https://virgool.ir/feed/@fahmadifa2026-11-11 14:46:27https://files.virgool.ir/upload/users/7682/avatar/adxHPn.pnghttps://virgool.ir/@fahmadihttps://virgool.ir/@fahmadi/speak-with-sad-ivsi0j8lcigmوقتی رفتم پیش روانشناس و نشستم روی صندلی روبروش ذهنم خیلی آشفته بود. شروع به حرف زدن کردم. همه چی رو تاریک می دیدم. کار، درس، پایان نامه، رابطه، ازدواج، خانواده م، باورها و شک ها و تغییراتم، تنهایی، زندگی مستقل، دوستم، هم خونه ایم و همکارهام همه و همه. پشت سر هم داشتم برای روانشناس از همه ی اینا که این مدت اذیتم کرده حرف میزدم. انگار که یک فرصتی به دست آورده باشم برای تخلیه‌ی خودم. تخلیه‌ی حرفها و مسائلی که حتی فرصت بازگو کردنش به خودم رو هم نداشته بودم. روانشناس شروع کرد به صحبت کردن و بعد از دو سه جمله تکلیفی ازم خواست که تا جلسه‌ی آینده انجام بدم. من منتظر بودم که مسائلم رو یک به یک بخواد بررسی کنه. اما این کار رو نکرد. ازم پرسید سه تا زمان در طی روز بهم بگو که میتونی ده دقیقه زمان خالی داشته باشی. سه تا تایم گفتم و گفت یکم بیشتر فکر کن که مطمئن باشی توی این تایم خواب نیستی یا مشکلی نداری برای این ده دقیقه زمان گذاشتن. کمی فکر کردم و ساعتها رو با یک ربع جابجایی فیکس کردم. ساعت ۱۳:۴۰، ۱۷:۴۰ و ۲۳:۳۰ازم خواست توی این زمان‌ها ده دقیقه به «غم» فکر کنم. به همه‌ی غم‌هایی که دارم. به همه‌ی مسائلی که رنجم میده.به همه‌ی مشکلاتی که دارم باهاشون دست و پنجه نرم می‌کنم. اما اجازه ندارم راهکار بدم. اجازه ندارم به راه حل هایی که برای حل مسائلم به ذهنم میرسه فکر کنم. اجازه ندارم به کاش ها و حسرت ها فکر کنم. اجازه ندارم بگم چرا؟ فقط باید صورت مسئله رو نگاه کنم. باید به احساس هام توجه کنم؛ چقدر تلخه! چقدر دردناکه! چقدر میترسم! چقدر حس حقارت دارم! چقدر حس ... ده دقیقه بیشتر زمان نداری. ده دقیقه ت که تمام شد بلند شو و به کارهای روزمره ت بپرداز.یاد انیمیشن Inside Out افتادم. که برای اینکه شادی بتونه برگرده به مرکز فرماندهی مغز ِ رِیلی غم بهش کمک می کنه.اونجا که شادی می فهمه که به تنهایی نمی تونه ریلی رو مدیریت کنه به غم هم نیاز داره. ( اگه ندیدید این انیمیشن رو حتما توصیه می‌کنم ببینید. )و برام توضیح داد که با انجام این تمرین تو فرصت تخلیه‌ غم‌هایی که بهشون فرصت بیان نمیدادی رو پیدا می کنی. هر وقت این غم ها و مسائلت میومدن سراغت تو میخواستی با پیدا کردن یه راه حلی ازشون فرار کنی. نمیذاشتی حرف بزنن! نمیذاشتی خودشون رو بیان کنن! اما حالا سه تا زمان در طی روز بهشون اختصاص دادی. این بار این خودتی که میری سراغشون و ازشون میخوای حرف بزنن. هرچی هست رو بگن. شاید بشه گفت یک جورهایی همه چی رو بالا میاری ! همه ی مسائلی که وقت و بی‌وقت میومدن سراغت و حالتو می‌گرفتن! نمیذاشتن تو تمرکز کنی روی یک کاری. توی دلت رو خالی می کردن. انگیزه و شور و انرژی‌ت رو ازت می گرفتن. اما حالا میخوای بهشون یاد بدی که قرار نیست هر زمانی که میخواستن بیان سراغت و حالت رو بگیرن. یه زمانی بهشون اختصاص میدی. اجازه میدی ذهنت فقط توی اون زمان ها به مسائل و مشکلات و ناراحتی هاش فکر کنه.