https://virgool.ir/feed/@faezeh.mfa2026-11-12 13:51:57https://files.virgool.ir/upload/users/2899244/avatar/y1VWpB.jpghttps://virgool.ir/@faezeh.mhttps://virgool.ir/@faezeh.m/فصل-خاطره-ها-cp3zhyt9ki53با صدای متفاوت پیام گوشیم با لبخند از جا بلند شدم و سمتش رفتم. همیشه صدای پیام و تماسش متفاوت بود؛ چون با همه فرق داشت! حتی وقتایی که بی حوصله بودم و از همه فراری، حوصله‌اش رو داشتم؛ اصلاً خودش برای من حوصله بود. پیامش رو باز کردم نوشته بود:«فصل قشنگم شروع شده، قرارمون یادت نره رفیق.»رفتم کنار پنجره و به بیرون نگاه کردم. آسمون ابری بود. اینقدر سرگرم کارای روزمره شده بودم که یادم رفته بود پاییز نزدیکه. همون‌طور که به آسمون نگاه می‌کردم، فکر کردم به گذشته، به اولین روزهایی که این فصل رو کنار هم بودیم. از وقتی یادم میاد پاییز و بارون برای هر دونفرمون جذاب و دوست داشتنی بود. هرکدوم دلایل خاص خودمون رو داشتیم؛ مثلا اون متولد پاییز بود و یکی از اصلی ترین دلیل‌هاش برای دوست داشتن پاییز همین بود؛ منم پاییز رو دوست داشتم چون...یه‌کم فکر کردم ولی دلیل اصلی اینکه چرا پاییز رو دوست دارم یادم نیومد؛ امممم شاید چون بارون‌های بیشتری داره! شایدم بخاطر هوای قشنگی که داره یا شاید بخاطر گذشتن از گرما و رسیدن به یک هوای معتدل رو به سرد. اصلاً یادم نیست از کِی علاقه‌ام به پاییز شروع شد؛ شاید از روزی که برای اولین بار بدون ترس از خیس شدن و سرما خوردن رفتم زیر بارون و قدم زدم شایدم قبل‌تر، نمیدونم...هرچی که بود انگار یه دوست داشتن فراموش نشدنی بود. شاید یکم مسخره به نظر بیاد ولی من حتی سرما خوردگی‌های پاییز رو هم دوست دارم!اولین بار که فهمیدم اونم پاییز رو دوست داره کلی ذوق کردم. یادمه وقتی که این موضوع رو فهمیدم پاییز بود و اولین بارون پاییزی اون‌سال رو کنار هم بودیم؛ همون روز بود که این قراره به ظاهر مسخره رو گذاشتیم. چقدر اطرافیان بهمون خندیدن ولی بعد ده سال هنوزم وقتی پاییز میشه، پیام‌هامون تکرار میشه؛ یکسال من پیام میدم یکسال اون. دوساله که مشغله‌هامون زیاد شده ولی همچنان اولین بارون رو کنار همدیگه‌ایم. همون سال برای اینکه بدقولی نکنیم و زیر قولمون نزنیم کنار قرارمون یه تنبیه هم گذاشتیم که اگه هرکدوم نتونیم به قرار برسیم باید با یه نوشیدنی گرم از اون یکی پذیرایی کنیم. پارسال من تنبیه شدم، مهمونمم نامردی نکرد و یه مهمونی پر خرج رو برای تنبیه‌ام در نظر گرفت؛ چقدر هم اذیتم کرد اونروز، ولی کلی خندیدیم. چقدر خوشحال بودیم... با صدای خنده‌ها و جیغ و دادمون خونه رو گذاشته بودیم روی سرمون. تا آخرین ساعت‌های شب خونمون بود، حتی وقتی داشت می‌رفت هم جلوی در کلی مسخره بازی کرد. انقدر خندیدیم که نمی‌تونستیم روی پاهامون بایستیم؛ مجبور شدیم یکم روی پله ها بشینیم تا بلکه خنده‌هامون تموم شه. آخرم با کلی بدبختی تونستیم خنده‌مونو جمع کنیم؛ ولی امسال از هم دوریم، نه به اندازه چندتا خونه یا چندتا خیابون و میدون، دیگه حتی توی یک شهر‌ هم نیستیم. توی آخرین تماسمون گفت تمام سعیشو می‌کنه که برای پاییز خودشو برسونه؛ ولی شرایط معلوم نیست، شاید امسال اون باید تنبیه بشه. وقتی گفت تمام سعیشو می‌کنه توی دلم خالی شد؛ دوست داشتم مثل هرسال بگه هستم، بگه میام، قاطع و مطمئن! ولی گفت سعی می‌کنه، همیشه وقتی این حرف رو میزد، وقتی محکم و مطمئن چیزی رو نمی‌گفت یعنی نمیشد، یعنی احتمالش کمتر از ۲۰ درصد بود و وقتی گفت تمام سعیمو می‌کنم یعنی نمیشه، یعنی نمیتونه؛ ولی بازم امیدوار بودم که اشتباه فهمیده باشم. کاش بیاد و این قرار بچگانه رو بعد ده سال به‌هم نزنه ...