https://virgool.ir/feed/@farzane.doustiمینوشتم ولی نمیتونستم به اشتراک بزارم وقتی به اشتراک گذاشتم بهتر نوشتم حالا عاشق نوشتنم ... بنویسم یا چی ؟!fa2026-11-12 15:43:49https://virgool.ir/images/default-avatar.jpghttps://virgool.ir/@farzane.doustihttps://virgool.ir/@farzane.dousti/یک-مشت-شکلات-سنگی-رنگی-vtikyi4gb49qیک مشت شکلات سنگی رنگی ...سهم من از یک بسته بندی کامل همین یک مشت بود که دخترها برایم آوردند! از همه رنگها و طعم ها ...از بعضی شان دو سه تا ...با عجله گفت : مامان خیلی خوشمزه است .زود باش بخور ببین چه مزه ای میده ! اول زرد رو امتحان کن ...زرد را امتحان کردم ..._چه مزه ای داشت ؟نمیدانستم چه طور برایش بگویم که فقط مزه شکلات داشت ! توی خیالم همه میوه های زرد را به خط کردم .میخواستم یکی از همه بهترش را بگویم تا خوشحالی اش را ببینم .هنوز زبان باز نکرده بودم که گفت :_مامان ... تو هم مزه "خورشید"رو حس کردی ...؟!مبهوت از اینکه با یک شکلات مزه خورشید لای دندان های دخترکم جا خوش کرده نگاهم را به تمامشان گرداندم .حتما ابی اش مزه آسمان ...سبز مزه ی سبزه و قرمز برایش گل بود...حالا دانه دانه شان را مزه مزه میکنم .خورشید را ... زمین را ... آسمان را ... و گاهی چند تایش را با هم ...دختر که داشته باشی ، میان روزمرگی ها ، گاهی برایت یک مشت "زندگی" می آورد ...یک مشت شکلات سنگی رنگی ... #فرزانه_دوستی farzane.doustifarzane.doustiFri, 26 Jun 2020 16:42:00 +0430https://virgool.ir/@farzane.dousti/بی-صدا-دلتنگی-bav3nm5wnksuگفت دلش برای باباجان تنگ شده ، لبخندی زدم و قربان صدقه اش رفتم ! به رسم قول و قرارهای نانوشته ای که همیشه بین ادم بزرگها و بچه هاست ، به قلب کوچکش اطمینان دادم که خیلی زود برای دیدار باباجان میرویم ...انگاری گوشش از این حرفها پر باشد حرفهای بی سر و ته مرا بی جواب گذاشت !سراغ مداد شمعی هایش را گرفت و من مشغول کار، برخاستم و میان آشفته بازار میز تحریر به دنبال مداد شمعی ها میگشتم ! نارنجی و قرمز را زیر صندلی راحتی ! سبز و قهوه ای و زرد را لای کتاب رنگ امیزی پیدا کردیم و سیاه را...سیاه، اما سرجایش بود ...مشت ، مشت ، رنگ روی کاغذ هایش میپاشید و من نمیدانستم دارد برایم از دلتنگی هایش مینویسد ...یک کاغذ روبرویم گذاشت !برایم از یک دستگاه گفت که حتی اسمش را نمیدانست ...میگفت بابا جان ، توی اتاق کوچک پشتی هر وقت تنها میشد برای خودش آهنگ میگذاشت ... از روزهایی برایم گفت که باباجان برایش آهنگ میگذاشت ...دلش ...دل کوچکش واقعا تنگ شده ... برای باباجان ...برای آن دستگاه توی اتاق پشتی ...همه شان را نوشت با چند تا مداد شمعی... حالا من داشتم با چشم هایم میخواندم،دست دلش را ... و حرفهای نانوشته میان نقاشی هایش را ... #فرزانه_دوستیfarzane.doustifarzane.doustiWed, 17 Jun 2020 12:48:31 +0430https://virgool.ir/@farzane.dousti/داستانک-کلاس-پنج-نفره-مان-py0eomdegivoحسن؟.تصمیم کبری رو بخون_آقا اجازه ...چشم آقا_روزی مادر کبری به د...دختر....دخترش ،گفت کبری جان برو کتاب دااااااا...ستانت را بیاور و برایم بخوان ...کبری ،خوش ...حال به سراغ کتابش رفت  ....انگشتانش را زیر خط های کتابش فشار میداد انگاری دستش را روی دم کلمات گذاشته بود تا از جایشان تکان نخورند .صدای چک و چک آب باران که از سقف ترک خورده کلاس مان توی سطل می چکید و دانه های بارانی که راهشان را به داخل پیدا نکرده و آن بیرون خودشان را به پنجره می کوبیدند تا شاید نگاهشان کرده ،دلمان بسوزد به حالشان و پنجره را باز کنیم ....گویی از لابه لای سقف شکست خورده فقط آن قطره هایی پایین می آمدند که حالش را نداشتند توی هوا برقصند و جانش را  هم نداشتند تا خودشان را به شیشه بکوبند .این میان زینب هم گاه گاهی عطسه ای میکرد .راه خانه شان نزدیک نبودو فکر کنم پیاده روی هایش کار دستش داده و سرما خورده بود .بعضی چیزها دست آدمیزاد نبوده و نیست ....مثل خانه زینب که نزدیک جنگل بنا شده بود، آخر آقا کریم مجبور بود نجاری و خانه اش را در کنار هم بسازد .آقا کریم هم دست خودش نبود که نجار باشد و هیچ وقت هم دلش نمیخواست تا پای همسرش سهیلا زیر درختی که می افتاد بماند و حالا زینب مجبور باشد کمک دست آقا کریم باشد .با همه این احوالات ،زینب ، روی نیمکت دوم، با قد بلند و مانتوی سرمه ای رنگش ،با آن مقنعه سفیدو کفش های اسپرت پسرانه اش ، درسخوان کلاس ما شده بود .کاظم فریادزد:_آقا اجازه ....میشه باقیشو ما بخونیم ._آفرین حسن، کافیه پسرم ....حالا تو بخون_ناگهان کبری یادش آمد که دیروز در حیاط ،زیر درخت ،کتابش را می خواند ...به حیاط دوید ،از دور کتابش را دید وخوشحال شد ،وقتی که .....وقتی که ...._نزدیک_ وقتی که نزدیک رفت ،خیلی ناراحت شد ...کاظم خودشیرین و تنها عینکی بین بچه ها بود .سال گذشته وقتی میخواست روخوانی کند ،دیدمش که چشم های درشتش را ریز میکند و کتاب را و گاهی هم سرش را عقب جلو می برد ...گویی فاصله ای را تخمین میزد تا بتواند کلمات را واضح تر ببیند ...دستش را گرفتم و پا به پایش تا شهر رفتم ،کاظم که عینکی شد خودشیرینی هایش هم یک جور دیگر به دلم می نشست .گذاشتم استعدادش را به عنوان مبصر کلاس برایمان عرضه نماید !به صورت سبزه اش با ابروان پیوسته و سر همیشه بی مویش هم می آمد که مبصر باشد.قدش متوسط بود ولی هیکل ورزیده اش باعث می شد همه ازش حساب ببرند ،نیمکت اول را هم که قرق کرده بود .بعد از آن هروقت به قهوه خانه ورودی ده که میرفتم مشهدی مصطفی برایم قلیان ویژه ای را چاق نموده و با یکی از آن استکان های کمر باریکش چای لب دوزی را میهمانم میکرد .وقتی هم که دست توی جیب میکردم دستم را میگرفت و میگفت :چشم های پسرم رو مدیون شما هستیم آقا معلم ...به جایش همسرم را میفرستادم دم خانه شان تا از شریفه بانو تخم مرغ محلی بخرد._آقا ؟ما بریم دستشویی ؟_نمیشه ....نگهش دار تا آخر کلاس چیزی نمونده ._آقا ؟تو رو خدا ....!_برو مراد ...زود اومدیا بچه ...مراد کپل کلاس پنج نفره ما بود .و یک جور هایی بچه پولدار ده !