https://virgool.ir/feed/@farsiwriterبنویس، بنویس به نام خودت!fa2026-11-11 16:25:06https://files.virgool.ir/upload/users/4860/avatar/YZiv9n.pnghttps://virgool.ir/@farsiwriterhttps://virgool.ir/@farsiwriter/zendegi-good-qz7jygwdafurهمه ما می‌دونیم که باید زندگی درستی داشته باشیم، ولی چرا همه ما زندگی درستی نداریم؟!پاسخ ساده اما بسیار زیرکانه است. بگذارید با یک مثال شروع کنیم: "اگر همه ما می‌دونیم که ورزش برای سلامتی و سرخوشی بسیار مفید هست، پس چرا همه ما بطور مستمر ورزش نمی‌کنیم؟!"جواب ساده است: تنها داشتن دانش نسبت به یک موضوع تضمین نمی‌کند که شما حتما از آن دانش خود سود خواهید برد. ما علاوه بر دانش، به یک چیز دیگر هم نیاز داریم تا از دانسته‌های خود سود ببریم. چیزی که جان کلام این مطلب هست.راز زندگی درست این است: "به آینده خود به اندازه کافی اعتماد کنید، نه بیشتر، نه کمتر."اگر طول عمر یک انسان رو یک متغییر تصادفی X در نظر بگیریم، و الان شما a سال سن داشته باشید، باقی مانده زندگی شما میشه: میانگین طول عمر انسانها منهای سن فعلی شما. Y = E(X)-a میانگین امید به زندگی در جهان ۷۱ سال و در ایران نزدیک به ۷۴ سال هست. پس همین الان ِY خودتون رو حساب کنید.[برای یک فرد ۳۶ ساله میشه: 36-74=38 ]خوب، اگر من بطور میانگین Y سال دیگر زنده خواهم بود، و اگر علایق و خواستنی های من جوری هستند که دوست دارم در نهایت P تا از زندگی لذت ببرم، بایست از خودم بپرسم: آیا قرار است الان فقط سخت کار کنم و پول ذخیره کنم تا تمام این لذایذ را در سال Y ام (در ۷۴ سالگی) یکجا انجام دهم؟!خیر.اول) چه تضمینی هست که ۷۴ سال عمر کنم؟دوم) حتی اگر بیش از میانگین عمر کنم، چطور در پیری می توانم لذتی از لذایذ جوانی را تجربه کنم؟پس بهتر است این P را تقسیم کنم به Y قسمت. یعنی: Py، ... ، P2، P1. یعنی سال بعد تو زندگیم P1 تا لذت ببرم. لذتی که فقط در این سن و در این سال می توان ببرم. لذتی که اگر نبرم دیگر هیچ وقت نخوام توانست تجربه کنم. و سال بعد P2 تا... تا آخر.اینجوری اگر در هر لحظه ایی از دنیا بروم، به اندازه کافی و در حد توانم از زندگی لذت برده ام. پس خسرانی متوجه من نخواهد بود. از طرف دیگر. همه می دانیم لذتی که در مثلا ۳۰ سالگی می توانم تجربه کنم بسیار هیجان انگیزتر از لذتی است که در ۵۰ سالگی تجربه خواهم کرد. از طرفی اگر در ۳۰ سالگی لذت خوبی داشته باشم. خاطره خوشش برای تمام سال های متوالی بعد از آن برایم خوشایند و لذت بخش خواهد بود. پس نوعی افزونگی نیز می توانم ایجاد کنم. یعنی هرچه زودتر یک لذت را تجربه کنید، سریعتر خاطره ی خوش دیگری را در چنبره خود برای باقی عمر ذخیره کرده اید.پس برای P1 بایست بیشتر از P2 هزینه کنید، و برای P2 بیشتر از P3 و الی آخر...پس P1 > P2 > P3 ... > Pyدر نتیجه: همین الان برای سال آینده و لذایذ و هیجان هایی که بایست انجام دهید برنامه ریزی کنید.در آخر می خواهم با یک مثال ساده حرف را تمام کنم: برای مثال، اگر اکنون یک ماشین پراید دارید، و واقعا دوست دارید یک پژو پارس داشته باشید، چون می دانید لذت رانندگی با پژو پارس برای شما بیشتر است، و اگر می توانید هزینه آن را مهیا کنید. درنگ نکنید.هزینه کنید برای کسب این لذت. پول خود را به این امید ذخیره نکنید که بگذار ۴ سال دیگر این ۱۰ میلیون رو کنم ۲۰ میلیون و باهاش یه ماشین بهترتر بخرم! ساده بگم: گول نزنید خودتون رو. ممکن هست ۴ سال دیگه از ماشین هیچ لذتی نبرید، حتی اگر قادر به خرید بنز باشید!