https://virgool.ir/feed/@faride9592fa2026-11-12 11:13:04https://files.virgool.ir/upload/users/186480/avatar/avatar.pnghttps://virgool.ir/@faride9592https://virgool.ir/@faride9592/the-mothers-who-cant-love-uffgkjya1wy4سوزان فوروارد آمریکایی است. این را از گوگل متوجه شدم. فرهنگ عامه مردم آمریکا را نمی‌دانم اما می‌دانم در حالی که افراد فعال کشور ما در حوزه روانشناسی درگیر شکستن تابوهای جنسی هستند_ که غرب صد سالی هست بیشتر این تابوها را حداقل در قوانین خود شکسته است_ سوزان فوروارد و دوستان در حال شکستن کلیشه های رفیق بی کلک مادر(!) هستند!! اساسا هر چه جامعه پیشرفته تر چه از نظر فرهنگی و چه از نظر اقتصادی می‌شود انعطاف آدم ها برای دور ریختن کلیشه ها بیشتر می‌شود. کلیشه هایی مثل اینکه تمام آدم ها باید ارتباط با غیرهمجنس را ارجح بدانند. تمام کسانی که قرار است از خیابان رد شوند بینا هستند و یا روی دو پا حرکت می‌کنند. باور کنید پذیرفتن تفاوت ها در همین چیزهای معمولی جامعه را خیلی جلو می اندازد!سوزان فوروارد در کتاب مادرانی که نمی‌توانند عشق بورزند یا مادران سمی در مورد مادرانی صحبت می‌کند که آسیب های بزرگ روانی به فرزندانشان می‌زنند. در مورد این صحبت می‌کند که در جمله ی {والد کودک همسایه دست او را شکسته بود} لزوما این والد پدر نیست و خیلی وقت ها مادرها هم می‌توانند همینقدر بیمار و بی رحم باشند اما ما در کلیشه ی مادر فرشته ی روی زمین است گیر کرده ایم و کلمه ی والد را پدر می‌بینیم!این کتاب، اول برای ما می‌گوید که چقدر انکار جامعه برای پذیرش آسیبی که مادران به فرزندانشان می‌زنند زیاد است و بعد انواع مادران آسیب زننده را توضیح میدهد. مادران خودشیفته، مادران کَنه، مادران کنترل گر، مادرانی که خود به مادر نیاز دارند و مادری که نادیده می‌گیرد یا منفعل است.برای هر کدام ازین انواع مادرها مثالی از مراجعان خودش می آورد و به شما کمک می‌کند حقیقت را هرچقدر تلخ بپذیرید. مثل اینکه کارهایی که مادرتان در حقتان کرده صرفا کنترل گری بوده اما به دروغ آنها را به اسم عشق به شما خورانده! به شما کمک می‌کند درد و رنجتان را ریشه یابی کنید و اجازه ندهید کسی رنج شما را کوچک بشمارد و در نهایت بعد از خروج تمام این خشم ها به شما آموزش می‌دهد روابط خود را با والدتان از نو بازیابی کنید و تفاوت مادرانی که می‌شود با آنها مجددا رابطه برقرار کرد و مادرانی که در صورت انتقاد، آه و ناله می‌کنند و گریه زاری راه می اندازند و شما را به یاد پوشک هایی که از شما عوض کرده اند می اندازند می‌گوید!!اگر فکر میکردم احیانا به من ربطی دارد به خیلی از نزدیکانم که در مورد مادرانشان درد و دل می‌کنند این کتاب را پیشنهاد میکردم. فرزندانی که در دور باطل مادر کنترل گر یا منفعل خود گیر کرده اند و هیچ راه خلاصی برای شرایطشان پیدا نمی‌کنند و از طرفی جسارت پذیرفتن اینکه رفتار مادرشان سمی بوده است هم ندارند.اما برای مثال فرض کنید مادرتان شما را به یک مهمانی آخر هفته دعوت می‌کند و شما اتفاقا برای آخر هفته برنامه ریزی کرده اید تا اوقاتی دونفره با همسرتان داشته باشید، آیا میتوانید از او تشکر کنید و مستقیم بگویید برای آخر هفته برنامه ای دارید یا با جمله های این چنینی مواجه میشوید؟"تمام امیدم به دیدنت در آخر هفته بود. این چه کاری است که از دعوت من مهمتر است. ای کاش آنقدری که من تو را دوست دارم و دلتنگت هستم تو هم مرا دوست داشتی و دلتنگم بودی."شاید از نظر شما این ها جملات یک مادر عاشق و فداکار است و نه یک مادر آسیب زننده، پس حتما کتاب مادران سمی را به شما توصیه میکنم!