پسر کدخدا بودن زیادی به جانش نشسته و پهنایش را کمی زیاد کرده بود  !!همیشه خدا هم کمر شلوارش را با دو تا کش انداخته بود روی شانه هایش مثل بچه شهری ها ...شکم برآمده و لپ های گلابی شکلش با آن موهای مشکی و فرفری ،از او چهره ای نمکین می ساخت .هیچ شباهتی هم به کدخدا حسین نداشت ....او قد بلند بود و هیکل باریک گونه ای داشت با یک کلاه پشم دار که حتی توی خواب هم سرش را ترک نمی کرد.خاتون بانو هفت هشت سالی بچه اش نمی شد .کدخدا میخواست زن دیگری اختیار کند لیکن خاتون بانو دست به دامان امامزاده شد و خدا مریم را توی دامانشان گذاشت و بعد هم مراد را! مراد را پیش کاظم نشاندم تا به سفارش کدخدا پله های ترقی را دو تا یکی کند !!!ستاره ....دختر ساکت کلاسمان همیشه سرش به کار خودش بود .بغل دست زینب نشسته بود با آن روسری سفید گلدارش و موهایی که مشکی تر از آن را ندیده ام .فرق میانه موهایش و چشم هایی که هم رنگ گیسوانش است .مانتوی سرمه ای شبیه به زینب تن کرده بود ،که هر دو تن پوش هنر دست سارا خانم، خیاط روستای بالایی بود!و کفش هایش ....یک جفت کفش قرمز با دوتا گل بزرگ رویش و پاشنه های کوتاه که توی سرما و گرما و باران و برف فقط همان ها را می پوشید ....آن روز که خانه شان بودم برای عیادت از آقا کمال، بنّای حاذق ده ،که از روی داربست افتاده و پایش را گچ گرفته بود ،ستاره را دیدم که کودک نوپایی رابا چادر نماز مادرش به دوشش بسته و برایش شعر صد دانه یاقوت را میخواند....و تند تند چای می آورد ....پشت بندش هم دارو های پدر را....آقا کمال میگفت از وقتی مادر ستاره سر به دنیا آوردن کودکمان عمرش را به شما داد...و حرفش را با بغضی سخت که معلوم بود گلویش را می سوزاند قورت داد ...زنگ کلاس به صدا در آمده و هنوز مراد دست به آبش تمام نشده بود ...به بچه ها مشق شب دادم و همه شان را دست خدا سپردم ...یکی یکی از کلاس بیرون میرفتند و حالا حسن مانده بود ...کنارش نشسته و دستی به سرش کشیدم لیکن میدانستم هیچ چیز دردش را تسکین نمی دهد ...آخر مگر میشد توی آن روستای کوچک دست تقدیر روی خانواده حسن نشانه برود ....آن هم همان روزی که حسن توی مدرسه بود و داشت برایمان شعر زاغک را از بر میخواند ...دستهایش پشت کمرش ،سر بالا و چشم ها را بسته بود..._زاغکی قالب پنیری دید / به دهن برگرفت و زود پریدبر درختی نشست در راهی /که از آن میگذشت روباهیروبه پرفریب و حیلت ساز /رفت پای درخت و کرد آواز............اینجا بود که خبر آوردند خانه حسن توی آتش سوخته و داغی که روی دلش ماند ....بی هیچ سخنی سرش را لحظاتی روی شانه گذاشتم ،بوسیدمش ،دو سه باری پشت شانه اش زدم و راهی خانه اش کردم ....به درب نرسیده صدایش زدم ...._حسن ،پسرم ،توی زندگی هر کس مشکلاتی وجود داره که شاید تو ندونی ....اما اینو بدون هر کسی که پیش خدا عزیزتر هست درد و رنجش هم بیشتره ...از حالا به بعد به خودت ببال که چشم خدا دنبالته و مرد باش و نزار مشکلات از پا درت بیارن ...._چشم آقا ...سرش را پایین انداخته و راهش را گرفت و رفت ...قد کوتاه و لباس های گشاد تیره اش را همیشه دیده بودم ...و حتی سر گرد و کوچکش و چشمهای روشنش را ... و کفش های اسپرت سفید و چرک مرده با راه راه های آبی اش ....اما کمر خمیده اش را نه ...آن روز قد خمیده اش را دیدم ....آهی کشیدم ،وسایلم را جمع و جور کرده راهی خانه شدم ....باران تند می شد و من قدم هایم را تند تر میکردم ...به خانه رسیدم چکمه های گل آلودم را پشت درب گذاشتم ، یا الله گفته وارد خانه شدم ....سوسن مثل همیشه با روی گشاده به سراغم آمد و خستگی ام را همان جا دم درب گذاشت....دست روی چشمانم گذاشت و تا اتاق امیر علی هدایتم کرد ...پشت اتاق دست از چشمانم برداشت ...._شب پیش باران آمده بود ،کتاب خیس و کثیف شده بود جلد زیبای آن دیگر برق نمیزد .کبری با خود فکری کرد و تصمیمی گرفت .آیا می دانید تصمیم کبری چه بود ؟سرش را برگرداند مرا که دید با صندلی چرخ دارش  به سمتم  آمد .نشستم در آغوشش گرفتم....._بابا تصمیم کبری رو امروز درس دادی ؟_آره بابا_منم خوندمش_آفرین باباو باز بوسیدمش ....اشک های سوسن تمامی نداشت ...خدا به ما امیر علی را بدون پا عطا کرد ومرا هم واداشته بود تا به کودکان هم سن و سالش پرو بال بدهم تا در دنیای بی مروت با بال علم پرواز کنند ...درس امروز ... تصمیم کبری ...پایان #فرزانه_دوستیfarzane.doustifarzane.doustiMon, 25 May 2020 14:59:50 +0430https://virgool.ir/@farzane.dousti/باران-rpcfs82afgbdساعت میدود ... آسمان میبارد ...خانمان گاهی یکباره روشن میشود و بعد غرش آسمان ...میترسم ... من از صدای نهیب آسمان میترسم ... کاش آرام بگیرد ... باران خوب است اما صدای نعره باران گویی صدای گریه زنی است در تنهایی اش ... تنها که باشی هزار بار خودت را سرجایش مینشانی ... خودت را نهیب میزنی ... چشمهایت را وادار میکنی تا خواب ببینند ...نمیشود ... راستی درب های خانمان را هر شب هزار قفل میزنم اما تنها که میشوم تنهایی از هزار قفل درب خانمان هم رد میشود ... شنیده ای برای  یک عاشق یک کنج برای تنهایی هایش کافیست ؟کافیست برای یک عاشق ... کافیست ... #فرزانه_دوستیfarzane.doustifarzane.doustiFri, 22 May 2020 23:46:06 +0430https://virgool.ir/@farzane.dousti/داستانک-روزی-که-مرد-شدم-lfdedoratrqiنانوایی مثل همیشه شلوغ بود و آدم دلش یک جوری میشد وقتی صف های زیگزاگی را تماشا میکرد که انگار آدم ها را یکی در میان کشیده بودند بیرون و دیگر با هزار ترفند هم سرجایشان نمیرفتند ...ده دقیقه ای بود منتظر مانده بودم، مادر سفارش هایش راکرده بود: از کنارخیابون می ری ...حواست به پولا باشه ....نوبتت شد سلام میکنی و میگی حاج بابا مامانم سلام رسوند و گفت یه کیلو آرد هم برامون بکش بی زحمت برای نون شیرین میخوام دستت درد نکنه .هزار بار با خودم تکرار کرده بودم تا بهترین عبارت ها را برای گفتن سفارشات مادرم پیدا کنم، آفتاب تابستان هم مغزم را نشانه رفته بود و بوی نان هم که دیگر غش دلم را بیشتر میکرد ....دو نفر مانده بود تا نوبت من تازه به دوران رسیده نیم وجبی .!