https://virgool.ir/feed/@fateme.mfa2026-11-12 07:16:54https://virgool.ir/images/default-avatar.jpghttps://virgool.ir/@fateme.mhttps://virgool.ir/@fateme.m/انسان-در-جست-و-جوی-خود-hmwowvjg7worبه خودم نگاه میکنم.یه دختر در آستانه ی بیست و یک سالگی که با اصرار میگوید بیست ساله است، چون از بزرگ تر شدن واهمه دارد! چون تصوری که در دوران کودکی از خود داشته با واقعیت الان تفاوت هااا دارد، و این دختر بیست و یک ساله در پی فرار از واقعیت ماجراست...اما تصور این دختر از خودش چه بوده؟ تمام ذهن و خاطراتم را مرور میکنم، واقعا هدفم چه بوده؟ تنها چیزی که میبینم یک خانم سرشناس فرهیخته میبینم که نقش مهی در حل مشکلات مردم داشته (اوهوع!) . این خانم فرهیخته فردی بسیار دانا و درست کار هست و در زمینه ی شغلیش بسیار حاذق و کار بلد است!همین. هیچ جزئیات بیشتری از این خانمی که از خودم در ذهنم ساخته ام وجود ندارد. اینکه این خانم چگونه به مردم خدمت میکند؟ قرار است در چه زمینه ای شاهکار (!) کند؟ اصلا این خانم چه کاره است؟ برای چه چیزی در این دنیا خلق شده است؟ این ها همه ی سوالاتی هستند که تا همین امروز که بیست سال و هشت ماه و بیست و شش روز سن دارم ذهنم را درگیر کرده و هنوز نمیدانم برای چه ساخته شده ام؟زمینه ای نبوده که پا در آن نگذارم تا بلکه هدف زندگیم را بیابم. در رشته ای تحصیل میکنم که روز به روز بیشتر متوجه میشوم با روحیات من در تضاد است. کتاب های مختلفی خواندم، اما آن هدفی که میگویند باید صبح ها با یادش از خواب بیدار شد و شب ها با فکرش به خواب رفت را نیافتم. چیزی در ذهنم میگوید آن هدفی که درباره اش صحبت میکنی وجود خارجی ندارد! ذهنم مسخره ام میکند و میگوید تو با خودت چه فکر کرده ای؟ فکر کرده ای آدم خاصی هستی؟ به همین زندگی یکنواخت و بی هدف و بیهوده ات راضی باش و مثل هشتاد درصد مردم که روزی به دنیا می آیند و با یک روتین ساده زندگی میکنند و در نهایت میمیرند زندگی کن، همین!همین؟ اما من فرار میکنم. و تصویر اولین جمله از زبان دکتر شریعتی در ابتدای کتاب "طرحی از یک زندگی" در ذهنم نقش میبندد:نمیدانم که در طرح بزرگ خدا من چه نقشی دارم و چه سرنوشتی؟ ولی اینقدر مطمئنم که بی هیچ نیست.فاطمه محمدیفاطمه محمدیFri, 27 Dec 2019 14:49:24 +0330https://virgool.ir/@fateme.m/نوشتن-راهی-برای-آرامش-fbcgwa6x3mlxخیلی فکر کردم که برای شروع از چه موضوعی شروع کنم. منی که بیشتر از اینکه اهل نوشتن باشم اهل مطالعه و خواندن بودم، و حالا تصمیم گرفته ام در چنین جایی که همه اهل قلم هستند بنویسم! برای منِ خجالتی این کار، کار سخت و بزرگیه. نه که اهل نوشتن نباشم، اتفاقا از همان کودکی که تازه نوشتن را آموخته بودم سررسیدی داشتم و اتفاقات ساده ی روزمره را در آن مینوشتم. از هشت سالگی قلم و کاغذ رفقای شش دانگ من بودند. بزرگتر که شدم و در دورانی که جز درس و ورزش و چند دایره المعارف مخصوص نوجوانان تفریح و سرگرمی نداشتم و اینترنتی هم در کار نبود، آن سررسید ها بیشتر به کارم می آمدند. برای منی که پدر و مادرم سخت درگیر کار و مشغله بودند و رفقای صمیمی زیادی نداشتم، قلم و کاغذ آن خلا روحی من را پر میکرد.