https://virgool.ir/feed/@faeze.kamaliمن فائزه‌ هستم. دانش آموخته جامعه‌شناسی در مقطع کارشناسی ارشد و قراره اینجا درباره موضوعات مختلف مثل سبک زندگی، گیاه‌خواری، اتفاقات روزمره، زنان، تجربه جدیدم از مادرشدن و خیلی چیزهای دیگه بنویسم.fa2026-11-11 04:45:40https://files.virgool.ir/upload/users/1236921/avatar/vskb9K.jpghttps://virgool.ir/@faeze.kamalihttps://virgool.ir/@faeze.kamali/خواب-شیرین-jschy6rngcycدوستم خوابی را تعریف کرد و قرار شد خواب را به داستان تبدیل کنیم. این شما و این هم اولین داستانک من بعد از حدود 10 سال ننوشتن:پسرک آخرین قطره شیر را خورد و خوابید. من هم درحالیکه داشتم لبخندی از عشق بهش می‌زدم، زیر لب التماسش کردم و گفتم: مامانی تو رو خدا امشب کمتر از خواب بیدار شو. گذاشتمش کنار خودم. لباسم بوی شیر می‌داد، یه لحظه حالم از بوی خودم بد شد. دلم می‌خواست برم لباسم و عوض کنم ولی اصلا جون و رمق نداشتم. می‌خواستم به حامد بگم بهم لباس بده که دیدم جوری خوابیده که انگار اون از صبح تا حالا صدبار به بچه شیر داده. منصرف شدم و یه التماسی هم به خدا کردم و خوابیدم... استاد فاتحی، استاد دوره تفکر منطقی داشت از دور میومد. یه مرد خیلی چارچوب‌دار، آروم، منظم، مؤدب، متفکر و البته کچل. وقتی داشت به سمتم میومد دیدم چقدر موهاش بیشتر از قبل ریخته، کچل‌تر شده بود؛ اما انگار جذابیتش برای من چندین برابر شده بود. هر قدمی که برمی‌داشت و نزدیک من می‌شد دلم یهو می‌ریخت. بچه توی کالسکه بود. خودم و هی بو می‌کردم. حس کردم خیلی بوی شیر می‌دم. توی کیفم هیچ عطر و ادکلنی نبود. دستمال مرطوب پسرک و از کیف درآوردم و دستام و محکم باهاش پاک کردم. حداقلش این بود که به جای بوی شیر بوی دستمال مرطوب توی بینیم پیچیده بود.دکتر فاتحی رسید بهم. تاحالا ندیده بودم اینجوری بخنده. اصلا باورم نمیشد که توی چشمای اون هم عشق و می‌دیدم. یه نگاهی به پسرک کرد و گفت چقدر نازه. یه نگاهی به من کرد و گفت مثل مامانش.قند توی دلم آب شد. یه حسی بهم می‌گفت که حامد با این حس من مشکلی نداره. اصلا نگران این موضوع نبودم. بیشتر از حامد نگران دکتر کدخدایی بودم. استاد دیگه دوره که خیلی باهاش رودربایستی داشتم. گفتم اگه اون بفهمه چی میشه؟ دکتر فاتحی که مجرده، منم که متاهلم و همه من و سرزنش می‌کنن. افکار و از سرم بیرون کردم و ترجیح دادم از حضور کوتاهش استفاده کنم. بازوش و گرفتم و بردمش سمت کافه اون طرف خیابون. بازوش و بی اختیار گرفتم. ولی وقتی گرفتمش وجودم گر کشید. حس دختری و داشتم که اولین باره که عاشق شده. هنوز به کافه نرسیده بودیم که پسرک بیدار شد. حس خواب اونقدر برام قوی بود که تا چشم باز کردم و حامد و کنار خودم دیدم شوکه شدم. انگار انتظار داشتم به جای اون آقای فاتحی باشه. ساعت و نگاه کردم و دیدم پسرک امشب بیشتر خوابیده. خیلی خواب دلچسبی بود. حس عاشق شدن دوباره عجیب بهم انرژی داد. موقع شیر دادن شبانگاهی به پسرک همونطور که به حامد زل زده بودم و دلم برای اینکه اونجوری مظلومانه و عمیق خوابیده بود قنج می‌رفت، دستم و گذاشتم روی بازوش. دلم نمی‌خواست برم سراغ یونگ و بفهمم چرا این رؤیا رو دیدم. دلم می‌خواست حس قشنگ عاشقی دوباره رو نگهش دارم. حامد از گرمای دستم بیدار شد. دستم و به گرمی فشار داد و پرسید چیزی می‌خوای؟ ازش خواستم برام لباس تمیز و بدون بود بیاره و حالا با لباس بدون بود به خوابم ادامه دادم.فائزه کمالیفائزه کمالیSun, 23 Aug 2026 20:07:53 +0330https://virgool.ir/@faeze.kamali/سخنی-با-من-آینده-از-بیست-سال-بعد-lbtghme7cii9چند هفته پیش مطالعه کتاب « من آینده» نوشته هل هرشفیلد از نشر آموخته را از قفسه کتاب‌های پیشنهادی پردیس کتاب برداشتم. راستش را بخواهید آن را به کسی پیشنهاد نمی‌کنم. نویسنده در تمام250 صفحه فقط یک حرف را به شیوه‌های مختلف تکرار می‌کرد. این یادداشت در نقد و بررسی کتاب نیست. بلکه متأثر از ایده کتاب است. نویسنده ادعا می‌کند که اغلب انسان‌ها بین امروز و فردای خودشان پیوندی نمی‌بینند و با فردی که در آینده خودشان ایستاده مانند غریبه‌ها رفتار می‌کنند و همین موضوع علت اصلی بسیاری از تصمیمات اشتباه آن‌هاست. دهل هریشفیلد در کتاب مثال‌های زیادی براس اثبات ادعایش می‌آورد و در جایی به سایت‌ها و برنامه‌هایی اشاره می‌کند که در آینده برای ما نامه‌ای از امروزمان ارسال می‌کنند. وقتی آن را خواندم به ذهنم رسید که نامه‌ای از آینده برای خودم بنویسم. از آنجا که زیاد با رفیق شفیق جناب چت چی بی تی گفت‌و‌گو می‌کنم از او خواستم که از بیست سال آینده برای من نامه‌ای بفرستد. نامه‌ای که دریافت کردم را خیلی خیلی دوستش داشتم. به هسمرم هم این کار را پیشنهاد داد و خوشش آمد. به شما هم پیشنهاد می‌کنم امتحانش کنید و البته قبل از آن اگر حوصله دارید نامه فائزه 56 ساله را به فائزه‌ای که در آستانه 36 سالگی‌ به سر می‌برد را بخوانید:سلام...الان که این نامه را می‌نویسم، پنجاه‌وچند ساله‌ام. موهایم مثل قبل نیست، صورتم هم رد زمان را با خودش دارد، اما یک چیز هنوز تغییر نکرده؛ هنوز وقتی سؤال تازه‌ای به ذهنم می‌رسد، هیجان‌زده می‌شوم. این را از تو به ارث برده‌ام.چند شب پیش، بی‌دلیل یاد امشب افتادم؛ شبی که از هوش مصنوعی خواستی نامه‌ای از آینده برایت بنویسد. آن موقع دنبال پیشگویی نبودی، دنبال این بودی که بفهمی آیا راهی که می‌روی ارزش ادامه دادن دارد یا نه.پاسخش را حالا می‌دانم: آره... ارزشش را داشت.تو همیشه بیشتر از جواب، عاشق فهمیدن بودی. حتی وقتی درباره پرونده‌های تاریخی یا اتفاق‌های سیاسی سؤال می‌کردی، هدفت فقط جمع کردن اطلاعات نبود؛ می‌خواستی بفهمی پشت روایت‌ها چه چیزی پنهان شده است. این کنجکاوی گاهی خسته‌ات کرد، گاهی باعث شد کمتر از دیگران مطمئن باشی، اما در عوض یاد گرفتی زود قضاوت نکنی. این ویژگی بعدها یکی از مهم‌ترین سرمایه‌های زندگی‌ات شد.