یک نفر از صف مردها  و یک نفر هم پیرزن غرغرو زن مشهدی عباس بقال سر کوچه مان ...دکان بقالی اش را از بر بودم حتی میدانستم بیسکوییت های رنگی اش را کجا میگذارد آدامس های خرس نشانش را و حتی پیراشکی های برشته و شیرینش را هم میدانستم چند روز یک بار می آورد!همیشه از زیر خرت و پرت های جلوی دخلش یک شکلات سفت و انگار آب خورده ای را هم کنار خریدهای نیم وجبی ها ی مثل من میگذاشت که خوشحالمان کند .خودش مهربان بود اما زنش زبان تند و تیزی داشت .نوبتش شده بود، با کلی زیر لبی :که این نون سوخته ها رو نده به مردم، این نونش کوچیکه اون، که توی تنوره رو بده، ای بابا یخ کردن نونا اینا دیگه بیاتن خوردنی نیستن و.....نان هایش را که فقط سه تا بود گرفت و رفت ! نوبت من بود و انگار برای سخنرانی بزرگی فراخوانده شده بودم بادی به غبغب انداختم و گفتم سلام حاج بابا! اجازه ،خودم 8 تا نون میخوام مامانمم سلام رسوندو گفت بی زحمت از اون آرد خوشمزه ها یه کیلو بکش بده برای نون شیرین میخواد! اینو مامانم نگفته ولی اجازه !آرد شیرین بده حاج بابا اون سری شیرین شیرین نبودن!حاج بابا  فقط به حرفهایم میخندید و برایم آرد را کیلو کرده بود و نان هایم را چون قدم نمی رسید داخل زنبیل بی دسته ام هل میداد .مرا به یاد پدر بزرگم می انداخت همیشه وقتی حرف میزدم میخندید ...نه از آن خنده ها که آدم به قد و هیکلش بر بخورد و پیشانی اش را چروک کند! از آن خنده ها که یعنی یک جوری به آدم میگوید بگو باز هم بگو و آدم هی تند تند حرفهایش را سر هم میبندد و میگوید تا بازهم مایه لبخند این جور آدم ها باشد ....نان ها را دستم داد پولش را دادم دو تا سکه ده تومانی را به دستم داد گفت پسر خوب بقیه پولتو گم نکنیا !این کار را از حفظ بودم باید باقی اش را کف دستان مادرم میگذاشتم اما آن روز شیطنتم گل کرد و مسیرم را با همان زنبیل بی دسته و بار سنگینم به سر کوچه و بقالی مشهدی عباس کج کردم ...یکی از ده تومنی ها را گذاشتم گوشه کش تمبانم و آن یکی را دادم به مشتی .گفتم هر چی اندازه این پوله میشه بده مشتی عباس .اخمهایش را در هم کشید عینکش را زد ...همیشه لفتش میداد ...._خب این ده تومنه....یه بیسکوییت رنگی میدم بهت با یه آدامس جدید ...اینا تازه اومدن علی آقا ....بهشون میگن فوتبال نشان ....آدامس فوتبال نشان آمده بود و مرا وا میداشت تا آن یکی ده تومانی گوشه کش تمبانم را هم بکوبانم روی میز ویترنش و بگویم همه اش را از این ها بده! اما یادم آمد تمام پول مادر برای آن هفته همین بود ....حقوق پدر را با تاخیر داده بودند، مگر چقدر میگرفت؟ رفتگر شهرداری بود و دستمزدش ناچیز ...خیلی زود خودم را جمع و جور کردم و به همان بیسکوییت رنگی و یک دانه آدامس فوتبال نشان قانع شدم! زنبیل نان ها سنگین بود بادودست آن را گرفته بودم.صدای خرت خرت دمپایی هایم روی زمین یک طرف و کف زنبیل هم مدام با اینکه سعی در بالا آوردنش داشتم باز هم هرازگاهی ول میشد و چند ثانیه ای را مهمان زمین و سنگ و کلوخ هایش بود ...به خانه که رسیدم با سوال جواب های مادر از اینکه باقیمانده پول نان را چه کردم کتک مفصلی خوردم و تازه فهمیدم کش تمبانمان هم به بیچارگی ما دامن زده و برای نگه داشتن آن یکی ده تومانی امانت دار خوبی نبود ....یک فصل کتک اول را با جان و دل خریدار بودم، و به شیرینی بیسکویت رنگی و لذت آدامس فوتبال نشانم بخشیدمشان! و اما فصل دوم کتکی که خوردم حکایت آش نخورده و دهان سوخته بود ...خلاصه آن شب را با درد به صبح رساندم تا یادم بماند ادای بچه زرنگ ها را درآوردن تاوان دارد! آخر بچه تو که بار اولت بود باید اول زیر دسته ی حسن میشدی تا حسابی چم و خمش را یادت میداد بعد تنت را به کشیده و دمپایی های مادر میسپردی...خورشید بالا آمده و از حد سپیده صبح بالا تر رفته بود و بگی نگی نزدیک ظهرشده بود ....برخاستم و ضعف دلم مرا به آشپز خانه کشاند ....نزدیکی های درب آشپز خانه صدای صحبت پدر و مادر دلم را آشوب کرد ....پدرم درمانده میگفت : زهره میدونم درد زانو، امونتو بریده ...خودمو که جات میذارم خجالت زده میشم به مولا ...اما یک هفته ای از اون دمکرده صغری خانم دم کن و بخور تا اذیت نشی قول میدم اون هفته اول تو رو ببرم دکتر ...باشه ؟راضی شدی ؟صدای مادر نمی آمد اما میتوانستم چهره اش را مجسم کنم ...سرش را کج کرده بود ....به قالی زل زده، با سر انگشت هایش پرزهای قالیمان را جمع میکرد و گلوله میکرد کف دستش،کار همیشگی اش بود وقتی غصه میخورد یا میخواست برای بابا ناز کند همین کار را میکرد ...چند لحظه بعد با صدای بابا که پاشو زن پاشو یه چای بیار برام خدا کریمه، چند قدم خودم را عقب تر کشاندم و انگار نه انگار تا آن زمان آنجا بودم! خودم را به کوچه علی چپ زدم و مثلا داشتم خودم را به آشپزخانه میرساندم تا لقمه نانی را حواله حلقوم همیشه بازم کنم ...اما در دلم آشوب بود! من هم مرد خانه بودم ...مگر هشت ساله مرد حساب نمیشود ؟مرد بودم دیگر ....خودم زنبیل به آن سنگینی را هفته ای دوبار با خودم میکشیدم از نانوایی حاج بابا تا خانمان ...خودم آن روز که حسن تایرش را هل داده بود تا به عمد بخورد به دختر همسایه شان تا از گریه اش بخندد ، یک حالی شده بودم رگ هایم ورم کرده بودند عین بابا وقتی مامانم تارمویش از بال چادرش بیرون میزد ...خودم رفتم و اخم هایم را درهم کشیدم و گفتم : به مولا بار آخرت باشه حسن گفتم بدونی !!!و آن وقت کتکش را از حسن و دارو دسته اش خورده ،لباس هایم خاکی شدند، بعد هم مادر گوشم را پیچانده بودکه خدا خیرت بده بچه من میشورم تو کثیف کن !این ها فقط از مردها بر می آمد ....فکر هایم را کرده بودم ....باید تلافی آن ده تومان خورده و آن ده تومان آش نخورده را در می آوردم ....فرهاد پسر همسایه پشتی مان بود از آن پسرهای دوسال مانده که نه ،چند سال مانده محله مان ....قد بلند و کشیده با نیمچه سبیل و عینک ته استکانی ...عاشق عکس های کارتی بود که باهاشان بازی میکردیم و تا آن زمان کلکسیون عکس های من کاملترین کلکسیون بود و این افتخاری بود بس عظیم برای پسر اکبر رفتگر که ارشد باشد برای هم سن و سالهایش !!بچه ها گفته بودند چشمش کارت هایم را گرفته، تنها تفریح و افتخارم همین بود !