https://virgool.ir/feed/@farss68لیسانس ادبیات، روانشناس بالینی، پداگوگ بیماران الزیمر، کتاب "معشوقه" از انتشاراتی ارزان در سوید، رمان "پنج سانت فاصله" انتشاراتی سارات در تهران کتاب هلنا گذاشت و رفت و کتاب شعر مترسکی بر فراز قلبمfa2026-11-12 17:51:52https://files.virgool.ir/upload/users/51724/avatar/keOzqv.pnghttps://virgool.ir/@farss68https://virgool.ir/@farss68/عشق-کورتاژی-fkdtbbnvu9z6 اول نوامبر سال نود و هشت بود. باد سردی می وزید. ما در طبقه دوم پاساژ ارگ روی مبلهای راحتی قهوه خانه اکسپرسو نشسته بودیم. هر دو دستهای سردمان را به فنجان قهوه چسبانده بودیم و لذت گرم شدن را از نوک انگشتانمان وارد بدنمان می کردیم. مونیکا شال قرمزی را که دور گردنش بود کمی شل کرد و بی آنکه نگاهم کند گفت: سقطش می کنم. با این اوضاع روحی که دارم آمدن یه بچه و بزرگ کردنش مسئولیت سنگینیه. نگاهم افتاد به چشمان بر اضطرابش. تصور سقط کردن بچه اش لرزشی به قلبم انداخت. نگاهم کرد تا عکس العملم را از شنیدن این خبر ببیند. نمی توانستم حرفی بزنم. مونیکا انگشتان بلندش را روی شکمش گذاشت و گفت: به آندرش نگفتم حامله ام. نمی خوام بدونه تصمیم گرفتم بچه اش رو نابود کنم. فردا بیمارستان وقت سقط جنین دارم. ساعت هشت صبح. مونیکا خیره شد به فنجان قهوه اش و برای لحظه ای ساکت شد. طرف راست میز کناریمان زنی مشغول غذا دادن به بچه اش بود. روبرو زنی داشت کتاب می خواند و سمت چپ میز ما دختر و پسر جوانی یکدیگر را می بوسیدند. کافه تقریبا خلوت بود. شاید به این دلیل که ساعت حدود ده صبح بود و مردمان کمتری آن وقت روز برای خیابان گردی و قهوه نوشیدن بیرون بودند. مونیکا گفت: تمام فکرم شده یه جنین چند هفته ای که هنوز یه تکه گوشت شکل نگرفته است . خواب ندارم. از یه سو فکر می کنم شاید خوب باشه یه همدم کوچولو داشته باشم. یه دختر ناز با پوستی مثل هلو، چشمایی آبی و موهایی بور. یه بچه که یا می خواد بخوره یا پی پی کرده و می خواد عوضش کنی. اما بچه ها تا کوچیکن بامزه اند بعد که بزرگ می شن همه چیز جدی میشه. سرشون رو که از تخم بیرون میارن می خوان به همه چی پی ببرند. هزار تا سوال دارند، سرشون رو تو هر سوراخی می کنند. من می دونم. دو قلوهای یوسیکا خواهرم از در و دیوار بالا می رفتن. اون خواهری که همیشه می گفت و می خندید موضوع تمام حرفاش شده بود ملیسا و یوسفین. خودش شده بود پوست و استخون. لبخندی رو لبم نشسته بود. چقدر دلم می خواست جای مونیکا بودم و جنینی در شکمم بود. جنینی که من مادرش بودم. چند نخ شویدی موهاش را با پنجه هام شانه می کردم. سرش رو روی سینه ام می گذاشتم و بو می کشیدمش. چقدر بچه ها خوشبو هستند. شبها برایش قصه می خواندم. مونیکا ادامه داد: من نمی تونم از این زنا باشم که فکر کنم موجودی رو به این دنیا میارم که حتما خوشبختش می کنم. هنوز پای خودم توی گِل گیر کرده. هنوز نمی دونم چرا توی این دنیا پرسه می زنم. چطوری می تونم یه مادر خوب بشم؟ نه من حوصله بچه ندارم. آدم این حرفا نیستم. بچه مواظبت و عشق و تربیت می خواد. اشکهاش شروع با باریدن کرد. دستمالی که کنار فنجان سرد شده قهوه ام بود بطرفش دراز کردم. دماغش را بالا کشید و ادامه داد: آندرش عاشق بچه اس. اما رابطه های ما آدما امروز به هیچی بند نیست. یه دفعه میزنیم به کاسه و کوزه همدیگه.... حرفش رو قطع کرد و فنجانش را به لب برد و جرعه ای نوشید. من نیز جرعه ای از قهوه ام را نوشیدم. قهوه ام سرد شده بود. مونیکا فنجانش را گذاشت روی میز و گفت: تو چی فکر می کنی؟ منو رو یه قاتل می بینی یا یه آدم خودخواه گیج؟ نمی دانستم در آن لحظه چه بگویم. قاعدتا حرف های مونیکا قابل فهم بود. برای مادر شدن باید آمادگی داشت و من بدون آنکه مونیکا دردو دلهایش را بکند می توانستم با اطمینان بگویم او برای این نقش آفریده نشده بود. اینکه ناخواسته فرزندی را بدنیا بیاوری بیرحمانه تر از اینست که تصمیم بگیری سقطش کنی. برای هر کاری ابتدا باید آمادگی آن را داشت. به نظرم این یک قتل نبود بلکه یک تصمیم بود که به آینده سه نفر ربط داشت، نوزاد، مونیکا و آندرش. مونیکا زل زده به من و منتظر جواب بود. گفتم: فکر کنم بهتره با آندرش مشورت کنی. بالاخره اونم توی این ماجرا سهمی داره. بهتره به او بگی آبستنی و قصد کورتاژ داری. مونیکا سخت بر آشفت و گفت: آندرش که نمی خواد نه ماه این بچه رو تو شکمش حمل کنه. آندرش که نمی دونه توی دل من چه می گذره، اونکه مثل من با یه موجود زنده تو شکمش زندگی نمی کنه. مونیکا دوباره شروع به گریه کرد. دستم را گذاشتم روی دستش و گفتم: می فهمم مونیکا اما تو نباید بترسی. این جنین توی رحم توه و باید هفته ها حملش کنی و ازش مواظبت کنی. کاری که تو می کنی یه کار بزرگه و باید از پسش بر بیای و باید اونقد قوی باشی که به آندرش بگی. تصمیم گیرنده نهایی تویی. قبول کن که اونم پدر بچه اس و باید بدونه که چه اتفاقی افتاده. تصمیم نهایی رو تو می گیری. هیچکس نمی تونه تو رو وادار به بارداری بکنه. مونیکا نفس عمیقی کشید و گفت: فکرش رو بکن در دنیایی که خیلی از آدما آرزوی بچه دار شدن می کنن، آنوقت من نشستم و برای حاملگی ام گریه می کنم. باید خیلی خودخواه باشم. دخترکی که آنجا کار می کرد مشغول تمیز کردن میزها بود. موهای بلند بورش را از پشت بسته بود و پیشبند مشکی کوتاهی را روی لباسش پوشیده بود. چهره مهربانی داشت. نزدیک میز ما شد و خیلی مودب پرسید: چیز دیگه ای لازم دارید؟ گفتم نه متشکرم. دخترک پشتش را به ما کرد و فنجانهای میز روبرویی را برداشت و بطرف آشپزخانه رفت. رو به مونیکا کردم و گفتم: این احساس های آزاردهنده رو بریزشون دور. اینا خودخواهی نیست، برعکس یه تصمیم عاقلانه اس. فقط میشه بگی از چی می ترسی؟ مونیکا انگشتش را دور دایره فنجانش کشید و گفت: همین الان هم می ترسم. فکرش رو بکن من چند هفته پیش خودم بودم ولی الان یه موجود زنده داره توی من شکل می گیره. من دارم اونو تغدیه می کنم. از بیرون یه نفرم اما از این تو دو نفر. بعد این یه ذره موجود می خواد رشد کنه و جا باز کنه، می خواد توی شکم من دست و پا بزنه. مثل یه مهمون ناخونده اس. هر کاری دوست داره می کنه و بعد می خواد از من متولد بشه. طاقت درد زایمان رو ندارم. از اینکه اون رو از درون من بکشند بیرون و چیزی شبیه قورباغه رو بگذارن روی سینه آدم می ترسم . بعد باید مواظبش باشم. باید بهش شیر بدم، سینه هام رو بگذارم دهنش... میان حرف او پریدم و گفتم برای این ترست کمک هست. حتما خیلی از مادرا اینطوری فکر می کنند. این ترس خیلی طبیعیه می تونی با یه مشاور صحبت کنی. مونیکا گفت: فقط اینا که می گم نیست سوزان. تو خودت می دونی که اغلب حال روحیم خوب نیست اونوقت بیام مادر هم بشم؟ من مطمئنم که مادر خوبی نمی شم. دستش رو دوباره فشار دادم و گفتم: اما شاید اون به تو انگیزه زندگی بده در ثانی آندرش هم کمکت می کنه، اون پدر بچه اس. مونیکا با چشمانی خیس من را نگاه کرد و گفت: وقتی آدم خودش رو خوشبخت احساس نمی کنه چطور می تونه باعث خوشبختی کس دیگه ای بشه؟ تو فکر می کنی بچه دار شدن شیرینه اما من باید از پس بزرگ کردن و تربیتش بر بیام یا نه؟ مونیکا دستش را گذاشت روی شکمش و گفت: یه نفر این تو داره جون می گیره وای حتی فکرش هم وحشتناکه. با لحنی مهربان گفتم: تو اولین مادری نیستی که باردار شدی و موجود زنده ای رو با خودت حمل می کنی. فکرات رو عوض کن! مونیکا سریع پاسخ داد: چه جوری؟ با آرامی گفتم این که تو قدرت حمل یه جنین رو داری و اینقدر قوی هستی که مادرش باشی. حس کن یه خلاقی و از عهده هر چیزی برمیای. مونیکا ساکت شده بود و به حرفهای من گوش می داد. - فکرش رو بکن که می تونی ..... مونیکا میان حرفهایم پرید و گفت: این حرفا رو نزن سوزان. نمی تونم این فکرا رو به خودم تلقین کنم. از این حرفا گذشته حتی فکر می کنم اگه این بچه سالم نباشه چی؟ - این حرفا چیه می زنی این توهمات یه زن بیماره. این روزا تکنیک اینقد پیشرفت کرده که .... - آره ولی هر چقدر هم که پیشرفت کرده باشه باز ممکنه خطا کنند. - و یا ممکنه نکنند. - من روی یه امکان نمی تونم تصمیم بگیرم. من هیچی از مادری نمی دونم. - خب یاد می گیری، کتاب می خونی. اینا که شدنی هس. - یعنی منظور تو اینه که من بچه رو سقط نکنم؟ - نه منظورم اینه که اول فکرت رو به کار بنداز، ترسات رو بگذار کنار و منطقی فکر کن. تو الان فقط از ترس و ناامیدی حرف می زنی. چیزایی که تو می گی قابل درک کردنه اما قابل حله. ببین آندرش چی می گه، باهاش صحبت کن. بعد با هم تصمیم بگیرید. اینطوری بهتر نیست؟ مونیکا برای دقایقی ساکت شد و در فکر فرو رفت. - الان دیگه کم کم شروع به شکل گرفتن کرده. اندازه یه دونه عدس کوچولوه. لبخند ملیحی روی صورتم نقش بست. بی آنکه او بداند در دنیای خود غرق شدم. - هوس کیک شکلاتی کردم تو هم می خوری؟ - نه من نمی خورم. بلند شد. با رفتن او دستم را کشیدم روی پوست نازک کودک. او خواب بود و لبهای نازکش جمع شده بود. دستهای کوچکش را مشت کرده بود. دستهایی که به کوچکی یک گردو بود. اگر زنده مانده بود الان شش سالش بود. می توانست سوار اسب چوبی اش بشود. اگر زنده مانده بود الان برایش کیک شکلاتی می خریدم و شکلاتهای دور دهانش را با دستمال پاک می کردم. با هم به پارک می رفتیم، من او را روی تاب می گذاشتم و آهسته هولش می دادم جلو. آنقدر آهسته که نیفتد. بعد سوار قایق کوچک چوبی پارک می شدیم و ادای دزدان دریایی را در می آوردیم. اگر بود به مرغابی ها نان می دادیم. مونیکا با یک تکه کیک برگشت و نشست روی صندلی پشت میز. - می تونی یه کوچولو مزه کنی، زیاده. به چی فکر می کردی؟ یک تکه از کیک را گذاشت روی زبانش و در حالیکه آن را با لذت می خورد گفت: - هیچوقت از کیک شکلاتی خوشم نمیومد اما الان یه دفه هوس کردم. - خوشمزه اس، توی هوای سرد می چسبه. - بیا یه ذره مزه کن. تکه ی کوچکی از کیک را توی دهانم گذاشتم. دختر و پسر جوانی که مشغول بوسیدن یکدیگر بودند از جا بلند شدند. مونیکا نگاهش به آن دو خیره ماند. پسرک دستش را دور کمر دختر حلقه کرده بود و آهسته از آنجا دور شدند. تکه ی دیگری از کیک را به دهان برد و گفت: عشق.. سوزان تو به عشق اعتقاد داری؟ صحبت عشق که می شود ناخودآگاه حس خوبی به آدم دست می دهد. این سوال مونیکا درست مثل این بود که بپرسند آیا تو به خدا اعتقاد داری؟ فنجان خالی را محکم به دست گرفتم و گفتم: چرا اینو می پرسی؟ عشق یه تجربه اس که تو زندگی همه اتفاق میفته. اینکه بپرسی به عشق اعتقاد داری مثل اینه که خودت هنوز در تردیدی. آره؟ سرش راپایین انداخت و به فکر فرو رفت. - می دونی چیه سوزان؟ گاهی فکر می کنم عشق در ابتدا مثل یه نطفه است که با یه لذت خاص وارد بدنت میشه. چند هفته ی اول درست نمی دونی می خوایش یا نمیخوایش، از پسش برمیای یا نمیای. هفته های بعد به تغییری که توی وجودت داره اتفاق میفته فکر می کنی، گاهی می خوای بالا بیاری، گاهی دوست داری برای اونی که تو وجودته هر کاری بکنی. یه موقع هایی هم دلت می خواد کورتاژش کنی، می ترسی. گاهی دلت نمی خواد به هیچ قیمتی از دست بدیش. گاهی فکر می کنی نکنه این جنین ناقص باشه، نکنه خودش رو تو من جا داده تا من مواظبش باشم. نکنه یه دست نداره، نکنه منگوله. نکنه اصلا نگه داشتنش یه اشتباهه، نکنه پشیمونت کنه، نکنه خودش بیفته و بره و ترکت کنه. مونیکا سرش را بلند کرد اما نگاهش را به من نیانداخت. - یه دفه تصمیم می گیری باهاش راه بری، قبولش کنی، براش اسم بگذاری و هر کاری که از دستت بر میاد براش بکنی. دیگه چه بخوای چه نخوای یه روح شدی در دو بدن. نمی تونین از هم جدا بشین. دستش را روی شکمش کشید و گفت: دیگه حملش نمی کنی بلکه بهش وابسته میشی. میگذاری در تو رشد کنه از جون خودت تغذیه اش می کنی، بیقراری هاش رو تحمل می کنی، بیخوابی هات رو تحمل می کنی، دلواپسی هات رو تحمل می کنی، حتی دردهای کوچیک و بزرگی که بهت می ده و یه جا بدنیات میاریش، براش ارزش قایل میشی براش وقت می گذاری و با خودت همه جا می بریش. غرق شنیدن حرفهای زیبای مونیکا شده بودم. دختری که آنجا کار می کرد با مهربانی بسوی ما آمد. - دو تا قهوه ی گرم بیارم؟ تشکر کردم و گفتم: باکمال میل. نگران بودم که مبادا مونیکا حرفش را ناتمام بگذارد. رو به او کردم و گفتم: خب؟ ادامه بده. مونیکا ساکت بود و حرفی نمی زد. دخترک با دو فنجان قهوه آمد، روی میز گذاشت و با لبخندی ملیح از کنارمان رفت. - از خودگذشتگی می کنی، برات مهم میشه، باهاش از دلت حرف می زنی از تمام آرزوهات که اونم توش سهم داره. دنیات رو باهاش نقاشی می کنی. عشقت بزرگ میشه اونقد بزرگ که دیگه توی دنیات جا نمیشه و یه روز یه دفه اون اتفاق میفته که میخواد بره و ترکت کنه. میخواد چیزای دیگه رو تجربه کنه از همیشه با تو بودن خسته شده، همه چیز براش تکراریه، میخواد تنهات بگذاره. هر چیز واقعی یه روزی دلمرده میشه. مونیکا ساکت ساکت شد. قهوه ام را نوشیدم و گفتم: منظورت اینه که خوشی های این دنیا هیچوقت پایدار نمی مونه؟ حتی اگه اسمش عشق باشه؟ مونیکا فنجانش را به لب برد و گفت: ما روی احساساتمون اسم می گذاریم بعضی از خوشی ها خودِ درده. بعضی دردا خود خوشیه. عشق رو ما عشق می دونیم شاید یه حادثه ی معمولی باشه. آدما رو ما بزرگشون می کنیم شاید جا برای بزرگ شدن ندارند و یه روز می ترکند. روی صندلی ام جا بجا شدم و گفتم: اینجوری که تو فکر می کنی می تونه تجربه شخصی خودت باشه. من فکر می کنم می تونه پایان خوبی هم داشته باشه. مثل دو تا رود آب که کنار هم می رند تا به دریا برسند. - اونا هم وقتی رسیدن دیگه همو نمی شناسن. چرا میخوان به دریا برسند؟ چونکه دنبال رسیدن به تجربه های جدیدند. لحظه ای سکوت کردم و سپس با کنجکاوی پرسیدم: - مونیکا آیا تو عاشق آندرشی؟ اشکهای مونیکا مثل تکه ای یخ که در حرارت آفتاب آب می شود فرو ریخت. - دیگه آندرشی وجود نداره سوزان. آندرش دو هفته پیش ترکم کرد. از تعجب نفسم در سینه قفل شد. بی اختیار بلند شدم بطرفش رفتم و او را محکم در آغوش گرفتم. مونیکا هق هق کنان گفت: و من نمیخوام یه بچه ی بی پدر رو بزرگ کنم. برای همین می خوام سقطش کنم. برای همین نمی خوام به آندرش بگم. - پس چرا از اول نگفتی؟ واقعا فکر کردم از حاملگی وحشت داری. - از همه چیز وحشت دارم. موهایش را نوازش کردم و آهسته گفتم: - فردا باهات میام، تا این عشق رو کورتاژ کنی.farss68farss68Sun, 02 Feb 2020 03:05:06 +0330https://virgool.ir/@farss68/شعر-mpyqqfrc06nzبیهوده می دومانتهای این جاده نا امن استمن دسته دسته کبوترانی را می بینمکه هجرت کرده اند چرا به این نیاندیشدمکه با خود دشمنمچرا به گریه افتادمچرا درد را به جان خریدمبیهوده می دومهیچ چیزی مرا به خود نمی رساندباید بیاستمباید چشمهایم را وادار به دیدن کنمو حقیقت را از دل تاریکی بدر آورمباید بدانم همیشه کسی که به آینه نزدیک می شوددلش برای خودش تنگ ست نه آینهو نیشتر از فراموشی ستغربت بی هویتم کردوگرنه با هیچ گرگ گرسنه ای دوست نمی شدمبیهوده می دوممانند دیوانه ای به خیال شفامانند گمشده ای در میان سایه هاو نفس نفس زدنهایی مثل سرفه های سلچرا ندانستم بیمارمو در لابلای درزهای تنمشپش های پیر مرموز لانه دارندچرا بیخیال از خودم شدمسانا نیکی یوسfarss68farss68Tue, 03 Dec 2019 23:04:45 +0330https://virgool.ir/@farss68/گریه-آغاز-زیستن-ست-aojnbidhltoaقبل از نفس کشیدنم گویا همه چیز در هم گره خورده بودو بند ناف من در هم پیچیده بودنور را که خواهر تنی ام بود روی زمین عق زدمتولد آسان نیستگریه آغار زیستن ستو هیچکس نمی داند چرا مادر درد می کشدچرا آفرینش درد داردپنچه هایم را به بهارنارنج می دهمیکی مرا ترسیم کندیکی بگوید گریه هایت اشک نداردمن خدا را در قفس سینه ام پنهان کرده امو جنابت روز با شب رادر تولد سپیده یکی بگوید چرا نفس اولین نشانه ی حیات استوقتی من از درد گریه می کنم سانا نیکی یوسfarss68farss68Fri, 15 Nov 2019 10:32:18 +0330https://virgool.ir/@farss68/خارجی-شدن-ما-b4d3bof5btfqما که هنوز بلد نشده بودیم خارجی بشیم. اصلا نمی دونستیم خارجی شدن یعنی چی. فکر می کردم همینکه زبان رو یاد بگیریم خارجی هستیم. اونا که خارجی بودن لباس پوشیدنشون با ما فرق می کرد. خیلی ساده می پوشیدند و زناشون چشماشون خط چشم و سایه نداشت. فقط یه رژلب رو لبشون بود اونم نه رو لب همه. موهاشون مش نداشت و دماغاشون رو عمل نکرده بودند. مرداشون قیافه یه روستایی ساده رو داشتند با نگاهی مهربون موهای بور و چشمایی آبی. هیچوقت نگاه هیزی نداشتند و اصلا متلک بلد نبودند. بچه های خارجی ها خیلی آروم و حرف شنو بودند و فقط شنبه ها اجازه داشتند شکلات بخورند. خیابونا پر از ماشین های قراضه نبود و آدما ترجیح می دادند با دوچرخه و اتوبوس و قطار شهری سر کار یا خرید بروند و هرگز برای اینکه حوصله شون سر رفته با ماشین ویراژ نمی دادند. ما فکر می کردیم اینا رو باش مثلا خارجی اند. اوایل که می رفتیم خرید یه چرخ دستی بر می داشتیم و اونقد توشون مواد غذایی می ریختیم که انگار قرار بود فردا قیمت همه کالاها چند برابر بشه. نون چندین بسته، گوجه چند کیلو، خیاراشون رو بگو چه خنده دار بود یه دونه اش اندازه ده تا خیار قلمی ما بود. مرغ چند بسته گوشت چند کیلو میوه از هر کدوم یکی دو کیلو.ما فکر می کردیم اگه کم خرید کنیم یعنی فقیریم. اینقد چرخ دستیمون رو پر می کردیم که می شد مثل برج ایفل و جلوی چشممون رو نمی دیدیم. توی صف ایستادن رو بلد بودیم اما یکی رو می فرستیم توی صف و می گفتیم با صف برو جلو که وقتی ما خریدیمون تموم شد بیاییم اول صف. اینجوری خیلی حال می کردیم. وقتی میومدیم خونه و وسایل رو توی یخچال و کمد جا می دادیم حظ می کردیم، اینگار سوپر مارکتمون تکمیل شده بود، البته همیشه چند تا چیز مهم یادمون رفته بود مثل نمک، مایع ظرفشویی، بعد تا آخر ماه پول نداشتیم یه بستنی بخریم. ما با تمسخر به خریدهای خارجی ها نگاه می کردیم. یه بسته نون، دو تا پیاز، یه پاکت شیر، دو تا دونه سیب. یک قاچ هندونه...یه بار یه عالمه خرید رو روی باند محرک گذاشتم پای صندوق که رسیدم کارت بانکیم رو دادم دست فروشنده دید پول توی حسابم نیست، تازه یادم افتاد که فردا حقوق میاد گفتم می شه فردا بیام پولش رو بدم؟ فکر کردم می گه البته، خواهش می کنم اصلا قابلی نداره، مهمون ما. خاک بر سر محکم گفت: نع. خارجی های سرد بی روح. اینجا با اونجایی که من میومدم خیلی فرق داشت. یه ذره زبان که یاد گرفتم فکر می کردم حتما تا حرف بزنم همه کِرکِر بهم می خندند، خوب می دونستم که زبانم زیاد خوب نیست. اما هیچکس نمی خندید همه با دقت کامل به حرفام گوش می دادند. بعد با تعجب می گفتن آفرین چه خوب حرف می زنی. اما به هر حال ما هر چه زور می زدیم خارجی نمی شدیم. دیسکو می رفتیم، اینقد وا می ایستادیم تا بلکه یکی خر شه و به یه آبجو دعوتمون کنه. البته ما اینجوری بودیم چون بیکار و بی پول بودیم و فکر می کردیم بقیه باید خرج ما رو بدن. از اونجایی که ما اومده بودیم آقایون جنتنمن همیشه می گفتن دست توی کیفت نکن. وقتی یه خارجی می گفت چطوری؟ شجره نامه ی زندگیمون رو می گفتیم. بیچاره فقط منظورش این بود که چطوری. اما چطوری برای ما یعنی خب بگو از کجا اومدی، برای چی اومدی و حالا دردت چیه؟وقتی مریض می شدیم و می رفتیم دکتر یا دارو نمی دادند یا ده تا دونه قرص بیشتر برات نمی نوشتند. ما عصبانی میشدیم و می گفتیم خاک بر سرا اینقد پول دکتر دادیم فقط یه بسته قرص نوشت، دکترای خودمون چندین مدل قرص می دن. اگه جایی وقت داشتیم فکر می کردیم حالا عیب نداره یه ذره دیرتر بریم، دنیا که به آخر نمی رسه. ما فکر می کردیم خیلی تنها و غریبیم. خارجیا خیلی فک و فامیل دارند و شبها دورهم چه حالی می کنند، بعدا فهمیدیم اینا اصلا با هم رفت و آمد ندارند. چه آدمای عجیبی! یه بار با دوستامون رفتیم توی یه کلاب دور هم نشستیم و ایقد جوک گفتیم و قاه قاه خندیدیم که بیرنمون کردند گفتند آرامش اینجا رو بهم زدید تازه فهمیدیم که خیلی ها داشتند مسابقه فوتبال رو از تلوزیون تماشا می کردند و صدای ما آزارشون می داد. ما خیلی ناراحت شدیم که این خارجی های بیشعور چشم دیدن خوشحالی ما رو ندارند. یه بار تصمیم گرفتم بیفتم به جون بالکن خونه ام. یه تشت پر آب آوردم با مواد تمیز کننده و یه برس زمین شویی. هی شستم و هی آب تشت رو خالی کردم روی بالکن، یه دفعه همسایه پایینیم اومد بیرون و چنان دادی سرم زد که سر جام میخکوب شدم. همسایه ی پایینم یه ایرونی خارجی شده بود و حتی بد و بیراهاش رو به زبان خارجی به خورد من می داد. بعدا از معلمم پرسیدم مگه عیبی داره که بالکن خونه رو بشوییم!؟ معلمم گفت: خوب اگه طبقه بالا باشی و آب کثیف بریزه توی بالکن اون پایینی کار درستی نیست. خب اینو راست می گفت اما اونی که همزبون من بود می تونست به زبون خودم بگه تا منم بفهمم. به خودم گفتم دیگه محل سگ هم بش نمی گذارم، چه خودش رو گم کرده. حالا من یه غلطی کردم تو باید اینجوری هوار بکشی؟ احمق.