https://virgool.ir/feed/@farbodfaryabi2fa2026-11-11 15:55:16https://virgool.ir/images/default-avatar.jpghttps://virgool.ir/@farbodfaryabi2https://virgool.ir/@farbodfaryabi2/پسرک-و-کرم-بریشم-ccigzaadxxjb-دوست من میشی؟پسرک با این حرف وقتی او را دید سر بحث را شروع کرد اما کسی جوابی به او نداد .-من اینجا خیلی تنها ام . دلم میخواد با تو حرف بزنم .اما باز هم کسی جوابی به او نداد . پسرک ناراحت شد و لپ هایش را باد کرد و محکم خودش را به زمین انداخت .بعد از گذشت کمی زمان پسرک حوصله اش سر رفت همانجا خوابش برد . وقتی بیدار شد کرم ابریشم را دید که خزیده و خزیده و خزیده تا به روی شکمش رسیدهپسرک با شادی و چشمانی براق گفت : میدونستم منو دست داریاما بعد صدای قار و قور شکمش او را ناراحت کرد . او خیلی گشنه بود . کرم را روی برگی گذاشت و رفت تا از بوته های دور و بر سیب و پرتقال و موز بچیند . سر جای قبلی خود کنار برگ نشست و شروع به خوردن کرد .-این سیبو برای تو اوردم ، امیدوار خوشمزه باشهسیب را کنار کرم ابریشم گذاشت و کرم ابریشم به آرامی سمت سیب آمد و از آگ بالا رفت . پسرک با شوق و ذوق زیادی منتظر بود تا کرم اولین گازش را از سیب بزند اما این اتفاق نیفتاد . کرم همینطور بالا رفت تا به برگ سبز و تازه سیب رسید و یک گاز گنده از آن زد-انگار از سیب خوشت نمیاد و فقط برگ دوس داری؟کرم باز هم جواب نداد ولی پسرک با خود گفت آنقدر برگ دوس دارد که حتی یادش میرود حرفی بزندپسرک و کرمش حسابی دوست شده بودند . پسرک با کرم می‌خوابید ، غذا میخورد ، بازی میکرد و از همه مهمتر حرف میزد . کرم هم از بازی ها و حرف ها و از همه مهمتر برگ های شیرین و تازه ای که پسرک برایش میاورد خوشش میآمد . کرم نمیتوانست حرفی بزند و دهانش تنها برای خوردن بود اما در دل او نیز با پسرک حرف میزد ، همانطور که پسرک با او حرف میزد . در این بین هر دو با همدیگر حرف میزدند اما هیچ یک نمیتوانست هرف دیگری را بشنود . یک روز که پسرک کرم را روی شانه اش گذاشته بود و قدم میزد به زمین خاکی ای رسید و با خنده شروع به نقاشی روی خاک ها کرد . کرم بزرگ و زیبایی کشید ، اما نه به زیبایی کرم خودش . کرم که نقاشی را دید شروع به خزیدن به سمت پایین کرد . اول پسرک فکر کرد کرم از نقاشی خوشش آمده و او را کنار نقاشی گذاشت اما کرم از روی نقاشی خزید . کنار نقاشی شروع به حرکت نامفهومی کرد اما پسرک نفهمید کرم چه کار میکند . برای همین کمی استراحت کرد تا کاری که کرم میکرد تمام شود . بعد از تمام شدن پسرک دوباره نگاهی به کرم انداخت ولی باز هم نفهمید چه کار میکرده . با خود گفت شاید خاک را دوس دارد . آنها رفتند تا چیزی بخورند و پسرک هیچ زمان نفهمید کرم یک پسر زیبا کشیده که خیلی خیلی کوچک است نمیشود آنرا دید .