چاره ای نداشتم ... قدم هایم را سر به زیر و با صلابت بر داشتم ...کارت ها را توی جیب شلوار گشادم قایم کرده بودم ..به در خانشان که رسیدم کلون در را چند بار به در کوفتم ننه اش آمد پیر بود گوش هایش هم سنگین ...گفتم فرهادو میخوام ...گردی چشمهایش نشان نشنیدن بود ...این بار با صدای بلندتر و خیلی بلندتر گفتم فرهااااااادو میخوام ننه ...فرهاد لق و لق هیکلش را از پله ها پایین کشاند و انگار ننه اش آنجا فقط می ایستاد تا مشتریان فرهاد صدایشان را امتحان کنند و فرهاد خودش بشنود و بیاید و ننه هم همانطور که آمده بود برگردد توی اتاقش پای دار قالی ..._چی شده بچه ؟از این ورا ؟_عکس کارتی میخری ؟_مال خودتو؟_آره پس کی ؟خوردم به خنسی !مایه خوب بهم بدی میفروشمشون بهت !نمیخواستم بفهمد که چقدر دردم آمده بود که قرار بود ازشان جدا بشوم.._سی تومن میدم همشو یه جا میخرم ..._سی و پنج تومن آخرشه ...نمیخری برم ؟_سگ خور ...بیا این پنج تومنم روش ...اول بده بیاد کارتا رو چک کنم ..._بیا ...کلک تو کارم نیس...خلاصه اینکه برق چشمان فرهاد بابت داشتن آن افتخارات کمرم را شکست ...پول ها را برداشتم...به خانه که رسیدم مادر را دیدم که دارد روغن مالی میکند زانوانش را ...مثل یک مرد کنارش نشستم ....زیر چشمی نگاهم کرد و گفت باز چه گندی زدی بچه ؟اصلا غرورم را یک جورهایی چماله کرد !!!خودم را نباختم و گفتم ...این پولو بگیر این نتیجه یه عمر زحمتمه ها...میخوام باش بری دکتر ...به بابا بگو وقتی میره کوچه خیابونا رو جارو بکشه خیالش راحت یه مردمواظبتونه ...پس گردنی ننه از همیشه محکم تر بود دردم گرفت بی هیچ توضیح اضافه ای دستانم را روی سرم حایل کردم و گفتم بخدا عکس کارتیامو به فرهاد فروختم ...و مادر که بیشتر از هر کسی میدانست چقدر دوستشان داشتم خشکش زد ...دوباره نشست و انگار از کتک زدنم دلخور نباشد اخمایش را هم باز نکرد و زانویش را دوباره چرب میکرد .. کنارش که نشستم دیدم گوشه چشمش اشک کوچکی خانه گرفته بود ...غرور مردانه ای گرفته بودم سبیل هایم ناگهان در خیالم روی صورتم نقش می انداخت و دستان پینه بسته ام روی دستان پدرم را کم میکرد!.آخر نان بازویم را میخورم ..توی همین افکار غرق بودم که مادر را دیگر ندیدم سر برگرداندم ،رفت توی اتاق و شروع کرد به جمع کردن پرز های قالی بینوامان ...#فرزانه دوستیfarzane.doustifarzane.doustiThu, 21 May 2020 20:41:09 +0430https://virgool.ir/@farzane.dousti/منِ-همه-چیز-تمام-jbir7bg5xiakمیدانی گاهی یک کوه میشوم سرسخت و پردرد ... گاهی یک درخت، شاخه هایم رو به آسمان، گاهی یک برگ میشوم در پاییز ... آنقدر خشک که دیگر تاب نمی آورم. تکه هایم به دست باد ... گاهی یک ستاره، با انگشت نشانم میدهند و گاهی خورشید، سوزاننده تر حتی ...گاهی ماه میشوم ... آن هم یک هلال ... نیمه ام گم میشود ... گاهی گل میدهم همچون گلدان گوشه باغچه مان ...اما گاهی....ابر میشوم ... غصه ام که میشود ...دلتنگی که خوره میشود به جانم ، میبارم ... دست خودم نیست جانم ... میدانی ... یک کوه بودن، یک درخت ، یک خورشید، ماه و ستاره بودن ، گاهی گلی برای یک گلدان شدن، قدرت جانم را میچلاند ... وقتی ابر میشوم بگذار ببارم ... میدانی ... تو از باران اشک هایم میگریزی ...اما من یک چشمه خواهم شد ... #فرزانه_دوستیfarzane.doustifarzane.doustiWed, 20 May 2020 15:29:11 +0430https://virgool.ir/@farzane.dousti/سقف-خانه-پدری-qyofv8t6h59nاینجا سقف همان خانه ایست که من گاهی دور از چشم مادر گریزی میزدم تا همان شیطانی را ببینم که همیشه میگفت اگر این بالا باشم مرا هل می دهد!اینجا سقف همان خانه ایست که هر بار به بهانه پارو کردن برف هایی که ارمغان زمستانش بود به دنبال پدرم روانه میشدم تا دنیای بیرون از خانه مان را از جایی بالاتر برانداز کنم .اینجا همان جاییست که میان رقص خورشید تابستان ، قیر های ذوب شده اش به کفش هامان می چسبید و مادرم هزار بار زیر لب غرو لندمان میکرد!دندان های شیری ام لای همین دیوار ها جا خوش کردند و راستی چقدر دلم برای دندان های شیری ام تنگ شده ..حال درخت گردوی همسایه را هم پرسیدم، همان درختی که هر سال برگ هایش را پخش حیاطمان میکرد و مادرم جارو به دست،سرما و گرما را به جان میخرید تا جمع و جورشان کند.اعتراضی نمیکرد و میگفت همسایه، حرمت دارد ...یاد کفش هاو لباس هایی که چند روز زیر بالشمان قایمشان میکردیم تا سال نو بشود،بخیر ...امسال تمام خانه پدری را زیر و رو کردم ، سال دیگر شاید دلم برای همین امسال هم تنگ شود ...#فرزانه_دوستی farzane.doustifarzane.doustiTue, 19 May 2020 15:19:02 +0430https://virgool.ir/@farzane.dousti/داستانکثمین-قسمت-دوم-wmugykmi4kemمن با آن سن و سالم برای عشق کوچک بودم اما میدانستم امیر ارسلان 20 ساله خوب معنی عشق را تفسیر میکند ...پدرم تفنگ شکاری اش را برداشت قطار فشنگ هایش را بر کمر بسته و پیش از آنکه با برادرش برای کوهستان گردی و شکار برود مرا نزد خودش خواند ،دستی روی سرم کشید:_امیر ارسلان مرد زندگیه بابا ...عموت میگه رفته جبهه ...مراسم عقد رو  تا یک ماه دیگه عقب بندازیم ...دوباره دستش را روی سرم کشید و دور شد .فرقی برایم نمیکرد ...تا یک ماه دیگر را هم میتوانستم توی خانه پدری بمانم .جیران تنها دلگرمی و رازدار هر روزه ام می آمد و من نگران نبودم و هر روز سر زنده تر از دیروز ... اما نگاه نگران جیران که اندازه یک سال بیشتر از من حالی اش می شد برایم سوال بود ....یک ماه تمام شد....حتی توی این یک ماه هم هیچ خبری نبود .... ماه دوم ....ماه سوم ....من تازه دلم داشت آشوب می شد ....حالا شش ماه را هم رد کرده بود نیامدنش ....عمو شیرخان پیرتر از همیشه به نظرم می آمد ....آن ها هم که از میدان های جنگ بازمیگشتند خبری را نمی آوردند تا قرص بشود دل عروس 14 ساله ی نشان شده و بی خبر از عشق ....امروز که چشم گشودم دیگر نگاهم آفتاب پشت سیاه چادرمان را ندیده بود . نمیتوانستم برخیزم تا خمیرمان ترش نشود یا لباس هایمان آبی به سر و گوششان بزنند! نمی خواستم برخیزم تا آتش هیزم ها را کم کنم تا غذایمان به دل بپزد ...