https://virgool.ir/feed/@fariba.shakerianخسته از ترسیدن از قضاوت‌های و پرسش دیگران، به دنبال مکانی برای گفتن از دلتنگی هایمfa2026-11-11 13:54:51https://files.virgool.ir/upload/users/40722/avatar/u4Tv0f.pnghttps://virgool.ir/@fariba.shakerianhttps://virgool.ir/@fariba.shakerian/آشفتگی-های-آخر-هفته-kivvravqjq9jپنج شنبه صبح مجبور شدم با یکی از دوستان بیرون بروم. من ادم رابطه‌های نیمه‌تمامم، رابطه‌های که از نظر من از اول هم رابطه نبوده ولی از نظر طرف مقابلم قرار بوده ماه دیگر ازدواج کنیم. وقتی ماجرا به نقطه می‌رسد که دیگر نمی‌توانم تحمل کنم رک و راست می‌گویم تو که دوست پسر من نیستی قرار نیست هم باشی و بیا همین دوست معمولی بمانیم و غیره و تازه این اول مشکلات من است چون وقتی به پسری میگویی بیا دوست بمانیم فکر میکند باید 24 ساعت باهم در ارتباط باشید، پسرها باید اجازه بدهند دخترها دلشان برایشان تنگ شود. واقعیت این است که که من اگه میخواستم هر هفته با تو بروم بیرون نه نمیگفتم پس دلم نمی‌خواهد باتو بیرون بروم اینکه گفتم بیا دوست معمولی بمانیم برای این است که من ادم مهربان و نایسی هستم و دلم نمیخواد کسی را ناراحت کنم. راستش من فقط برای دوستان صمیمی ام و خانواده‌ام همیشه وقتم خالی است. بقیه ادمها رو به تناسب علاقه‌ام به آنها بین سه هفته تا دوماه ممکن است نبینم و اگر این به دلیلی این مدت زمان کم شود در بهترین حالت می پیجانم و در بدترین حالت بدنم واکنش نشان میدهد و مریض میشوم و خب اردیبهشت ماهی نیست که من تهران بمانم. یعنی تمام سعی ام بر این است که تمام آخر هفته ها برایم خودم بگردم. پنج شنبه صبح به یک صبحانه اجباری رفتم قبل از آن با نیلوفر هماهنگ کردم که ساعت یازده به من زنگ بزند و بگوید پس چرا نمیرسی تا بتوانم سریع بپیچانم، من احساس عذاب وجدان کمی دارم برای اینکه برای آشناهایم وقت کافی نمیگذارم ولی گفتم که من برنامه‌های زندگیم تنها برای ادم‌های مهم زندگیم تغییر می‌دهم(بیشتر وقتا آنها این کار را نمی‌کنند ولی من گلیه ندارم) در خانه نیلوفر با الهام می‌خندیم من به پسرها فحش می‌دهم به پسرهایی که من خوشم می‌آید آن‌ها اما خوششان نمی‌آید، پسرهای که من بدم می آید آنها خوششان می آید از همان پسر خوش تیپ و قدبلند نمایشگاه که گویا دماغش را عمل کرده گفتم و نیلوفر از عروسی برادرشوهرش میگفت. کمی تا قسمتی با الهام در مورد سیاست حرف میزنیم و با لحن بامزه همدیگر را مسخره میکنیم راستش آنها بیشتر مرا مسخره میکنند چون من حرفای مسخره میزنم که البته از نظر خودم مسخره نیست ولی از نظر همه مسخره است.