بعدش کمی هم برام از فرایند نوروسایکولوژی ای که توی این تمرین ساده اتفاق می افته گفت. اینکه اکثر ما انسان هایی که دائما در حال ناله و غم و غصه خوردن هستیم از نیمه ی پایینی مغزمون بیشتر استفاده میکنیم. ظاهرا نورون های اون قسمت فعال تر شده برای ما و نمی تونیم به مسائلمون با دید دیگه ای نگاه کنیم. گیر کردیم توی همین نورون های پایین مغز. این تمرین ِ ساده با خالی کردن ذهن تو در زمان هایی از روز به تو این فرصت رو میده کمی خلاقانه تر و با دید مثبت تری به مسائلت نگاه کنی. ظاهرا اینجا تو با نورون های بالاتر مغزت فکر می کنی. تو میدونی که زمانی رو در طی روز برای غصه خوردن داری و بهتره الان به مسائلت فکر نکنی و بذاری توی اون سه تا تایم بشینی براشون زار بزنی!کل فرایند میخواد این رو به تو بگه که تو نباید از غم هات فرار کنی. این ها مال ِ توعه! فردیت تو رو همین غم‌هات میسازه. تو باید صمیمانه در آغوش بکشی‌ش و به حرفهاش گوش کنی. بعد از یک مدتی که این تمرین رو انجام میدی می بینی که مسائل تو همچنان هست. اما دید تو به مسائلت تغییر کرده. چیزی که قبلا آزارت میداده الان دیگه کمتر شده. من چند مورد رو توی خودم به صورت ملموس حس میکردم. مثلا من خودم نسبت به افزایش سن خیلی نگران بودم همیشه و خیلی غصه میخوردم. یک هفته ی مونده به تولدم که می شد دلم میخواست بمیرم ولی روز تولدم رو نبینم! نبینم که انقدر بزرگ شدم! نبینم که داره سی سالم میشه و هنوز کار مفیدی توی زندگیم نکردم. اما این مدتی که داشتم این تمرین رو انجام میدادم به وضوح می دیدم که حال روحیم چقدر داره تغییر میکنه. چقدر دیگه برام بی اهمیته چند سالم باشه! تولد 28 سالگی م رو عمیقا خوشحال بودم. از اینکه تا این لحظه فرصت تمام و کمال زندگی کردن رو داشتم خدا رو شاکر بودم. منتظر همه ی روزهای پیش ِ روم بودم. خودم رو بابت همه ی چیزهایی که به دست نیاورده بودم یا هرجایی که زورم نرسیده بود بخشیده بودم. وقتی با دوستام توی کافه نشسته بودیم و من میخواستم شمع 28 سالگیم رو فوت کنم به این فکر میکردم که چی از این قشنگ تر؟ اینجا توی بلندای این ساختمون توی فضای باز و بدون سقف ِ آسمون یک شبِ سرد ِ پاییزی زیر نور ماه کنار دوستانی که دوسشون دارم و دوسم دارن توی سلامتی کامل نشستم و دارم شمع تولدم رو فوت میکنم. چی از این قشنگ تر؟ چه جوری می شد این لحظات رو با کیفیت تر گذروند؟ هیچ جور دیگه ای ! من لحظه لحظه م رو زندگی کردم. حتی به غلطالقصه که غم‌هاتون رو در آغوش بکشید.فاطمهفاطمهThu, 07 Nov 2019 03:02:10 +0330