و حالا این بار عبدالله بود که شانه هایم را تکان میداد...._ثمین....خواهر من پاشو ... دلم سفره صبحانه ی هنر دست تورو میخواد ...باید برم ....پاشو!نای سخن گفتنم نبود .برخاستم ....یک فنجان چای ...یک تکه پنیر ....یک دست نان فتیر ...._پس قندش کو ثمین جان ؟قندان را فراموش کرده بود ...بی هیچ سخنی قندان نیمه پر را میان سفره اش نشاندم ...گلرخ ،زن عمو ،فریدون،سهراب ،ستاره و عمو شیرخان می آمدند .همه شان بودند ولی امیر ارسلان را میانشان نمی دیدم !خوش و بش هاشان انگاری تمامی نداشت .با چشم هایم لب هاشان را می پاییدم ._چه خبر از ارسلان؟_هیچ خبری ازش نبود میون شهدا ....امروز عصر اسرا هم برمیگردن .دلم روشنه شاید میونشون باشه .بچه ها رو اومدم بزارم اینجا داداش .میخوام باهام بیای بریم دنبال پسرم میون اسرا ._چشم داداش میام ....قدم بچه هاتم رو چشم هامونه .مهتاب ؟خونه رو آماده کن.انشالا با ارسلان برمیگردیم ...نگاهش را سمت من برگرداند لبخندش را با لبخندی تصنعی پاسخ دادم .آن روز همه خوشحال بودند اما من دیگر .....شب هنگام فرارسید و صبح فردایشمسافرهایمان می آمدند اما فقط دوتا بودند ...پدرم و برادرش ....و حالا دیگر اطمینان یافته بودم که من میان 14 سالگی ام گم شده ام ....قبر خالی ای که نشانم دادند و نام و نشانی که رویش نقش انداخت گواه این واقعیت بود ...منِ 14 ساله اکنون 14 سال دیگر را هم منتظر مانده ام ...دوباره لبخند هایم روی لبانم نشسته ، دیگر کوچ نمی کنیم ، دیگر خانه مان سیاه نیست، سقف دارد ...حیاط خانمان کوچک ولی همان گل ها میانش نشسته که توی حیاط سیاه چادرهامان هم بود ....حالا که خوب نگاه میکنم ،موهایم یکی در میان سفید هم شده اند انگاری ...دستی به سر و گوش خانه مان می کشم .جاروی خانه ...آب و جاروی حیاط ...قالی هم رفیق قدیمی ام شده .از آن زمان که جیران را به آن پسر شهرنشین شوهر داده بودند و عبدالله و کریم هم صاحب خانه و خانواده شدند و پدر هم آسمان را به زمین خاکی و آدم هایش ترجیح داده بود، دلم را به رج های قالی و گلیم هایم خوش کردم ....آقای میانسال و موقری هم تازگی ها میخواست نامش برود توی سه جلدم و بروم خانه اش را آب و جارو کنم تا از سرکار بیاید و مادر بشوم و بقیه موهایم را آنجا سفید کنم ....حیف نمی دانست دلم پیش گم شده ام گیر است .. از آن موقع که خواب ارسلان را دیده بودم که دستهایش را گشوده بود و میان من و بقیه آدم ها خط و نشان کشیده بود،جواب ردم را قاطعانه تر به زبان آوردم ....و حالا من بودم و مادر ...نان و خمیر....بوی قرمه سبزی توی خانه مان وقتی عبدالله و کریم و فرزندانشان می آمدند و جای خالی امیر ارسلان ...قلبِ آرام .....لبخند رضایت ...و همه نگاه امیر ارسلان که انتظارم را می کشد ...*پایان * بر اساس زندگینامه واقعی farzane.doustifarzane.doustiMon, 18 May 2020 22:55:11 +0430https://virgool.ir/@farzane.dousti/داستانکثمین-قسمت-اول-as0phahtdybxمثل هر روز چشمانم را که باز کردم خورشید، همان جای همیشگی اش ،از سوراخ سیاه چادرمان خودش را نشانم میداد...برخواستم ،موهای مجعدو مشکی ام را با شانه ی توی صندوقچه وسایل مرتب کردم .برنامه هر روزه ام را از بر بودم و دوستش داشتم .قد بلندی نداشتم ...چاق که نه، ولی مثل دخترهای لاغر مردنی ایل هم نبودم ! توی مراسمات رسمی ایلمان ،لباس های محلی مان را بر تن میکردیم با دوسه تا دامن پرچین و تاب که همه شان را روی هم میپوشیدیم و پیراهن بلند و باریک و روسری های پر از پولک و یک دستمال سر... اما آن وقت هایی که مراسمی نبود و توی حال و هوای کار و از اینجا به آنجا کوچ کردن هایمان بودیم ، همان یک دامن راسته بلند و کم چین که تا نوک پایمان می رسید و بلوزهای گل دار و روسری ساده سرخ رنگ با خالهای سفید را برازنده قد وقامتمان میکردیم .سر از سیاه خانمان بیرون آوردم...سوز صبح گاهی ،آفتاب تازه بالا آمده ،صدای پرندگان ساکن کوهستان نزدیک محل زندگیمان،گل و سبزه های اطراف چادرمان،گویی همه شان پچ پچ می کردندتا مارا از تنهایی مان در بیاورند ...بغیر از  من،مادر ،پدر،عبدالله و کریم هم این حال و هوا را هر روز تجربه میکردند و همسایه هامان که حالا دیگر مردهای کوچکشان یکی یکی از خانه بیرون می آمدند تا برای چرای گله گوسفند هایشان به صحرا بروند.صبحانه عبدالله را آماده کردم ...یک استکان چای، یک تکه پنیر و قندان پر از قند با یک دست نان فتیر....عادت داشت با چهار پنج تا حبه قند چاییش را شیرین میل کند ...عبدالله را روانه صحرا کردم .پشت بندش کریم را با هزار ترفند از فریاد تا تکان های شدید و بی وقفه از میان لحاف سنگین و رختخواب گرم و نرمش بیرون کشیدم .مادر پیش از بیدار شدن همه مان برای جمع آوری هیزم و آتش چای و طعام ظهرگانه با نازخاتون بانو و زن دایی مان مارال،به باغ پشت تپه رفته بودند .این موقع از سال که میشد پدر و مردهای ایل برای فروش پشم گوسفندهاشان به نزدیک ترین شهر یا روستا میرفتند .حالا دیگر کریم هم در حالی که یک زانویش را تکیه گاه دستش کرده بود و هر از گاهی هم بینی اش را بالا می کشید پای سفره صبحانه بود ...سرم به کار خودم گرم شده بود و با صدای ملایمی زمزمه کردم :_یکی زیر یکی رو .زرد دوتا مشکی چهار تا زرد دو تا مشکی یکی ...کریم غذاتو بخور امروز برات یه کاری دارم ...سه تا قرمزپنج تا سبز ....میخوام بری دنبال جیران بیاریش اینجا یکم کمک دستم باشه زودتر گلیمو تموم کنم تا پنج شنبه مهمونا که میان پول فروش گلیم تو دستمون باشه .کریم : باشه ...کار دیگه ای نداری ؟_نه برو در پناه خداو همینطوری پایش را بالا آورده بود و پشت گیوه هایش را بالا می کشید .صدای یا علیِ کریم، آخرین صدایی بود که توی چادر طنین انداخت .عمو شیرخان اسمم را برده بود برای امیر ارسلان، و حالا پنج شنبه شب نشانش را می آوردند برایم .امیر ارسلان تنها پسر عموشیرخان که موهایش را همیشه رو به بالا شانه میزندولباس هایش همیشه مرتب است، و بهتر است بگویم تنها پسرعموی سر به زیرمان است !_ثمین ....ثمین ...._بله مادر_پاشو بیاکمک دستم باش .