https://virgool.ir/feed/@fahimehروزهای ۲۶ سالگی.fa2026-11-12 20:26:56https://files.virgool.ir/upload/users/32217/avatar/BSNKoO.jpghttps://virgool.ir/@fahimehhttps://virgool.ir/@fahimeh/نامطمئن-oy9wme2jdzoiروی برگه‌ی کنار دستم می‌نویسم «نباید بذاری از تو خوشش بیاد» و بعد آن را تبدیل به مانیفستی می‌کنم که جلوی صمیمی شدن با آدم‌های تازه را بگیرد؛ به‌خصوص آنهایی که فکر می‌کنند می‌توانند یک قدم بیایند جلوتر تا با این دختر عجیب و ساکت بیشتر آشنا شوند.و هربار عذاب می‌کشم تا روزهای اول آشنایی را به خاطره‌ای گم و مبهم تبدیل کنم که ارزش یادآوری و مرور را نداشته باشد.این‌ها را این‌جا نوشتم که یادم بماند درست وسط یکی دیگر از آن ماجراهای ناخوشایند و غمگینم. کسی که از پله‌ها به‌خاطر من آمد بالا و احتمالا لباس‌های امروزش را با دقت بیشتری انتخاب کرده است و حسابی به حرف‌های قبلی‌مان فکر کرده است تا چند موضوع تازه برای شروع کردن بحث داشته باشد؛ به‌زودی از من ناامید و سرخورده خواهد شد، من را از لیست دوستانش خط خواهد زد و راهش را برای همیشه از من دور می‌کند.بعد دوباره من می‌مانم و عذاب‌وجدان ناخن‌انداختن روی احساسات یک‌ نفر. یک آدم.امروز، پشت فرمان گریه کردم. همان‌طور که دیروز هم گریه‌ام گرفت و همین حالا هم دنبال راهی هستم تا توی کتاب‌خانه بتوانم چند قطره بی‌سروصدا اشک بریزم و گریه کنم. از خودم می‌پرسم «تا کِی؟» و هیچ‌جوابی برایش ندارم. بعد دوباره بغض می‌کنم و سعی می‌کنم با اشک ریختن خودم را آرام کنم. بغض و گریه، جایزه‌ی آدم غمگینی می‌شود که می‌داند هیچ کاری از دستش برنمی‌آید. می‌داند که عوض‌بشو نیست و باید همین‌طور تنها و دور بماند تا به کسی آسیب نزند.خیلی وقت پیش‌ها یکی برایم نوشته بود که «ارتباط گرفتن با تو اصلا کار راحتی نیست. باید حق بدی به آدما.» این جمله را هم به برگه‌ی کنار دستم اضافه می‌کنم. توی فکرهام، مشغول چمدان بستن می‌شوم و به رفتن فکر می‌کنم. رفتن به دنیایی که نه من انقدر پیچیده و کوفتی‌ام و نه باید به آدم‌ها اخطار بدهم که از من فرار کنند. حتی اگر با تمام وجودم آن آدم را دوست داشته باشم.چند شب پیش یکی گفت که توی برخورد اولش با آدم‌ها، چشم‎‌ها هستند که اهمیت دارند. توی دلم گفتم «چه قشنگ.» بعد یکی ازش پرسید: «نظرت درباره‌ی چشم‌های فهیمه چیه؟» گفت: «نامطمئن.» و من از آن شب مدام به این کلمه فکر می‌کنم و خودم را جور دیگری در آینه می‌بینم. بعد هم دست می‌کشم و اشک پایین چشمم را پاک می‌کنم.فهیمهفهیمهMon, 31 Oct 2022 12:07:20 +0330https://virgool.ir/@fahimeh/سفر-به-رشت-hiah6orhcswlبه‌مناسبت این‌که فردا می‌رویم رشت، خواستم سعی کنم یک‌چیزی را این‌جا توضیح بدهم. آن هم این است که من هیچ‌وقت رویای پاریس و عکس گرفتن جلوی برج ایفل را نداشته‌ام. صادقانه‌اش این است که چیز زیادی از زندگی فرانسوی نمی‌دانم و تمام وقت‌هایی که یکی ازم پرسید «فرانسوی‌ها چه‌جور آدمائین؟»