https://virgool.ir/feed/@farzaneh.hیه دختر n ساله، عاشق نقاشی و نویسندگی ولی برنامه نویس و تحلیل گر دیتا ♥fa2026-11-11 23:41:50https://files.virgool.ir/upload/users/25969/avatar/OqSezZ.pnghttps://virgool.ir/@farzaneh.hhttps://virgool.ir/@farzaneh.h/نوروز-چندین-کیلومتر-اونطرف-تر-op00mzygamkzنوروز امسال، با همه ی ۲۸ نوروز قبلی زندگیم فرق داشت. اولین نوروزی بود که پیش خانواده نبودم و زمانی که کل خانواده دور سفره هفت سین، سال نو رو به هم تبریک میگفتن، من دقیقا ۵۰۶۸ کیلومتر اینطرف تر، خواب بودم. حتی انقدر شور و شوق نداشتم که خودم رو بیدار کنم و ببرم پای سفره هفت سین، شاید چون اصلا هفت سینی نبود آخه چندتا نقاشی که نمیتونه جای هفت سین رو پر کنه.سال ۹۸، سال پراسترسی واسه ی من بود. برای بیشتر از بیست شرکت اپلای کردم و بدون استثنا از همشون ایمیل ریجکت گرفتم!حالا استرسهای اینجا به کنار، اینکه دائم بخوای نگران باشی که خونواده ات توی سیل و تظاهرات و کرونا از خونه بیرون نرند و مراقب خودشون باشن هم بود.ولی برای من لحظه های قشنگ هم داشت. یه سری مسافرت خوب که باعث میشه جایزه زرشک طلایی رو به سال ۹۹ ندم. بصورت ‌کلی، جایزه طلایی سال ۹۸ رو اعطا میکنم به ساعت ۷ صبح روز اول مرداد. وقتی سرزده رفتم ایران و همه خواب بودند، رفتم کنار مامانم روی تخت خوابیدم. چهره مامانم وقتی چشمش رو باز کرد و من رو دید، اون اشک شوق، اون لحظه ای که با دو دست صورت رو گرفت تا ببینه واقعی ام یا داره خواب میبینه، اون صدای همرا با بغض: "فرزانه خودتی؟" اون لحظه که باعث شد من برای اولین بار از خوشحالی و شوق، اشک توی چشمام جمع بشه. اون لحظه لایق هزار تا جایزه طلائیه.و جایزه مزخرف ترین روز سال بدون شک میرسه به یه روز از روزهای ماه دسامبر. یه روزی که توی اون روز ۱۰ سال بزرگتر شدم...هرچی بود، سال خاصی بود. از صمیم قلب آرزو میکنم سال دیگه وقتی درباره سال ۹۹ مینویسم، بگم: چه سال محشری بود این ۹۹، عالی بود، هر روزش لایق جایزه طلایی بود.امیدوارمFariFariSat, 28 Mar 2020 17:22:57 +0430https://virgool.ir/@farzaneh.h/روزای-غیر-منتظره-k2gsvhmpzyplهمیشه توی زندگی یه لحظه هایی هست که دوست داریم زندگی تموم بشه، نمی تونیم تصور کنیم بازم زنده بمونیم و ادامه بدیمولی روزای سخت میگذره و دوباره میخندیم. خنده هایی که اصلا انتظار نداشتیم روزی دوباره از راه برسن.درسته توی هر کدوم از این دره های سختی، ده سال پیر میشیم و موهامون سفید میشه ولی در عوض قوی میشیم، بزرگ میشیم و مهم تر از همه اینه که خودمون رو بهتر میشناسیمFariFariMon, 23 Dec 2019 01:47:42 +0330https://virgool.ir/@farzaneh.h/آیا-تو-روشنفکری-tlgij4ltbqewاکثر ما خودمون رو روشنفکر میدونیم، ولی مسئله اینجاست که واقعا هستیم یا نه؟توی یه جمله میتونم بگم که از نظر من روشنفکر یعنی: "فردی که به تمامی افراد با ملیتها، ظواهر، ادیان، مشاغل و حتی علایق مختلف به یه چشم نگاه میکنه و اونها رو قضاوت نمیکنه".