غذای ظهر پدرت و بچه ها دیر میشه .خیلی زود نزدیک آتش بودم و در حال اضافه کردن هیزم تا آتشش سر به آسمان بکشد و برای جوش آوردن آب داخل دیگ کوتاهی نکند .سوزش گونه های آفتاب سوخته ام با حرارت آتش بیشتر می شد .مادر آن طرف تر در حال تکان دادن مشک بود.آنقدر با جدیت کارهایش را پیش میبرد که گویی هیچ کار دیگری توی این دنیا نداشته و ندارد ...دیگ روی آتش بود و داشت جوش می آمد که جیران را با آن قد و بالای بلندش موهای خرمایی و لخت که همیشه قسمتی از آن ها از گوشه روسری سبز رنگش بیرون می افتاد دیدم .دختر خاله بود لیکن جای خواهر نداشته ام را پر میکرد برایم .نزدیک تر شددویدم بغلش کردم و اینقدر میان دو بازو فشارش دادم که گویی از دیروز تا حالا برایمان به قد سال ها گذشته بود.حالا دیگر دو نفره داشتیم آش ظهر را حاضر میکردیم .دو سه باری انگشت هایمان را توی مشک ماست زدیم و به صورت های آفتاب سوخته مان کشیدیم .سوزشش را کم میکرد .جیران یک سالی از من بزرگتر بود و هراز گاهی هم برایم پند و اندرزهای مادرانه ای داشت که اگر همان ها را از مادر می شنیدم انگاری بدنم آتش میگرفت و شاید حرف دیگری را میان حرف های مادر می آوردم تا یادش برود .آش حاضر شده بود و پدر هم توی سیاه چادر خستگی اش را در میکرد .آتش هیزم ها را کم کردیم .دست هامان را گره زدیم .روی تکه سنگ بزرگی که کمی آنطرف تر چادرمان جا خوش کرده بود نشستیم ...._ثمین ؟امیر ارسلانو دوست داری ؟_نمیدونم ..._از گلرخ شنیدم که امیر تو رو خیلی پسندیده .لبخند شیطنت آمیزی زد و دوباره یکدیگر را به آغوش کشیدیم ...آن روز تا شب با همیاری جیران گلیم را به آخر رساندیم و پدر هم سپیده صبح برخواست تا برای فروشش اقدام کند .لباس هایم را چند باری مرتب کرده بودم صورتم را توی آینه کوچک آویزان روی دار چادرمان وارسی کردم...صدای خوش و بش مردان و زنان بیرون از سیاه چادر نشان از آمدنشان بود .ضربان قلبم تند تند میزد.مادر از صبح دل این دختر 14 ساله را توی دستش گرفته بود و مدام میگفت حواست باشد ....آخر حواسم به چه چیزی میتوانست باشد...ورودشان به سیاه خانه مرا به آن واداشت که راه گریزی بیابم تا از آن مهلکه دور شوم ....امیر ارسلان ..! او حتی چشمانش را قد نیم نگاهی به من ارزانی نداشت ...کتری سیاه و دود گرفته روی آتش را با تکه پارچه ای برداشتم دانه دانه استکان های چایی را پر میکردم.سکه و سامانی به سینی چای دادم و به دستان کریم سپردمش تا چایی گردانی کند .و خودم هم کنار آتش منتطر سینی خالی بودم و همزمان غداهایمان را نگاهی می انداختم و نمکشان را مز مزه میکردم تا مبادا کم و کاستی داشته باشد .صدای جیر جیرک ها هم با تاریک شدن هوا میهمان گوش هایم شده بود ...سفره و اسبابش حاضر و آماده بود .مادر پلو را توی بشقاب ها میکشید و من رویشان خورش میریختم و یکی یکی روانه سفره شان میکردیم .خیلی زود دستانم توی دستان زن عمو بود با یک انگشتر نشان .روسری ِسرم را هم تعویض کردند تا گیسوانم پناه سرپوشی بشود به دل همسری که قرار بود سر سپرده بشوم به مهرش ...آن شب که هیچ ،شب های بعد از آن را هم بی هیچ دغدغه ای به صبح رساندم !پخت و پز غذا و نان ...راهی کردن عبدالله و کریم ...شستن رخت های چرک با آب سرد چشمه ...  و غبار روبی از چهره چادر سیه قامتمان ....و آخر سر هم دستانم را چند رج روی قالی تازه دار شده ام میگرداندم ...و اینجا تنها جایی بودکه امیر را به خاطر می آوردم ....صدای باران بهاری برایم یادآور کودک نوپایی بود که با چشم زخمی اشک ها و فریادهایش را حواله مان میکرد و با قربان صدقه ای آفتابی میشد و حالا انگاری لبخندش جان آدمی رازندگی می بخشید ...رگبار آنروز هم روانه زمین شده بود و این در حالی بود که دستانم برای بافتن قالی تند تر از ذهن و قلبم کار میکرد .عمو شیرخان هم آمده بود و توی گوش پدر پچ پچ میکرد...سیمای پدر نشان از حال آشفته درونش میداد ...farzane.doustifarzane.doustiMon, 18 May 2020 18:58:46 +0430https://virgool.ir/@farzane.dousti/داستانک-نیمروز-زمستانی-اکبر-آقا-yyqipthfdy3jگوشه اتاق نشیمن روی یک حصیر با دوتا متکای گرد ،لم داده و صدای تلویزیون را تا آخر پیچانده بودم....دم دم های عید بود و خانم خانه تمام فرش ها را توی حیاط خانمان به چوب کشیده بود....یک سینی با یک استکان و نعلبکی با قندان فلزی روبرویم گذاشته بود با یک فلاسک چای که دیگر صدایشان نزنم که بیایند برایم چای بیاورند ....خانه بدون فرش بود و حتی بدون پرده هایی که تا وقتی بودند قدرشان را نمیداستم ....حالا میفهمیدم آفتاب اسفند ماه از پشت پنجره هامان چقدر میتواند چشمهایم را بیازارد ....صدای دختر ها از داخل حیاط خانه و بازیگوشی هایشان برای کمک به مادر هم گوشم را کر کرده بود و رگ غیرتم را میجنباندو وسوسه ام میکرد که بروم گوشهایشان را بتابانم که صدایتان را عالم و آدم شنیدند ...چهار تا حرف هم پشت بندش به خانم خانه بزنم که زن ! آب کمتر بریز ...هر چی سگ دو میزنم تو یه شبه بریز دم آب ....مگه عید با بقیه روزا چه فرقی داره ....و دلم که خنک بشود ،بیایم و قوطی تلویزیون را زیر و رو کنم تا شاید باز هم خبری از گوشه کنار جهان بشنوم و به همه شان بد و بیراه بگویم ....نگاهی به خودم انداختم !حالش را نداشتم تکان بخورم ....صدایم را توی گلویم انداختم :_خانم ؟این تلفن کجاست ....زهره دختر کوچکم بود با پاچه های بالازده و موهای طلایی رنگ ژولیده اش آمد و گفت :مامان میگه رو طاقچه اون بالا ..مامان میگه برای چی میخوای؟_برو بگو میخوام زنگ بزنم لیلا خانوم همسایه...شاید زحمت بکشه بیاد یه لقمه نون بیاره کوفت کنم .زهره که پیغامم را رساند پنج دقیقه ای نشد که دیدم خانم خانه آمد . شلوارش خیس شده بود چادرش را از کمرش باز میکرد و زیر لبی غر میزد ...._درکم نمیکنی ....کمرم شکست از بس شستم و...سفره را انداخت و دو پاره نان گذاشت میانش ....کاسه آبگوشت و یک پیاز ....تنگ دوغ و ظرف سبزی با تربچه هایش ....برای داشتن زنم به خودم میبالیدم ....از همان اول هم کد بانو بود ....دوباره به حیاط رفت و دوباره صدای آب و.....نشان از این بود که تنهایی باید غذایم را نوش جان کنم ....