<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss version="2.0"><channel><title>نوشته های سوفیا</title><link>https://virgool.ir/feed/@farzane.khzy</link><description></description><language>fa</language><pubDate>2026-11-12 00:59:01</pubDate><image><url>https://files.virgool.ir/upload/users/129349/avatar/jFiPf7.png</url><title>سوفیا</title><link>https://virgool.ir/@farzane.khzy</link></image><item><title>درباره لزوم تجدید نظر و تغییر در عقاید</title><link>https://virgool.ir/@farzane.khzy/درباره-لزوم-تجدید-نظر-و-تغییر-در-عقاید-fto0m7evx3fx</link><description>حتما تا به حال لحظه‌ی شگفت‌انگیز فرارسیدن زمان تغییر را تجربه کرده‌اید؛ لحظاتی که وقتش رسیده با باور غیرمنطقی و غلط اما راسخی که داشتیم خداحافظی کنیم؛ لابد متوجه شدید در این لحظه‌ها فقط یک تغییر باور ساده اتفاق نمی‌افتد؛ هر چقدر هم ادعای روشن‌فکری کنیم باز اولش سر و کله‌ی مقاومت پیدا می‌شود ، هر چه قدمت باورمان بیشتر مقاومت شدیدتر! هر چه مغلطه بلدیم به کار می‌بریم تا از عقیده‌مان دفاع کنیم و عقیده‌ی جدید را زمین بزنیم اما اگر به قدر کافی ذهن باز و تجربه‌ی کاربرد منطق و استدلال را داشته باشیم در نهایت این شانس را داریم که منطق درست باور جدید، سدهای دفاعی افکارمان را بشکند؛ از این قسمت به بعد است که پاداش تفکر استدلالی‌مان را می‌گیریم؛ آن‌هم با هجوم هورمون شادی به سلول‌های مغز. سرخوشیِ ابتدایی شیرینی را تجربه می‌کنیم؛ اما بعد نوبت احساس با ارزش‌تری است؛ حس رشد، بلوغ یا پختگی؛ فقط این‌بار هنگام رشد استخوانی نمی‌ترکد، دردی ندارد، نشانه‌اش جوش‌های بی‌ریخت روی پوست نیست و مودی‌ و کلافه‌ات نمی‌کند؛ خلاصه از آن تجربه‌های نابی است که کم پیدا می‌شود. پیش از این از ضرورت به چالش کشیدن بی‌رحمانه‌ی عقاید، تجدید نظر در آن‌ها، با زمانه پیش آمدن، به روز بودن و... به اندازه‌ی کافی گفته شده اما چون به اندازه‌ی کافی شنیده نشده و یا آن‌چنان که باید جدی گرفته نشده، پس بگذارید برای درک ضرورتش یک اعتراف کوچک بکنم؛ اعتراف ‌می‌کنم که اگر از افکار آن آدمی که سالِ پیش، دوسالِ پیش، پنج‌سالِ پیش وده‌سالِ پیش بودم، عکسی می‌داشتم، درست مثل عکس‌های دوران بلوغم قایم‌شان می‌کردم که کسی نبیند! شما چطور؟</description><category>سوفیا</category><author>سوفیا</author><pubDate>Fri, 14 Feb 2020 09:49:01 +0330</pubDate></item><item><title>چرا همیشه مشکل کمبود وقت و انرژی داشتم؟!</title><link>https://virgool.ir/@farzane.khzy/چرا-همیشه-مشکل-کمبود-وقت-و-انرژی-داشتم-wxrkjp3rjmph</link><description>حتما برای شما هم بارها پیش‌آمده که در جایی از زندگی نیاز به تلاش سخت برای حل مشکلی را داشتید اما توان مقابله با آن را در خود نمی‌دیدید و درنتیجه مشکل به قدری بزرگ به نظر می‌آمده که ترجیح دادید به حال خود رهایش کنید! یا در نقش قربانی فرو بروید جوری که انگار کنترل اوضاع از دست  شما خارج شده یا به اشتباه مشکلی که می‌شود حل کرد را پذیرفته‌اید، درست است؟