فکر کنید توی خیابون دارید میرید و یه مردی رو میبینید که آرایش کرده و لباس زنونه پوشیده، برخورد شما در پنج ثانیه اول خیلی موارد رو برای خودتون مشخص میکنه. بنظر من، روشنفکری برخلاف نظر خیلی از افراد، فقط انتقاد تند و صریح از همه چیز نیست. روشنفکری یعنی انقدر دید باز و روشنی داشته باشی که هر کسی رو همونطوری که هست قبول داشته باشیم و برای عقاید و علایقش احترام قائل باشیم. یعنی برخوردمون با دکتر و کارگر یکی باشه، با ایرانی و افغانی و آمریکایی یکی باشه، با مسلمون و یهودی و بدون دین یکی باشه، ....و چی میتونه کمک کنه که دید بازی داشته باشیم؟کتاب، مسافرت، دوستهای مختلف، مستند و دوباره کتاببیاید سعی کنیم روشنفکر باشیم.FariFariSat, 16 Nov 2019 03:05:50 +0330https://virgool.ir/@farzaneh.h/حسادت-روزانه-من-a1dopl6adhcyمیدونید، بنظر من آدمها یا خوبیهای خودشون رو دست کم میگیرند یا به خوبیهای بقیه زیادی دقت میکنن. مثلا تا حالا شده به یه کسی که انگلیسی زبان مادریشه و مثل بلبل صحبت میکنه حسودی کنید؟ این حسادت شده عادت روزانه ی من و دائم فکر میکنم اینهایی که انقدر خوب انگلیسی صحبت میکنن واقعا توی پیدا کردن کار مشکل دارن؟نکته جالب اینجاست که همین افراد وقتی رزومه من رو میبینن، میگن خوشبحالت، تو چطور هنوز کار پیدا نکردی؟ والا آدم نمیدونه چی بگه!داشتم به این فکر میکردم که حتی اگه من مهارت صحبت کردن اونها رو هم داشتم شاید باز هم الان در جستجوی کار بودم. همه چیز که خوب صحبت کردن نیست و حتی رزومه ی خوب هم نیست.حالا اینکه چی هست رو من نمیدونم :) اگه میدونستم که الان توی خونه پشت کامپیوترم ننشسته بودم و کلمات رو پشت سر هم ردیف نمیکردم. خلاصه در مرحله ی خاصی از زندگیم گیر افتادم که مطمئنم بعدا که درباره ش فکر میکنم میگم آخی، چقدر گناه داشتم!!!FariFariMon, 11 Nov 2019 18:28:26 +0330https://virgool.ir/@farzaneh.h/دیشب-خیلی-بد-خوابیدم-nqordkdistgcدیشب خیلی بد خوابیدم. چند وقتی هست شبها بد می خوابم. نه اینکه خسته نباشم، نه. اتفاقا خیلی خستم ولی انقدر ذهنم درگیر شده که هر چقدر از این پهلو به اون پهلو میشم، پتو رو میزنم کنار، دوباره توی پتو میخزم، این خواب من نمیبره که نمیبره که نمیبره.همون دیشب حین تلاش برای خواب، یاد بابام افتادم، هر روز صبح میگفت دیشب خیلی بد خوابیدم، می گفتم چرا؟ میگفت قلبم درد میکرد و نمی تونستم نفس بکشم.کل این جملات برای من شنونده سی ثانیه طول میکشید ولی برای بابام حداقل شبی سه ساعت یعنی ده هزار و هشتصد ثانیه طول میکشیده. فکر کنید ۱۰۸۰۰ ثانیه نفس تون گرفته باشه، قلبتون درد کنه و از این پهلو به اون پهلو بشید و خوابتون نبره. کاش همون روزها که این جمله ی۳۰ ثانیه ای رو بابام میگفت، من به جای جواب تکراری "ای بابا!" حداقل میرفتم بوسش میکردم و میگفتم میدونم چقدر سخت بوده، اگه امشب هم خوابت نبرد بیدارم کن تا با هم حداقل صحبت کنیم که از بیخوابی حوصله ت سر نره.