دلم براش تنگ شده! چندماهی هست که همو ندیدیم؛ درسته تقریباً یک روز درمیون زنگ میزنیم و اتفاقای روزمره رو برای هم تعریف می‌کنیم، ولی بازم دلم تنگه. دوست دارم بازم کنار هم باشیم. درسته تماس تصویری می‌گیریم و همو میبینیم، ولی کنارش بودن یه لذت دیگه داره؛ اینکه می‌تونیم کنارهم خود واقعی‌مون باشیم، بدون ترس از قضاوت شدن، بدون نگرانی از عواقب هر رفتار و حرفی.گوشی روی میز شروع کرد به لرزیدن. به صفحه گوشی نگاه کردم؛ اسم عجیب و غریبی روی صفحه بود که برام دنیا دنیا معنی داشت و هیچکس خبر از معنی این اسم عجیب نداشت!با کلی حس خوب تماس رو جواب دادم:_جانم!+کجایی دیوونه؟!_علیک سلام! خونه.+پس درو باز کن که به قرارمون برسیم....faezeh.mfaezeh.mSun, 15 Oct 2023 00:52:46 +0330https://virgool.ir/@faezeh.m/خانه-ی-خاطرات-kittujpfy0bdبا صدای برخورد چیزی به پنجره دست از مطالعه کتاب روی میز بر می‌دارم، سرم را بالا می‌گیرم و از پنجره به بیرون نگاه میکنم. با دیدن قطرات باران روی پنجره حس و حال همیشگی را در وجودم حس میکنم و محو تماشای منظره بیرون از خانه می‌شوم. نمی‌دانم چقدر از پنجره به بیرون نگاه کردم و از فضا لذت بردم؛ اما با یک تصمیم ناگهانی برای بیرون رفتن از جا بلند می شوم، شال و کلاه می‌کنم و بدون سر و صدا و جلب توجه از خانه بیرون می‌روم. آرام آرام قدم بر می‌دارم، چند نفس عمیق میکشم و با هر نفس جان تازه ای می‌گیرم.روح و جسمم را به دست باران می‌دهم و با او همراه می‌شوم؛ بدون هیچ مقصدی حرکت می‌کنم، بی هدف در خیابان راه می روم. وقتی به خود آمدم دوباره نزدیک خانه‌ی خاطراتم بودم. چقدر دلتنگ خانه و خاطراتش بودم؛ اما چه فایده دیگر اثری از آن خانه که تمام کودکی و نوجوانی ام با آن عجین شده بود، نیست. خاطرات بازی های کودکی ام در حیاط کوچک اما باصفای خانه با آن پله های فلزی که حکم هرچیزی را در بازی های کودکی ام داشت را مرور می‌کنم. چقدر سخت است مرور خاطراتی که با وجود خوب بودن غمگینت می‌کنند؛ نه فقط خاطرات خانه بلکه وجود عنصر اصلی خانه را مرور می کنم. چه روز هایی که با او در آنجا شاد بودم؛ چه شب هایی که بخاطر وجودش در خانه، آرامش، مهمان خانه بود. بعد از رفتنش دنیا رنگ دیگر گرفت، خانه ای که همیشه گرم و دلنشین بود بعد از او غمکده بود. دیگر این شهر را بدون وجودش نمی‌خواستم تا مدتها از خانه ای که در آن نبود متنفر بودم، کاش بیشتر می ماند، کاش بیشتر با او بودم، کاش به عقب بر می‌گشت؛ دقیقا به شبی که به او گفتم نمی‌توانم بیایم و بهانه درس و کلاس را گرفتم و او هیچ نگفت. کاش بلد بود دستور دهد و اجبار کند که بروم؛ کاش کمی، فقط کمی بد اخلاق بود، حداقل با من! ولی نبود. همیشه حمایت می‌کرد، همیشه مهربان بود؛ حداقل با من چنین بود. کاش می‌دانست بعد از رفتنش چه بر سر خانه ای می‌آید که آجر به آجر با عشق و امید ساخته بود. کاش می‌دانست چه به روز ما می آورد با نبودنش... رفت، چندسال است که نیست. روز های اول همه گفتند غم نبودش کم می‌شود، به نبودش عادت می‌کنید؛ اما نه غم نبودنش کم شد نه به نبودنش عادت کردیم؛ فقط برای آرام کردن دیگران درجمع هایمان از او هیچ نمی‌گوییم. تنها اشاره هایی کوتاه می‌کنیم به نامش، به خاطراتش، به عادت هایی که داشت. خدا می‌داند چقدر دلتنگش هستیم، اما هیچ نمی گوییم؛ فقط گاهی با چشمان اشک آلود و لبخندی به لب میگوییم: یادش بخیر...اینقدر در خاطراتم غرق بودم که متوجه گذر زمان نشدم. باران شدت گرفته بود و من همچنان خیره به خانه‌ی خاطرات بودم. به خود آمدم؛ کم کم فکرم را جمع کردم و راهی خانه شدم. دست در دست باران آرام آرام قدم زدم تا به خانه رسیدم.باز هم آرام شده بودم؛ نمی‌دانم باران چه حکمتی دارد که هم شاد می‌کند هم غمگین. هرچه که هست خوب می‌داند چگونه کوله‌ بار‌َت را با خودش تقسیم کند تا تو کمتر خسته شوی.faezeh.mfaezeh.mThu, 28 Sep 2023 14:24:33 +0330