خوشبختانه یا متاسفانه این تحلیل رفتن انرژی و درنتیجه بی‌انگیزگی و ناامیدی فقط مشکل شما نیست. شما تنها نیستید حداقل آمار فروش کتاب‌های انگیزشی که این‌طور می‌گوید!اما چرا این‌گونه است؟طبق تجربه‌ی شخصی من، مهم‌ترین دلیلش این است که ما انرژی روانی محدودی داریم؛ به‌همین‌دلیل باید موقع تقسیم‌کردن آن دقت کنیم و آن را درست بین اولویت های زندگی‌مان بخش‌کنیم. اگر هر کدام از ما در کم‌ترین حالت پنج اولویت داشته‌باشیم، تقسیم کردن انرژی بین آنها باعث‌میشود حتی زمانی که یکی از اولویت‌هایمان احتیاج به صرف انرژی بیش‌تر داشته‌باشد و بخواهیم به اصطلاح روی آن تمرکز کنیم باید موقتا انرژی سایر اولویت‌ها را قرض بگیریم و روی آن بگذاریم! بله متاسفانه تا این حد انرژی ما محدود است. اما سوال مهم این است که چرا گاهی این روند بسیج انرژی روانی یا همان تمرکز خوب کار نمی‌کند؟ انگار که یک جای کار می‌لنگد؛ واقعا مشکل کجاست؟!در مورد خودم باید بگویم که به این نتایج رسیدم: اولا باور نداشتم انرژی‌ام محدود است و کلی اولویت برای خودم تراشیده بودم که از شما چه پنهان بعضی‌هایشان برایم آن‌چنان اولویتی هم نداشتند! پس تا اینجا شد اشتباه در تشخیص اولویت ها که کاش فقط همین بود! مورد دوم و از اولی بدتر این بود که به نظر می‌رسید من خودم را در مسائلی غرق می‌کردم که کاملا می‌دانستم و مطمئن بودم اولویتم نیست! بازبااینحال زمان زیادی را صرف آنها میکردم؛ منظورم همان مسائل پیش پا افتاده است؛ همان اسکرول کردن‌های بی‌هدف اینستاگرام برای ساعت‌ها! وارد شدن در بحثی که هیچ کمکی به رشد شخصی و فکری‌ام نمیکرد و حتی بامزه هم نبود که برای گذران وقت و شادی های سطحی و خوش‌گذرانی هم رویش حساب کنم!  برعکس، حسابی اعصابم را هم خرد میکرد! پس من نه اولویت‌های درستی داشتم و نه حتی به آن‌ها پای‌بند بودم! اما اهمیت دادن به این مسائل غیر مهم و مخرب که وقت‌گیر هم بودند و همچنین عدم‌تعهد به اولویت‌‌های زندگی چه عایدم کرده‌بود؟به طور واضحی انرژی ام را برای مسائل مهمی که توجه به آن‌ها ضروری بود را از دست داده بودم، قدرت تمرکز و بسیج انرژی‌ام در پایین‌ترین سطح خودش قرار داشت و انگیزه و توان کافی برای مواجهه با چالش‌های مهم را از دست داده بودم.اما برای خلاصی از این وضع چه کار باید می‌کردم؟حتما می‌دانید که مهم‌ترین قدم در حل مسئله شناخت خوب آن است. وقتی فهمیدم مشکل کجاست خوشبختانه راه‌حل از دل خودش بیرون آمد.