ساعت پنج باید خانه باشم چون خواهرم میخواهد از من لباس قرض بگیرد باید سریع برگردم خانه که میرسم هوا خیلی سرد است من کاملا میلرزم هنوز هم سردم است. سرمایی که در تمام استخوانهای بدنم نفوذ کرده است. پنج شنبه اما از شدت سرما برخود میلرزم چندپتو می آورم و با موبایلم کاملاً زیر پتو می‌روم و آنلاین فیلم نگاه می‌کنم بله من از آن دیوانه‌های هستم که با موبایل فیلم نگاه می‌کنند و چشم‌هایش را به فنا میدهند تازه ماهی 200 هزارتومن پول اینترنت گوشی هم می‌دهند. شاید بیشتر از 5 ساعت دراز کش زیر پتو با دستی که از شدت نگه داشتن گوشی موبایل بی‌حس شده، مانده‌ام. بدنم به کرخی خاصی رسیده است. انقدر دهانم بسته مانده که لب‌هایم به هم چسبیده است. ساعت نه شب است و خانه سرد و تاریک است لامپ‌ها همه خاموش‌اند. دارم فکر میکنم آیا از تنهایی می‌ترسم آیا تصمیم گرفتم تا اخر عمر تنها باشم ؟ آیا این که از تمام ادمهایی که از من خوششان می آید فرار کنم باعث می‌شود روزی برسد که حرف نزنم و تنها خیره به اسکرین یک موبایل مسخره باشم ؟ دارم فکر میکنم شاید صبح را نباید می پیجاندم شاید این سکوت ترسناک نتیجه تمامی ادمهایی است که میپیچانم. نمیدانم ساعت چند است دارم فکر میکنم شاید باید از زودفود غذایی سفارش دهم همزمان به کالری‌های که می‌خورم فکر می‌کنم .ناگهان منصور زنگ میزند که کجایی میخواهیم شام بخوریم سریعتر بیافریبافریباSun, 28 Apr 2019 11:21:50 +0430https://virgool.ir/@fariba.shakerian/اندازه-گیری-حجم-کاری-با-لایک-های-پی-در-پی-k3kivwanbmlvقصه از آنجا شروع شد که به خودم گفتم سنگین و خانم باش آنکه قرار است ناز کند تویی، پس کمربندم را محکم کرده و سنگین نشستم، یک ماه 24 ساعت شبانه روز حرص خوردم چرا پس خبری نیست هی به خودم میگفتم سرش شلوغ است که میدانم هست ولی پس چرا اینستاگرام من را لایک میکند؟ آخرش گفتم اصلا گور بابایش من که حوصله همین آدم‌هایی که هی در زندگی‌ام می‌آیند و دست آخر مجبورم به زور بیرونشان کنم را هم ندارم چه برسد به آدم جدید. خلاصه یک ماه تمام خانم‌وار سر صندلی‌ام نشستم و خبری نشد تا دیروز که برایم در تلگرام از یک کانال اقتصادی متنی فرستاده بود می‌خواستم بگویم بلد نیستی مثل بچه ادم سلام احوال پرسی کنی ! باباجان من هر روز با این عدد رقم‌ها سرکار دارم دیگه حوصله‌شان را ندارم به جای این چیزا از خودت بگو خانواده خوبند!! بماند که متنی که فرستاده بود تکراری بود یعنی دو سه ماه پیش خودش یک بار دیگر برایم فرستاده بود. به رویش نیاوردم تکراری است، میخواستم با نازو عشوه سلام واحوال‌پرسی کنم که متاسفانه تلگرام نمی‌تواند ناز دختری را برای مخاطب‌اش ارسال کند تازه می‌توانست هم من ناز و عشوه بلد نیستم یعنی معلم رقصم می‌گفت باید عشوه‌ات را بیشتر کنی اینجوری که نباید نخندی باید لبخند ملیح بزنی، آخرش نفهمیدم برای کتونی‌هایی که می‌پوشیدم یا آن تی‌شرت‌های رنگ و رو رفته بود که هر روز سرکار می‌پوشم و با همان ها بدو بدو با موهای نامرتب به کلاس رقص رفتم که اخرش هم رقص یاد نگرفتم. هرچه بود یا مشکل از فرستنده یا گیرنده عشوه‌های من به مخاطبم ارسال نشد و مجبور شدم همان شکلک مسخره لبخند ملیح را برایش بفرستم. خلاصه احوالش را پرسیدم