سالها گذشت و ما همینطوری الکی الکی خارجی شده بودیم و خودمون خبر نداشتیم. بعد از سیزده سال رفتم کشور خودم. اصلا به کسی خبر ندادم که میام. فکر کردم چرا بقیه رو تو زحمت بیاندازم که بیاین فرودگاه پیشبازم. چند روز اول مامان نفهمیدکه من خارجی شدم. یه روز بهم گفت برو از میوه فروشی سر کوچه خیار و گوجه و این و اون بخر تا چند تا ساندویج درست کنم و بریم پیک نیک. رفتم میوه فروشی سر کوچه اول شمردم من و مامان و بابا می ریم یه پیک نیک سه نفره. بعد دو تا خیار برداشتم با سه تا گوجه و یه کاهوی کوچیک و سه تا هم لیمو. وقتی اومدم خونه و پلاستیک خرید رو گذاشتم روی کابینت آشپزخونه. رنگ از روی مامان پرید. با تعجب گفت اینا چیه خریدی؟ گفتم چیزایی که برای امروز لازم داریم. مامان سرش رو تکون داد وگفت تو چجوری روت شد دو تا دونه خیار و سه تا دونه گوجه برداری؟ من همیشه چند کیلو ازش خرید می کنم. بعد مامان گفت: فکر کردی اینجا خارجه؟من اینگار تازه کلید برق رو زده بودند و چراغ مخم روشن شده بود. فهمیدم ای بابا من خارجی شدم و خودم خبر ندارم. یادم افتاد که آدما یه دفه اینجوری تغییر می کنند و خودشون هم حالیشون نیست. بعد به مامان گفتم: چرا خجالت بکشم به اندازه احتیاجم خرید کردم حالا مگه عیب داره؟فرداش قرار بود خانواده ی عموم بیاین خونه مامان برای دیدن من. پرسیدم ساعت چند؟ گفتند پنج. ساعت پنج، شش،هفت، هشت شب شد و هنوز نیومده بودند، خیلی عصبانی شدم. چهار ساعت انتظار کلافه ام کرده بود. بالاخره اومدند و من گفتم: لطفا دفعه دیگه سر اون ساعتی که قول دادید بیاین چونکه وقت من برام ارزش داره. زن عموم با چشمای خیلی باز به من زل زد و گفت آخه داشتیم مسابقه فوتبال رو می دیدم و بعد افتادیم توی ترافیک. گفتم: خب لطف می کردید و به ما یه تلفن می زدید و می گفتید ساعت پنج نمی تونید بیاین. منم چار ساعت وقت داشتم یه کارای دیگه ام برسم. البته ببخشیدا ما اونجا عادت کردیم سر وقت باشیم. قبلآ خجالت می کشیدم اینطوری حرف بزنم اما خب حالا که خارجی شده بودم و می دونستم خیلی چیزای خوب رو میشه به همدیگه یاد داد جرات گفتنش رو داشتم، هر چند حتما اونا توی دلشون می گفتن ولش کن بابا خانوم خارجکی شده.سانا نیکی یوسfarss68farss68Mon, 28 Oct 2019 16:22:04 +0330https://virgool.ir/@farss68/داستان-من-و-نادر-hcdsgjiwowtjداستان من و نادر برگرد عقب عقب عقب.... اوهوم نه یه ذره بیا جلو. آهان همینجا واستا. خب این یه قسمت رو قیچی کن، دلیت کن. دوباره شروع کن.این مرد ارزش نداشت که هشت ماه با او به سر ببرم. درام درام درام... هیچ اتفاقی نیفتاده. حالا هشت ماه از زندگیم رو که با او بودم پاک کردم. هشت ماه سفید بدست آوردم که هر کاری دلم بخواد باهاش می کنم. خب اینجا یه مرد ایستاده، نه داره راه می ره. اوکی خب حالا همینطوری که می ره به من تنه می زنه. خیلی مودبانه می گه اوه ببخشید اصلا حواسم نبود، معذرت می خوام. من پشت چشمم رو نازک می کنم و با کرشمه می گم تویی نادر؟ خیلی وقته همدیگه رو ندیدیم. -کجایی پسر؟ نادر نیشش باز میشه و می گه تو از کجا پیدات شد سحر؟ خیلی وقته پیدات نیست. ببخشید اینقد مودبانه ازت عذر خواهی کردم حالا چرا تنه ات رو می زنی به تنه من؟- خب چون می خواستم سرت رو از تو لاکت بکشی بیرون. شنیدم خیلی خرخون شدی راسته؟حالا نادر می خنده، از خجالت یه کم گونه هاش سرخ می شه و چشماش یه حالتی می گیره که انگار در موردش دروغ گفته باشن.- نه بابا خر خونی کدومه. تو هنوز تیکه می پرونی؟ دماغت رو عمل کردی؟ چه بهت میاد.نه اینو نمی گه. کات، باید پاکش کنم. خب حالا... چقدر خوشکل شدی! عه اینم بده، مگه قبلا زشت بودم. چقدر خوشکلتر شدی. آهان حالا بهتره. - خب اینجا شلوغه بیا یه جا بشینیم و چند ماه رو خلاصه گویی کنیم، کاری نداری که؟ اگه هم داری بگذار کنار بیا بریم یه جای دنج بشینیم بعد بگو کدوم گوری بودی.- باشه بی تربیت جان بریم. کنار هم راه میفتیم. هر دو ساکتیم. می گم همینجوری که راه می ریم هم میشه حرف بزنیم چرا ایقد ساکتی؟ نادر می گه ما مردا دو تا کار رو با هم نمی تونیم انجام بدیم. می گم کدوم دو تا کار؟ نادر باز نیشش باز می شه و می گه همینکه هم راه بریم هم حرف بزنیم. این قسمت رو می گذارم باشه چون حرف خوشمزه ای بود. میان ماشین هایی که هر کدوم با هم مسابقه گذوشتند که ما رو له کنند رد می شیم. می رسیم اونور خیابون. لبخند پیروزمندانه ای می زنیم. بهش نمی گم که لازم نبود نگران زیر شدنش باشه چونکه من دارم فیلم زندگیم رو خودم راست و ریس می کنم، هر کجاش می خواد یه اتفاق بد بیفته زود پاک می کنم چونکه حتما می گه خلی دیگه. - اینجا جای کلاس بالایی نیست و احتمالا دود ترافیک بیرون می پیچه توی قهوه مون اما عیب نداره. فعلا که اشباع شده هستیم. من می شینم اینجا و نادر اون روبرو. کیفامون رو می گذاریم روی زمین کنار پاهامون. اگه نادر کیف نداره می تونه چیزایی که دستشه رو بگذاره روی میز. گوشی مبایلش و بعد... دیگه مردا چی دارن؟ آهان گوشی های آیفونش روهم می گذاره رو میز و با چشم و ابرو پسرکی رو که منتظر دستوره صدا می کنه. -من یه قهوه می خوام. - منم همین رو می خوام.-خب بگو چیکار می کنی؟ اول بگو کجا بودی؟ -خونه شیر. اینو گفتم چونکه ناخودآگاه یاد بازی های بچگی ام افتادم کجا بودی؟ خونه شیر؟ رفتم نبود....- خب من راستش هشت ماهی آویزون یه عشق لوس و بی مزه بودم که همین چند لحظه پیش ریختمش بیرون. - عاشق بودی؟ عاشق کی؟- یه دیونه به اسم نادر، برای همین تو رو که دیدم یاد اون افتادم.- یاد من یا یاد دیونهه؟ هیچی نمی گم . خود خرش بود. دوست بودن باهاش چند درجه بهتر از عاشق شدنش بود. آخه این کیه که عاشقش بشم؟ حوصله داری؟ یه گپ می زدیم بعد می رفتیم پی کارمون. چه زرتی پرتی عاشق میشیم. - خوب بعد چی شد؟ - هیچی دیگه پاک شد رفت. دستام رو بهم حلقه می کنم و می گذارم روی میز. آهان یادم افتاد که یه آدامس بیندازم توی دهنم. تا بوی بد دهانم به مشامش نرسه.نادر می گه اوه نه باز تو آدامس می جوی؟چلپ چلوپ کنان می گم آره دلم می خواد. - اوه تو رو خدا اینجوری نجو، میری رو مخم.- چه خوب که می رم رو مخت، پنج تای دیگه هم می ندازم توی دهنم. - حالا آماده باش الان بادشون می کنم. لبام رو تا اونجایی که جا داشت جلو می کشم و باد دهانم رو می کنم توی آدامس. - بیا ... بیشتر و بیشتر و بیشتر و بعد بادکنک آدامسم یه دفعه با صدای تق بلندی می ترکه و جمع می شه نوک دماغم. نادر دندونش رو بهم می سابه و می گه: کثافت!من قاه قاه می خندم. کجای این پسر ارزش عاشقی داشت. باید اینقد تاق تاق آدامس بترکونم تا سر گیجه بگیره. - تو همیشه دیونه ای، یه جوری ....- چه جوری؟ بگو تا بادش نکردم....- اوف صبر کن، هولم نکن. آدم اصلا نمی تونه از تو بدش بیاد. این خل بازیات آدم رو بیخیال می کنه. می گم اینقد آدم آدم نکن. اعصابم خرد میشه و تندتر می جوم. نگاه گوشه چشمی به پسرک می کنه و با لبخند مرموزی می گه: برات متاسفم سحر تف کن بیرون فنجان قهوه اومد. پسرکی که کنار میز ظاهر شده با احترام دو فنجون روی میز می گذاره و می گه فرمایش دیگه ای ندارید. نادر با سر می گه نه. توده آدامسم را می پیچم لای دستمال کاغذی و می گم : می گفتی یه دهن آواز هم بخونه بد نیست.نادر فنجون رو می کشه جلو و می گه، پسره رو می گی؟ - آره خب. نادر قاه قاه می خنده و می گه از دست تو. - خب خلاصه چند ماه گم شدنت این بود که عاشق شدی و بعد تف کردی بیرون. - بی تربیت تف کردی یعنی چی؟ - خب تو همین مایه ها...- آره در گیر عشق و عاشقی و درد و مرض و طاعون بودم. نادر می گه عجب!می گم عجب چیه خوب عاشقی یه مرضه که سلولای مغز رو می خوره و اون سلولا دوباره تکثیر نمیشن. - بعد آدم می بینه به مرز جنون رسیده. - آره دقیقا تو از کجا می دونی؟ توی بیشعور اصلا می دونی عشق چند حرفه؟- عه سحر چرا بد دهنی می کنی خب دو حرفه. - دیدی دیدی؟ آخیش من می دونستم اصلا سواد نداری.نادر می خنده و می گه می خواستم بگم سه حرفه، نمی دونم چرا گفتم دو. خب از اینجهت می دونم که خودم هم به همین طاعونی که تو می گی و بقولی مالیخوریا، گرفتار بودم. یه طرفی به تورم خورده بود که استاد حرص درآوردن بود، مثل همین آدامس باد کردن های تو، نمی دونی چجوری منو باد می کرد، تلق تلق زیر دندون می جوید و بعد می پیچیدم لای دستمال یکبار مصرف.- ایول چه چیزهایی بلد شدی؟ شعر هم می نویسی؟ - آره چند تا دفتر شعر هم نوشتم- اسمش چی بود؟ - باورت میشه؟- تا نگی نمی تونم بگم باورم میشه یا نمیشه.نادر یه جرعه از قهوه اش رو مزه می کنه و می گه سحر بود. ایندفه من می خندم و ریسه می رم دستم می خوره به فنجون قهوه و خالی میشه روی میز اما نگران نمیشم چونکه این سه بازی هام رو بعدا می توم دلیت کنم. بسیار مودبانه به نادر می گم : برات متاسفم چه اتفاق بدی. هر چند حقش بود. حقش بود تیکه تیکه هم بشه و یه نخ مو رو کله اش نمونه. میون ریسه رفتنم یادم میفته که اصلا هیچ اتفاقی نیفتاده. من دارم اشکام رو پاک می کنم و یادم میفته که دوستی من و نادر چقدر خوب و شادمانه بود. چرا یه دفه رمانتیک بازی در آوردیم ؟ قانون مورفی از زندگی من چی می خواست؟ همه اون اتفاقای خوب چرا یه دفه بد شد؟ نادر می گه همچی ناراحت بودیم که جای دنج کلاس بالا نیومدیم. ببین چیکار کردی! با انگشت اشاره کرد به قطرات قهو ای که از لبه میز می چکید پایین. -ٓکاش همون آدامست رو باد می کردی، بهتر بود.- خب بسه، دست خودم نبود. - اصلا از چی می خندی؟ خب بگو تا منم بخندم. پسرکی که از ما پرسیده بود فرمایش دیگه ای ندارید مانند کسی که هر پشه ای بجنبد زیر نظر اوست به سرعت به طرف میز ما اومد و با دستمال چار خونه ای که دستش بود روی میز را خشک کرد و فنجون من رو برداشت و با گفتن هیچ ناراحت نباشید پشتش را به ما کرد و رفت و خیلی زود یه فنجون قهوه دیگه مقابل من گذاشت. با رفتن پسرک پقی زدم زیر خنده و گفتم: سحر؟ یعنی میون اینهمه دختر باید یه دختر به تورت بخوره که اسمش مثل اسم من باشه و حرصت رو هم مثل تلق تلق کردن های من در بیاره؟نادر با سر اشاره ای به فنجون من کرد و گفت: تا دوباره دست گل به آب ندادی بخورش.خودم رو جمع و جور می کنم و به نادرمی گم قهوه ات که تموم شد فنجونت رو بده به من واست فال قهوه بگیرم. - مگه بلدی؟- آره یه مدته مدام برای خودم قهوه درست می کنم و بعدش فال می گیرم. - خب باید بلد باشی همینطوری چشم بسته که نمیشه فال قهوه گرفت. اصول و فنون داره.- اینطور نیست نادر. فال قهوه یه الهام قلبیه . یه جوری بهت یقین میشه اون چیزایی که میبینی، زندگیته. اتفاقایی هست که یا افتاده یا قراره بیفته یا ممکنه بیفته.نادر قهوه اش رو می نوشه و فنجونش رو می گذاره روبروم.- زندگیم رو سپردم دست تو ببین چی می بینی.فکر نمی کردم به این زودی گول بخوره. فنجون رو برداشتم و چند بار چرخوندم بعد بالا بردم و گرفتم مقابل چشمم. نادر با نگاهش زل زده بود به دهان من. -خب؟!یه مقداری از قهوه خودم رو نوشیدم و گفتم. شانس آوردی دختره ولت کرد. مونده بود داغونت می کرد. تو اینقدی که باید، بهش علاقه نداشتی. یعنی دوستش داشتی اما یه رابطه عاطفی نداشتین. - اونم دوستم نداشت؟ -ٓاون دوستت داشت اما عشقش یه عشق آبکی بود. شما بیشتر به درد تو سرو کله هم زدن می خوردید. - آره واقعا! دارم بهت ایمان میارم. خب بعد؟ - بعد اینکه اون خیلی سعی کرد که این رابطه رو سر و سامون بده و به جایی بکشونه. اما می دونی چی شما مثل در و تخته ای بودید که بهم نمی خوردید.- جون من؟ اینا رو این تو نوشته؟ بده ببینم. دستش رو دراز کرد طرفم. خودم رو با فنجونش کشیدم عقب و گفتم: بشین سر جات کار هر بز نیست خرمن کوفتن.- شما به درد دوستی می خوردید نه عشق و عاشقی.- پس چرا اینو از اول نفهمیدیم.- چونکه در آغاز راه دوست داشتنه.- شعر مِر سر هم نکن سحر. قهوه ات سرد نشه بخورش. قهوه ام رو می خورم و دوباره زل می زنم به فنجون نادر.یه سفر در پیش داشتی که بهم خورد اما تا سه روز یا سه هفته یا سه ماه دیگه این سفر برات پیش میاد. - خوب شد نگفتی سه قرن دیگه.-هیس! توی حرفام نپر. یه چمدون افتاده این تو و یه جاده.- ای خدا یعنی پیاده باید برم.- نه، با ماشین می ری. همه جزییات که این تو جا نمیشه.-چطور چمدون به اون بزرگی اون تو جا میشه اما دو کلمه که با چی می رم جا نمیشه؟فنجون رو می گذارم روی میز و می گم، تایمت تموم شد. اصلا من واسه تو فال نمی گیرم. فنجون رو با دستم سُر می دم به طرفش. اما نشونه گیریم خطا می ره و قبل از آنکه نادر بتونه جلوی خرابکاری دومم رو بگیره فنجون نقش بر زمین میشه و هر تکه اش یه جایی پهن میشه. ایندفعه نفس هر دوی ما در سینه حبس میشه و با چشمانی گرد شده و لبهایی گاز گرفته شده به هم نگاه می کنیم. پسرک انگار تمام امروز ما رو قبلا تو خواب دیده بود خیلی زود با جارو بلندی طرف میز اومد و تکه های فنجون رو ریخت تو خاک انداز و باز خیلی مودبانه گفت: ناراحت نباشید، اتفاقه دیگه. ما با خجالت بهم نگاه کردیم و یکیمون گفت: معذرت می خوایم. پول فنجون را باهامون حساب کنید. پسرک سری تکان داد و رفت.قبل از اینکه نادر حرفی بزنه تصمیم گرفتم این قسمت شکستن فنجون رو هم حذف کنم. یه فلاش بک زدم و فنجون رو برگردوندم روی میز طرف خودم و پسرک هم با جاروش عقب عقب برگشت سر جاش. قیافه نادر رو هم از بهت زدگی کشیدم بیرون و گفتم: خب دوست جان هر وقت فال قهوه خواستی به من زنگ بزن و وقت قبلی بگیر، سرم شلوغه. نادر ساعتش رو نگاه می کنه و با عجله بلند میشه و می گه: من باید برم ، کار مهمی داشتم که پاک یادم رفته بود. خوب شد دیدمت، دلم برات تنگ شده بود مخصوصا این دیونه بازی هات. می شنویم دیگه.من بلند نشدم خواستم با رفتن او کمی با خودم تنها باشم. بهتر که می خواست بره. دیگه حوصله اش رو نداشتم. - باشه برو. دوباره یه جایی به هم تنه می زنیم و بعد می ریم یه جای دنج می شینیم قهوه می خوریم و چرت و پرت می گیم. بای.نادر همینطور که دستش رو توی هوا تکون می داد از من خداحافظی کرد و رفت.