https://virgool.ir/feed/@fallahmohammadm.fa2026-11-11 10:34:59https://files.virgool.ir/upload/users/3496822/avatar/KTzbyM.jpghttps://virgool.ir/@fallahmohammadmhttps://virgool.ir/@fallahmohammadm/نکاتی-درباره-فرایند-استخدام-jqqxqlhqgtduمن اخیراً دنبال موقعیت شغلی برنامه‌نویس بک‌اند بودم و می‌خوام یه سری از تجربه‌هام رو درباره مراحل مختلفش اینجا باهاتون به اشتراک بذارم؛ چیزهایی که خودم دوست داشتم از اول یکی برام توضیح می‌داد!مرحله اول: نوشتن رزومهوقتی کسی برای نوشتن رزومه وقت کافی نمی‌ذاره، این حس رو به مسئول جذب منتقل می‌کنه که برای کارهای شرکت هم همین‌قدر بی‌اهمیته. این دقیقاً چیزی هست که توی ذهن کسی که رزومه شما رو می‌خونه شکل می‌گیره.چون مطالب زیادی درباره نوشتن رزومه خوب وجود داره، نمی‌خوام خیلی وارد جزئیات بشم. اما چند تا نکته مهم رو بگم:تجربیات غیرمرتبط رو حذف کنید. اگر تجربه‌ای به پوزیشن مورد نظرتون ربطی نداره، نیازی نیست اون رو ذکر کنید. مثلاً من که تدریسیار درس مدار‌ الکتریکی بودم، این تجربه خیلی به پوزیشن برنامه‌نویسی بک‌اند مربوط نیست.تجربیات مرتبط رو به طور خلاصه بیان کنید. اگر تجربه کاری قبلی دارید، خلاصه‌ای از کارهایی که اونجا انجام دادید و چالش‌هایی که باهاش روبرو بودید رو بنویسید.پروژه‌ها و لینک‌ها رو اضافه کنید. اگر پروژه‌ای انجام دادید که به صورت آنلاین در دسترسه، لینک دیپلوی شده اون رو بگذارید. اگر پروژه دیپلوی نشده ولی اوپن سورسه، لینک ریپوی گیت‌هابش رو قرار بدید.مرحله دوم: پیدا کردن موقعیت‌های بازاوایل من فقط سایت‌هایی مثل جابینجا و کوئرا رو چک می‌کردم تا آگهی‌های شغلی رو ببینم. ولی کم‌کم فهمیدم که بعضی شرکت‌ها فقط موقعیت‌های بازشون رو روی سایت خودشون می‌ذارن. به همین خاطر، یه لیست از شرکت‌هایی که بهشون علاقه داشتم درست کردم و هر چند وقت یک بار، بخش موقعیت‌های شغلیشون رو چک می‌کردم ببینم چیز جدیدی اضافه شده یا نه.یه نکته مهم دیگه اینه که اگر کسی رو توی شرکت مورد نظرتون می‌شناسید، ازش بخواید شما رو ریفر کنه. من خودم این تجربه رو داشتم که دو جا رزومه فرستادم و ریجکت شدم. اما بعد از مدتی، به طور اتفاقی با یکی از کارمندهای همون شرکت‌ها صحبت کردم و داستان رو براش توضیح دادم. اونم من رو ریفر کرد و بعدش وارد پروسه جذب شدم. خلاصه که اگر می‌تونید، حتماً از این فرصت استفاده کنید.مرحله سوم: مصاحبهجدا از اینکه موضوع مصاحبه چی هست، بهتره یه سری نکات رو رعایت کنید تا تأثیر بهتری بذارید:با احترام صحبت کنید و سعی کنید اشتیاق و علاقه‌تون به اون مکالمه رو نشون بدید. این کار کمک می‌کنه که طرف مقابل هم حس خوبی بگیره.مصاحبه‌گر معمولاً یه سری سوال از پیش آماده داره و سعی می‌کنه مکالمه رو به سمت خاصی هدایت کنه. پس بهتره توی حرفش نپرید و اجازه بدید مکالمه به جریان طبیعی خودش پیش بره.توضیحات اضافی ندید و سعی کنید به سوالات به طور مختصر و مفید پاسخ بدید. این‌طوری به مصاحبه‌گر اجازه می‌دید که مسیر گفت‌وگو رو به سمت هدف مورد نظرش هدایت کنه.به طور خاص، سوالاتی که در مصاحبه‌های بک‌اند دولوپر مطرح می‌شن، معمولاً توی سه دسته زیر قرار می‌گیرن:دسته اول: سوالات الگوریتمی و مهارت حل مسئلهمعمولاً تو این بخش یه سوال الگوریتمی مطرح می‌کنن و ازتون می‌خوان اون رو حل کنید. اما نکته‌ای که باید بدونید اینه که همیشه قرار نیست به بهترین و بهینه‌ترین جواب برسید. به همین خاطر:بلند فکر کنید! هر چیزی که به ذهنتون می‌رسه رو بگید، حتی اگه کامل نیست. این‌طوری نشون می‌دید که رویکرد درستی به مسئله دارید و مسیر فکری‌تون منطقیه.