گفت که خیلی سرش شلوغ است از پشت موبایل سری تکان دادم که باشه فهمیدم منظورت این است که نمی‌خواهی برای من وقت بگذاری همزمان یک به درکی گفتم. کمی از بازار و سهام و کار من و فلان ادم که کارش خوب است حرف زدیم راستش هیچ وقت نفهمیدم پسرا چرا انقدر در انتخاب موضوع حرف زدن ضعیف‌ان اصلا به من چه که کارت خوب پیش می‌رود یا نه من حوصله کار خودم را هم ندارم چه برسد پیگیر کار تو باشم. دست آخر نفهمیدم چه شد، کارم که نداشت، متن هم که تکراری بود، حوصله حرف زدن هم که نداشت پس اصلا برای چه پیام داده بود ؟دارم فکر میکنم بروم در اینستا یک استوری بذارم مدت زمانی که سین میکند را اندازه بگیرم و حجم کاری این هفته اش راتخمین بزنم :| 351_روز_تا_سی_سالگی فریبافریباTue, 16 Apr 2019 13:01:21 +0430https://virgool.ir/@fariba.shakerian/چگونه-خود-را-گول-بزنیم-jgtpjejwapurدیروز به طرز عجیبی صدای کراش 20 سالگی‌ام را با همسرش شنیدم، این دوست عزیز دوبار بنده را به عمق ناباوری رساند. دفعه اول وقتی فهمیدم عاشق کدام دختر دانشگاه است، حقیقتاً ناامید شدم نه اینکه دختر بدی باشد برعکس به شدت خوب بود دقیقا همان خوبی که مادرم همیشه از من میخواهد، آروم و ساکت با لبخندی که همیشه برلب باشد نه اینکه مثل من بلند بلند بخندد. راستش هرگز نفهمیدم چطور میشه با آدمی که تعداد جملاتش در ساعت به ده جمله هم نمی‌رسد دوستی کرد و چطور آدم‌های آروم زندگی می‌کنند. بماند این روزها که نقش یک زن کارمند را انتخاب کرده‌ام ساعت‌ها می‌شود که جمله‌ای نگویم زمان‌هایی می‌شود که ترجیح میدی گوش و دهانت را بر بلاهت همکارانت ببندی و سکوت کنی. در 20 سالگی روزهای زیادی دعا کردم که ببینم‌اش ما که باهم رابطه نداشتیم در واقع انقدر دنیایمان باهم فرق داشت که هرگز شجاعت شناخت بیشترش را نداشتم و تمام لذت من از دوست داشتن‌اش به یک سلام و خوبی خلاصه شده بود. میدانستم که ازدواج کرده اما همسرش را ندیده بودم تعریفش را اما شنیده بودم که دختر از خودراضی است و متوهم است، جامعه شناسی خوانده و از این دخترهایی است که فکر می‌کنند دارد جامعه را تغییر می‌دهد، مدل موهایشان شلخته است و عینک مسعود بهنودی دارد و من که از گذشته از دخترانی که جامعه شناسی می‌خوانند به خصوص جامعه شناسی علامه خوشم نمی‌آمد تصمیم گرفتم که کراش عزیز قطعا خوشبخت نشده است و همینطوری فقط با یک زن متوهم الکی زندگی می‌کند، در من خصوصیتی هست که باور نمیکنم آدمهایی که از زندگیم رفته‌اند خوشبخت‌اند. دیروز اما فهمیدم واقعا خوشبخت است، همسرش بلند بلند میخندید صدای خنده‌اش در گوشم می‌پیچید حس کردم از آن دخترهایی است که من می‌توانم با او دوست شوم به طرز عجیبی حرف زدنش شبیه خودم بود حتی شاید از من بهتر باشد. لحظه معده‌ام بهم پیچید راستش دو حس متضاد خوشحالی از خوشبختی اش آن هم بعد از آن همه سختی‌های که کشید و حسادت به آن صدای خنده داشتم(راستش را بگویم حس حسادتم