غذا که از حلقومم پایین میرفت انگاری کرکره چشمهایم را هم پایین می کشید ...غدا تمام شده بود و ناچار ،خودم سفره را با هزار زحمت جمع و جورش کردم .یکی از آن پشتی های گرد را زیر سرم گذاشتم و پاهایم را هم انداختم روی هم و دستهایم را هم روی سینه ام چفت کردم...عجیب بود ....خوابم پریده بود ...هر طرفی هم که لم میدادم باز هم چاره ای نمی شد ...توی فکر فرو رفتم :یادش بخیر .... آن روزها آقای خدابیامرزم همیشه میگفت مرد وقتی فحش میدهد دارد ابزار علاقه میکند !!!!و تا میتوانست ننه ام را به فحش می بست و ننه بیچاره هم ذوق میکرد و بیشتر برایش زنیت به خرج میداد!!اما از حق نگذریم من آن قدر ها هم ابراز علاقه نمیکردم به خانم خانه !!!!خانم خانه که میگویم همان خورشید خانم است ....توی زبانم نمیچرخید اسمش را بگویم ...از همان روزهای اول عادت کرده بودم بگویم خانم خانه ....از همان روزها که جوانتر بودم و شکمم اینقدر ها خودنمایی نمیکرد و موهایم هم  هنوز میانه های سرم را خالی نکرده بودند ....نه اینکه اسمش را دوست نداشته باشم ...خیلی دوستش داشتم ...اما بار اولی که خواستم صدایش بزنم تا چای بعد ازظهرم را بیاورد اسمش را اینطوری صدا زده بودم و حالا عادتم شده بود....بیچاره خورشید خانم ! آن روزها که جوانتر بود و پهلو هایش اینقدر نامیزان نشده بود و گیس هایش هم سفید سیاه نبود ،میان هر موقعیتی که پیش می آمد گره روسری گلدارش را سفت میکرد و با کلی ترس و خجالت میگفت اکبر آقا !....میگم این همسایه هست اسمش لیلا خانومه شوهرش اینقدر قشنگ صداش میزنه لیلا ! _خب !که چی ؟_هیچی .....گفتم کاشکی اسم منم لیلا بود.....و با سکوت من و چرخاندن سیگارم لای انگشتهایم همان جا تمام میشد حرفهایش ....نمیدانم چرا فکر میکرد دوستش ندارم ....دست خودم نبود خون آقاجان توی رگهایم بود !دوستش داشتم ....هم خودش را ....هم غر و لند هایش را ....آخر برایم شش تا قد ونیم قد هم  آورده بود ....چهارتایشان را جارو به دست زاییده بود و دو تایشان هم عصای کور و پیری هایم بودند ...پسر بزرگمان سرباز بود و دومی هم خانمی شده بود و حالا دانشگاه هم میرفت ....سومی و چهارمی هم مثل سیب از وسط دونیم شده حالا نمیدانم چندم دبیرستان بودند ....پنجمی هم با کلی نذر و نیاز و گریه و زاری شده بود کاکل به سر که کلاس سویمان بود  ....و زهره هم با آن دندان های موش خورده و یکی در میانش تازه ذوق کلاس اولش را میکردیم....خدا را شکر ....خدا همه جوره نعمت هایش را بهمان ارزانی داشته بود !برخاستم .... کش پیژامه ام را بالاتر آوردم و ولش کردم روی شکمم ...جلوی درب ایوان یک دستم را به چهارچوب در تکیه دادم و آن یکی را به کمرم چسباندم و با نگاهم همه شان را از نظر گذراندم ....خانم خانه و بچه ها را ....هوا هم هنوز سوز زمستان را داشت ولی بوی بهاری اش هم حالم را متحول میکرد ....جوری که خودم را هم به آن راه زده باشم گفتم :_خورشید خانم .....جوابی نشنیدم انگار اصلا اسمش را یادش رفته باشد ...._خورشید خانم .....اون جارو رو بده من ....فقط داری آبا رو هدر میدی ....دختر اینجا لول نخور برو اون آبو از ننت بگیر بیار سر دست من ....خانم برو زیر سایه درخت خستگی در کن....و تند تند قالی را جارو میکشیدم ....و با تمام توانم شستمش .....لوله اش کردم و کمر رگ به رگ شده ام را صاف کردم یکی اش تمام شده بود....و حالا سرم را که بالا آوردم انگار دو تا خورشید توی خانمان می تابید ....یکی در آسمان خانه و دیگری زیر سایه برگ مو های گوشه حیاطمان ...#فرزانه_دوستیfarzane.doustifarzane.doustiSat, 16 May 2020 18:06:55 +0430https://virgool.ir/@farzane.dousti/بقچه-خاطرات-woqm12phdzwqیه وقتایی بقچه همه خاطراتتو جمع و جور میکنی، میری یه گوشه بازش میکنی و دونه دونه شو گرد گیری میکنی بعضیاشو دلت میخواد دور بریزی که ... نمیتونی ...بعضیاش رو هم باید دور بریزی که ... بازم نمیتونی ...بعضیاشو اینقدر محکم بغل میکنی و دلت میخواد بازم تکرار بشه که ... نمیشه ... قصه برای همیشه همین قصه است  ...پس بقچه خاطراتتو جمع کن ... گره هاشو محکم تر کن ... روز و شبهایی که میاد و میره فقط بازی الاکلنگ ماه و خورشیده ... خورشید بالا .... روز روشن ماه بالا .... روز خاموش ...#فرزانه_دوستیfarzane.doustifarzane.doustiFri, 15 May 2020 23:51:57 +0430https://virgool.ir/@farzane.dousti/داستانکخانه-کاهگلی-ام-xvttaa22zzylتاول های دستم که ارمغان تابه بی دسته آشپزخانه کاهگلی ام بود را میشمردم ....صدای جیغ و فریاد حسن و جواد و فاطمه ولوله ای به پا کرده بود که بیا و ببین ....یک هفته ای  میشد که از رفتن پدر بچه ها به شهر گذشته و هیچ خبری هم ازاو نداشتیم ....باران شب گذشته میان حیاط خانمان میهمانی گل و لای راه انداخته .از آشپزخانه بیرون آمدم چند جفت چکمه ساق کوتاه برای بچه ها خریده بودیم که روی سکوی سنگی جلوی درب اتاق جفت شده بودند ....آسمان ابر بود و هوا کمی سوز داشت ...این هوا و نسیم بادگونه اش را دوست داشتم .آفتابه شکسته تا نیمه آب شده پایین سکوی درب ورودی را برداشتم و کمی سنگ ایوان را از گل هایی که بچه ها تا بالا آورده بودند پاک کردم ...دو سه قطره باران روی صورتم احساس کردم .دوان دوان قابلمه دم پختک را از آشپزخانه دزدیدم ...روی سکو دمپایی های گل آلودم را جفت کردم وارد اتاق که شدم خانه بالشتی بچه ها حرصم را بالا آورد! .حسن هم ازآن لابه لا دیده می شد که وول میخورد فاطمه هم دنبال جواد میکرد و فریاد می کشید عروسکم را بده ....تو رو خدا....و وقتی التماس هایش کاری نبود زبانش را به ناسزا میگرداند و جواد هم که انگار دنبال فرصت باشد شیفته تر از قبل حرص دخترک تند زبان و جیغ جیغویم را در می آورد ....گاهی وقتی بهشان نگاه میکردم حسن و جواد را مردانی آرام می دیدم اما فاطمه را که از نظر میگذراندم دلم یک جوری میشد ...نکند صدای گوش خراش جیغ هایش تا ابد همین باشد و بترشد روی دستمان!!! ....تند تند حرف میزد جوری که انگار خودش هم نمی فهمید چه میگوید !قابلمه دمپختک را روی علاء الدین وسط اتاق گذاشتم ...