https://virgool.ir/feed/@fate.qblfa2026-11-12 19:09:26https://files.virgool.ir/upload/users/1590240/avatar/oGXqjT.jpeghttps://virgool.ir/@fate.qblhttps://virgool.ir/@fate.qbl/درس-اول-مادری-صبر-است-fflhjnpjadbeاز من بپرسی میگویم درس اول مادری صبر است. یک روز با یک برگه‌ از پله‌های آزمایشگاه پایین می‌آیی و با ذوق و شوق به همه می‌گویی: دارم مادر می‌شم! اما خودت هم دقیق نمی‌دانی بابت چه چیزی ذوق‌زده‌ای! هنوز هیچ‌چیزی در دنیای تو تغییر نکرده است جز همان جواب مثبت آزمایش‌. خیلی باید صبر کنی تا آن جواب مثبت توی برگه‌، تبدیل به نشانه‌هایی شود که به تو نوید مادر شدن می‌دهند. خیلی باید صبر کنی تا کودک توی شکمت، آهسته آهسته رشد کند و بزرگ شود. صبرِ تو، با تو رشد می‌کند و تو هر بار با هر آزمایش و سونوگرافی، با صبرت امتحان می‌شوی. باید صبر کنی تا آن روز که مشخص شود کودکی که درونت پرورش می‌دهی سالم است؟ دختر است یا پسر؟... بعدترش باید صبرت را زیاد کنی برای گذراندن ماه‌ها و روزهایی که شاید فقط خودت سختی‌شان را بفهمی. از شکمی که هر روز بزرگتر می‌شود. از روزهایی که هر لحظه برایت سخت‌تر می‌شود، از دلتنگی برای خود قبل از بارداری ات، تا هراس روز زایمانت... روزهای آخر که می‌رسد، به همان اندازه که راه رفتن، نشستن و برخاستن، حتی نفس کشیدن برایت سخت شده، همان اندازه صبر کردن هم دشوار می‌شود. پس کی در آغوشش میگیرم؟!... این صبر و انتظار ولی با تولد کودکت تمام نمی‌شود. تازه بعد از بدنیا آمدنش است که می‌فهمی آنهمه صبر در برابر صبری که حالا باید پیشه کنی چیزی نبوده. حالا باید بیخوابی و خستگی و استرس را تحمل کنی و صبر کنی. باید به دست و پای ظریف و کوچکش نگاه کنی و فکر کنی: پس‌ کی بزرگ می‌شوی؟ و بدانی که برای بزرگ کردنش باید حسابی صبرت را زیاد کنی...و اما عزیز دل مادر! حالا که تو به دنیا آمده‌ای و درست در همین لحظه، همین ظهر پاییزی سرد که توی این اتاق گرم کنار بخاری روشن نشسته‌ام و تو را روی پایم تکان می‌دهم تا خواب چشمان معصومت را نوازش کند، خوب می‌دانم که این ثانیه‌ها چقدر ارزش آن صبر را داشته‌اند...رهیدهرهیدهThu, 03 Nov 2022 13:52:46 +0330https://virgool.ir/@fate.qbl/اعترافات-یک-کتابخوان-نسبتا-معمولی-rhbdjbnc7jxiمن در طول زندگی‌ام زیاد کتاب هدیه گرفته‌ام. این هدیه‌ها به مناسبت‌های مختلفی بوده‌اند؛ اولین دیدار با یک دوست، آخرین دیدار با یک دوست، سالروز تولد و...هیجان‌انگیزترینشان دو جلدی آخرین کتاب از هفتگانه هری‌ پاتر بود که سال سوم راهنمایی، به عنوان کادوی تولد از خواهر بزرگترمان هدیه گرفتیم. آنقدر برای خواندنش ذوق داشتیم که یادم هست فائزه جلد یک را شروع کرد و من جلد دو را، بی آنکه صبر کنم تا اول جلد یک را بخوانم.