بیشتر بود) دارم به این فکر میکنم چرا همواره باور اینکه ادم‌ها بدون ما خوشحال نیستند راحت‌تر از باور به خوشبختی شان است مگر جز این است که خودمان نخواستیم جزئی از آن زندگی باشیم چرا فراموش کردن آنقدر برایمان سخت است. همسر کراش عزیزم بلند میخندد، صدای نازی دارد و موهایش فر است وخوب کتاب میخواند. کراش 20 سالگی ام خوشبخت شده است. باورکن 353_روز_تا_سی_سالگی فریبافریباSun, 14 Apr 2019 16:43:21 +0430https://virgool.ir/@fariba.shakerian/پرسش-نخست-آیا-حیات-نشئه-تنهای-است-pn6gtw4qlhfc پنج شنبه با تاخیر جشن تولد گرفتم. نه اینکه هر سال تولد بگیرم این بار بیشتر در رودربایسی ادم‌ها قرار داشتم یه جور مهمان کردن ادم‌هایی که خانه شان میرویم و در نهایت مجبوریم آنها را به به خانه‌مان دعوت کنیم. من دوستان زیادی دارم اما بیشتر آنها آنطور که من می‌خواهم نبود. در سال اول لیسانس با سه نفر از بچه‌ها که راحت‌تر بودم و اشتراک فکری زیادی داشتیم و بعد از 11 سال هنوز دوستان صمیمی ام هستند به سرعت دوست شدم به جز آنها پارسال تصمیم گرفتم به دوستان دختر بیشتری نیاز دارم و از آنجایی که دوستی جدید با آدمها در حوالی سی سالگی برایم سخت است راستش در بیشتر مواقع بلاهت دخترها نمیگذارد. تصمیم گرفتم با دوستان گذشته ارتباطم را بیشتر کنم همکلاسی های دوران لیسانسم را پس از سالها دوباره وارد بازی کردم و بالاخره توانستم در لایۀ خارجی دوستی‌شان جا پیدا کنم، حقیقتا تمایلی به اینکه روابطمان بیش از این باشد ندارم، همین دو ماه یک بار دورهمی و خندیدن در کنارشون برایم کفایت می‌کند. ماجرای تولد اما جدا بود، دوستان صمیمی ام را که به واحد چمنی هامعروف هستیم(بعدها دلیل اش را می نویسم) هم طبیعتا حضور داشتند. افرادی که به تولد دعوت شده بودند همدیگر را میشناختند، همه افراد زمانی باهم دوست بودند شاید نحوه دوستی کم و زیاد بود اما بالاخره 4 سال همه باهم برسر یک کلاس نشسته بودیم. واحد چمنی‌ها ولی تمایلی به ارتباط نداشتند تا حدی که یکی از بچه ها تمام مدت اخم کرده بود.حتی مسخره‌بازی‌ها و رقصیدن‌ها هم‌توان تغییر رفتار ادم‌ها را نداشت بارها گفتند کاش فقط خودمون بودیم. دارم به این فکر میکنم ادما چقدر برای وفق دادن خودشون با یه جمع تلاش میکنند و اصولا از چه زمانی ادمها تصمیم می‌گیرند تمایلی برای آشتی با جمع ندارند حتی ادم‌هایی که مدت‌ها می‌شناختند. ایا افزایش سن باعث شده که نخواهیم از مرزهای امن خود عبور کنیم ؟ ایا هرچه سن بیشتر می‌شود به رابطه‌های قدیمی بیشتر می‌چسبیم ؟ وچون نمی‌تونیم آدمهایی پیدا کنیم که حرفمان را بفهمند به رابطه‌های قدیمی میچسبیم و تنها تحمل کنیم؟ هنوز جواب این سوال ها نمی دانم شاید امسال همان سالی باشد که برای فهمیدن خودم باید بیشتر فکرکنم، بیشتر بنویسم تا نهایتا بفهمم داستان دوستی ها به کجا ختم می‌شود.354_روز_تا_سی_سالگی فریبافریباSat, 13 Apr 2019 17:21:22 +0430