در کیفم رو باز کردم و چند تا آدامس ریختم توی دهانم و مشغول جویدن شدم. farss68farss68Wed, 03 Jul 2019 21:04:32 +0430https://virgool.ir/@farss68/شعر-cjashwgvgrhhدیگر برای دوباره به هم رسیدن دیرستیاد تو مثل گل میخکی بروی میز هر روزپژمرده تر می شودو من قهوه ام را در سکوت می نوشمصبحانه ام را بی حضور تواین روزهابا خود خوب بودن را تمرین می کنمبی تو قدم زدنبی تو آواز خواندن بی تو به غریبه سلام دادندیگر برای دوباره به هم رسیدن دیرستسانا تابستان 2017farss68farss68Wed, 03 Jul 2019 20:36:34 +0430https://virgool.ir/@farss68/تو-همیشه-این-بود-ykuq5oe8e0wpهمه غم من این بود پشتت را به من کنی بی آنکه این شعر آخر را بخوانی و من بنشینم اینجا و با انگشتان خیسم خاطراتم را ورق بزنم و ناگهان بیادم بیایید که تو همیشه این بودی مردی که احساس و قلبش در پیله های غرور اسیرست تو همیشه این بودی مردی که نمی داند کجای زندگی من ایستاده کسی که نمی داند آمده است یا رفته همه غم من این بود تو نشنوی و درکم نکنی و من باز زورقی شوم شکسته که می رود روی آب بی هیچ هدفی تو همیشه این بودی مردی که حرف هایش را می جود و آنها را تف می کند بروی خاک حرف های خشمگین پر خار و من همیشه این بودم زنی که با رویاهایش شال می بافد و عشق را روی آن گلدوزی می کند 18.07.16 Sanna Nickiusfarss68farss68Tue, 25 Jun 2019 21:34:55 +0430https://virgool.ir/@farss68/عاشق-مردی-ullfak4tdnnaنویسنده سانا نیکی یوس و زن ادامه داد. می دانید دکتر، من از اینجهت پیش شما آماده ام که تشخیص بدهید آیا دچار پریشان حالی یا دیوانگی ام یا نه. شما مریض های بسیاری را بعنوان یک روانشناس اینجا ملاقات می کنید. زن کمی روی صندلی جابجا شد و پای راستش را روی پای چپ انداخت . صورت استخوانی اش را چرخاند بسوی پنجره ، برق شادی از چشمانش بیرون جهید، گونه های برجسته اش گرم و قرمز شده بود. موهای بلوندش مثل ابریشمی بروی شانه هایش رها شده بود. دستان کشیده و بلندش را روی هم گذاشته بود، استوار نشسته بود مانند کسانی که می خواهند عکس های تاریخی بگیرند. دکتر پت نگاهش به زن بود و منتظر باقی ماجرا . اما زن گویی در رویایی زیبا جا مانده بود، رویایی با یک تبسم. دکتر پت، خودکارش را روی میز گذاشت و گفت: خانم ناتالی، چند وقت ست که این جوان را در خواب می بینید؟ ناتالی صورتش را برنگرداند، همانطور که زل زده بود به جای نامعلومی جواب داد: از نیمه های ماه آگوست شروع شد، همین امسال. می دانی دکتر پت، من راستش را بخواهید بدانید تا بحال با هیچ مردی رابطه نداشته ام . قبل از آنکه ناتالی ادامه بدهد، دکتر پت پرسید: چرا نداشتید؟ آیا موقعیتش پیش نیامد و یا اعتقادات مذهبی شما مانع روابط شما شد ، یا شاید دلیل دیگری وجود داشت؟! خانم ناتالی ، برای زنی به سن شما که بزودی پنچاه و پنچ سالش می شود، کمی غیر طبیعی ست. ناتالی نگاه آبی زیبایش را به پت انداخت و با لبخندی شرمگین گفت: آقای پت ، من منتظر عشق بودم. تا بحال مردی قلب مرا با نگاهش تکان نداده بود. پت گفت: بسیار خوب خانم ناتالی اما شما سالهای جوانی تان را یکی بعد از دیگری پشت سر گذاشتید، البته منظورم این نیست که اکنون سالخورده هستید، بلکه می خواهم بدانم، آیا در شما تمایلی به جنس مخالف وجود نداشت؟ زن مانند برق گرفته ها، خشک و بی حرکت شد . جوابی نداد. پت داشت فکر می کرد که این بسیار سوال خصوصی بود و خانم ناتالی شاید هرگز دوست نداشت به آن جواب دهد. ناگهان ناتالی سرش را پایین انداخت و گوشه بلوز چهار خانه سبز رنگش را بین دو انگشت گرفت و کمی فشار داد و با خجالت گفت: آقای پت، من این نیاز را داشتم اما نمی خواستم بدون عشق خود را در آغوش مردی بیاندازم. من دختر یک کشیش هستم. و معتقد به یک سری تعهدات اخلاقی. پت این را یاداشت کرد. سپس با دقت خانم ناتالی را برانداز کرد، زیبایی او به وضوح می توانست هنوز دل صدها مرد را بلرزاند، آیا ناتالی واقف بود؟ پت پرسید، اما آن جوان که به خواب شما میاید، شباهتی به هیچ کسی که قبلا دیده اید ندارد؟ زن گفت خیر. این مرد مانند مردان اساطیر باستانی است. قدی دارد ، دوبرابر بلند تر از من. چشمانی تیره، مژگانی بلند، موهایی تا روی شانه، مشکی رنگ و رفتاری دارد بسیار متواضع، با نزاکت و نگاهی جذاب . تمام تن من در خواب دچار تب می شود و من خیس عرق می شوم. پت گفت: آیا شما او را بعنوان یک معشوقه می بینید یا همسر آینده؟ ناتالی جواب داد: فرقی نمی کند، او چنان روح مرا تسخیر کرده است که من حتی حاضرم کنیز او باشم. پت پرسید: آیا او با شما حرف می زند؟ ناتالی گفت خیر، حرف نمی زند اما نگاهش حرف می زند. پت گفت: نگاهش چه می گوید؟ زن جواب داد: می گوید دوستت دارم. می خواهمت. پت گفت : و تو آیا با او حرف می زنی؟ ناتالی گفت خیر. من محو تماشای او می شوم و حس می کنم بین ما نگاه همان کلام است. پت باز یاداشت می کند. خانم ناتالی آیا شما در خواب با او هم آغوش می شوید؟ ناتالی سرش را بلند نکرد. همانطور که به نقش های دامن بلند آبی اش خیره شده بود گفت: خیر ما تماس بدنی نداریم اما با نگاهمان یکدیگر را می بوسیم و من جای انگشتان بلند او را روی سینه هایم حس می کنم. و آنگاه حس می کنم برهنه در آغوش او هستم. ناتالی یکباره با صدای بلندی می گرید. در میان گریه،ضجه زنان می گوید، آنوقت پر از حس لذت و گناه می شوم، تمام اعتقادات مذهبی ام و تمام آبرو و شرفی را که سالهای سال حفظش کردم، به گلویم فشار می آورد می خواهم خفه شوم، نفسم بالا نمی آید ، یکباره از خواب می پرم و دچار تشنج می شوم. ساعت ها گریه می کنم، دعا می کنم تا خدا و مسیح مرا ببخشند. صدای هق هق ناتالی اتاق را در بر گرفته است. پت هم درد ناتالی می شود. احساس می کند بغضی در گلو دارد، نمی داند چرا؟ یک روانپزشک نباید احساس درونی خود را مقابل مریض نشان بدهد. پت می گذارد تا زن خوب گریه کند. آنوقت می گوید: خانم ناتالی شما باید هر چه زودتر در خوابتان با این مرد ازدواج کنید تا دچار حس گناه نشوید و بتوانید از این رابطه عاشقانه لذت ببرید. این جای هیچ نگرانی ندارد. از این پس شما او را همسر خود بدانید. ناتالی نفس راحتی کشید ، نگاهی به پت انداخت و با شادمانی گفت: متشکرم دکتر عزیزم که مرا دیوانه یا خیال باف ندیدی. راستش گاهی فکر می کردم خودم را بکشم، اما باز به گناه می اندیشیدم. حال که شما مرا باور دارید و درک می کنید من همینکار را می کنم. ناتالی برخاست به پت نزدیک شد و دست او را با صمیمیت فشرد و سپس از آنجا رفت تا در دیدار بعدی با عشقش از او خواستگاری کند. پت آهی کشید و در انتهای کاغذ نوشت. عشق درد است و درمان نیز هم. farss68farss68Fri, 14 Jun 2019 12:13:32 +0430https://virgool.ir/@farss68/حرفهای-یک-قاتل-is3ehhto4gka نویسنده سانا نیکی یوس اسم این مرد آبراهام بود. از چند سالگی آدمکش شده بود کسی چه می داند. خودش می گوید از ابتدا با دار زدن خرگوش ها پی به استعدادش برده. به هر صورت آقای آبراهام بعد از کشتن چند پیرزن و پیرمرد و یک معلولِ هشتاد درصدی در آخرین اقدامش که کشتن سگ آقای داوینچی بود به دام افتاد . آقای آبراهام هنوز مشغول آب خنگ نوشیدن در سلولش هست و من که وکیل مدافع ایشان هستم باید پای صحبتش بنشینم. دو مامور او را به اتاق من آوردند . آنهم دست بسته با پیراهن و شلوار آبی رنگ و ریشی که بقدر کافی بلند شده بود. آبراهام روبروی من نشست. قبل از آنکه با او صحبتم را آغاز کنم گفت: گفتند شما وکیل مدافع من خواهید شد و اسمتان فردیک یوهان آدم ست. سرم را تکان دادم و گفتم بله درست خدمتتان عرض کردند. آیا شما موافقت خود را اعلام می دارید؟ آبراهام دستی به ریشش کشید و گفت نه. راست نشسته بودم و منتظر چرای آقای آبراهام بودم. آبراهام با خاراندن چانه اش مشغول بود. چشمهای ریز ابی رنگ بی فروغش را انداخته بود به سقف. یکباره لبش را با زبان خیس کرد وگفت: همه اینها مسخره بازیست و مثلا میخواهند نشان بدهند که حتی یک قاتل هم حق دفاع از خود را دارد. شما هم از برکت وجود من سیبیلتان چربتر شود. این بدبختی ها همه اش از پُزهای دمکراسیست. وگرنه آنها کار خودشان را می کنند. آخر و عاقبت من مهر و موم شده و آماده لای پرونده است. ادعاهای یک قاتل چیزی را حل نمی کندمگر من بگویم در سلامتی روحی کامل نبودم. آنوقت هزار و یک پزشک قانونی از معاینه من حقوق می گیرند. چند روانپزشک هم به تحلیل نحوه بزرگ شدن و کمبودهای عاطفی من می پردازندو پولی نیزبه جیب آنها می رود. از همه دزدتر خبرنگاران هستند که خود را به آب و آتش می اندازند تا از زندگی من پول در آورند. این وسط یک مشت جیره خوار کوچک و بزرگ نیز سودی می برند. آقای آبراهام با اعتماد بنفسی که کمتر در یک قاتل دیده می شود حرف می زد. با ناخن انگشت کوچکش گوش چپش را خاراند و ادامه داد. و اما این وسط از همه خوشحالتر خانواده مقتولند که با دمشان گردو می شکنند چونکه ارث کلانی به آنها می رسد. اگر دقت کرده باشید من سالمندان پولداری را طعمه قرار دادم تا کارم صواب داشته باشد . جدی نشسته بودم و به حرف های آبراهام گوش می دادم. آبراهام دماغش را بالا کشید و گفت: آنوقت فکر می کنید بعد از محکوم شدنم چه می شود. چند تحلیل گر و دانش پژوی بزه شناس می نشینند دور هم و تبادل نظر می کنند ببینند کدام فیلسوف یا روانشناس نظرش درست از آب در آمده. آقای فردریک یوهان شما اوقات فراغتتان را چگونه می گذرانید؟ شانه هایم را بالا انداختم و گفتم: قرار نیست من به این سولات شما پاسخ بدهم. اما در جواب به بحث بی منطق شما باید بگویم هر شغل و پیشه ای برای جامعه منبع درآمدست. اگر غیر از این بود دکترها به طبابت اهمیتی نمی دادند ویا معلمان برای تدریس مجانی به خود زحمت درس و دانشگاه رفتن نمی دادند. آیا می شود جلوی بیماری را گرفت تا به جیب پزشک پول نرود. بچه هایمان را به مدرسه نفرستاد تا معلمین پولدار نشوند؟ نه آقای آبراهام شما در اشتباه هستید اما شما می توانستید آدمکش نشوید تا جامعه نیازی به روانشناس، تحلیلگر و یا وکیل مدافع نداشته باشد. لبخند پر معنایی به او زدم که یعنی، حرف زیادی ممنوع و لطفا برای من نطق نکنید. آبراهام چشمهایش را تنگ کرد و بسیار غضبناک من را نگاه کرد. دنداهایش را بهم سایید و انگار در ذهنش داشت نقشه دار زدن من را می کشید. لیوان کاغذی را که روی میز کناری ام بود برداشتم و جرعه ای آب نوشیدم. او سرش را کمی نزدیکتر آورد طوری که اُنگار می خواهد کسی جز من و او حرف هایمان را نشنود و گفت: وقت خود را برای تعلیم و تربیت من هدر ندهید. بر طبق نظریه فروید بسیاری از آنچه حاکم بر رفتار ماست ناخودآگاه ست. بله آقای وکیل مدافع، حتی همین آدمکشی من. آبراهام به عقب برگشت و نیشخندی زد که گویا دلیل کافی برای کارهایش داشت. خودکارم را روی میز گذاشتم و گفتم: به هر حال شما با من موافق نیستید و بهتر آنست همانطور که فرمودید وقت خود را تلف نکنیم. بلند شدم و با دست راستم گره کراواتم را مرتب کردم و گفتم: با اجازه شما مرخص می شوم. پشتم را به او کردم تا از اتاق خارج شوم. صدای خنده های بلند و متشنج آبراهام بلند شد. دستم را بسوی دستگیره ی در بردم. صدای مستحکم او مرا در همان حالت نگه داشت. شما خیلی شانس آوردید که منتخب من نشدید. بروید و بگویید، به قتلهایم افتخار می کنم چونکه هر کسی از عهده ی اینکار بر نمیاید. خدا را شکر کنید که ما قاتلها وجود داریم وگرنه کره ی زمین گنجایش اینهمه آدم را ندارد. همین روزهاست که سنگین می شود و می افتد مثل یک تکه صخره. همه ی این جنگها و بکش بکش ها برای همین بوده و هست که کره زمین تعادلش را حفظ کند. اگر شما اکنون زنده هستید و کره زمین سر جایش هست مدیون ما قاتلهایید. در را باز کردم و یک پایم را بیرون از در گذاشتم. - شما به فکر سوراخ لایه اوزون باشید که اگر بزرگتر شود همه ی ما از گرما ذوب خواهیم شد. از لای در به آبراهام نگاه کردم و گفتم: فقط اگر از این هوش و استعدادتان استفاده ی معقول می کردید اکنون جای شما اینجا نبود. دستی برایش تکان دادم و گفتم: به هر حال آدم جالبی هستید آقای آبراهام و امیدوارم مسئولین به سوراخ لایه ی اوزرن بیشتر فکر کنند. در را بستم و براه افتادم تا به پرونده ی بعدی رسیدگی کنم. farss68farss68Wed, 12 Jun 2019 21:45:36 +0430https://virgool.ir/@farss68/من-شوهرم-را-کشته-ام-keyf5wcgiydjخانم ایسکسون بعد از آنکه شوهرش را با یک متکا خفه کرد، نشست گوشه ی تخت و به فکر فرو رفت که چگونه از شر جسد راحت شود.ساعت دوی نیمه شب دسامبر نود و شش بود. جسد آقای ایسکسون روی تخت کنار خانمش قرار داشت، جسدی نیمه گرم با پیژامه ای آبی رنگ.بی شک کشیدن یک نخ سیگار بعد از این کارِ ساده ولی مهم بسیار لازم بود. خانم ایسکسون سیگارش را در سکوت و آرامش پک زد و خاکستر آن را توی جاسیگاری نقره ای که به دست چپش بود تکان داد. تصمیم کشتن او، بعد از ماجرای سه شب پیش به فکرش رسیده بود . داشت استیک گوشت خوک را توی بشقاب شوهرش می گذاشت.او آنجا پشت میز نشسته بود و داشت تکه ای بریده شده از استیکش را توی دهان می گذاشت. بعداز خوردن شام دور دهانش را با دستمال پاک کرد و به خانم ایسکسون گفت: مطلبی ست که امروز باید برایت بگویم. خانم ایسکسون داشت ظرف سیب زمینی آب پز را از روی میز بر می داشت و با تعجب او را نگاه کرد.- خیلی وقت ست که می خواهم این حرف را بزنم اما راستش جرات گفتنش را نداشتم. سپس چند دقیقه سکوت کرد و بی آنکه به چشمان زنش نگاه کند گفت: می خواهم از تو جدا بشوم.زن مانند یک مجسمه شد. بیحرکت و بیصدا. - ادامه ی این زندگی برایم خسته کننده ست. نه آنکه فکر کنی ایرادی در توست اما من دیگر قادر به ادامه ی این زندگی نیستم. آقای ایسکسون تازه به پنجاه سالگی رسیده بود. سنی که آغاز یک بحران یا تحول بود. تازه در این سن ست که آدم به فکر می افتد که نیم قرن را پشت سر گذاشته. شرکت کوچک معاملات املاکش به خوبی پیش می رفت. چند کارمند داشت و یک منشی زیبای تایلندی.خانم ایسکسون زل زده بود به شوهرش، شاید این یک شوخی مسخره بود. مگر می شود بعد از بیست و شش سال زندگی و خوردن یک استیک یکباره شوهرش از جدایی حرف بزند؟- خیلی وقت ست به این موضوع فکر می کنم و بالاخره به این نتیجه رسیدم که تا از این دیرتر نشده به تو بگویم. در واقع اینها را باید هشت سال پیش می گفتم اما ترس داشتم. بی شک تو زن مهربان و خوبی هستی، این عیب من ست که نمی توانم ادامه بدهم. خانم ایسکسون بیادش آمد هشت سال پیش آن خانم تایلندی شروع به کار در شرکت شوهرش کرده بود. باز حرفی نزد. مجسمه ها حرف نمی زنند فقط گوش می کنند.