یک اعتراف هم بکنم؟  سال‌ها فکر می‌کردی اگر به اندازه کافی یاد بگیری، یک روز به آرامش می‌رسی. اشتباه می‌کردی.  اول آرامش را پیدا کردی، بعد توانستی عمیق‌تر یاد بگیری.می‌خواهم چیزی را بگویم که کاش زودتر باور می‌کردی: لازم نیست همه‌چیز را حل کنی. لازم نیست برای هر سؤال، یک پاسخ قطعی پیدا کنی. دنیا پیچیده‌تر از آن است که همیشه یک حقیقت ساده داشته باشد.و درباره خودت... تو از آن آدم‌هایی بودی که بیشتر از دیگران به خودشان سخت می‌گیرند. موفقیت‌هایت را کوچک می‌شمردی و اشتباه‌هایت را بزرگ. اگر می‌توانستم فقط یک دقیقه کنار تو بنشینم، شانه‌ات را می‌گرفتم و می‌گفتم: «با خودت همان‌طور حرف بزن که با کسی حرف می‌زنی که دوستش داری.»خیلی چیزها دیرتر از چیزی که می‌خواستی اتفاق افتاد.  بعضی آرزوها سال‌ها عقب افتادند.  بعضی آدم‌ها رفتند. بعضی شب‌ها فکر کردی همه زحمت‌ها بیهوده بوده است. اما هیچ‌وقت نفهمیدی همان شب‌ها داشتند از تو آدمی می‌ساختند که امروز من هستم.راستی... از پدر و مادرت بیشتر عکس بگیر، بیشتر کنارشـان بنشین، بیشتر سؤال بپرس. روزی می‌رسد که دلت برای همان حرف‌های معمولی تنگ می‌شود؛ برای سکوت‌هایی که آن روزها عادی به نظر می‌رسیدند.و اگر دوستی داری که هر چند وقت یک بار سراغت را می‌گیرد، جوابش را بده. زندگی، برخلاف تصور جوانی، بیشتر از موفقیت‌ها با آدم‌ها معنا پیدا می‌کند.می‌دانم هنوز هم گاهی از آینده می‌ترسی. من از همان آینده برایت می‌نویسم. ترس لازم نبود؛ فقط باید ادامه می‌دادی.  نه چون همیشه موفق می‌شوی. چون هر بار که زمین خوردی، چیزهایی یاد گرفتی که هیچ پیروزی‌ای نمی‌توانست به تو یاد بدهد.و آخرین حرف...اگر روزی دوباره خواستی از خودت بپرسی «آیا دارم زندگی درستی می‌کنم؟»، به جای جواب، یک سؤال از خودت بپرس:«آیا هنوز کنجکاوم؟ آیا هنوز می‌توانم چیزی یاد بگیرم؟ آیا هنوز می‌توانم نظر خودم را وقتی شواهد عوض می‌شوند، تغییر بدهم؟» اگر جواب این‌ها «بله» بود، خیالت راحت باشد؛ هنوز همان آدمی هستی که من به او افتخار می‌کنم.من نتیجه تمام انتخاب‌های تو هستم.پس لطفاً...فردا صبح که از خواب بیدار شدی، آن‌قدر نگران بیست سال بعد نباش. فقط کاری کن که امشب، وقتی سرت را روی بالش می‌گذاری، بتوانی به خودت بگو :امروز، حتی اگر کوچک، یک قدم جلو رفتم.همین قدم‌های کوچک بود که مرا ساخت.منتظر دیدنت هستم.با لبخندی که امروز هنوز دلیلش را نمی‌دانی،خودت، بیست سال بعدفائزه کمالیفائزه کمالیSun, 23 Aug 2026 19:53:12 +0330https://virgool.ir/@faeze.kamali/فضای-مجازی-فرصتی-برای-گفت-وگو-یا-میدانی-برای-جنگ-whluhzbingw5از جمله عوامل تأثیرگذار بر فرهنگ‌سازی و شکل‌دهی به افکار عمومی گفت‌وگو و تعامل است. در جامعه‌شناسی این فضای گفت‌وگو را «حوزۀ عمومی»می‌نامند. به طورکلی حوزۀ عمومی منجر به این نتایج می‌شود: 1. شکل‌گیری افکار عمومی، ارزش‌ها و هنجارها؛ 2. کنترل سلطۀ دولت و قدرت ؛ 3. ایجاد حس موجودیت و عزت نفس و تعلق به جامعه در شهروندان و 4. گسترش عقلانیت. اما هر گفت‌وگویی منجر به این نتایج نمی‌شود. در صورتی حوزۀ عمومی شکل می‌گیرد و نتایج بالا تحقق پیدا می‌کند که گفت‌وگو دارای این ویژگی‌ها باشد: 1.