؛ حرف زیادی برای گفتن نداشتم. آن سال‌ها، من فقط یک دختر نوزده، بیست‌ساله بودم که دلم می‌خواست یک زبان جدید یاد بگیرم و با آن به دنیای دیگری نزدیک شوم؛ دنیایی که به گذشته مربوط می‌شد و من همیشه از چنگ انداختن به سال‌های دور و بیرون‌کشیدن جزئیاتِ تازه، خوشم می‌آید.آن‌موقع پیش خودم این‌طور فکر می‌کردم که من اگر فرانسوی یاد بگیرم، می‌توانم خودم را با کلماتی تازه سرگرم کنم. کلمه‌هایی که لابد یک‌وقت‌هایی قِل می‌خورند توی فارسی حرف‌زدنم و بعد تصویری از من می‌سازند که برای خودم هیجان‌انگیز است؛ اما برای بقیه چیزی بیشتر از یک ادای لوس و خسته‌کننده نخواهد بود چون اغلب اوقات، آدم‌ها دوست ندارند مخاطب زبانی غریبه و غیرقابل‌فهم باشند، مگر آن‌که از طرف مقابل خوش‌شان بیاید و بخواهند وقت صرفش کنند.من ولی دنبال کلمه‌های خودم بودم و روی یادداشت‌های قدیمی پدربزرگم دست می‌کشیدم و بین جزوه‌ها و شعرها و متن‌های ادبی می‌چرخیدم و با سختی و زحمت معنی پشت‌شان را کم‌وبیش می‌فهمیدم. یک‌وقت‌هایی تمام روز را فرانسوی می‌خواندم و هفته‌ای یک رمان را تمام می‌کردم و از شاگرد اول بودنم توی کلاس لذت می‌بردم؛ یک‌وقتی هم تصمیم گرفتم که دیگر کلاس نروم و خودم درس‌خواندن را ادامه بدهم.حالا رابطه‌ی من با زبان فرانسوی، تبدیل به رابطه‌ای ساده و آشنا شده است. همین چندوقت پیش در امتحان آخرترم، معلمم ازم پرسید که «چرا ادامه می‌دهی؟» گفتم «دلم می‌خواهد آن‌قدری فرانسوی حرف‌زدنم خوب شود که دیگر فرقی نکند صدایی که از تلویزیون می‌شنوم، فارسی‌ست، انگلیسی‌ست یا فرانسوی‌ست. دلم می‌خواهد بخشی از زندگی‌ام شود و اگر قرار باشد کسی بیوگرافی‌ام را بنویسد توی همان چندخط اول به این نکته اشاره کند که او به زبان‌های انگلیسی و فرانسوی نیز تسلط داشت.» بعد معلمم سری تکان داد و لبخند زد.و واقعا همین‌ها برایم کافی‌ست. حالا نه این‌که سفر اروپا و دیدن لوور از نزدیک را دوست نداشته‌باشم، اتفاقا دوست دارم. خیلی هم دوست دارم. اما مثل رشت رفتنم می‌ماند. منظورم این است که مکان‌ها برای من داستانی دیگر دارند که نه با زبان که با چشم‌هام، کشف‌شان می‌کنم. من خیلی خوب می‌دانم که نه میدان شهرداری رشت مال من است، نه حق بیشتری برای دیدن ایفل از نزدیک دارم و نه سهمی از ماه توی آسمان و بابونه‌ها و باران پاییزی و You're going to feel better soon لمیز دارم. من فقط یک دختر ساده‌ام‌. خیلی خیلی ساده. که به چشم بعضی‌ها بامزه‌ام و به چشم‌ بعضی دیگر زیادی حساس؛ که جزئیات زیادی را در این دنیا دیده‌ام و با آن‌که توی همین چند خط هم سعی کردم به روی خودم و شما نیاورم؛ اما از دوست‌داشته‌شدن بدم نمی‌آید و هنوز امیدوارم که یک‌روزی، یک‌وقتی و یک‌جایی آدم خودم را پیدا می‌کنم. آن‌وقت سهمم را از همه‌ی این چیزهایی که گفتم برمی‌دارم و تا آن‌موقع؛ برنامه‌ی کوتاه‌مدتم این است که بروم رشت و به‌سفارش رئیسم عکس‌های بیشتری را از این شهر زیبا در اینستاگرامم استوری کنم.