اولین کاری که کردم بازنگری در اولویت‌ها و کاهش واقع‌‌بینانه‌ی آن‌ها بود، اولویت‌هایی مثل سلامت جسم و روان، روابط شخصی و خانوادگی، کار، دوستان، تفریح و استراحت و خلاصه هر اولویتی که داشتم را نوشتم اما این‌بار سعی کردم اولویت‌ها از ده‌تا بیش‌تر نشود، که البته ایده‌آلش پنج الی هفت تاست، سپس تصمیم گرفتم که باید برای هر کدام در روز چقدر زمان بگذارم و چه کارهایی در آن زمان محدود باید بکنم؛ مثلا در مورد اولویت دومم که خانواده است، چه مقدار باید با خانواد وقت بگذرانم و چگونه از این زمان استفاده کنم تا روابط خانوادگی با کیفیتی داشته باشم. یا برای اولویت سلامت جسم که یکی از آیتم‌هایش ورزش کردن است چه‌مقدار ورزش کنم و حتی تعیین اینکه چه ورزشی میخواهم بکنم به‌طور دقیق.وقتی به ترتیب برای هر اولویتم همین‌کار را انجام دادم(منظورم پاسخ به چه‌مقدار و چگونه است) تقریبا همه‌ی ساعت‌های روزم با این اولویت‌ها پر شد و مشکل دوم خودبه‌خود حل شد! چون دیگر وقتی برای کارهای بی‌اهمیت و دغدغه‌های سطحی  نداشتم. درنتیجه تمرکزم به طرز عجیبی بالا رفت، ساعت خوابم که همیشه با آن مشکل داشتم تنظیم شد، حتی به طور غیرمنتظره‌ای اثر مثبت و چشمگیری بر حافظه‌ام داشت و دیگر کارهای مهمم را فراموش نمی‌کردم! البته همه‌ی این‌ها یک‌شبه و راحت به دست نیامد. بارها از برنامه‌ام عقب افتادم اما ناامید نشدم. من البته هنوز هم با ایده‌آل ها فاصله دارم و گاهی رشته‌ی امور از دستم درمی‌رود. اما با‌این‌وجود از همان روزهای اول شروع این برنامه هم می‌توانستم تغییر و بهبود در تمرکز را که نتیجه نظم و برنامه‌ریزی و بها دادن به زمان بود، در زندگی‌ام ببینم.</description><category>سوفیا</category><author>سوفیا</author><pubDate>Wed, 12 Feb 2020 07:41:22 +0330</pubDate></item><item><title>به بهانه‌ی دیدار مجدد آنیستون و پیت در فصل جوایز2020، چه درس‌هایی در مورد خیانت و جدایی و طلاق و رابطه‌ی برد پیت، جنیفر آنیستون و آنجلینا جولی می‌گیریم؟!</title><link>https://virgool.ir/@farzane.khzy/httpsvirgooliofarkhazaee-rfpmrfcyhmre</link><description>تصاویری از خوش و بش برد پیت و جنیفر آنیستون در پشت صحنه‌ی مراسم SAG Awards  توجه رسانه‌ها را به خود جلب کرد. واکنش‌ها زیاد و وسواس‌گونه و باورنکردنی بود! تا حدی که پای متخصصان و تحلیل‌گران زبان بدن هم به ماجرا باز شد! آن هم در بحبوحه‌ی اخبار مهمی مثل ویروس کرونا و معامله‌ی قرن و استیضاح ترامپ! طرفداران اما دو دسته بودند یک عده ذوق‌زده از احتمال به هم برگشتن زوج محبوب و عده‌ای عصبانی و شاکی از جنیفر آنیستون که چرا در برابر همسر سابقی که با خیانتش او را تحقیر کرده، عزت نفس کافی به خرج نمی‌دهد؟! اما این‌که چرا مردم نسبت به این رابطه به قول خودِ برد پیت و جنیفر آنیستون این‌قدر وسواس دارند موضوع این نوشته نیست!  بیایید فقط ببینیم چه درس‌هایی از آن می‌گیریم!  یک نفر چرا خیانت می‌کند و نقش فردی ک به او خیانت شده چیست؟ به هیچ وجه قصد ندارم به روال جوامع سنتی جای ظالم و مظلوم را عوض کنم و تقصیرها را به گردن زن خیانت دیده ماجرا بیندازم! اما از طرفی گاهی داستان خیانت پیچیده‌تر از این حرف‌هاست و شخص خیانت‌دیده هم نقش خودش را فارغ از حرکت غیرمتعهدانه‌ی همسر یا پارتنرش دارد، که چشم بستن بر آن دردی را دوا نمی‌کند، اما با حقیقت ماجرا روبرو شدن می‌تواند به ما لااقل درک درستی از آن‌چه در یک خیانت می‌گذرد بدهد.  