اغلب سوالاتی که تو این بخش مطرح می‌شن، تم مشابهی دارن. یه لیستی از سوالات پرکاربرد تو این لینک موجوده که تمرین کردنشون می‌تونه خیلی کمک‌کننده باشه: [Blind 75 Leetcode Questions].دسته دوم: سوالات فنیتو این بخش ممکنه ازتون بخوان درباره چالش‌های فنی‌ای که تو پروژه‌های قبلی داشتید توضیح بدید و بگید چطور حلشون کردید. پیشنهاد می‌کنم قبل از مصاحبه، چند جواب آماده برای این نوع سوالات بر اساس تجربیاتتون داشته باشید.تو مبحث سیستم دیزاین، این منبع خیلی به من کمک کرد و به شما هم پیشنهادش می‌کنم: [System Design Primer].دسته سوم: سوالات اچ‌آر (منابع انسانی)تو این بخش، بیشتر درباره شخصیت و توانایی‌های تیمی‌تون سوال می‌پرسن. ممکنه ازتون بخوان که تو سناریوهای مختلف یا چالش‌های تیمی بگید چطور برخورد می‌کنید.نکته خاصی نداره، فقط صادق باشید ولی نه خیلی بیش از حد! (بالاخره جلسه تراپی که نیست!)افرادی که برای کار تیمی ایده‌آل هستن، معمولاً ویژگی‌های زیر رو دارن:مهارت ارتباطی خوب: توانایی در برقراری ارتباط مؤثر با دیگران.انعطاف‌پذیری: قابلیت تطبیق با شرایط مختلف و آمادگی برای تغییر رویکردها.روحیه همکاری: تمایل به کمک به دیگران و همکاری در رسیدن به اهداف مشترک.مسئولیت‌پذیری: قبول مسئولیت کارها و پیگیری تا اتمام.گوش دادن فعال: توانایی گوش دادن به نظرات دیگران و استفاده از بازخوردها.مدیریت تعارض: مهارت در حل اختلافات و مدیریت چالش‌های تیمی به‌صورت سازنده.امیدوارم این نکات براتون مفید باشه.محمد فلاحمحمد فلاحTue, 19 Nov 2024 13:14:09 +0330https://virgool.ir/@fallahmohammadm/چرا-تصمیم-گوبی-برای-ما-عجیب-است-kz0wvrogs52iچند روز پیش داشتم این ویدیو رو می‌دیدم که به طور خلاصه همچین محتوایی داشت:گوبی، یک جراح سابق مغز و اعصاب با ۲۰ سال تجربه و آموزش، به دلیل نارضایتی و نگرانی‌های اخلاقی از شغل خود کناره‌گیری کرد. او فهمید که عوامل سبک زندگی مانند تغذیه، ورزش و مدیریت استرس برای بهبود بیماران بسیار مهم‌تر از جراحی‌ها هستند، چرا که این جراحی‌ها اغلب به مسائل اصلی نمی‌پردازند. در نهایت، او با حمایت همسرش تصمیم گرفت شغلش را ترک کند، هرچند که هیچ برنامه مشخصی برای آینده نداشت. او یک کانال یوتیوب ایجاد کرد تا پیاده‌روی‌هایش و زمان‌هایی که با سگش سپری می‌کرد را مستند کند و در طبیعت آرامش پیدا کند. هدفش این بود که لحظاتش را با حیوان خانگی‌اش گرامی بدارد و همزمان به دنبال کشف فرصت‌های جدید در زندگی‌اش باشد.جدا از اعتبار ویدیو و درستی یا نادرستی حرف‌های طرف، سوالی که توی ذهنم ایجاد شد این بود:چرا کاری که انجام داده برای هممون این‌قدر عجیبه؟اگر گزاره‌های زیر همه درست باشن: شادی و رضایت همون چیزیه که همه می‌خوان توی زندگی بهش برسن.گوبی توی وضعیت قبلی‌اش این حس رو نداشته. وضعیت جدیدش بهش حس شادی و رضایت می‌ده.ایجاد این تغییر تصمیم درستی توی زندگیش بوده.با این وجود همه از این کار تعجب می‌کنن و گوبی رو به خاطر شجاعتش برای گرفتن این تصمیم تحسین می‌کنن چون این کار خیلی چالش برانگیز و سخته.پس یعنی یک نیرویی هست که به فرد اجازه نمی‌ده تا چنین تصمیمی که درست به‌نظر میاد و کیفیت زندگی رو به‌وضوح بهتر می‌کنه رو بگیره. این نیرو به حدی قویه که وقتی یه نفر بهش غالب میشه باعث تعجب و تحسین بقیه میشه. این نیرو در نهایت می‌تونه باعث شه ما کل زندگیمون رو بدون حس رضایت بگذرونیم و خودمون رو توی موقعیت‌هایی قرار بدیم که دوستشون نداریم.اما این نیرو چیه و از کجا سرچشمه می‌گیره؟در ادامه سعی می‌کنم با توجه به تجربیات خودم ماهیت این موضوع رو توضیح بدم.