کاش وقتی یه نفر دفعه بعدی یه چیزی بهمون میگه، اول خودمون رو بذاریم جاش، ببینیم واقعا چی کشیده و چه حسی داره، بعد جواب بدیم. راستی، امشب هم خوابم نمیبره!FariFariSat, 05 Oct 2019 02:43:16 +0330https://virgool.ir/applymag/زندگی-خارج-از-کشور-زندگی-توی-بهشت-نیست-knx1gsc0wckyچند وقت پیش رفته بودم آرایشگاه، چندتا دختر نشسته بودند و داشتند صحبت میکردن. یکیشون گفت: "چند روز پیش خاله م بعد از چند سال اومد ایران، از مامانم کوچیکتره ولی با اینکه توی اروپا زندگی میکنه خیلی شکسته تر از مامانم شده بود." بعد بقیه افرادی که توی آرایشگاه بودند با تعجب بهش نگاه میکردند و میگفتن اونا که اونجا زندگیشون خوبه، چرا پس؟؟؟اون موقع نشد بهشون جواب بدم چون نمیخواستم فکر کنن حواسم تمام مدت به حرفاشون بوده ولی از اون روز تمام مواردی که باعث میشه آدم حتی توی کشوری که اوج رفاه و خوشبختی هست، پیر و شکسته بشه رو توی ذهنم لیست کردم.توی ایران زندگی کردن سخت بود، همش حواست به افزایش قیمت ها باشه، سیاست هم که مشاله جزئی از زندگی همه ما شده و هزارتا مشکل دیگه. ولی زندگی توی اروپا و یا امریکا هم زندگی توی بهشت نیست.در نظر بگیرید چند وقت پیش رفتم خرید، دو تا قهوه سرد برداشتم و چون همونطور ایستاده گذاشتمش توی سبد متوجه نشدم که در قهوه سوراخ شده. موقع حساب کردن همه چیزهایی رو که خریده بودم گذاشتم روی میز کارمند فروشگاه که حساب میکرد، چون قهوه افتاد، تمام میز اون بنده خدا و چیزهای دیگه ای که من خریده بودن همه خیس و کثیف شد. حالا من دستپاچه شده بودم و گیج که اصلا چرا اینطوری شد و نگاه متعجب اون پسره که میزش پر قهوه شده بود و نگاه همه افرادی که توی صف پشت سر من بودند. حالا تصور کنید توی این موقعیت بخواید به انگلیسی جمله بسازید که ای بابا من نمیدونستم اینطوری بوده و من خودم بازش نکرده بودم و ... . من تا چندین مدت داشتم فکر میکردم حالا درباره من چی فکر میکنن؟!مشکل دیگه کار پیدا کردنه. توی ایران وقتی میریم دنبال کار تنها نگرانیمون مهارتهایی هست که بلدیم ولی من وقتی به کار فکر میکنم فقط نگران صحبت کردنم به انگلیسیم. اولین باری که رفتم مصاحبه (فعلا آخرین بار هم محسوب میشه)، انقدر استرس داشتم و ذهنم خسته بود که حس میکردم یه کیسه پر از کلمه و گرامر هست و من بدون فکر دست میکردم توش و هر دفعه یکی رو برمیداشتم و میگفتم. مشکلات دیگه هم خب دیگه نور علی نور: دلت واسه خانواده تنگ میشه، خودت رو توجیه میکنی که عوضش میان و یه مسافرت هم میرن، بعد میشنوی همه رو دارن ریجکت میکنن و احتمال اینکه خانواده ت بتونن بیان خیلی کمه.و یه عالمه دلیل دیگه . خلاصه حق بدید اگه دیدید یه نفری که خارج از کشور زندگی میکنه هم شکسته شده، غر میزنه و اونطوری که همه فکر میکنن توی بهشت زندگی نمیکنه.FariFariThu, 26 Sep 2019 15:22:38 +0330https://virgool.ir/@farzaneh.h/هنوزم-دوست-دارم-نویسنده-بشم-ijfotgnzqzyvاز کوچیکی دوست داشتم نویسنده بشم، شاید چون عمه م نویسنده بود. بنظرم خیلی باکلاس میومد که یه نفر بگه: "سلام، من فلانی هستم، نویسنده کتاب فلان". تازه اگه پا رو فراتر بذاریم که انقدر کتاب پر فروش بشه و به زبانهای دیگه هم ترجمه بشه که دیگه فبها.