در روزی ابری پسرک مثل همیشه دراز کشیده بود و داشت با کرم ابرها را نگاه میکرد . ابر ها برای پسرک زیبویی خاصی داشتند و علاقه کرم به ابر ها نیز به دلیل علاقه به پسرک بود . پسرک به هر ابر پف پفی و سیاه و سفید و کوچک و بزرگ توجه میکرد . به نظر او هر ابر داستان و احساسات مختلفی داشت . ابر ها اول از همه کوچک و سریع و سفید و پر از امید بودند . بعد آنها آرام آرام بزرگ و پر رنگ میشدند تا جایی که دیگر به خاکستری میرسیدند . بزرگ شدن برای آنها دردناک است برای همین آنها شروع به گریه میکنند . البته گاهی نیز از درد به رنج میآیند و با خشم به زمین و زمان جرقه میزدند . بعضی نیز از درد و وین دنیا خسته شده بودند ، آنها دیگر نمیخواهند ابر باشند برای همین آنقدر گریه میکنند که دیگر چیزی از آنها باقی نمیماند . پسرک همیشه وقتی ابر ها گریه میکنند روی زمین دراز میکشد و با آنها همدردی میکند چون حتما خیلی درد داشته که بزرگ و سیاه و زشت شوند . اما پسرک الان به ابر ها و یا درد هایشان فکر نمیکرد . او نگران بود . نگران دوستش . بعد از اینکه کمی بزرگ زده بود رنگش کمی سفید شده بود و خیلی کمتر غذا میخورد . فکر میکرد و میترسید . میترسید از زمانی که مثل دیوانه ها راه رود تا وقتی که بیهوش شود چون فکر میکند در این دنیای تنهایی کسی وجود خواهد داشت که با او باشد . او از این گمگشتگی و تنهایی مطلق میترسید . کمی گذشت و آنها از جایشان بلند شدند و به راهشان ادامه داند . پسرک هموز هم به امید دوستان بیشتر قدم برمیداشت اما حال بسیار کمتر و آزادتر و شادتر . اما ناگهان آن از ابر های سفید سفید شروع به تگرگ باریدن کرد . پسرک به زیر درخت توتی پناه برد و خود را در سرما جمع کرد . کرم هم به روی زمین آمد و هر دو به خواب رفتند . اما پسرک وقتی که بیدار شد کرم را ندید . آشفته و هیران شد . امکان نداشت که در آن تگرگ کرم از زیر درخت بیروگ رفته باشد . پسرک با چشمانی معصوم و ناتوان به گشتن ادامه داد . روی زمین را با دقت ورانداز کرد که او را زیر پا له نکند . روی تنه چند درختی که آن اطراف در خاک ریشه دوانده بودند را ‌گشت اما باز هم چیزی پیدا نکرد . در آخرین درخت چیزی سفید روی یکی از شاخه های پایین تنه درخت پیدا کرد .نمیدانست آن چیز چیست اما با خود باور داشت که کرم همان چیز است . خوشحال شد اما نه خیلی . دراز کشید و به آن چیز نگاه کرد . شبیه ابری به کوچکی کرم بود . به خود قول داده بود که تا همیشه با کرم بماند . و حال نیز تصمیم نداشت جایی برود.پسرک در این روز ها همیشه تنها بود . امیدوار بود هرچه زودتر کرم ابریشم از خواب بیدار شود که بتواند با او باشد . اولین روز او انتظار داشت کرم بیاید و با او بازی کند اما حال حتی غذا خوردن با او برایش آرزویی شیرین بود . آرزویی که قبلا آنرا عادی میپنداشت اما حال برایش مثل طلا بود .  به امید اینکه کرم از لباس سفید خود بیرون آید برگی بزرگ و سبز پیدا میکرد و پایین درخت برای او میگذاشت که شاید باعث شود کرم بوی برگ را حس کند و بیرون آید تا غذا بخورد . برگ ها آنجا زیاد شده بودند و زمین را مثل ماییز کرده بودند . درخت نیز از بار غم پسرک خم شده بود و پایین تر آمده بود . پسرک دراز میکشید و با نگرانی فکر میکرد اگر کرم بیرون نیاید چکار باید بکند . بعد چند روز دیگر باورش شده بود که کرم دیگر بیرون نمی‌آید و دیگر نمیتواند کسی را پیدا کند که دوستش باشد . هنوز هم برگ ها را میاورد و تنها به ابر