حرف من را باور اگر ندارید، خود را در آینه بزرگترهای اطرافتان ببینید. ببینید چه برایشان بی اهمیت شده است چیزهایی که برای ما لذت وافر است ? بیداربیدارSat, 17 Mar 2018 04:47:36 +0330https://virgool.ir/@farsiwriter/lips-sswmhujdslqzچشم و ابرو، پیشونی و گونه، دماغ و مو و اصلا تو بگو کل اندام! همه اینا به زاویه بند ان. یعنی اینها تو دو عکس از دو زاویه مختلف ممکنه بسیار متفاوت نشون داده بشن از لحاظ زیبایی. واسه همین هست که زاویه بهینه قوس اعضای بدن رو پیدا کردن یکی از ملزومات ضروری عصر دوربین های دیجیتال به شمار میاد.فقط یک عضو از اعضای بدن هست که به هیچ زاویه ایی بند نیست. بله، ایشون لب هستن! بعضی لب ها اینقدر گیرا هستن که از هر زاویه ایی به تماشاشون بشینی جز حیرت و حسرت عایدی نخواهی داشت.یعنی اگر دو عکس یکی از روبرو و دیگری از پشت سر گرفته بشه، وقتی اولی رو دیدی و میری سراغ دومی، حین نگاهت به دومی فقط یه چیز یادت مونده: شکل لامصب لب.بیخود نیست که ابومحمّد مُشرف‌الدین مُصلح بن عبدالله بن مشرّف میگه:یک روز به شیدایی در زلف تو آویزمزان دو لب شیرینت صد شور برانگیزممجنون رخ لیلی چون قیس بنی عامرفرهاد لب شیرین چون خسرو پرویزمبیداربیدارThu, 01 Mar 2018 15:13:32 +0330https://virgool.ir/@farsiwriter/word-not-face-fksavk8f8h43شما در کدام دسته کاربران شبکه های اجتماعی هستید: ۱) لایک می کنید کسی که چیزی رو فرستاده، یا ۲) لایک می کنید چیزی که فرستاده شده ؟امیدوارم جز دسته اول نباشید! اگر هستید متاسفانه من به این دسته افراد میگم "دهانی". چون این افراد کسانی نیستن که به کلام دیگران "گوش" کنن. بلکه کسانی هستن که به دهان دیگران "نگاه" می کنن! نگاه می کنن که چه کسی داره حرف می زنه، نه اینکه چه چیزی داره گفته میشه.یعنی مثلا این دهانی ها اگر دوست صمیمی شون، یا هنرمند محبوب شون، یا الگوی کاری شون، یا هر کسی که باهاش خوبن، بیاد و تو پروفایل اش آروغ بزنه هم لایک اش می کنن! اما اگر کسی رو که باهاش خوب نیستن بیاد تو پروفایل اش کلامی در خور دریافت نوبل ادبیات بنویسه، به هیچ وجه لایک اش نمی کنن. یعنی میخونن و لذت می برن از محتوا، اما لایک نمی کنن! چرا؟ نمی دونم! :)ولی بیاید کلامی باشیم. کلامی ها الکی به کسی اعتبار نمیدن. کلامی ها کمک می کنن محتوای دنیای مجازی مون تمیزتر بشه. کلامی بودن باعث میشه کسایی که دارن افکار و تجربیات و دانش مفیدشون رو به اشتراک می گذارن برن بالا و بالاتر و بالعکس کسایی که دارن با سوییچ ماشین باباشون یا صورت شش قلم گریم شده اشون شوآف می کنن و زباله تحویل فضای مجازی مون میدن برن پایین و پایین تر. کلام آخر این که: یکی از خوبی های داشتن پروفایل ناشناس این هست که از شر دسته دهانی ها راحت میشی باش! وقتی چارتا لایک می گیری مطمینی هر چارتاش کسایی بودن که لذت بردن از محتوایی که ایجاد کردی، نه از سر و شکل و دک و دهن ات! یا اگر کسی لایک ات نمی کنه هم باز می فهمی که کلامت ایراد داشته، نه اینکه کسی تو رو دوست نداشته باشه. به قول سعدی شیرین سخن:از صحبت دوستی برنجم که اخلاق بدم حسن نمایدعیبم هنر و کمال بیند خارم گل و یاسمن نمایدکو دشمن شوخ چشم ناپاک تا عیب مرا به من نماید؟بیداربیدارWed, 28 Feb 2018 13:15:56 +0330https://virgool.ir/@farsiwriter/life-is-a-party-ynxtfujt3iypاشو میگه: "زندگی یک جشن است".