https://virgool.ir/feed/@farhad999b⚜️ فرهاد کیخا | Farhad Keykha👣 مسافری در مسیر زندگی...🪐 اینجا روایت‌های من را می‌خوانید📍 ریشه در اصالت، چشم به افق‌های دور✨ Live, Love, Laughfa2026-11-10 20:51:54https://files.virgool.ir/upload/users/4936029/avatar/EZcLeM.pnghttps://virgool.ir/@farhad999bhttps://virgool.ir/@farhad999b/راسک-خردادِ-هشتاد-و-پنج-شعر-w5cuvy3ylzljبیست سال استکه ساعتِ دبیرستانِ فاطمه‌الزهرای راسکروی دقیقه‌های تلخِ خردادِ هشتاد و پنجخوابِ خاک گرفته است...و منِ فرهاد،هنوز در ترمینالِ زاهدان ایستاده‌امو هنوز چشم دوخته‌ام به طنازیِ دختریکه با رقصِ روسریِ هدیهٔ من،باد را این‌چنین آشفته و عاشق می‌کرد.آه فرزانه...دهان‌های حسود، نامم را جویدندو در گوشِ پدر و مادرت، باد کاشتند؛و با تهمتِشان تبعید شدم؛از زاهدان به سراوان،از سراوان به انزوا،از انزوا به سکوت...بیست سال است، بیست سالِ تمام،که در غبارِ این جاده‌های کبودردِ پای خودم را می‌بارم.پاییز که آمد و صندلی‌ام در نگاهت خالی ماند،تازه فهمیدی آوارِ شایعه چه بر سرِ ما آورده است؛فهمیدی که فرهادت نیست...تو با آن دلِ ساده و معصوم،چقدر زود حرف‌های گزافِ کلاغ‌ها را باور کرده بودی!و حالا، آشفته و سراسیمه،پیاده‌روهای راسک را در پیِ من می‌دویدی.تنهاییِ بی‌قرارت را پیشِ «جمشید» بردی،سراغِ مرا از مردی گرفتی که همسفرِ روزهای روشنِ ما بود.و جمشید...در هیاهوی آن دوری و تبعید،سیم‌های میانِ راسک و سراوان را لرزاند؛در هجومِ غبار و بی‌کسی‌ام، زنگ زد و با صدایی لرزان گفت:«ـ فرزانه روبه‌روی من ایستاده؛ ویران است، چشمانش می‌بارد...می‌گوید چرا کنار کشیدی فرهاد؟...»و من تمامِ آن پاییز را، تمامِ آن شایعه را،سطر به سطر پشتِ تلفن برایش گریستم تا به تو بگوید.اما افسوس...زمانی حقیقت در دلت شکوفه دادکه طوفان، ریشه‌های ما را برده بود؛من دور شده بودم، تو تنها مانده بودی،و جاده‌ها میانِ ما، دیواری از غبارِ ابدی کشیده بودند.و حالا بعد از بیست سالِ بی‌سرانجام،تنها این شعرِ پیر و عزادار است که می‌داندحقیقت، چقدر دیر به دادِ ما رسید؛و ما چطور در بهتِ آن پاییزِ بی‌بازگشت،زنده به گور شدیم...فرهاد کیخافرهاد کیخاMon, 14 Sep 2026 14:55:47 +0330https://virgool.ir/@farhad999b/راسک-خردادِ-هشتاد-و-پنج-سجع-mcjqyrmtsp7kهوالمحبوبنامه را به نامِ خدایی آغاز کنم که عشق را در سینه آفرید و جاده را برای هجرت و تبعید مایه گذاشت.بیست سال است که در ولایتِ راسک، عقربه‌ها بر جگرِ خرداد کوبیده و زمان از رفتن مانده؛ گویا بادِ حسادت بر حریمِ آن بانوی نجیب وزیده و خوابِ خاک بر چشمانِ زمانه نشسته است؛ همان معلّمی که اصالت از دیارِ کریمان داشت و نجابت از خاکِ پاکِ کرمان.من همان فرهادم؛ که روزی از جورِ زمانه، آوارهٔ خاکِ تف‌دیدهٔ سراوان شدم و مانند نخلی تشنه در غربتِ دیارِ بی‌پناهان گشتم. در همان سالِ هشتاد و پنج، دیوِ شایعه برخاست تا آن مِهرِ بی‌همتا را چون طوفانِ شن آشَفته سازد. زبان‌های گزاف، نامم را به تهمت جویدند و حسودان، در گوشِ فرزانه‌ام، اراجیف خواندند و باطل روییدند.آن بانوی معظّم و صاحب‌منصبِ پرورشی، با دلی ساده و به سپیدیِ صبوریِ هامون، طعمهٔ مکرِ کلاغ‌ها شد؛ اما چون پاییز آمد و نیمکت را بی‌فرهاد دید، سراسیمه دوید و بی‌قرار، گریبانِ جمشید را گرفت. هنوز دو ماه بیشتر از هجرتِ من به سراوان نگذشته بود که سیم‌های تلفن میان راسک و سراوان لرزید؛ بغضِ کالِ فرزانه بر خطِ ارتباط وزید و جمشید از تنهاییِ کوبنده و بی‌قراریِ او با من سخن گفت. او از پسِ شایعه، حقیقت را جُست، اما چه سود که طوفان، ریشه‌های ما را از زمین کَند و جاده‌ها میانِ ما، دیواری از غبارِ ابدی بَست.حقیقت چقدر دیر رسید و نوشدارو چه بی‌ثمر بر این کویرِ سوخته وزید! اکنون بعد از دو دهه بی‌سرانجامی، تنها این شعرِ پیر و عزادار است که می‌داند ما چطور در بهتِ آن پاییزِ بی‌بازگشت، زنده به گور شدیم...فرهاد کیخافرهاد کیخاMon, 14 Sep 2026 14:53:45 +0330