ها خیره میشد و تنها غذا میخورد و تنها راه میرفت . دیگر امیدش به زندگی را از دست داده بود چون قبلا تنها بود و نمیدانست تنهایی چیست . اما حال او تنها است و میداند که تنهایی چیست . چیست زمانی که کسی را نداری که با او باشی و او با تو باشد و هر دو با هم خوش باشید و با یکدیگر شاد باشیدبعد از عذابی طولانی براز پسرک ، در طلوعی نورانی پیله تکان خورد . پسرک اول فکر کرد زلزله آمده یا درخت دارد میوفتد برای همین سخت نگران شد اما بعد کمی دقت فهمید که همه چیز در آن صبح زود هنگام ساکن و ساکت است و این پیله است که دارد تکان تکان میخورد . پسرک با چشمانش به پیله زل زد و منتظر رود که کرم از آن تو بیرون آید اما اینچنین نشد . پیله تکان خورد و تکان خورد و تکان خورد تا اینکه ایستاد . زمان طولانی و عذاب آوری بی حرکت ماند اما بعد ترک خورد . ترک خورد و پایی از آن تو نمایان شد . پسرک خوشحال بود که حال میتواند دوستش رو ببیند اما تعجب کرد چون کرم چنین پای زیبا و بلندی نداشت . پیله بیشتر و بیشتر شکست . بدنی باریک و زیبا ، پا های بلند و کشیده و از همه مهمتر ، بال هایی به رنگ آسمان . بال ها پسرک را مجذوب و محو خود کرد . در چشمان پسرک این دو جفت بال نازک و کوتاه زیباترین جسم موجود بود . پسرک هنوز در تماشای باب ها بود که پروانه کامل از پیله خود در آمد . کمی بال هایش را باز و بسته کرد و بعد شوروع به پرواز کرد . دور و بر را نگاهی انداخت و موجود زشتی را دید که با وقاحت تمام او را نگاه میکند . پسرک که حال از دنیای زیبایی پروانه بیرون آمده بود گفت : پروانه تو چقد خوشگل گر شدی .-تو کی هستی؟خنده لبان پسرک محو شد و اشک شادیش سرد شد . کرم دیگر او را نمیشناخت چون حال پروانه شده بود .-من ، من پسرک ام . منو یادت نمیاد ؟-منکه کسی رو مثل تو ندیدم تا حالا ، خیلی زشتی .اشک در چشمان پسرک جمع شد .-داری ، داری میگی منو یادت نمیاد ؟ من دوست خوب تو بودم .-تو ؟ از کی تا حالا چنین موجودی مثل تو میتونه دوست من باشه ؟پسرک ناراحت شد . او نمیخواست این اتفاق بیوفتد . انتظار داشت کرم از پیله در آید و دوباره با هم به تماشای ابر ها قطرات باران بنشینند . دوست داشت دوباره قدم بزنند و دوباره غذا خوردن او را ببیند . او دوست داشت همه کار هایش را با او انجام دهد .پروانه بال زد و رفت و پسرک حتی فرصت نکرد با او حرفی بزند که شاید یادش بیاید . پسرک حال خیلی بیشتر از قبل افسرده بود . نمیدانست حال میخواهد چه کند . دیگر دیدن ابر ها و خوردن غذا و بدو بدو برایش دردی وز گذشته بود . دوست داشت میتوانست به عقب برگردد و دوبارا آنها را تجربه کند . نه یک یا دو بار ، دوست داشت کل عمرش به آن روز ها خلاصه شود . برای همین تصمیم گرفت برای بار آخر سمت پروانه رود و با او حرف بزند . شاید او یادش می‌آمد و دوباره با هم با زندگی ادامه میدادند . به سمت گلی که پروانه رویش بود رفت و دوباره شوروع کرد .-سلامپروانه از خود راضی جوابی نداد و تنها به او نگاهی انداخت .پسرک شوروع کرد به گفتن تمامی خاطرات خوبش با او اما او بعد گذشت کمی زمان گفت .