این کتاب‌ هدیه گرفتن‌ها، اوایل خیلی دلچسب بود. علاقه‌ام به کتاب از یک سو، و آن روح ستایشی که در کتاب هدیه گرفتن وجود دارد ( اینکه دیگران من را آدمی اهل کتاب می‌دانند) از سوی دیگر، حسابی ذوق‌زده‌ام می‌کرد. اما از یک جایی به بعد، این داستان رویِ آزاردهنده‌اش را هم نشانم داد. اینکه متوجه شدم من در انتخاب هدیه برای بعضی از اطرافیانم وقت میگذارم، به علائقشان توجه می‌کنم، سعی میکنم هدیه‌ام متفاوت از همیشه باشد، اما آن‌ها با این گزاره که "#فاطمه_کتاب_دوست_دارد"، رنج جست‌وجو درباره سایر علایق من را بر خودشان هموار کرده‌اند و حتی تلاش نمی‌کنند تا بدانند "#فاطمه_دقیقا_چه_نوع_کتابی_دوست_دارد"! تا آنجا که چند کتاب آخری که هدیه گرفتم، آنقدر از سلیقه و پسندم فاصله داشتند که حتی یکبار نتوانستم بخوانمشان.این یک اعتراف از یک کتابخوان معمولی بود که بعد از خواندن کتابی با همین عنوان، به ذهنم رسید اینجا بنویسم. امیدوارم با نوشتن این حرف‌ها خودم را از همه کتابهای احتمالی که قرار بود در آینده هدیه بگیرم محروم نکرده باشم! چون به همان اندازه کتابهایی بوده‌اند که هدیه گرفتم و بی‌اندازه از خواندنشان لذت بردم. مثل همین کتاب #اعترافات_یک_کتابخوان_معمولی، که چندشب پیش در اوج دلمُردگی و بی‌حوصلگی‌هایم، همسرم برایم خرید و باعث شد یکبار دیگر‌ در زندگی‌‌، از قدرت کتاب‌ها برای بهتر کردن حالم شگفت‌زده شوم.آن دوران هم البته گذشت، چون حالا نزدیک دو سال می‌شود که تقریبا هیچکدام دوستانم را ندیده‌ام و اگر روزی دوباره بتوانیم دور هم جمع شویم، از دیدنشان آنقدر خوشحال می‌شوم که حتی اگر بعنوان هدیه برایم کتاب آشپزی یا کاتالوگ شرکت داروسازی هم بیاورند، مطمئنا از هدیه‌شان با کمال میل استقبال خواهم‌ کرد.در مورد این کتاب هم، اگر مثل من کتاب خواندن را از زمانی شروع کردید که هنوز درستان به جدول ضرب نرسیده بود، خیلی دوستش خواهید داشت. اگر نه، قول نمی‌دهم!رهیدهرهیدهTue, 13 Sep 2022 10:47:37 +0430https://virgool.ir/@fate.qbl/بی-دوستی-apkuix23ablvخوبی زندگی خوابگاهی، آن هم زندگی هفت ساله این است که رفاقت‌ها، خیلی خیلی عمیقتر شکل میگیرند. دوستانی خواهی داشت که با آنها به معنای واقعی کلمه زندگی میکنی. صبحها که بیدار میشوی اولین نفر دوستانت را میبینی و شبها درست تا لحظه‌ای که به خواب بروی با دوستانت مشغول گفتگو و صحبت و خنده‌ای. حتی اگر هم اتاق نباشید، میتوانی هر ساعت روز که دلت خواست بروی پیششان، حتی تا نیمه شب کنار هم باشید و با هم وقت بگذرانید. با هم غذا میخورید، با هم خیابانها را گز میکنید، با هم درس میخوانید، و تو تصور کن این زندگی را برای هفت سال!...اما یک بدی خیلی بزرگ هم دارد.آن هم این است که کسانی که در یک شهر در خوابگاه زندگی میکنند یعنی هیچکدام ساکن و بومی آن شهر نیستند و این هفت سال که تمام بشود، هر کدام می‌روند یک نقطه‌ از این خاک.یعنی دوستی و رفاقتی که عمیقتر شکل گرفته، اتفاقا بیشتر چاک میخورد و نابود می‌شود...( به این معادله‌ی تلخ، کرونا را هم اضافه کن؛ که همان اندک امکان رفت و آمد و حفظ این رفاقتها را هم از ما دزدید. حالا تو مانده‌ای و جهانی بی دوست)رهیدهرهیدهTue, 12 Apr 2022 00:45:09 +0430