- خود تو هم احساسی به این زندگی مشترک نداری. انگار فقط نقش بازی می کنی. حتی وقتی هر شب غذا را توی بشقابم می گذاری یک لبخند ساده هم نمی زنی. همیشه این پیراهن بلند نخی ات را پوشیدی و موهایت را بالای سرت جمع کردی. همه کارهای تو تکراریست. ما با آنکه با هم زندگی می کنیم اما تنهاییم، جداییم. هیچ علاقه ی مشترکی بین ما نیست. اگر سرم به روزنامه و اخبار تلوزیون گرم نمی شد از این سکوت سنگینی که بین ماست از این دیوار محکمی که مرز میان من و توست دیوانه می شدم. البته باز اینها عیوب تو نیست. سادگی و آرامش تو با روحیه ی من سازگار نیست. خانم ایسکسون نفسی را که حبس کرده بود بیرون داد و گفت: آن زن تایلندی به روحیه ی تو سازگار ست؟رنگ از صورت آقای ایسکسون پرید و گیلاس شرابش را بالا برد. جرعه ای نوشید و بعد از کمی تأمل گفت: نمی خواستم پای او را وسط بکشم اما اکنون که سرصحبت را باز کردی باید بگویم بله. آن زن تایلندی همیشه شاد ست و همیشه با روی باز از من اسقبال می کند. زن از روی عصبانیت دندانهایش را بهم سایید و گفت: بسیار خوب. کافی ست! نمی خواهم از دلبری های او بگویی. من زن دلمرده و خسته کننده ای هستم اما می توانی به من فرصت بدهی که خود را عوض کنم. همین امروز زیباترین لباسم را می پوشم و موهایم را شانه می کنم، لبهایم را قرمز می کنم و به خودم عطر می زنم تا بوی استیک خوک ندهم و .....آقای ایسکسون بی آنکه علاقه ای به شنیدن حرف های زنش نشان بدهد دستمال را روی میز گذاشت و گفت: همه ی اینکار ها را هم اگر بکنی باز نمی توانی عشق را در من جوانه بزنی. دیگر برای اینکارها دیرست. تمام اینها می شود بازیگری و من از بازیگری بیزارم. باید ذاتی باشد و این از تو بر نمیاید. آیا تو عاشق منی؟زن سوال مرد را مثل یک لقمه قورت داد و به هضم آن پرداخت.- آیا من عاشق اویم؟ چه چیزی در اوست که ضامن خوشبختی من ست؟ مردی که هر روز صبح بیدار می شود، حمام می کند. موهایش را شانه می کند ، روغن می زند و پشت این میز می نشیند، روزنامه می خواند صبحانه اش را می خورد و قهوه اش را می نوشد . بعد بلند می شود و می رود. مردی که انگار حضور او را حس نمی کند. نگاهش نمی کند و هنگام خداحافظی نمی بوسدش. اینها چیزهایی بود که او بدان عادت کرده بود و قبل از پیدا شدن آن زن تایلندی آقای ایسکسون نیز بدان عادت کرده بود. نگاهی به جسد مردش انداخت. - می توانم او را در حیاط خانه دفن کنم. - از عمر مفید من چیز زیادی باقی نمانده. می خواهم آنگونه زندگی کنم که وقت سالخوردگی ام آرزو به دل نباشم. تو هم می توانی بدنبال زندگی ات بروی و هر کاری که هنوز دیر نشده را انجام بدهی. - آیا این یک تعیین تکلیف ست؟ یا راهنمایی؟آقای ایسکسون تک سرفه ای کرد و گفت: وقتی از هم جدا بشویم هر کدام راه خود را می رویم. شاید تو کسی را بیابی که تو را اینگونه که هستی دوست بدارد و من نیز کسی را که دوست دارم.پوزخندی زد و گفت: یک زن تایلندی که بدنبال به دام انداختن تو از هر حیله ای استفاده کرده. عاشق یک زن کوتوله ی دماغ پهن بد ترکیب....- لطفا نزاکت را رعایت کن یک زن نباید پشت سر هم نوع خود حرف بزند! - من پشت سر هر کسی که دلم بخواهد حرف می زنم تو هم بهتر ست ادای انسان های محترم را در نیاوری. خانم ایسکسون سیگارش را خاموش کرد. بلند شد و از پنجره به منظره ی یخ کرده بیرون نگاه کرد. زیر نور چراغ کوچه، در تاریکی خاموشی که خود را روی زمین گسترده بود به عاقبت خود فکر کرد. دفن کردن او در حیاط خانه کار بیخودی بود. بزودی کسانی بدنبال او می گشتند. آن زن تایلندی، کارمندانش، دوستان، آشنایان....مخفی کردن یک قتل کار آسانی نبود آنهم وقتی مقتول شوهر یک زن باشد. سرش را تکان داد و گفت : نمی شود. در هر صورت من مورد مظنون هستم. بی اختیار به سوی کت شوهرش رفت. شروع به تفتیش کرد. بلیطی را که به مقصد تایلند بود پیدا کرد. تاریخ آن متعلق به دو روز دیگر بود.بلیط را چند بار نگاه کرد. با خود فکر کرد.- می توانم بگویم از تایلند بر نگشته.نه اینهم نمی شود. با نامیدی بلیط را سر جایش گذاشت. -ما میتوانیم مثل دو دوست از یکدیگر جدا شویم. اینطور مثل قاتلها به من نگاه نکن! ما تنها زن وشوهری نیستیم که از هم جدا می شویم. هیچکس نگفته یک زن و شوهر تا آخر عمر باید در کنار هم باشند. نگران نباش! هرچند از تو جدا می شوم اما حواسم به تو هست که هیچ سختیِ نکشی. این خانه را می فروشیم و من سهم تو را می دهم.به این چیزها فکر نکرده بود. سهم، فروش خانه تقسیم دارایی...آقای ایسکسون از قبل فکر همه ی جوانب را کرده بود.- من به این خانه عادت دارم، به این آشپزخانه به گلدانهای خانه حتی به اسباب و اثاثیه. بغضش را پایین داد و جلوی اشکهایش را گرفت.آقای ایسکسون بلند شد و رفت بسوی در. با رفتنش بغض او ترکید و اشکهایش جاری شد. حس کرد هر تلاشی بیفایده ست او مصمم بود و اصرار او باعث هر چه بیشتر خرد شدنش می شد. سالهای جوانی اش از دست رفته بود آنهم بپای مردی که تازه به فکرش رسیده بود دیگر عشقی به او ندارد. برای او دلمرده و قدیمی شده بود. او عادت نداشت به کسی التماس کند و آقای ایسکسون لیاقت التماس نداشت، حالا پای آن زن تایلندی در میان بود و بی شک قدرت اعتماد به نفس او را بالا برده بود. حوصله ی رقابت نداشت. اما اینکه شوهرش بعد از اینهمه سال کمبودهای او را به رُخش بکشد، سخت بود.- پیراهن بلند نخی ات ..... خانم ایسکسون پیراهن بلند نخی خود را روی جسد شوهرش انداخت. قیچی را از داخل کشوی میز کنار تختش بیرون آورد و شروع به قیچی کردن پیراهن کرد. سپس ایستاد روبروی آینه. دسته ای از موهایش را لای لبه ی تیز قیچی گذاشت و چیدشان و بعد دسته ای دیگر. موهایش پهن شد روی زمین. خیره شد به قیافه خود درآینه، به موهای کوتاه نامرتبش. - جسدش را می سوزانم. مهم نیست بعد از این چه به سرم بیاید اما می روم. می روم به جایی دور مثل چین.....تا بخواهند مرا پیدا کنند و زندانم کنند دیگر مُرده ام.چمدانش را از بالای کمد به پایین کشید. چند دست لباس و یک جفت کفش و یک آینه کوچک دستی را در آن جا داد. بلند شد و پیراهن گلدار کوتاهش را پوشید . لبهایش را مقابل آینه رژ زد. بی آنکه به شوهرش نگاه کند چمدان به دست، پا برهنه از پله ها پایین رفت. از راهروی باریکی که به آشپزخانه وصل می شد گذشت. نگاهی انداخت به تابلوهای روی دیوار، لوسترهای قدیمی سقف، گلدانهای گلی که خودش پرورانده بود. مبلهای مخملی سبز رنگی که وسط پذیرایی بود. میز ناهار خوری هشت نفره ای که هیچوقت مهمانی به خود ندیده بود، فرش های نفیسی که روی زمین پهن بود، به نظم و ترتیبی که در خانه داشت، پیشبند سفید گلدوزی شده ی آشپزخانه، کفش های براق شوهرش کنار در، به تاریکی بیرون از پنجره که به سپیدی صبح آغشته شده بود، به تلفن سیاهی که روی میز کنار دیوار آشپزخانه بود. چمدان را به زمین گذاشت و با قدمهای آهسته به سوی تلفن رفت. گوشی تلفن را برداشت. شماره گرفت.- سلام لطفا بیایید! من شوهرم را کشته ام!farss68farss68Mon, 10 Jun 2019 00:09:57 +0430