمش کرده بودم. کاش وقتی بچه بودم از عشق و احساسم دفاع میکردم. لعنت به خانم جعفری....بالاخره تونستم خودمو و جمع جور کنم و به سمتش حرکت کنم...و الان، چند روز مونده به مراسم عروسی مون و من خوشحال تر از همیشه. شاید این بهترین نسخه من میتونست باشه. آدم درست در زمان درست!توضیحات: در دنیای واقعی، مهدی ازدواج کرده اما این پایانی بود که دوست داشتم این داستان داشته باشه. امیدوارم از خوندش لذت برده باشی. در پایان، تو رو به خوندن به این بیت از مولانا دعوت میکنم:هر لحظه که تسلیمم در کارگه تقدیر آرام تر از آهو بی باک تر از شیرمهر لحظه که می کوشم در کارکنم تدبیر رنج از پی رنج آید زنجیر پی زنجیرفاطمه م. امیدفاطمه م. امیدFri, 15 Dec 2023 02:58:18 +0330