فهیمهفهیمهTue, 30 Aug 2022 00:59:09 +0430https://virgool.ir/@fahimeh/بی-عنوان-ckegg53mwp5cپارسال بهم گفته بود برای درمانِ علامتی همیشه با خودم پرانول داشته باشم. اما در ادامه برای بار چندم تاکید کرد که قرار نیست با پرانول خوردن همه‌چیز حل شود. اول و آخرش به دکتر و جلسات طولانی تراپی نیاز خواهم داشت. بعد بهم توصیه کرده بود که دنبال کسی بگردم که روش درمانش CBT است و خودم هم دل به جلسات بدهم تا یک‌بار برای همیشه، تپش قلب‌ها و ترسیدن‌ها و استرس‌ها تمام شود.نتیجه؟ رفتم داروخانه و یک ورق پرانول گرفتم. بعد توی دستم نگاهش کردم و مطمئن بودم حتی یک دانه‌اش را نخواهم خورد. مطمئن بودم که دکتر هم نخواهم رفت و هرباری که -مثل‌امشب- ترسیده بودم و تنها مانده بودم و صدای قلبم را توی گوشم می‌شنیدم؛ با نگاه کردن به آن قرص‌های گرد صورتی‌رنگ و نخوردن‌شان، احساس قوی بودن می‌کنم و به خودم می‌گویم بدون قرص هم از پسش برمی‌آیم.نتیجه‌؟ استرس جور دیگری دارد بهم فشار می‌آورد. گاهی معده‌درد، گاهی عادت‌های نامنظم و گاهی هم دندان‌درد! صبح‌های ناشتا یک قرص، غروب‌ها یک قرص دیگر و چهارشنبه عصرها هم یکی دیگر. آخر ماه آینده، سونوگرافیِ کنترل و دو ماه آینده هم چکاپ کامل. این شده برنامه‌ی زندگیم. رادیولوژیست برای بار چندم تکرار می‌کند که «انقدر خودت رو منقبض نکن.» و در حالی‌که سَریِ دستگاه را روی شکم و پایین شکمم می‌چرخاند، بهم می‌گوید «نه، هیچی. واقعا چیز خاصی نیست. ببینم زیاد استرس داری؟»- فکر نکنم. مثل بقیه‌ام.راستش را بهش نگفته‌ بودم. من مثل بقیه نیستم. اما رادیولوژیست که من را نمی‌شناسد و من هم حوصله‌ی نصیحت شنیدن ندارم. بعد دوستم بهم پیام می‌دهد که «فهیمه، جواب آزمایش و اسکن چی شد؟» بهش می‌گویم که کم‌کاری تیروئید تحت‌درمان است و فقط یک کیست کوچک دارم که خودش دفع می‌شود. احتمالا علائمم عصبی‌ست. بعد دوباره برایش می‌نویسم که «ولی آخه واقعا این اواخر استرس آن‌چنانی نداشتم.» دوستم چیزی برایم می‌نویسد که شبیه خفه‌شو و زر نزن است. به پیامش لبخند می‌زنم و بعد تا جواب اسکن آماده شود، به عکس نوزادی نگاه می‌کنم که به دیوار این‌جا زده‌اند. به خودم می‌گویم کاش آدم فقط برای این چیزها پایش به رادیولوژی باز شود و همزمان انگار کسی بهم می‌گوید «تو هیچ‌وقت بابت همچین‌چیزی پایت به این‌جا باز نمی‌شود. تو زودتر از این‌ها کار دست خودت می‌دهی.»و می‌دانید؟ به‌نظرم درست می‌گوید.فهیمهفهیمهMon, 08 Aug 2022 04:22:33 +0430