https://virgool.ir/feed/@farshid.23بنویس، از رنج فتاده به دایره ای بنویس.fa2026-11-12 11:12:20https://files.virgool.ir/upload/users/1954707/avatar/AsNybH.jpghttps://virgool.ir/@farshid.23https://virgool.ir/@farshid.23/صدا-کن-مرا-iqxx4racdqksدیشب به خوابم آمدی. نه که اولین بار باشد؛ اما از گرم‌‌ترین خواب هایی بود که دیدم. صمیمیت زیادی داشت.احساس دلگرمی داشتم و ای کاش ساعتم زنگ نمی‌خورد و مجبور نبودم به جای صحبت کردن با تو در خیالاتم، انگل‌شناسی بخوانم. عزیزِ دور من، نمیدانم آیا وصالی در کتاب ارتباط ما هست یا نه؛ اما بارها و بارها بودنت را در کنارم تصور کردم و مرا باور کن! بی‌نظیر بودیم.شاید هنوز جوانیم و می‌ترسیم. بهتر بگویم، تو می‌ترسی. کاش میتوانستی برای جفتمان شجاع باشی. عزیزکم، هرروز می‌بینمت و دستم به تو نمی‌رسد و با حسرت می‌گذرم. بیا و این نرسیدن را پایان بده. “کاش” های داخل ذهنم هرروز بیشتر میشوند. ناتوانم و کاری از دستم برنمی‌آید. مجبورم بنشینم تا تو به خودت بیایی. من به زمان‌بندی خدا همان‌قدر اعتقاد دارم که به چینش او. به اینکه هر بار تلاش کردم از دستت فرار کنم، بیشتر دلیلی برای ماندن به من داد، ایمان دارم. دوست دارم کلمات زیادی برایت بنویسم؛ ولی فی‌الحال باید درس بخوانم. تو هم احتمالا در گوشه‌ای از این شهر الان در حال درس خواندنی پس مزاحم خودت و خودم نمی‌شوم چون دوست دارم فردا بعد از امتحان با حال خوشی از دور نگاهت کنم.فعلا خداحافظ عزیز دورم.«صدا کن مراصدای تو خوب استصدای تو سبزینه آن گیاه عجیبی استکه در انتهای صمیمیت حزن می رویددر ابعاد این عصر خاموش من از طعم تصنیف درمتن ادراک یک کوچه تنهاترمبیا تابرایت بگویم چه اندازه تنهایی من بزرگ استو تنهایی من شبیخون حجم ترا پیش بینی نمی کرد و خاصیت عشق این استکسی نیست بیا زندگی را بدزدیم آن وقتمیان دو دیدار قسمت کنیم بیا با هم از حالت سنگ چیزی بفهمیمبیا زودتر چیزها را ببینیم ببین عقرباک های فواره در صفحه ساعت حوض زمان را به گردی بدل می کنند بیا آب شو مثل یک واژه در سطر خاموشی ام بیا ذوب کن در کف دست من جرم نورانی عشق رامرا گرم کنو یک بار هم در بیابان کاشان هوا ابر شدو باران تندی گرفتفرشیدفرشیدMon, 25 Aug 2025 09:40:58 +0330https://virgool.ir/@farshid.23/آونگ-r446f6pvicewاستاد می‌گفت «آدمیزاد تو یه آونگ بین میل و ملال گیر کرده؛ ولی یادش میره که لزوما معنای زندگی این نیست.»داشتم فکر میکردم که عزیزم، تو برای من تبدیل شدی به آن میل جدید. برایم معما شدی. دوست دارم کشفت کنم و بشناسمت و نزدیکت باشم. دوست دارم نزدیکت شوم و در عین حال دوست دارم فقط از دور تحسینت کنم. مرا گیج می‌کنی. باعث میشوی بعضی وقت‌ها سلول به سلول بدنم خواستنت را فریاد بزنند و از طرفی حس کنم شاید اتفاق افتادن ما، آنقدرها هم به صلاح نیست. خیلی‌وقت‌ها به این فکر کردم که آیا ما درستیم؟ نمی‌دانم؛ فقط می‌دانم که اگر اتفاقی نیوفتد، تا ابد این سوال ذهنم را درگیر خواهد کرد که «اگر میشد، چه میشد؟» این روزها کاملا غرق در “شاید”ها و “نمیدونم”‌ها و “اگر“ ها هستم و از این متنفرم. از بلاتکلیفی بیزارم و راهی هم برای خروج از آن ندارم. همه می‌گویند باید صبر کنم و بگذارم زمان خودش همه‌چیز را پیش ببرد؛ ولی عزیزکم، من می‌ترسم که دیر کنیم و دیر شود. من زمان زیادی ندارم و دوست دارم تو بخشی از خاطرات این روزهایم شوی. دوست دارم تجربه‌ات کنم، حتی اگر باعث شود با دلی شکسته از این شهر بروم. زندگی همین است جانم، گذشتن و رفتن پیوسته. دل دادن‌ها و دلشکستگی‌ها.شاید تو یکی از آرزوهای من باشی؛ ولی تمام آرزوی من نیستی و میدانم که این موضوع قرار است ما را از هم جدا کند. ناگزیریم دور از هم بمانیم. مسیرمان جداست و حتی فکر کردن به لحظه خداحافظی هم دل شکسته‌ام می‌کند. شاید عجیب باشد؛ ولی اینطور دلشکستگی را ترجیح می‌دهم به اینکه”تو” دلم را بشکنی. دوست دارم وقتی یادت میوفتم به دنیا و روزگار و در و دیوار بد و بیراه بگویم و به تو فقط بگویم “حیف.” چون عزیزم ما واقعا حیف می‌شویم. «اما عزیز من، کاش در روزگار دیگری می‌زیستیم. ما همگی حیف بودیم.»فرشیدفرشیدWed, 11 Dec 2024 01:42:26 +0330