*برای خواندن این کتاب لزوما نیازی نیست تا والد سمی شما در قید حیات باشد. نیروی ماورا الطبیعه تمام والدین(چه بی نقص و چه سمی) این است که توانایی دارند تا وقتی شما نفس می‌کشید در ذهنتان زندگی کنند و کنترل زندگی تان را به دست بگیرند حتی اگر خودشان خیلی وقت است نفس نمی‌کشند!در نهایت نباید فراموش کرد که شاید والدین شما باعث و بانی رفتارهای بیمار یا افکار بیمار الان شما باشند اما مسئول تغییر این شرایط فقط و فقط خودتان هستید. fari defari deWed, 06 May 2020 16:19:50 +0430https://virgool.ir/@faride9592/سر-در-تشت-pa7bym3crjrmدر ابتدای فیلم‌ دندان نیش سه انسان بالغ_ که فقط از نظر فیزیکی رشد کرده اند_ دستشان را زیر شیر آب سرد میگیرند تا ببینند کدام یک زودتر دستش را کنار میکشد. یاد وقتی افتادم در تشت پر از چاله چوله فلزی خانه ی خیابان عطار با سین مسابقه ی نفس نکشیدن میگذاشتیم.تشت را لبالب پر از آب میکردیم و کَله های یک‌وجبی مان را توی آب میکردیم.نباید نفس میکشیدیم و هیچ کدام‌مان هم جر نمیزدیم، من همیشه میبُردَم.بعدتر یاد وقتی افتادم که با الف جاده کنگ را ماشین سواری میکردیم و در هوای سرد کوهستانی دست‌هایمان را بیرون میبردیم تا ببینم چه کسی زودتر کَم می آورد از گزگز و سوزش انگشتانش. باز هم من میبردم. من برنده ی بلامنازع تمام بازی های صبر و تحملیِ دردناک بودم. نفس نکشیدن، نمک ریختن روی کناره انگشت کَنده شده، دست ها را در برف دی ماه پنهان کردن آنقدر که از کرختی دیگر حس نکنی دستی هم داری.اما کم کم بازی های زندگی تغییر میکنند.انگار تمام آنها دموی بازی های بزرگسالی بوده اند. بازی هایی که برای برنده شدن در آنها نیاز به چند دقیقه نفس حبس کردن نیست بلکه شاید هزاران روز باید نفست را حبس کنی. دیگر داشتن قلب را در وجود خودت احساس نکنی ولی ادامه بدهی. بازی هایی که هر دو نفر بغض کرده اند ولی بغضشان ساختگی نیست و برنده کسی است که نفس عمیق تری بکشد و لبخند بزند و مانع پایین آمدن آن قطره لعنتی بشود.امشب لالایی دریا دادور را میشنیدم. شاید برای دیگران یک آهنگ قشنگ که یکی دوبار ارزش گوش دادن دارد، باشد. اما برای من نماد تمام روزهایی است که در پارک فرمانداری روی صندلی نزدیک تاب و سرسره ها مینشستم، در خلوت و سکوت و سرمای دو ِنیمه شب مجله چل چراغ را ورق میزدم. زیپ سوییشرتم را تا گردن بالا میکشیدم، و خودم را سفت تر بغل میکردم .. تمام آن شب هایی که شهریور و فروردینش تفاوتی نمیکرد، من دستم زیر برف بود و هر لحظه بیم‌قطع شدنش را داشتم.اما حالا دارم آهنگ آرامش بخشی که میم برایم فرستاده را گوش میدهم، گرمای مطبوع سشوار هنوز روی ستون فقراتم مانده و همسر کسی که میپرستیدم، شدم و احساس امنیت میکنم. خیلی چیزها مطابق میلمان پیش نرفت اما حتی در بدترین روزهای زندگی‌مان که مجبوریم بارها کلمه استیصال را هجا‌کشی کنیم، آرامشی ته دلمان است. مثل زدن آب گرم به صورت وقتی در سرمای زمستان مجبور بودی تا حیاط بروی برای رفع حاجت و برگردی. بله ف. عزیزم، تفاوتی نمیکند چه زمانی و در چه شرایطی باشیم. دیگر من و تو، یک نفر هستیم و دستمان را باید زیر برف نگه داریم آنقدر که بسوزد و قرمز شود، ولی ما در هر حال هم داریم.ما در برف دی ماه، گرمی لب‌ها و تن یکدیگر را داریم و من از تمام آدم های دنیا بهتر میدانم که بدترین روزها نیز گذشتنی هستند، هرچقدر قوی و پایان ناپذیر و له کننده بنظر برسند آخر این ما هستیم که ازین روزها عبور میکنیم و نه آنها ..fari defari deTue, 05 May 2020 01:33:43 +0430