https://virgool.ir/feed/@farzadhawxfa2026-11-11 18:43:15https://files.virgool.ir/upload/users/487322/avatar/avatar.pnghttps://virgool.ir/@farzadhawxhttps://virgool.ir/@farzadhawx/دوران-کرونا-و-تکنولوژی-روایتگرباش-wkznrgnvqmm9شاید به جرات بتونم بگم همه ما در اوایل دوران کرونا تجربه های عجیبی داشتیم، از ترس مریض شدن خودمون و اطرافیانمون تا دلتنگی ها و تنهایی ها. شاید برای من کرونا اوایل بیشترین فشار رو آورد، تنهایی داشت کار دستم میداد. شغلم به خطر افتاده بود و حس بدی داشتم در همه اون مدت که چه چیزی میخواد بشه.ولی در این حین تکنولوژی به سراغم اومد. شاید اگه تکنولوژی نمی‌بود به هزاران مشکل میخوردیم همه. به کمک گوشیم سریع هر خبری در رابطه با کرونا رو میخوندم و سعی میکردم خودم رو آگاه کنم و همچنین بقیه رو. و گاهی که مجبور میشدم بیرون برم فهمیدم چقدر به یک هدفون بی سیم نیاز دارم. چون دیدم در این وضعیت بد چقدر راحت می‌تونه باشه که بدون یک سیم مزاحم آدم کاراش رو بکنه، صداش راحت برسه به یکی و صدای بیرون رو نشنوه. آرامش داشته باشه و با صدای عزیزانش یا یک موسیقی خودشو آروم کنه.تو همین دوران حتی فهمیدم چقدر دستبند هوشمندم کاربردی میتونه باشه. وقتی لازم نیست دیگه گوشی بیرون بیاد و راحت آدم هر خبری، پیامی بیاد راحت میتونه از اون طریق بخونه. در وضعیتی که نباید دست میزدیم به هیچ چیز و هیچی. کار منو خیلی راحت کرد این دستبند و کمک بزرگی بود به من‌.بعد مدتها بالاخره خریدم هدفون بی سیم مورد نظرم رو و تونستم خودم رو غرق موسیقی و آرامش کنم و از این فضای تاریک مریضی دور شم‌. چه لذتی داشت وقتی هیچ سیمی مزاحم کار من نبود.کرونا قطعا داشت پیروز میشد ما رو خانه نشین کنه و تا میتونه نفس ما رو بگیره. ولی تکنولوژی یهو پر رنگ شد. یهو همه چی عوض شد و فاصله ها شاید کمتر حس میشد وقتی تماس تصویری میگرفتم تا نزدیکانم رو ببینم. قطعا در آغوش گرفتنشون برای من خیلی با ارزشتر میبود، ولی در این وضعیت از این بهتر نمیشد تا حس کنم کنار من هستن. یا وقتی زنگ میزدن گوشی رو جایی میزاشتم و با هدفون راه میرفتم حرف میزدم. انگار پیش منن و میتونم حسشون کنم.تکنولوژی، مخصوصاً گوشی هوشمند خیلی به داد من رسید، کمک کرد از دنیا خودم دور شم و خودمو به بقیه نزدیک کنم، کمک کرد از دور بتونم کار کنم هر چند که اولش گیج کننده بود، کمک کرد سر خودم رو بتونم گرم کنم و کمک کرد دنیای من به کمک همین دستگاه کوچک بزرگتر بشه و بهتر.همه جای این داستان ولی خوش نیست. چقدر سخته وقتی عزیز کسی مریض میشه و مجبوره از طریق یک تلفن فقط جویای حال بشه. چقدر سخته وقتی میخوای یکجوری کمکت رو برسونی ولی نمیتونی و مجبوری با فقط و فقط صدات آرامش و عشقتو برسونی. چقدر سخت و چقدر دردناک هست وقتی میخوای یکی رو در آغوش بگیری ولی باید به همون تماس تصویری بسنده کنی.جای شکرش باقیه که هستن و باز هم یکجوری ما رو به هم وصل میکنن، جای شکرش هست که در این دوران تکنولوژی اوج گرفت و کمک کرد خیلی از کار ها رو بدون بیرون رفتن انجام بدیم. جای شکرش هست که میتونستیم با تکنولوژی حتی اگر مجبور بشیم بیرون بریم بتونیم تا حد ممکن تماس فیزیکی غیر ضروری رو کم کنیم‌. جای شکرش باقیه که همه جوره تونستیم در هر وقتی سرمون رو گرم کنیم‌. چه فیلم ببینیم تو گوشی، چه بازی کنیم یا چه حتی حرف بزنیم با یکی.دوران سخت و تاریک و دردناکی بود و هست. دورانی که ما رو از هم دور کرد و ما رو به چالش کشید. دورانی که همه رو مجبور کرد به تکنولوژی رو بیارن تا بتونن زندگی رو کمی عادی تر بکنن.هنوزم در همین دورانیم، در دوران تلخ کرونا. ولی یک نور امیدی دیده میشه و این درد و این صبر به کمک گوشیم هوشمند و تکنولوژی برای من خیلی آسون تر شد. شاید اگه نبود، هیچ جوری نمیشد این اوضاع سخت رو تحمل کرد چون همین دستگاه ها مرز ها رو شکوندن و کمک کردن عزیزانمون رو حتی مجازی ببینیم و بهشون نزدیک بشیم. و بتونیم کار کنیم به کمکش و سر خودمون رو گرم کنیم‌. همه تکنولوژی دست به دست هم دادن تا هر روز رو بهتر و قشنگتر کنن.فکر کنم الان بیشتر قدر اون آغوش و بوسه روی گونه پدر مادر و عزیزانمون رو بدونیم و بدونیم که تا همه هستیم به هم عشق بورزیم چرا که دوباره ممکنه همچین مرزهایی ایجاد شه بینمون و حتی تکنولوژی هم نمیتونه یکسری مرزها رو برای ما بشکونه. #روایتگرباشFarzad FardaneshFarzad FardaneshSun, 20 Dec 2020 18:26:11 +0330