حوصله دعوا کردنشان را نداشتم ....به پشتی گوشه اتاق تکیه زدم گویی از آسمان رهایم کردند چشمانم سنگین شده بود از صبح همه خانه را آب و جارو کرده بودم ....کلی نان پخته بودم ....لانه مرغ و خروس ها را تمیز کرده و پخت و پز هم بماند....باران شروع شده بود ....همیشه با خودم میگفتم اگر من و محمود خان و بچه ها الان شهری بودیم چه میشد ....محمود خان لباس های تمیز بر تن میکرد و بچه ها به مدرسه های شهر میرفتند و همه این ها به کنار .....دستان من دیگر تاول نداشت آخر شهری ها تابه های بی دسته شان را به دهاتی ها می دهند چون خودشان تابه نو و دسته دار میخرند تا دستانشان نسوزد .....مگر دست با دست هم فرق می کند .....!!!!آن وقت فاطمه هم زیباتر بود شاید ...و شاید صدایش هم ملایم تر بود ...!!!شاید هم شمرده تر حرف هایش را ادا میکرد ....!!!آه بلندی کشیدم و به خودم و افکارم خنده ام گرفت ....صدای قل قل آبی که داخل قابلمه روی پیک نیک گذاشته بودم خبر از وقت حمام بچه ها میداد ...آب را داخل لگن نسبتا بزرگی که یادگار جهیزیه ام بود سرد و گرم کردم و توی حمام منتظر بچه ها شدم ....یکی یکی باید صدایشان میزدم...جواد را صدا زدم و بعدش فاطمه را و آخر سر هم حسن را که کو چکتر از همه بود ....برای هر کدامشان سنگ تمام گذاشتم.....از سر انگشتانم که محکم سر و صورتشان را در مینوردید و گهگاهی هم بینی هایشان را میفشردم! تا انگشت سبابه ام که داخل گوش هایشان میچرخاندم  تا حسابی تمیز شوند و سفیداب هایی که بدنشان را با آن جلا میدادم و سنگ پا هم برایشان میزدم و بعد هم با چشمان نافذ وارسیشان میکردم که مبادا چیزی از قلم افتاده باشد .....حمام بچه ها تمام شده بود ...همه چیز را سر جایشان گذاشتم. آبی به صورت زدم و از حمام خارج شدم ....همیشه در انتظار این لحظه بودم ....جواد بدون متکا خوابیده بود و فاطمه برای خودش پتو هم آورده بود و حسن را هم هل داده بودند توی خانه بالشیشان و همان جا خستگی هایش را در میکرد ....با صدای زوزه ی درب حیاط خانه سرم را برگرداندم.از پشت شیشه مه گرفته اتاق، محمود خان را از میان آن همه پلاستیکی که دور سر و صورتش کشیده بود شناختم ...گونه هایم گل انداخته بود.... من خانه ام  را دوست داشتم ....کودکانم را ...و حتی تاول های دستم را ..... #فرزانه_دوستیfarzane.doustifarzane.doustiFri, 15 May 2020 00:19:14 +0430https://virgool.ir/@farzane.dousti/پیرهن-صورتی-whyddvnrxrh6چهارسال پیش من کوچ کردم ...از سردترین نقطه ایران به گرم ترین نقطه !یکی از همان روزهایی که خونمان تازه داشت به نقطه جوش خودش نزدیک میشد! درب بالکن خانمان را باز کردم تا رخت و لباس هایمان را هم مهمان گرمای هوا کنم ... نفس عمیقی کشیده میخواستم لذت هوای گرمی را ببرم که انگار تنوره می کشید تا تمام مژک های بینی ام را بسوزاند ! که ای کاش سوخته بود!سربرگرداندم و اولین مهمان خانمان را دیدم ! صورتی پوشیده بود و کمی ناملایمات زندگی پوست نازکش را چروکانده بود ! چشمهای شهلایش، پشت سرش را هم خوب دید میزد .چیزی میان نگاهش موج میزد ! گاهی طلب کارانه پلک میزد و گاهی انگار تلنگری میخورد و خودش را نیم سانت اینو و آنور میچرخاند ! بله اولین مارمولک خون گرم این شهر با لباس های صورتی رنگش به استقبالم آمده بود ! از کم و کیف زندگی اش پرسیدم، سکوت کرد و فقط انگشتانش را به سمتم چرخاند !! نمیدانم حلقه شان را به کدام انگشت می اندازند ولی ما که چیزی ندیدیم !!!خودم را قانع کردم که شاید بچه مریضی، پدر و مادر پیری، داشته که خودش را با آن پوست نازک به دیوار زمخت خانه ما چسبانده و هر چه مشت و لگد حواله دیوار مان کردم استقامتش را به رخم میکشید ! خلاصه اینکه قسمش دادم که جان بچه اش، ما بچه داریم و نکند هوس کند و پایش را داخل خانه بگذارد !همان جا بچسبد حرفی نیست ! ما هم کاری به کارش نداریم !دو سه باری شیطان رجیم گولمان زد که بالکن خانه را سم پاشی نموده و کابوسمان را پایان بدهیم ! لیکن هر بار با دیدن همسرم پا به فرار گذاشت ! چند روز پیش به شیطان رجیم لعنت گفته و خواستم مذاکره ای کنم تا شاید قانع شود که بهتر است هر کس به خانه خودش اکتفا کند !درب بالکن را که گشودم یکی از اقوام شریفشان را مشاهده کردم ! آنقدر بزرگ و عظیم الجثه که روی دو پا با چرخش کمر به سمتم نرم و نازک قدم برمیداشت !به نظر می امد ایشان هم برای مذاکره امده باشد ! خبری هم ندادند تا گاوی، گوسفند بی زبانی ،خونی جلوی پایشان بریزیم تا با آن هیبت چشم نخورند ! چست و چابک ، با فریادی پا به فرار گذاشتم ! ایشان هم فرار کردند ، و حالا چند روزیست که صورتی پوش خانمان هم دیگر نیست !!مذاکره کوتاه ما به ثمر نشست و به رسم وفا امروز برایش روی دیوار بالکنمان نوشتم : پیراهن صورتی دل من را بردی ! اما متاسفانه تو نمیدانستی که از ترس ما را کشتی و غم مان را نخوردی !ای نامه که میروی به سویش ... #فرزانه_دوستی farzane.doustifarzane.doustiThu, 14 May 2020 18:00:02 +0430https://virgool.ir/@farzane.dousti/حاج-عبدالله-h7zz2jwj5jrpحاج عبدالله عزیز ... با سلام .چند روز پیش بود که دلمان هوس پشمک کرد .ماسک و دستکشمان را پوشیده و به فروشگاه سر خیابانمان رجوع نمودیم .چششمان جایی را نمیدید پایمان هم که" به رسم عادت "چهار قدم را یکی میکرد تا به قفسه پشمک ها برسد .رسیدیم ... نه اینکه نرسیدم .جایتان خالی" به رسم اعتماد" مشت مشت پشمک را میان مشمای ضد عفونی شده مان میریختیم .پولش را "هم دو لا سه لا" یا همان " دولا پهنا" پایمان نوشتند .خلاصه اش را بگویم ما به مراد دلمان رسیدیم اما روی پشمک هایتان اسم یک حاجی دیگر را نوشته بودند ... خدا بد ندهد ... بلایتان به دور باشد ... دلمان هزار راه رفت ... عقل هایمان را روی هم ریختیم و گفتیم حتما شما هم در قرنطینه به سر میبرید گفتیم شاید حاج اکبر تولیدی شما را به دست گرفته .... خدا خیرش بدهد ... مخلص کلام ... حاج عبدالله گرامی ... ما در قرنطینه ایم و چایمان بی پشمک نمیشود ... خودتان میدانید و حاج اکبر!!!#فرزانه_دوستیfarzane.doustifarzane.doustiThu, 14 May 2020 04:26:48 +0430