محتوای گفت‌وگو عقلانی و انتقادی باشد؛ 2. گفت‌وگو دربارۀ موضوعات مدنی مشترک شهروندان باشد نه موضوعات خصوصی و 3. تمایزات و تفاوت‌ها نادیده گرفته شود و امکان مشارکت برابر برای همۀ افراد فراهم شود.اولین فضاهای شکل‌گیری حوزۀ عمومی که امکان دسترسی برابر را برای همۀ شهروندان مهیا می‌کرد، قهوه‌خانه‌ها بودند. از آن دوره تا به امروز فضاهای مختلفی برای گفت‌وگو ایجاد شده و امروزه فضای مجازی گوی رقابت را از دیگران ربوده است. این فضا به طورنسبی، دسترسی برابری را برای شهروندان مهیا کرده است. امکان حضور در این فضا درصورتی که با گفت‌وگوی عاقلانه همراه شود، می‌تواند فرصتی باشد برای شکل‌گیری حوزۀ عمومی.باتوجه به گسترش حضور ایرانیان در فضای مجازی و به‌خصوص، رواج استفاده از شبکۀ اجتماعی اینستاگرام این سؤال مطرح می‌شود که کاربران ایرانی تا چه حد توانسته‌اند، این فضا را به فرصت تبدیل کنند؟ شاید برخی ایجاد پویش‌های اجتماعی را نشانه‌ای از تبدیل این فضا به فرصت دانسته و آن را نمونه‌ای از شکل‌گیری حوزۀ عمومی تلقی کنند؛ اما مطالعۀ نظرات کاربران زیر انواع مطالب و همچنین محتوای مطالبی که با دیگران به اشتراک می‌گذارند، نشان می‌دهد موفقیت این پویش‌ها نه به دلیل وجود تعامل و تعقل؛ بلکه به واسطۀ افراد مشهور در عرصۀ هنر و ورزش و سیاست بوده است. کاربران اینستاگرام دربارۀ تمام مسائل سیاسی، اجتماعی، اقتصادی، مسائل روزمرۀ افراد مشهور و حتی زندگی خصوصی سایر کاربران نظر می‌دهند و با انتشار مطالب مختلف حضوری فعال دارند. این کاربران دیدگاه‌های خود را از برجام تا پوشش هنرمندان با یکدیگر به اشتراک می‌گذارند؛ اما نگاهی به این نظرات نشان می‌دهد که اغلب آن‌ها مبتنی بر احساسات مثبت و منفی کاربران است و منطق، تعامل، تعقل و پاسخ‌گویی در آن‌ها جایی ندارد. در واقع شرط اساسی شکل‌گیری حوزۀ عمومی که عبارت است از گفت‌وگوی عقلانی و انتقادی در این فضا وجود ندارد. از سویی دیگر اگر از نظر کمی، محتوای مطالب به اشتراک‌گذاشته شده را بررسی کنیم، بیش‌ترین آمار به مسائل خصوصی و همینطور زندگی سلبریتی‌ها اختصاص می‌یابد نه موضوعات مدنی مشترک شهروندان. برخی از پست‌ها و نظرات تا به حدی بر پایۀ زنده باد و مرگ‌برهاست که این فضا به جای فرصتی برای تعامل به میدانی برای جنگ تبدیل شده است و نشان می‌دهد کاربران ایرانی نتوانسته‌اند امکان دسترسی به این فضا را تبدیل به فرصتی برای گسترش تفکر عقلانی و انتقادی کنند.