میلیون ها مجله در زمان خودش و در تمام این سال ها رفتار زشت  و ضداخلاقی برد پیت و آنجلینا جولی را تقبیح کردند و حالا بد نیست به بهانه‌ی دیدار مجدد و فراتر از دوستانه‌ی این زوج محبوب پیشین ،جور تازه‌ای، فارغ از کلیشه‌های همیشگی خیانت و بی‌تعهدی پیت به زندگی زناشویی‌اش و گناه و تقصیر آنجلینا جولی برای قرار‌گرفتن در میان زندگی زوج محبوب و خوشبخت( در ظاهر!) که کلیشه‌هایی کاملا درست هم هستند به ماجرا نگاه کنیم! به نقش انیستون در جدایی‌اش! در بیش‌تر موارد خیانت وقتی رخ میدهد که پایه‌های رابطه از قبل تا حد زیادی سست شده باشد. این‌که چرا آدم‌ها خیانت می‌کنند پرسشی است که پاسخ سرراستی ندارد چون دلایل مختلفی در پشت اعمال انسان‌هاست که گاهی خود فرد هم از آن بی‌خبر است. اما تئوری‌های مختلفی برای توضیحش وجود دارد؛ مثلا  می‌گویند گاهی فریادی اعتراضی از روی استیصال و برای کمک خواهی است! گاهی برای هیجان و فرار از احساس دل‌مردگی و یک‌نواختی و  برای احساس  دوباره‌ی زنده‌بودن و زندگی است! و گاهی هم در اثر یک خطای شناختی تمام چیزهای خوبی که در شریک زندگی و در پیش چشم هست را نمی‌بیند و فقط به‌دنبال پرکردن خلاهای موجود در رابطه می‌رود و روی نداشته‌ها متمرکز می‌شود! پس اگر ترکیبی از نظرهای گفته شده را قبول کنیم دانستن نکاتی از زندگی جنیفر انیستون ممکن است راه‌گشا باشد! ستاره‌ی فرندز ،معروف است به داشتن لایف‌استایلی آرام که تنها هیجان‌اش مهمانی‌های جورواجور (به سبک اکیپ دوستانش در سریال) است. به حدی که فقط سالی یک مسافرت آن هم به مقصدی تکراری می‌رود! قبول کنید برای فردی در اوج شهرت و ثروت و یک دهه ستاره ی بی‌چون‌و‌چرا بودن یکی از محبوب‌ترین سریال‌های تاریخ تلویزیون، زندگی کسالت‌باری است که متاسفانه آن را تمام و کمال به همسرش هم تحمیل‌ کرده‌بود! از طرف دیگر و از همه مهم‌تر، انیستون علاقه‌ای به داشتن بچه نداشت (در همه ی این سال ها هم ثابت کرد که در تصمیمش جدی بوده) درست برعکس برد پیت! بیایید واقع‌بین باشیم، در یک ازدواج نرمال حق بیش‌تر با طرفی است که بچه می‌خواهد مگر این‌که از قبل به توافق صددرصدی رسیده‌باشند که باز هم‌ در این مورد غیرممکن است چون تصمیم داشتن یا نداشتن بچه تصمیمی است که هر لحظه ممکن است عوض شود پس نمی‌شود رویش حساب کرد.بنابراین پایه‌های رابطه‌ی این دو از قبل تا حد زیادی سست شده بود که وقتی سر و کله‌ی آنجلینا جولی بی‌باک و ریسک‌پذیر و بچه‌دوست با آن سبک زندگی هیجان‌انگیز و چهره و اخلاق  و رفتار دراماتیک! پیدا شد که درست همه‌ی آن چیزهایی بود که جنیفر انیستون آرام، ساده و بی شیله پیله‌ی دوست‌داشتنی ما نبود، آن خیانت و جدایی جنجالی و غم انگیز هم رخ داد.</description><category>سوفیا</category><author>سوفیا</author><pubDate>Fri, 31 Jan 2020 19:18:44 +0330</pubDate></item></channel></rss>