<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss version="2.0"><channel><title>نوشته های Fardin Namiranian</title><link>https://virgool.ir/feed/@fardin.parsa</link><description></description><language>fa</language><pubDate>2026-11-11 20:40:39</pubDate><image><url>https://files.virgool.ir/upload/users/1732792/avatar/avatar.png</url><title>Fardin Namiranian</title><link>https://virgool.ir/@fardin.parsa</link></image><item><title>شازده کوچولو، فراتر از بعد زمان...</title><link>https://virgool.ir/taaghche/شازده-کوچولو-فراتر-از-بعد-زمان-nezye4dqh0mh</link><description>اولین بار ایامی بین کودکی و نوجوونیم بود که خوندمش. البته خوندن که چه عرض کنم. دقیق‌تر بگم شنیدمش. با صدای احمد شاملو. صدای گرمی داشت که واسم غریبه نبود و قبلتر هم توی یکی دو تا کاست قصه شنیده بودمش. لذت می‌بردم؛ هم از قصه و هم صدا. ارتباط برقرار کردن با قصه برام کار سختی نبود. قصه در مورد یه آدم کوچولوی کم سن و سالی بود که دست به یک ماجراجویی دل‌نشین زده بود. همراهش می‌شدم توی سفر به تموم سیارک‌ها و لذت می‌بردم از قصه‌های جورواجور آدم‌هاش. قصه‌ش رو دوست داشتم و بعد از تموم شدن یکی دو بار دیگه هم شنیدمش.دومین بار اوایل دانشجو شدنم بود. حدود هشت سال از اولین باری که کتاب رو شنیده بودم سپری می‌شد. نوار کاست‌ها در حال تبدیل به نوستالژی شدن بودند و این بار کتاب‌های صوتی جور دیگه‌ای به زندگیم برگشتند: سفری چند ساعته داشتم از خونه‌مون به شهری که توی اون دانشجو بودم و بابام گفت، اگه حوصله داشتی این فلش رو بریز رو گوشیت تو راه گوش بده. ازش پرسیدم چیه. گفت: کتاب صوتی کیمیاگر، با صدای محسن نامجو. و بعد از شنیدن اون کتاب، عطشی داشتم برای شنیدن کتاب‌های بیشتر. هنوز کتاب‌های صوتی اینقدر تعدادشون زیاد نبود. و خب از شانس خوبم شازده کوچولو از اندک کتاب‌های صوتی در دسترس برای شنیدن بود. شنیدمش و یه بار دیگه. یه جور دیگه کیف کردم از شنیدنش. و هرجا میرفتم اون رو برای دوستام بلوتوث می‌کردمسومین بار اواخر دوران کارشناسی‌م در دانشگاه بود. رابطه‌ی عاطفی خیلی عمیقی که داشتم از بین رفته بود و حال خوشی نداشتم. و البته آدمی که حال خوشی نداره، دل و دماغ خیلی از کارها رو نداره و وقت واسه یه سری کارهای دیگه زیاد داره: گشت و گذار می‌کردم توی گوشیم. توی عکس‌هام. توی آهنگ‌ها و ... که ببینم چی دارم و چی ندارم. که یهو رسیدم به شازده کوچولو. شنیدمش. اینبار عاشق قسمت روباه و شازده کوچولو شدم. وقتی می‌گفت تو در برابر کسی که اهلی کردی مسئولی، بغضم شکست و هق‌هق به گریه افتادم. چقدر فوق‌العاده بود اون حرف‌ها در مورد عشق و دوست داشتن. اولین بار بود که لمسش می‌کردم. انگار اولین بار که می‌خوندمش.و چهارمین بار، اواسط ترم اول کارشناسی ارشدم بود. رشته‌م رو از مهندسی شیمی به علوم اجتماعی تغییر داده بودم تا برم دنبال علاقه‌م. واسه کلاس نظریات جامعه‌شناسی ارائه داشتیم. ارائه در مورد زیگموند باومن. وقتی داشتم محتوا رو برای ارائه آماده می‌کردم، دیدم چقدر مفاهیم کتاب عشق سیال زیگموند باومن با حرف‌های توی کتاب شازده کوچولو اشتراک داره. واسه همین برای اول هر بخشی که می‌خواستم توضیح بدم، برای مقدمه، قسمتی از شازده کوچولو رو قرار دادم.... نمی‌دونم چند بار دیگه قراره این کتاب رو بشنوم، اما هر بار که بهش رجوع کردم برای خوندن، انگار دارم کتاب تازه‌ای رو می‌خونم. حرف‌ها و مفاهیم زیادی لابه‌لای خط‌ها و واژه‌های کتاب پنهون شده که انگار هر چه بیشتر عمر کنی و تجربه کسب کنی و یاد بگیری، بیشتر و بیشتر برات آشکار بشن. و قشنگیش این بود واسم که از همون بچگی این کتاب دنیایی از زیبایی رو واسم داشت و هیچکدوم از این چهار بار به خاطر تفاوت درکم از کتاب، زیبایی یا جذابیتش برام کم نبود. به راستی شازده کوچولو از بُعد زمان و سن فراتر بود. برای هر سن و هر شخصی، هدیه‌ای منحصربفرد