همرنگی با جماعتسلومون اش یه آزمایش مشهور داره که به این موضوع بی ارتباط نیست.داستان آزمایش این‌جوریه: به گروهی از افراد میگن قرار هستش یک آزمایش بینایی‌سنجی روی اونها انجام بشه. اونها وارد اتاق می‌شن و بهشون یه سری خط نشون می‌دن. مثلاً یه خط مرجع دارن و باید بگن از بین چند خط دیگه کدومش هم‌اندازه اون خط مرجعه.جواب خیلی واضحه و معمولاً همه می‌دونن کدوم خط درسته. اما ماجرا اینه که بیشتر افرادی که تو اتاقن، بازیگرن و عمداً جواب اشتباه می‌دن. حالا نوبت اون یه نفر می‌شه که نمی‌دونه بقیه بازیگرن. اکثر اوقات اون هم، با وجود اینکه می‌دونه جواب اشتباهه، تحت فشار گروهی قرار می‌گیره و همون جواب اشتباه رو می‌ده. این نشون می‌ده که آدم‌ها چقدر ممکنه تحت تأثیر گروه، از نظر و عقیده درست خودشون بگذرن و هم‌رنگ جماعت بشن، حتی اگه می‌دونن دارن اشتباه می‌کنن. این آزمایش ثابت می‌کنه که ما گاهی فقط به خاطر ترس از متفاوت بودن یا پذیرفته نشدن توسط جمع، نظر خودمون رو عوض می‌کنیم و با جمع همراه می‌شیم، حتی وقتی می‌دونیم دارن اشتباه می‌کنن!و این قضیه توی تصمیمات روتین زندگی‌مون خیلی دیده می‌شه. مثلاً همه ما می‌دونیم که مهاجرت کردن برای بعضی‌ها خوبه و برای بعضی‌ها نیست. اما احتمالا در کنار دلایل زیاد و انکارناپذیری که برای مهاجرت وجود داره، یک دلیل برای مهاجرت اینه: "چون بقیه دارن مهاجرت می‌کنن". انتخاب رشته، شغل، سرگرمی و خیلی چیزای دیگه هم از این موضوع مستثنی نیستن.هزینه انتخابیه بخشی از استرس انتخاب، این ترسه که اگه برم مسیر A اون‌وقت خوبیای مسیر B رو از دست می‌دم. اگرم برم B اون‌وقت A رو از دست می‌دم. هرچقدر هم انتخاب‌های ما بیشتر می‌شه این ترس و حس نارضایتی افزایش پیدا می‌کنه. به این موضوع تو روانشناسی میگن the paradox of choice.آیینگار و لپر توی یه آزمایش در سال 2001 بررسی کردن که چطور تعداد زیاد گزینه‌ها روی تصمیم‌گیری آدم‌ها تأثیر می‌ذاره. اونا دو شرایط ایجاد کردن: یه میز توی فروشگاه گذاشتن که توش یا ۶ مدل مربا یا ۲۴ مدل مربا بود. هر کسی که مربا رو امتحان می‌کرد، یه کوپن تخفیف ۱ دلاری می‌گرفت تا اگه خواست مربا بخره.نتیجه این بود که وقتی ۲۴ مدل مربا بود، افراد بیشتری می‌ایستادن و مرباها رو امتحان می‌کردن، ولی تعداد خیلی کمتری مربا می‌خریدن. اما وقتی فقط ۶ مدل مربا بود، آدم‌ها بیشتر خرید می‌کردن.نتیجه کلی؟ وقتی گزینه‌ها زیاد باشه، انتخاب کردن سخت‌تر می‌شه و هزینه انتخابت بیشتر و بیشتر میشه. حتی ممکنه باعث شه که اصلاً نتونی تصمیم بگیری!- پرانتز بازیه سوال جالب اما بی‌ربط به موضوع که در مورد این paradox of choice مطرح میشه اینه:پلتفرم‌هایی مثل tinder که به افراد برای پیدا کردن پارتنر عاطفی یا جنسی کمک می‌کنن و گزینه‌های در دسترس افراد رو خیلی افزایش می‌دن، واقعا پروسه انتخاب پارتنر رو آسون‌تر می‌کنن یا سخت‌تر؟- پرانتز بستههمه ما این جمله رو شنیدیم:حالا تو راه A رو برو. راه B رو هم کنارش ادامه بده.که در بیشتر مواقع چیزی نیست جز راهی برای فرار از opportunity cost یا هزینه انتخاب.چه میشه کرد؟عوامل بالا در کنار هم باعث تصمیمات اشتباه و به تعویق انداختن تصمیمات درست زندگی میشن.اما همین که بدونیم همچین خطاهای شناختی‌ای داریم باعث میشه بهتر باهاشون روبرو شیم.و در نهایت باید قبول کنیم که هیچ تصمیمی صددرصد بی‌نقص نیست. پشیمونی و تردید طبیعی هستن و نیازی نیست دنبال تصمیم "کاملاً درست" باشیم. همین که یه تصمیم بگیریم که بنظر "خودمون" درسته کفایت می‌کنه.محمد فلاحمحمد فلاحSat, 07 Sep 2024 12:33:24 +0330