-خب باشه ، گیریم که ما دوست هم باشیم . ولی این برای گذشته هاست و من دیگه حاضر نیستم با چنین موجود زشت و بزرگی دوست باشم .پسرک مرد . نمرد اما صدایی شنید . صدایی از درون خودش . صدای شکسته شدن چیزی . درون پسرک ترک برداشته بود . چشمانش مات و خیره شده بود و نفس هایش کند و تنگ . نمیدانست چطور از این مخمصه خلاص شود .پروانه رفت و دیگر برنگشت اما پسرک . او خشک شده بود ، دیگر نمیتوانست حرکت کند . مثل درخت ها . بعد از چند ساعت از جای خود بلند شد و به راه افتاد . راه رفت و راه رفت . مثل قدیم . در تنهای غوطه ور شد و غم را بیشتر به خود مالید . رفت و رفت و رفت تا به اتمام رسید . به پرتگاهی بزرگ . به آخر دنیا . این برای او اتمام بود . او حال مطمعن بود در این دنیا تنهای تنها است . جلو رفت و پایین را نکاه کرد . آزادی اش را در آن یافت و در آزادی پرید . در لحظه های آخر که در هوا معلق بود برای بار آخر چشمش به ابر ها خورد و در ثانیه ای همه درد ها و خوشی ها از او گذشتند . او حال جسمی سرد روی زمین با کلی خون بود . او مرد اما پروانه حتی نمیفهمید که پسرک که است . همینطور میرفت به گل ها سر میزد و شیره آنها را میخورد و لذت میبرد و با خود از بدن زیبای خود حرف میزد . رفت و کنار خاک ها رسید . چیزی دید . کرم بزرگ و زشتی که روی زمین کشیده شده بود . اهمیت نداد و کمی جلوتر رفت تا اینکه پسرک را دید . پسرکی کوچک و زیبا روی خاک ها . حس کرد که آن پسرک ، زیبا ترین عالم است . حس کرد که زیبایی او از جسمش نیست بلکه رفتار او او را زیباترین میکند . فکر کرد و به یاد آورد . لحظاتش را با او به یاد آورد . از خود ناراحت شد که او را چنین پس زده بود . او نمیدانست که پسرک کیسک و برای او چه ها کرده . فقط موجودی زشتی را میدید . که با لبخند غم انگیزی انتظار حرکت آشنایی است . پروانه دیوانه وار پرواز کرد . رفت تا شاید او را پیدا کند . بال های نحیف و زیبایش از پرواز زیاد زشت و زننده شده بودند . شاخک های بلند و سیاهش از باد خم و کج شده بودند . اما هرچه میرفت پسرک را پیدا نمیکرد . آنقدر رفت تا جایی که دیگر زمین تمام شد . با خود میگفت امکان ندارد پسرک توانسته باشد از این پرتگاه مرگ پایین رود . اما تصورش محو شد زمانی که پسرک بی جان را روی زمین آن پایین دید . با درد و سختی فراوان به سمت او پرواز کرد . بال هایش دیگر داشتند کنده میشدند . رفت و روی صورت پسرک نشست . تنها جایی از او که آسیب کمتری دیده بود . حال زیبایی او را چندان حس میکرد . پروانه از خود بیزار بود . دوست میداشت که در همان پیله میمرد تا مرگ پسرک را نبیند . دوست داشت هیچ وقت در پیله سر نمیکرد . او کنار نیامد . خود را از دست داده بود . دیگر نمخواست به زندگی خود ادامه دهد و به امید بودن با پسرک در دنیایی دیگر بود . برای همین پرید . پرید و در خون پسرک شیرجه زد . به آرامی پایین رفت و غرق شد . چشمش دیگر نمیتوانست ببیند و بال هایش دیگر نمیتوانست حرکت کند . او در خون خفه شد و مرد به امید اینکه بتواند بعدا پسرک را ببیند و از او معذرت بخواهد .Lost Boy in MemoriesLost Boy in MemoriesSun, 20 Jul 2025 23:13:50 +0330