حدودا ده سال ام بود که با خواهرم رفتیم دفتر 200 برگ خریدیم که خاطره بنویسیم. یه موکت توی حیاط پهن کردیم، روی شکم خوابیدم و اولین سطر خاطراتم رو زیر یه آفتاب ملو تابستونی اینطور شروع کردم: "فقط هفت روز از پاییز گذشته بود که دختری در یک خانواده نیمه مذهبی در گلپایگان بدنیا اومد".الان که حدود بیست سال از اون روز میگذره هنوز خاطره مینویسم، ولی نه روزانه، گاهی هفتگی، ماهیانه و حتی پیش اومده یه بار سالیانه!!!بیست و دو ساله که بودم میخواستم یه کتاب بنویسم به اسم "بیست و دو سالگی"، حتما میپرسید درباره چی؟درباره تجربیات یه دختر در مواجهه با خواستگارهاش :) . نه فقط تجربیات خودم، میخواستم تجربیات دوستانم رو هم بهش اضافه کنم. بنظرم کتاب خیلی مفیدی میشد که هم برای دخترها خوب بود و هم برای پسرها.ننوشتم و ننوشتم و ننوشتم و هرچقدر سنم بالاتر رفت اسم کتاب رو توی ذهنم ارتقا دادم، تا به اینجا اسم کتابم شده سی سالگی! البته هنوز سی سالم نشده، اسم کتاب رو ذهنم خیلی هوشمندانه انتخاب کرده که یکسال وقت داشته باشه.خلاصه با خودم قرار گذاشتم کتاب رو از همینجا شروع کنم و هردفعه یه ماجرا رو تعریف کنم. نه فقط خواستگارها، بلکه دغدغه هایی که الان و یا یه روزی توی این سالها خواب رو از چشمام برده بود.پس تا پست بعدی، بدرود و صد بدرود.FariFariTue, 24 Sep 2019 12:41:54 +0330https://virgool.ir/@farzaneh.h/میتونست-جور-دیگه-ای-باشه-jo56u2tuanzlهمه چیز میتونست جور دیگه ای شروع بشه.مثلا میشد به جای اینکه من توی طبقه بالای خونه مامان بزرگم اینا، توی یکی از شهرستانهای اصفهان به دنیا بیام، توی لندن، کپنهاگ و یا زوریخ بدنیا می اومدم.میشد به جای اینکه مدرکم رو از دانشگاه های غیرانتفاعی ایران بگیرم، مثلا از دانشگاه آکسفورد میگرفتم و سربلند از افتخارات و توشه ی اندوخته، یه کار خیلی خوب مثلا توی IBM پیدا میکردم.حتما تا حالا کلی برای خودم پول جمع کرده بودم، سفر رفته بودم، چند زبان یاد گرفته بودم و قطعا انگلیسی رو مثل بلبل صحبت میکردم.حتما الان که یه دختر ۲۹ ساله شده بودم، سرکار داشتم با همکارهام قهوه میخوردم و راجع به کتابهایی که خوندم و مسافرت هایی که رفتم صحبت میکردم.حتما آخر هفته ها با خانواده ام میرفتیم بیرون و حسابی خوش میگذروندیم.همه چیز میتونست خیلی بهتر از این باشه.ولی میتونست بدتر هم باشه...ممکن بود بجای اینکه توی یه خونه آروم توی یکی از شهرستانهای اصفهان به دنیا بیام، توی یه مخروبه زیر بمب و آوار جنگ بدنیا بیام.ممکن بود به جای مدرک لیسانس و فوق لیسانسم نهایت یاد گرفته باشم سر کدوم چراغ قرمز مردم بهتر گل میخرند و کمتر توهین میکنن.ممکن بود به جای اینکه حداقل هفته ای یه بار با خانواده ام تلفنی صحبت کنم، الان اصلا خانواده ای نداشته باشم و همشون توی جنگ گم شده باشند.همه چیز ممکن بود، کاش همیشه همه چیز بهتر از قبل باشه.FariFariThu, 19 Sep 2019 18:47:33 +0430