این واقعیت دربارۀ فضای مجازی پرسشی را دربارۀ زندگی واقعی در ذهن ما ایجاد می‌کند. به راستی ما ایرانی‌ها چقدر در خانه، مدرسه، دانشگاه و محل کار و یا حتی با خودمان گفت‌وگو می‌کنیم؟ در کتاب‌های درسی مدرسه و دانشگاه و در برنامه‌های رسانه‌ها تفکر سنجش‌گرانه و تعامل‌ چه جایگاهی دارد و چه کسی مهارت گفت‌وگو را به ما می‌آموزد؟ ما کاربران فضای مجازی بدون داشتن چنین مهارتی وارد دنیایی می‌شویم و چونان سربازان خط مقدم خسته و زخمی از آن بیرون می‌آییم. ما که در دنیای واقعی نیز نتوانستیم با هم تعاملی عاقلانه داشته باشیم، در فضای مجازی نیز ناتوان از گفت‌وگو نمی‌توانیم گره‌ای از مشکلات مدنی خود باز کنیم.فائزه کمالیفائزه کمالیSun, 24 Oct 2021 20:42:26 +0330https://virgool.ir/@faeze.kamali/آنچه-که-پذیرفتنش-برای-هوادارن-دشوار-است-jc5grfbtz6jcیادداشتی درباره بت‌های ذهنی هواداران به بهانه انتشار فلیم کوتاه «زالو» بهمن کیارستمیمعمولاً هوادران و طرفداران افرادی چون هنرمندان، ورزشکاران، سیاستمداران و ... تصویری زیبا و کامل از آن‌ها در ذهن دارند که گاهی اوقات این تصویر با انتشار یک خبر و نمایان‌سازی بخشی از زندگی، رفتار و افکار آن فرد دوست‌داشتنی فرو می‌ریزد. به‌نظرم این تصویر ذهنی هوادران از گروه هنرمندان و متفکران همیشه تصویر کامل‌تریست؛ چرا که مثلاً یک نویسنده به‌خصوص نویسنده مدعی روشنفکری به‌دلیل ارتباطش با حوزه اندیشه و اخلاق انتظار مخاطب و هوادار خودش را بیشتر کرده و مخاطبش کمتر از او انتظار رفتاری خلاف ارزش‌های اخلاقی دارد. که البته شاید هیچگاه آن نویسنده حتی علی‌رغم سخن گفتن از فضایل خود را پایبند به آن‌ها ندانسته و ادعایی نداشته است. همین چند وقت پیش که بهمن کیارستمی فیلم کوتاه زالو را منتشر کرد؛ هوادارن کیارستمی را در چنین موقعیت فروپاشی ذهنی قرار داد. در این فیلم کوتاه عباس کیارستمی در ابتدا در جلو دوربین پسرش را به‌دلیل درس نخواندن و به جای آن سراغ فیلمسازی رفتن سرزنش می‌کند. این صحنه برای من مخاطب بسیار عجیب بود؛چراکه انتظار نداشتم چنین کارگردانی مخالف فعالیت هنری پسرش و حتی مخالف تحصیل او در رشته غیرریاضی و تجربی باشد. اینجا از خودم پرسیدم پس تفاوت او با پدر من چیست وقتی هردو هنر را بطالت می‌دانند. کیارستمی در این صحنه آنچنان حقارت آمیز با پسرش صحبت می‌کند و او را زالو می‌نامد که تمام لطافت و شاعرانگی «خانه دوست کجاست؟» و آن تصویر درخت تنها به ناگه پوچ می‌شود. برهم ریختن تصویر مخاطب از کیارستمی در این فیلم آنقدر آشکار بوده است که برخی به‌ویژه فرزند دیگرش احمد، بهمن را برای انتشار آن سرزنش کرده‌اند. اما من اگر می‌توانستم حتماً تحسین خودم را به گوش بهمن می‌رساندم. تحسینی برای شجاعت شکستن تابوهای ذهنی هوادارن که نشان می‌دهد خودش از آن دست آدم‌هاییست که از کسی بت نمی‌سازد. در جست و جوی این مطالب به دعوای احمد و بهمن بر سر انتشار کتاب نامه‌های عاشقانه کیارستمی برخوردم. در مصاحبه‌ای بهمن