وقتی توی یک جشن با دوستات و آشناهات هستی و بگو و بخند و یه عده ای اونور دارن میرقصن، یه عده ای مدام مشغول پوست از میوه کندن و لمبوندن، یه عده ای که میزبان هستن مثل فرفره میچرخن و سرویس میدن، بزرگای جمع رو می بینی که شیک نشستن دور هم یه بحث خفن راه انداختن و دارن باهاش حال میکنن. بچه ها رو میبینی که انگار بال بشون داده باشی لحظه ای رو زمین بند نیستن. دخترا رو میبینی که به جد تلاش کردن تا زیبایی رو برات معنا کنن. پسرا رو که جز بسلامتی یکدیگر چیزی نمی نوشند. موزیک به راهه و هوا توپ و تو آروم تکیه دادی به صندلیت و تمام این مناظر رو نظاره گری؛ تو این لحظه هاست که یک حس فوق دوست داشتنی بهت میگه: "خودشه، زندگی الان هست، چون چیزی کم نیست!"زندگی جاهای دیگه ای هم هست. وقتی از داشتنی هات میگذری تا گره ای از مشکل دیگری بگشایی. وقتی یه نفر صمیمانه ازت تشکر میکنه و بهت میگه حرفات خیلی بهم کمک کرد و تو برق شکرگزاری رو تو چشماش میبنی.وقتی اطرافیانت سر سفره‌ات نشستن و طعم لذیذ غذایی که براشون پختی اونا رو حیرت زده کرده. وقتی یه نفر با گرفتن کادو از تو فکش بر زمین کوبیده میشه. و حتی! وقتی یک نفر بهت میگه عاشقته. اون لحظه هم میتونی به خودت بگی:"خودشه، من زنده‌ام چون واسه دیگران شادی بخش ام"این زندگی خیلی جاهای دیگه هم جریان داره، به خصوص وقتی از بودن با خودت لذت میبری: وقتی شعر میخونی، فیلم میبینی، موزیک گوش میدی، رانندگی میکنی، میپری تو آب، آشپزی میکنی، سخت کار میکنی، کتاب میخونی و حتی وقتی واسه دل خودت می نویسی! اگر اون لحظه داری با خودت حال میکنی این اجازه رو داری که بگی "خودشه، چون زندگی جریان داره"اولویت اول هر انسانی در زندگی، باید همین زندگی کردن باشه! ما درس می خونیم و کار می کنیم تا بتونیم بهتر زندگی کنیم. داشتن یک زندگی درست مستلزم داشتن یک کار درست هست، بعبارتی درست زندگی کردن نیازمند درست کار کردن هست.نمیشه تو کارت دزدی کنی، اونوقت از زندگیت دزدی نشه!نمیشه تو کارت حق دیگران رو بخوری، اونوقت از زندگیت حقی خورده نشه!نمیشه تو کارت به دیگران ستم کنی، اونوقت در زندگیت محبت ببینی!نمیشه با کارت زندگی خیلی ها رو به خطر بندازی، اونوقت زندگیت به خطر نیفته!نمیشه تو کارت خودخواه باشی، اونوقت دیگران تو زندگیت جایی داشته باشن!نمیشه تو کارت زیرآب بزنی، اونوقت زندگیت رو آب نباشه!همه میدونن زندگی چیه، ولی همه نمی تونن زندگی کنن. چون زندگی رو باید بنا کرد. با لحظه لحظه اش که می آد و می ره. و این رو باید همیشه به یاد داشته باشیم: یه چیزهایی هست که اجازه نمیده کسی بتونه بر خرابه‌هایی که از زندگی دیگران درست کرده، زندگی‌‌ای بنا کنه! بیداربیدارMon, 26 Feb 2018 23:14:52 +0330https://virgool.ir/@farsiwriter/birthofdeath-f703iper1ravانسان، تولدِ یک مرگ است.تنها امکانی که عادلانه و قاطعانه به تمام انسان ها هدیه داده شده، امکان 'پایان' است.هیچ چیز دیگری به طور برابر نصیب همه ما نشده. حتی نام، که همه ناگزیر از داشتن اش هستیم، برای همه به یک اندازه زیبا نیست.لح‍ظه تولد انسان، همچون لحظه نگارش اولین کلمه یک داستان طولانی است، و لحظه زیر خاک رفتن همان لحظه زیر چاپ رفتن ویرایش نهایی داستان.ویراستار این مکتوب زندگی است و گذر آن. زندگی اما کتابت افکار و اسرار در دفترچه پنهان خاطرات شخصی مان نیست، زندگی لغزاندن شجاعانه قلم بر صفحه آشکار این دنیاست. غلط کردن های بسیار و تصحیح شدن های مکرر. و مرگ انتشار شکوهمند داستان ماست.پس "بنویس، بنویس به نام خودت"بیداربیدارSun, 25 Feb 2018 07:40:10 +0330