محسوب میشه. https://taaghche.com/book/12405 </description><category>Fardin Namiranian</category><author>Fardin Namiranian</author><pubDate>Mon, 29 Aug 2022 09:14:01 +0430</pubDate></item><item><title>دلتنگی برای ارباب حلقه‌ها</title><link>https://virgool.ir/taaghche/دلتنگی-برای-ارباب-حلقه-ها-enr1tnyma8pe</link><description>تابستون پارسال بود که از طاقچه کتاب صوتی ارباب حلقه‌ها رو خریده بودم. راستش رو بخواید علاقه شدیدی به ژانر ماجراجویی داشتم و دارم. زندگی روزمره برام هیجان چندانی نداره و همیشه دلم خواسته پشت کمدم دنیایی به سمت نارنیا باشه یا نامه‌ای با جغد به دستم برسه. خب اینا هم ممکن نیست و تنها راه دمی رها شدن از این روزمرگی، پرواز دادن خیالم به سمت دنیای ماجراجویی درون کتاب‌هاست.ارباب حلقه‌ها رو بارها و بارها دیده بودم و فیلم محبوب من بود. اما بارها دیدنش نه تنها از اشتیاقم برای شنیدن کتابش کم نکرده بود؛ بلکه مشتاق‌تر هم شده بودم. تابستون سال پیش شنیدنش رو شروع کردم. قصه از یک دهکده‌ی غرق در آرامش شروع میشد. و بعد سفر آغاز میشد. سفری از درون یک جنگل. آشنایی آهسته‌آهسته با آدم‌ها و قصه‌هاشون و تندتر تپیدن نبض به خاطر افزایش آروم‌آروم خطر.صبح‌های اوایل شهریور، حوالی ساعت هفت و نیم، باید راهی محل کار میشدم. مسیر چندان دور نبود و با یک پیاده‌روی چهل و پنج دقیقه‌ای به پایان می‌رسید. در طول مسیر هندزفری تو گوشم بود و از داخل پارک و پیاده‌رو و جاهای دیگه‌ای عبور می‌کردم. اما به قدری غرق در حال و هوای دنیای کتاب بودم، که انگار اونچه که پشت سر می‌گذاشتم، جنگل‌ها و مرداب‌ها و سرزمین‌ها بود؛ نه یک پیاده‌روی ساده تا محل کار.این روزها دلم برای خیلی از شخصیت‌های ارباب حلقه‌ها تنگ میشه. برای آراگورن و شجاعتش، و اینکه تلاش کرد تا اشتباه نسل‌های گذشته‌ی خودش رو جبران کنه و سرزمین میانه رو دوباره زنده کنه. برای سم وایز گمجی، که در رفاقت فوق‌العاده. چقدر دلمون تنگه این روزها برای داشتن رفیقی که اینقدر بامعرفت باشه. رفیقی که حتی در برابر تلخی و تندی ما، حتی اگه میرنجه، ما رو ببخشه و اشتباهمون رو فراموش کنه. دلتنگ گاندولف، که نماد خرد و دانستن بود. بودنش قوت قلب بزرگی برای همراهانش بود. گاندولف بیش از اینکه نماد استفاده‌های مکرر و پی‌درپی از جادو باشه، حافظه‌ای طولانی داشت. اهل خرد و خردورزی بود و این دانش او بود که کلید قدرتش بود. دانشی که سارومان هم داشت. اما خرد گاندولف آغشته به خیرخواهی بود. دلم تنگ شده برای گیملی و لگولاس. رفقایی که لحظه‌های عادی‌شون پر از شوخی و بگومگو بود. اما به وقت دردسر پشت به پشت هم، کنار هم می‌جنگیدند و یاور همدیگه بودند. لبریز بودند از شوخی‌های مکرر و همراهان خستگی‌ناپذیر سفر بودند.این روزها که بلوط‌های زاگرس حال خوشی نداشتند، این روزها که سیل بارها و بارها درختان زیادی رو در مسیرش با خودش برد، خاطر نگهبانان درخت‌ها توی ذهنم پررنگ شد. آرزو می‌کردم کاش توی دنیای واقعی‌مون بودند. کاش جنگل قدرت این رو داشت که از خودش مراقبت کنه.در مورد رویا و خیال و رویاپردازی، چیزی که اغلب شنیدم، گفته‌های منفی بوده. حتی اگه از خیال حرف روشنی هم هست، صحبت از برادران رایت هست. که خیال پرواز در سر داشتند و به رویاهاشون جامعه عمل پوشوندند. من اما خیال پرواز یا یه اختراع توی ذهنم نیست. رویا و خیال من از جنس اختراعی در آینده نیست. من هر موقع  توی محیط کار یا جاهای دیگه خسته میشم، برای چند دقیقه چشم‌هام رو می‌بندم و به یکی از داستان‌های ماجراجویی که خوندم فکر می‌کنم. چند لحظه خیال زندگی توی اون دنیاها، خستگی روزمرگی این روزها رو از تن من می‌تکونه. و دوباره آماده میشم برای ادامه‌ی زندگی... https://taaghche.com/audiobook/100297 </description><category>Fardin Namiranian</category><author>Fardin Namiranian</author><pubDate>Mon, 01 Aug 2022 00:48:23 +0430</pubDate></item></channel></rss>