گفته بود: « هی می‌گن در شأن کیارستمی‌ها نیست که اختلاف باهمدیگه رو عیان کنن و زنهارگویان نچ نچ و هیس هیس می‌کنن. بابا، کیارستمی‌ها و شجریان‌ها و رفسنجانی‌ها و خمینی‌ها نداریم. هر خانواده‌ای اعضایی داره ریز و درشت با قیافه‌های متفاوت و نظرات مختلف. اختلاف نظر رو هم اگه بهش بگی تضارب آرا دیگه چیز بدی به‌نظر نمی‌رسه» این حرف تلنگریست برای همه ما. مایی که نه تنها از خود آن چهره سرشناس که حتی از خانواده‌اش نیز انتظار کامل بودن داریم. البته شکستن بتی که در ذهن ساخته‌ایم شاید خیلی هم آسان نباشد. چند ماه پیش که موضوع اتهامات جنسی علیه محسن نامجو بر سر زبان‌ها بود، دختری نوجوان از اقوام به من گفت که احساس می‌کند شکست عشقی خورده است و اصلاً نمی‎‌تواند بپذیرد که خواننده محبوبش آن هم کسی با ادعاهای فراوان روشنفکری و اخلاقی چنین رفتار کرده باشد و نمی‌داند حالا تکلیفش چیست و باید باز به آهنگ‌هایش گوش بدهد یا نه. من هم چند شب پیش که مستند «مردی که دوستش داشتیم» درباره نادر ابراهیمی از شبکه چهار پخش شد، همین سؤال را از خودم پرسیدم. دلم می‌خواست برخی از آنچه گفته شد و از زبان نویسنده محبوبم شنیدم دروغ باشد. مستند وجهی از ابراهیمی را نشان می‌داد که من تابحال درباره آن نشنیده و نخوانده بودم. هرچند که آنچه نمایش داده شد به‌عنوان حسن وتمجید بود؛ اما با ارزش‌های من و تصویر من از او متفاوت بود و فکر نمی‌کردم نویسنده‌ای چنین لطیف، آگاه و منتقد آن حرف‌ها را زده و آن کارها را کرده باشد.خلاصه آنکه گویی در طرفداری از افراد اولین موضوعی که باید به آن توجه کنیم این است که قرار نیست آن‌ها کامل، بی‌نقص و مطابق با تصویر ایده‌آل ما باشند.تا جایی که می‌دانم کتاب «فیلسوفان بدکردار» با بیان بدکرداری تعدادی از فیلسوفان به همین موضوع پرداخته است. آن را در نوبت مطالعه قرار می‌دهم.فائزه کمالیفائزه کمالیMon, 18 Oct 2021 21:57:42 +0330https://virgool.ir/@faeze.kamali/کمال-گرایی-مانعی-برای-شروع-نوشتن-gjkxdtkqudm6مرداد ماه امسال دوره آموزشی نگارش دانشگاهی را با عنوان«پرمایه‌نویسی» شرکت کردم.‌در جلسه اول، استاد از من پرسید چرا نوشته‌هایم را با دیگران به اشتراک نمی‌گذارم. حالا با گذراندن چند جلسه و هم‌زمانی‌اش با مطاله کتاب «چگونه کمال‌گرا نباشیم؟» پاسخی برای آن یافته‌ام: رنج بردنم از بیماری «کمال‌گرایی». یکی از نگرانی‌های فرد کمال‌گرا ترس از قضاوت شدن است و من به این ترس مبتلا هستم؛ چراکه در همکاری‌ام با یک انجمن که اصلش بر گمنامی نویسنده است یا در تهیه گزارش برای مدیرم که نام او بر پای گزارش ذکر می‌شود، هراسی از نوشتن ندارم؛ اما اگر بخواهم همان مطلب را در صفحه شخصی‌ام منتشر کنم و خودم را به‌عنوان نویسنده در معرض ارزیابی قرار دهم، پس از ده بار نوشتن و پاک‌کردن متن در نهایت از ارسالش منصرف می‌شوم. ویژگی دیگر کمال‌‌گرایی که در نوشتن مانع من شده