سررسید ساده ی من، همدم همیشگیم بود؛ گوش شنوایی برای شادی ها ، درد ها، عصبانیت ها و تمام احساساتم بود. تنها کسی بود که میدانست در اوج نوجوانی ام چقدر عاشق فلان خواننده بودم! چه شعر های بی وزن و قافیه ای می سرودم و چه متن های تندی برای کسانی که دل خوشی از آن ها نداشتم مینوشتم و خوشبختانه فقط با سررسیدم راجع به آن ها غیبت میکردم! تنها کسی بود که بدون رودربایستی از همه چیز و همه کس برایش میگفتم. چون میدانستم آن سررسید با جلدی به رنگ سبز لجنی و برگه هایی زشت و ظاهر زمخت، تنها کسیست که بدون قضاوت به پای حرف هایم مینشیند و هیچ گاه از هم صحبتی با من خسته نمیشود. حس بی نظیری را پس از هربار نوشتن پیدا میکردم، یک حس رهایی از احساسات و افکار.البته که آن سررسید برای من تنها یک گوش شنوا نبود؛ به طرز عجیبی در تصمیم گیری های زندگیم نقش داشت. وقتی تمام افکارم را در برگه تخلیه میکردم، و بعد نوشته هایم را میخواندم، راحت تر میتوانستم افکارم را حلاجی کنم و درست و غلط را از هم سوا کنم. همین کار هم باعث شد بتوانم شخصیت نسبتا مستقلی پیدا کنم. باعث میشد خودم را خیلی بهتر بشناسم و برای آینده ام تصمیم بگیرم.روزها میگذشت و سررسید های من پر از دست نوشته های فوق خصوصی من میشد و هر سررسید با عبارت "به پایان آمد این دفتر،حکایت همچنان باقیست" به پایان می رسید و سررسیدی جدید از راه میرسید تا همدم و همراز من باشد. روزها گذشت و با ورودم به دانشگاه و مشغولیات جدیدم، با آشناییم با آدم های جدید، دوست دیرینه ام که "نوشتن" بود را رها کردم. در این سال ها به چیز های متفاوتی برای دستیابی به آرامش درون رو آوردم؛ از نواختن گیتار، تا انواع و اقسام مدیتیشن ها و کلاس های مثبت اندیشی و رهاسازی، تا غرق شدن در دنیای فیلم و موسیقی، تا یافتن چندین دوست مجازی و واقعی و هم صحبتی با آن ها، تا ادامه دادن ورزش به صورت حرفه ای و تیمی و... به همه چیز رو آوردم ولی آن حس آرامش و لذت را دوباره نچشیدم. اگر هم به آن حس رهاسازی میرسیدم، آن احساس بسیار زودگذر بود.ولی امشب تصمیم گرفتم دوباره مثل قدیم با "نوشتن" انس بگیرم. هرچند سررشته ای در آن ندارم، هرچند از خوانده شدن نوشته هایم توسط دیگران واهمه دارم، هرچند وقت نداشتن را برای خودم بهانه میکنم؛ اما مینویسم چون بهترین دوست برای آدم همین "نوشتن" است، و در یک فضای عمومی مینویسم برای به چالش کشیدن خودم در این زمینه و تلاش برای بهتر شدنم.مینویسم چون نوشتن گمشده ی نسل عجول و پرمشغله ی ماست برای رسیدن به رهایی، برای رسیدن به خودشناسی و برای فرار از دنیای پر سر و صدا و پر هیاهو به یک فضای امن و آرام.فاطمه محمدیفاطمه محمدیMon, 02 Dec 2019 00:19:55 +0330