است، تعیین استاندارهای غیر منطقی و دشوار است که چون نمی‌توانم به آن برسم از انجامش منصرف می‌شوم. به تعبیر نویسنده فرد کمال‌گرا در نوشتن ممکن است استانداردهای غیر منطقی برای خودش درنظر بگیرد و مثلا ً انتظار داشته باشد که اولین پیش‌نویسش مانند نوشته‌های همینگوی مختصر و مفید و مانند نوشته‌های شکسپیر سرشار از کنایه باشد. که من نیز خود را با دیگرانی برتر مقایسه و خود را از آن استاندار فرسنگ‌ها دور می‌بینم. درنتیجه به‌نظر می‌رسد برای حرکت جدی‌تر در مسیر نوشتن ابتدا باید درمانی برای این بیماری مهلک بیایم. برای قدم اول مبارزه با این بیماری، تصمیم‌ گرفتم نوشتن را در ویرگول آغاز کنم. آیا شما هم با مسئله کمال‌گرایی در نوشتن مواجه شده‌اید؟ راه‌حل و درمان پیشنهادی شما چیست؟فائزه کمالیفائزه کمالیFri, 08 Oct 2021 14:21:45 +0330https://virgool.ir/@faeze.kamali/فمنیست-ها-مشوق-هایی-برای-مادرشدن-pjj8pq2foad1من از آن دست زنانی هستم که تا چند ماه قبل از بارداری مخالف بچه‌دارشدن بودم. اما طی تحولاتی درونی تغییر عقیده داده و بعد از هفت سال ازدواج تصمیم به بارداری گرفتم. یکی از عواملی که در این تصمیم من مؤثر بود، آشنایی بیشتر با فمنیست‌های مادر و رویکرد آن‌ها به مادری بود. اما چگونه؟ مگر فمنیسم متهم به انحلال بنیان خانواده و دوری زنان از اینگونه نقش‌ها نیست؟ «فمنیسم علیه مادری» یکی از اتهامات مخالفان فمنیسم به این مکتب است. یکی از استدلال‌های این مخالفان تقدس‌زدایی فمنیست‌ها از مادریست. در این مکتب مادرشدن نقشیست مانند سایر نقش‌ها که با وجود اهمیت بسیار که دارد؛ اما مقدس نیست. آن‌ها معتقدند تقدس بخشی به مادری تبعات مختلف برای زنان دارد، ازجمله: ۱. موجب بدیهی‌انگاشته شدن این نقش شده و به زنان تلقین می‌شود که روزی حتماً باید مادر شوند؛ ۲. مادران را محدود می‌کند و از انتظاراتی را از مادران ایجاد می‌کند که باید تمام خود را صرف فرزند کنند و از بسیاری خواسته‌ها و علایق خود بگذرند؛ ۳. ابزاریست برای کنترل زنان از سوی تفکر مردسالارانه و ایجاد انواع محدودیت‌ها. همین تقدس‌زدایی اولین دلیل من برای مادرشدن بودن. چراکه من همیشه از تقدس گریزانم و حتی باارزش‌ترین عقایدم را از این مفهوم دور نگه داشته‌ام و دوست نداشتم که خودم در این قالب جا شوم و مقدس باشم. به همین دلیل بعد از شستن ذهنم از این کلیشه میل به مادر شدن و پذیرفتن این نقش در من بیشتر شد. حالا من در آستانه زایمان، زنی هستم نامقدس که انتخاب کرده‌ام نقش مادری را بپذیرم، نقشی که به راحتی می‌توانم در آن علایق و سلایق و پیشرفت شخصی خودم را دنبال کنم، گاهی خسته و عصبانی و پشیمان شوم و چارچوبی برای محدودیت من وجود ندارد.پس فمنیست‌ها می‌توانند برخلاف آنچه گفته می‌شود، تأثیر مثبتی در افزایش جمعیت داشته باشند. آن‌ها مخالف مادرشدن نیستند.?فائزه کمالیفائزه کمالیThu, 07 Oct 2021 22:12:22 +0330